II SA/Po 828/24

II SA/Po 828/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-04-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
Tomasz Świstak /przewodniczący sprawozdawca/
Wiesława Batorowicz
Symbol z opisem
6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Agata Tyll - Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 października 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z 1 października 2024 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania L. G. (dalej: "strona") od decyzji Burmistrza Miasta [...] z 20 sierpnia 2024 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.
Pismem z 1 lutego 2024 r. strona zwróciła się do Burmistrza o anulowanie naliczonej opłaty planistycznej z uwagi na brak środków pieniężnych pozwalających na jej uiszczenie z powodu ponoszenia wysokich kosztów leczenia i rehabilitacji związanych z przebytym w 2021 roku zawałem pnia mózgu.
Decyzją z 4 kwietnia 2024 r., nr [...], Burmistrz na podstawie art. 60 pkt 7, art. 61, art 64 ust. 1 pkt 2 i art. 67 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1270 ze zm., dalej: "u.f.p.") i art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: "K.p.a."), nie wyraził zgody na umorzenie opłaty objętej wnioskiem.
Na skutek odwołania Kolegium decyzją z 11 czerwca 2024 r., nr [...], uchyliło ostatnio podaną decyzję organu I instancji, przekazując sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.
Burmistrz Miasta [...] decyzją z 20 sierpnia 2024 r., nr [...], na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.), art. 60 pkt 7, art. 61, art. 64 ust. 1 pkt 2 i art. 67 u.f.p. i art. 104 K.p.a., nie wyraził zgody na umorzenie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części północno-wschodniej miasta C. – uchwała nr XXXVIII/287/2021 Rady Miejskiej w [...] z 27 września 2021 r.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że strona była właścicielem nieruchomości nr [...] położonej w rejonie ul. [...] w C.. Dnia 22 czerwca 2023 r. zgodnie z art. 37 ust. 7 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej: "u.p.z.p") wystąpiła z wnioskiem o określenie kwoty opłaty planistycznej przy zbyciu tej nieruchomości. Ostateczną decyzją z 29 września 2023 r., nr [...], Burmistrz Miasta [...] ustalił jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części północno-wschodniej miasta C.. Dnia 7 grudnia 2023 r. przekazano wypis aktu notarialnego nr rep. A [...] z 6 grudnia 2023 r. dotyczącego zbycia nieruchomości nr [...] za kwotę [...]zł. Zgodnie z decyzją Burmistrza z 29 września 2023 r. kwotę [...]zł należało wpłacić w terminie 14 dni od dnia zbycia nieruchomości.
Organ I instancji wskazał, że z dokumentów wynika, iż strona jest osobą uprawnioną do emerytury w wysokości [...] zł. Źródłem utrzymania jest także emerytura męża J. G. w wysokości [...] zł. Oświadczono, że emerytura jest jedynym źródłem dochodu małżonków. Z przedstawionych orzeczeń lekarza orzecznika ZUS wynika, że strona jest niezdolna do samodzielnej egzystencji do 30 września 2026 r. Dodatkowo przedstawiono orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności ważne do 31 sierpnia 2026 r. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku strona oświadczyła, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem. Posiada wraz z nim mieszkanie własnościowe, jednak nie przedłożyła dokumentu poświadczającego tę okoliczność. Zawiadomiła o zadłużeniu wobec wspólnoty mieszkaniowej w kwocie [...]zł, potwierdzając to wyciągiem według stanu na koniec 2022 r. Powiadomiła, że nie posiada dowodów zadłużeń rodzinnych i ich spłat, a także nie posiada dowodów dotyczących poniesionych kosztów za rehabilitację i leczenie.
Zdaniem Burmistrza brak jest uzasadnienia do umorzenia zaległości. Organ ten zwrócił uwagę, że postępowanie w sprawie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wszczęte zostało przed sprzedażą nieruchomości na wniosek strony i zakończono je decyzją z 29 września 2023 r. Strona stała się osobą niepełnosprawną 10 maja 2021 r. Zbywając nieruchomość miała pełną świadomość ciążącego na niej obowiązku i nie kwestionowała wysokości naliczonej opłaty. W ocenie organu nie zaistniało nagłe zdarzenie losowe, które pozbawiałoby rodzinę środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Żadne materiały dowodowe przedstawione przez stronę nie informują, w jaki sposób zostały rozdysponowane pieniądze otrzymane za zbycie nieruchomości. Brak jakichkolwiek dowodów w zakresie poniesionych wydatków powoduje niemożność stwierdzenia, iż koszty te, czy spłata długów rzeczywiście miały miejsce.
Trudna sytuacja zdrowotna, w jakiej znalazła się strona, miała miejsce ponad dwa lata przed złożeniem wniosku o określenie wysokości opłaty planistycznej i sprzedażą nieruchomości. Działania strony wiodą do przekonania, że miała świadomość, iż konieczne będzie uiszczenie opłaty planistycznej, więc sytuacji tej nie można kwalifikować jako od niej niezależnej.
Kolegium, wydając podaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzję, wskazało, że udzielenie ulgi w opłacie planistycznej jest dopuszczalne na podstawie art. 64 u.f.p. Także w dziale III Ordynacji podatkowej, który stosuje się odpowiednio w zakresie nieuregulowanym u.f.p., znajdują się przepisy dotyczące udzielania ulg. Taka ulga może polegać na odroczeniu płatności, rozłożeniu na raty lub umorzeniu należności w całości lub części. Kolegium odwołało się do treści art. 67a § 1 pkt 1 i pkt 3 Ordynacji podatkowej, a także wskazało na wynikające z tego przepisu uznanie administracyjne i znaczenie użytych w nim pojęć interesu publicznego i ważnego interesu zobowiązanego.
W przekonaniu SKO w okolicznościach sprawy prawidłowa jest ocena organu I instancji. Zdaniem organu II instancji wewnętrzne przekonanie strony o nadrzędnej konieczności uregulowania prywatnych zobowiązań, ponad dokonaniem zapłaty daniny publicznej, nie znajduje uzasadnienia. Okoliczności przedstawione przez stronę, zarówno w złożonym wniosku, jak i zawarte w odwołaniu, nie obligują do zastosowania ulg w spłacie należnej opłaty.
Odnosząc się do stanu finansów odwołującej Kolegium zauważyło, że zgodnie z jej oświadczeniem sytuacja dochodowa jest rzeczywiście trudna – stały dochód rodziny to kwota ok. [...] zł miesięcznie (wbrew twierdzeniom odwołującej kwoty wypłaconych dodatków – pielęgnacyjnego i rehabilitacyjnego należy wliczać do dochodu).
Organ odwoławczy podzielił stanowisko, że strona przedstawiła niepełny materiał dowodowy, tj. brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających zarówno zadłużenie prywatne, jak i koszty poniesione w związku z opieką i rehabilitacją. Dlatego ocena jej sytuacji finansowej i bytowej musi zostać ograniczona do dokumentów przedłożonych. Co prawda zebranie pełnego materiału dowodowego jest niewątpliwie obowiązkiem organu, ale obowiązek ten nie ma charakteru absolutnego. To na stronie ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności, na podstawie których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Brak dowodów, które potwierdzałyby sposób wydatkowania kwot uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości na cele opieki i rehabilitacji powoduje, iż nie sposób ustalić, że koszty te (i w jakiej wysokości) rzeczywiście zostały poniesione. Zawarte w odwołaniu twierdzenia dotyczące niemożności uzyskania rachunków lub faktur są mało wiarygodne, bowiem powszechnie wiadomym jest, iż w okresie pandemii, co prawda w znacznie ograniczonym zakresie, placówki służby zdrowia funkcjonowały, zapewniając pomoc – z zachowaniem obowiązujących wówczas rygorów. Odwołująca już w trakcie choroby, jeszcze przed sprzedażą nieruchomości, miała wiedzę o ciążącym na niej zobowiązaniu wobec gminy C., jak i jego wysokości. Dlatego w ocenie SKO rozdysponowanie całości kwot uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości z pominięciem oczywistych zobowiązań wynikających z przepisów prawa było działaniem co najmniej nierozważnym.
W skierowanej do tut. Sądu skardze L. G., wnosząc o zmianie zaskarżonej decyzji przez umorzenie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, zarzuciła naruszenie: 1. art. 7, art. 7b, art. 8 i art. 77 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji o ponownej odmowie umorzenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego w części północno-wschodniej miasta C., podczas gdy w sprawie zaistniały przesłanki do uwzględnienia wniosku skarżącej o umorzenie tej opłaty, 2. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 67a ust. 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 36 ust. 4 u.p.z.p. oraz art. 67 ust. 1 u.f.p. polegające na odmowie umorzenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, podczas gdy w sprawie zaistniały przesłanki do uwzględnienia wniosku skarżącej o umorzenie tej opłaty.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w toku postępowania skarżąca wykazała, że dokonała sprzedaży działki po zaniżonej cenie z uwagi na brak zainteresowania kupujących i konieczność szybkiej sprzedaży. Ponadto wykazała, że 10 marca 2021 r. doznała zawału pnia mózgu stając się niezdolną do samodzielnej egzystencji. Uzyskane ze sprzedaży pieniądze w całości przeznaczyła na rehabilitacje i leczenie, które przyniosło pozytywny skutek. Gdyby nie prywatna opieka zdrowotna aktualnie nie byłaby już w stanie w ogóle funkcjonować. Dodatkowo na skutek choroby i innych wcześniejszych wydarzeń miała liczne zobowiązania u rodziny i znajomych, które to koszty w całości pokryła ze środków uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości. Podkreślono, że choroba u skarżącej wystąpiła w okresie pandemii, gdy dostęp do lekarzy i świadczeń medycznych był znacznie utrudniony. Skarżąca została w rzeczywistości zdana wyłącznie na siebie, prywatne usługi pielęgniarskie i rehabilitantów. Jej stan zdrowia był tak zły, że nie była w stanie samodzielnie egzystować, wymagała zmiany pieluch, leczenia odleżyn i opieki psychiatrycznej. Wówczas dla niej i jej rodziny liczyło się głównie to, by stan zdrowia ustabilizował się, by żyła. Nie dbali o gromadzenie rachunków za każdy zakup bądź świadczenie medyczne. Doświadczenie życiowe wskazuje, iż w takich skrajnych momentach życia nikt nie myśli o tym, by skrupulatnie gromadzić wszystkie dowody na wydatki związane z leczeniem, lecz skupia się na walce o życie.
W ocenie skarżącej analiza stanu faktycznego jednoznacznie wskazuje na spełnienie przesłanek umożliwiających pozytywne rozpoznanie wniosku o umorzenie opłaty planistycznej w całości, albowiem zapłata przez nią tak wysokiej kwoty stanowi zagrożenie dla jej istotnego interesu. Nie dysponuje takimi środkami, nie posiada żadnego innego majątku, z którego mogłaby zaspokoić to zobowiązanie, jej stan zdrowia nie pozwala na podjęcie zatrudnienia. Uzyskiwane przez nią i jej męża dochody są nader skromne i pozwalają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb niezbędnych do egzystencji.
Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.
W piśmie z 16 lutego 2025 r. skarżąca zwróciła uwagę na wieloletni proces przekształcenia działki w budowlaną, brak zainteresowania jej nabyciem, a także na nieuczynienie nic przez miasto C., by podnieść wartość tej nieruchomości i brak zapłaty za zajęcie gruntu (drogi).
Na rozprawie przed Sądem, która odbyła się 24 kwietnia 2025 r., nikt się nie stawił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga okazała się bezzasadna.
Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 1 października 2024 r., nr [...], nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który zgodnie z przepisami art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Od razu wyjaśnić trzeba, że sądy administracyjne powołane są do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej z perspektywy jej zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym (por. art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267). Za uwzględnieniem skargi nie mogą przemawiać inne wartości wynikające na przykład z zasady słuszności, czy celowości.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., zaliczyć trzeba do kategorii środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnych z art. 60 pkt 7 u.f.p. – dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Oznacza to, że wniosek skarżącej o umorzenie w całości opłaty ustalonej decyzją Burmistrza Miasta [...] z 29 września 2023 r., nr [...], rozpoznany być powinien w oparciu o art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. Kolegium błędnie odwołało się równocześnie do regulacji art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, jednak błąd ten – stanowiący uchybienie art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nieprawidłowe wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji – pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro istotne w tym względzie przesłanki dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej pozostają tożsame. Odwołanie się do przepisów działu III Ordynacji podatkowej byłoby zasadne dopiero wówczas, gdyby w u.f.p. brak było pod tym względem stosownych regulacji (por. art. 67 ust. 1 u.f.p.). Tego rodzaju regulacje zawarte zaś zostały w poszczególnych jednostkach redakcyjnych art. 64 u.f.p.
Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p. należności, o których mowa w art. 60 tej ustawy, w tym zatem i wspomnianą jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, właściwy organ może na wniosek zobowiązanego umarzać w całości – w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym.
Nie można zgodzić się ze skarżącą, by przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do istotnego naruszenia art. 7, art. 7b, art. 8 bądź art. 77 K.p.a. Przywołane przez skarżącą przepisy prawa procesowego wyrażają przede wszystkim zasadę prawdy obiektywnej, a także zasadę zaufania do władzy publicznej.
Organy administracji publicznej zobowiązane zostały z urzędu lub na wniosek stron do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 K.p.a.). Na organach tych spoczywa obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.). Tak wyrażona zasada prawdy obiektywnej nie oznacza, że na organach spoczywa niczym nieograniczony obowiązek poszukiwania środków dowodowych zmierzających do wyjaśnienia sprawy. W art. 7 K.p.a. mowa jest przecież o tym, że istotne w tym względzie czynności podejmowane być powinny nie tylko z urzędu, lecz także na wniosek stron. Organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony zwłaszcza w przypadku, gdy sama strona takich dowodów nie przedstawia. Nie można założyć, że w przypadku bierności strony cały ciężar dowodzenia faktów spoczywa na organach.
Skarżąca wezwana została do przedstawienia środków dowodowych mających wykazać jej sytuację materialną, w tym na poparcie twierdzeń, w świetle których środki pieniężne pochodzących ze sprzedaży działki nr [...], położonej w C. w rejonie ul. [...], miały zostać przeznaczone na spłatę prywatnoprawnych zobowiązań skarżącej, także na pokrycie kosztów leczenia i rehabilitacji. Wezwaniem z 1 lipca 2024 r. Burmistrz zwrócił się do skarżącej m.in. o przedłożenie dowodów zobowiązań, których dotyczyło zadłużenie, dowodów spłaty zadłużenia, jak również o przedłożenie dowodów dotyczących ponoszonych kosztów leczenia, rehabilitacji. Według oświadczenia skarżącej ujętego w piśmie z 8 lipca 2024 r., stanowiącego odpowiedź na wezwania w powyższym zakresie, stosownych dowodów skarżąca nie posiada. Nie sposób w tych okolicznościach skutecznie zarzucić organowi naruszenia art. 7, czy art 77 § 1 K.p.a., bowiem to skarżąca powinna wykazać twierdzenia, z których wyciąga pozytywne dla siebie skutki prawne, a które odnoszą się przecież bezpośrednio do jej sytuacji osobistej i majątkowej. Nie przedstawiając natomiast środków dowodowych skarżąca uniemożliwia skuteczne zweryfikowanie tego, w jakim zakresie środki pieniężne pochodzące ze sprzedaży nieruchomości zostały przeznaczone na deklarowane przez nią cele. Bez znaczenia pozostaje przy tym akcentowana przez skarżącą okoliczność, zgodnie z którą leczenie i rehabilitacja odbywały się w okresie pandemii, czy podniesiony w skardze argument, w świetle którego z uwagi na walkę o życie, nikt nie dbał o gromadzenie szczegółowych rachunków za każdy zakup bądź świadczenie medyczne. W kontrolowanej sprawie nie jest w żadnym razie podważana bardzo ciężka sytuacja zdrowotna, w której skarżąca znalazła się 10 maja 2021 r. Zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania pozwalają także uznać twierdzenia, w świetle których skarżąca korzystała z prywatnych usług medycznych, angażując w to finansowo rodzinę, czy znajomych. Nie sposób jednak stwierdzić, bez środków dowodowych, które by to wykazywały, jaki był faktyczny koszt poniesiony w tym zakresie przez skarżącą, w tym jakie dokładnie kwoty na pokrycie jakich zobowiązań zostały przeznaczone. Skarżąca nie przedstawiła w tym względzie żadnych dowodów, poza wykazaniem zadłużenia z tytułu czynszu, którego wysokość jest nieporównywalnie mniejsza od kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości.
W powyższych okolicznościach nie może być także uznany za zasadny zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. Zawarte tam regulacje przewidują, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1). Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2). W ocenie Sądu podjęte przez organy czynności, zmierzające do umożliwienia skarżącej wykazania jej własnych twierdzeń, realizują nie tylko ujętą w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, lecz także wynikającą z ostatnio przywołanych regulacji zasadę zaufania do władzy publicznej. Nie można uznać, iż zasada ta doznała uszczerbku jedynie na tej podstawie, że skarżąca nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem i dokonanymi przez organy ustaleniami.
Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnej argumentacji, która miałaby przemawiać za naruszeniem art. 7b K.p.a., który to przepis odnosi się do kwestii współdziałania organów administracji publicznej. Jeżeli zaś intencją skarżącej było odwołanie się do art. 7a K.p.a., który ustanawia zasadę rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony, to przepis ten nie mógł znaleźć w sprawie zastosowania, bowiem dotyczy on postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązków bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. Sprawa poddana kontroli tut. Sąd za przedmiot ma przyznanie stronie uprawnienia w postaci ulgi w spłacie publicznoprawnej należności. Z tych samych powodów nie można było w niej skorzystać z art. 81a K.p.a., który przewiduje z kolei zasadę rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony.
Niezależnie od powyższe zauważyć należy, iż obie wskazane wyżej regulacje dotyczą sposobu załatwienia sprawy administracyjnej w sytuacji zaistnienia wątpliwości co do treści normy prawnej oraz niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy. Żadna z tego rodzaju sytuacji nie zaistniała w kontrolowanej sprawie, gdzie stan prawny oraz stan faktyczny sprawy zostały w sposób jednoznaczny ustalone przez organ, a ocena ta nie ma charakteru dowolnego czy arbitralnego, a opiera się na całości materiału dowodowego tak zgromadzonego przez organ, jak i przedstawionego przez stronę.
Podkreślić w tym miejscu trzeba, że sam fakt, iż strona proponuje odmienną wykładnię znajdujących w sprawie przepisów niż przyjęta przez organ nie przesądza o istnieniu wątpliwości, co do treści norm prawnych znajdujących w sprawie zastosowanie. Wątpliwości o jakich mowa w art. 7a § 1 K.p.a. muszą bowiem wystąpić po stronie organu, względnie sądu administracyjnego, a nie u adresata rozstrzygnięcia.
Wobec niewykazania w pełni sytuacji majątkowej skarżącej, z uwagi na nie przedstawienie dowodów na poparcie jej twierdzeń, w sprawie brak było podstaw do przyjęcia, iż zaistniały przesłanki do zastosowania art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. w postaci ważnego interesu skarżącej lub interesu publicznego, które przemawiać by miały za umorzeniem w całości ustalonej opłaty planistycznej. Jedynie na marginesie warto zauważyć, na co zwróciło uwagę także Kolegium, że z twierdzeń skarżącej wynika, iż środki pieniężne pochodzące ze sprzedaży nieruchomości miały być przeznaczone m.in. na spłatę zobowiązań, jakie posiadała wśród członków rodziny bądź znajomych.
Zobowiązania te, co również wywnioskować można z argumentacji skarżącej, powstać miały z uwagi na koszty leczenia lub rehabilitacji. W każdym razie okoliczność, że skarżąca po sprzedaży nieruchomości postanowiła priorytetowo potraktować prywatnoprawne zobowiązania przed zobowiązaniem o charakterze publicznoprawnym, ustalonym decyzją Burmistrza z 29 września 2023 r., nie może przemawiać za zastosowaniem art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. i umorzeniem ów należności publicznej. Sąd nie podzielił zatem także zapatrywania skarżącej, jakoby w sprawie miało dojść do istotnego naruszenia art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p.
Bez znaczenia pozostają natomiast okoliczności podniesione w piśmie z 16 lutego 2025 r. Skarżąca nie kwestionowała ustalonej wobec niej jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Odnoszenie się do kwestii długotrwałego procesu przekształcenia działki w budowlaną, czy braku rozliczeń bądź starań miasta C. w dążeniu do wzrostu wartości nieruchomości, są na obecnym etapie chybione.
Nie znajduje z kolei potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym argument skarżącej, jakoby nieruchomość miała być przez nią sprzedana po zaniżonej cenie. Abstrahując od tego, że wobec poczynionych już uwag nie może mieć to przesądzającego znaczenia dla sprawy, zauważyć wypada, iż wartość nieruchomości po uchwaleniu planu wyceniona została na kwotę [...]zł (s. [...] uzasadnienia decyzji Burmistrza z 29 września 2023 r.), a jej sprzedaż nastąpiła umową z 6 grudnia 2023 r. za kwotę [...]zł.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalono.