II SA/Po 800/24

II SA/Po 800/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Edyta Podrazik
Tomasz Świstak /przewodniczący sprawozdawca/
Wiesława Batorowicz
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 940/25 - Wyrok NSA z 2025-11-28
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono orzeczenie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 190, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 360
art. 132, art. 134ha, art. 134i ust. 5a, art. 135j ust. 2 pkt 6, art. 135p ust. 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2025 r. sprawy ze skargi P. B. na orzeczenie Komendanta W. Policji w P. z dnia 16 sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia winy w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenie kary upomnienia I. uchyla zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie Komendanta M. Policji w K. z dnia 7 lipca 2021 r., nr [...], II. zasądza od Komendanta W. Policji w P. na rzecz skarżącego kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji [...] orzeczeniem z 16 sierpnia 2021 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania sierż. szt. P. B. od orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w K. z 7 lipca 2021 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia winy w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzenia kary upomnienia, utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.
Komendant Miejski Policji w K. orzeczeniem z 7 lipca 2021 r., nr [...], na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.), po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko sierż. szt. P. B., obwinionemu o to, że:
1. w nocy z [...]/[...] września 2020 r. pełniąc służbę w rejonie działania Komendy Miejskiej Policji w K. (dalej: "KMP w K.") dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że pełniąc służbę w godzinach od 19:00 do 07:00 od godz. 03:47 do 05:05 nie realizował zadań służbowych i obowiązków określonych zgodnie z dyslokacją służby i zadaniami przekazanymi podczas odprawy służbowej przebywając w tym czasie w miejscu niewidocznym, tj. na terenie prywatnej posesji w K. przy ul. [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 14 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z 14 sierpnia 2007 r., nr [...], w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym (dalej: "zarządzenie KGP nr [...]") i § 10 i § 13 ust. 1 i 2 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z 22 września 2017 r., nr [...], w sprawie pełnienia służby na drogach (dalej: "zarządzenie KGP nr [...]"),
2. w nocy z [...]/[...] września 2020 r. pełniąc służbę w rejonie działania KMP w K. dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że w godzinach od 03:47 do 05:05 przebywając na terenie prywatnej posesji przy ul. [...] w K. dokonał w notatniku służbowym wpisów odnośnie realizacji o godz. 03:45 patrolu miasta K., a od godz. 05:05 realizacji nadzoru nad ruchem na ul. [...] w K., których to czynności we wskazanym miejscu i czasie faktycznie nie realizował, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 5 wytycznych Komendanta Głównego Policji z 26 czerwca 2007 r., nr [...], w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (dalej: "wytyczne KGP nr [...]"),
orzekł winę policjanta w zakresie naruszenia dyscypliny służbowej odnośnie przedstawionych zarzutów i wymierzył karę dyscyplinarną upomnienia.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w ramach postępowania dyscyplinarnego zebrano materiał dowodowy, który pozwala przyjąć, iż sprawstwo i wina obwinionego nie budzą wątpliwości. Sierż. szt. P. B. nie przyznał się do przedstawionych zarzutów i odmówił składania wyjaśnień. Przesłuchany w charakterze świadka sierż. szt. M. K., z którym obwiniony pełnił służbę, skorzystał z prawa do odmowy składania zeznań i w żaden sposób nie odniósł się do przebiegu służby.
Do ujawnienia nieprawidłowej realizacji zadań przez policjantów z Wydziału Ruchu Drogowego KMP w K. przyczynił się system pozycjonowania GPS. Odbiornik GPS zamontowany jest w radiostacjach radiowozów. Pozycjonowanie sygnału GPS następuje co minutę, to znaczy jest to odświeżanie systemu i po każdej minucie system wskazuje faktyczne (nowe) położenie pojazdu (radiowozu). W toku czynności wyjaśniających zastępca Naczelnika Wydziału Prewencji i Profilaktyki Społecznej KMP w K. z przeprowadzonej analizy służb nocnych policjantów z Wydziału Ruchu Drogowego KMP w K., pełnionych w okresie od 1 lipca do 14 września 2020 r., sporządził tabelę obejmującą datę i godziny służby nocnej, skład patrolu, radiowóz, z wykorzystaniem którego była pełniona służba nocna, czasookres w jakim system odnotował dłuższy pobyt radiowozu w jednym miejscu ze wskazaniem lokalizacji radiowozu. Do tabeli załączył wydruki z map z systemu CISCO dla poszczególnych służb obrazujące czasookres i lokalizację radiowozów. W oparciu o dane z systemu GPS i zapisy w notatnikach służbowych dokonano weryfikacji wskazań położenia radiowozów z zapisami w notatnikach służbowych stwierdzając, że w przypadku jednej służby sierż. szt. P. B. lokalizacja radiowozu, z wykorzystaniem którego policjant pełnił służbę, nie zgadzała się z zapisami w notatniku służbowym. Podstawą do stosowania systemu GPS i nadajników tego systemu w policyjnych środkach transportu lub w środkach technicznych (środkach łączności) są art. 20a ust. 1 i 1a ustawy o Policji.
W dniu 13 lipca 2021 r. P. B. wniósł odwołanie od orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w K. wnosząc o uznanie kary za niebyłą, a także wykreślnie informacji o jej wymierzeniu z akt osobowych.
Komendant Policji w orzeczeniu wskazanym na wstępie niniejszego uzasadnienia podał, że w związku z ujawnieniem w dniach [...] i [...] września 2020 r. nieprawidłowej realizacji zadań służbowych poprzez spanie podczas służby przez policjantów Komisariatu Policji we K.1 i Wydziału Ruchu Drogowego KMP w K., Komendant Miejski Policji w K. polecił przeprowadzenie czynności nadzorczych nad przebiegiem służb pełnionych w porze nocnej. W wyniku weryfikacji stwierdzono nieprawidłowości podczas realizacji tych służb. W dniu 13 kwietnia 2021 r. Komendant Miejski Policji w K. polecił przeprowadzenie czynności wyjaśniających, które zostały zakończone 28 maja 2021 r. i potwierdziły, że P. B. w okresie od 1 lipca do 14 września 2020 r. pełnił 11 służb patrolowych w godzinach 19:00-07:00 w rejonie działania KMP w K.. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż w jednym przypadku, tj. w nocy z [...]/[...] września 2020 r., pełnił służbę w sposób nieprawidłowy. Analiza systemu CISCO w zakresie tras przejazdu radiowozu, z wykorzystaniem którego pełnił służbę nocną wykazała, iż w godzinach 03:47-05:05 policjant przebywał na terenie prywatnej posesji przy ul. [...]. Z zapisów w notatniku służbowym P. B. wynikało, że o godzinie 02:50 realizował czynności na Placu [...] wobec kierującego pojazdem marki x., o godz. 03:45 dowiózł kontrolnego do KMP w K. na ul. [...], o godz. 03:45 realizował patrol miasta K., o godz. 05:05 prowadził nadzór nad ruchem na ul. [...], o godz. 05:30 realizował asekurację podczas kontroli pojazdu y.. W przytoczonym sprawozdaniu przedstawiono wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego za popełnione przewinienia dyscyplinarne.
Zdaniem organu odwoławczego sierż. szt. P. B. dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego. Zaistnienie czynu, sprawstwo i wina nie budzą wątpliwości. Nie upłynął żaden z terminów wskazanych w art. 135q ust. 2 i 3 ustawy o Policji. Ponadto, w zebranym materiale dowodowym i aktach osobowych brak było przesłanek wskazujących na to, że wykazał się męstwem lub odwagą oraz miał poważne osiągnięcia w wykonywaniu zadań służbowych, o których mowa w art. 135q ust. 4 ustawy o Policji. W oparciu o dane z systemu GPS i zapisy w notatnikach służbowych dokonano weryfikacji wskazań położenia radiowozów z zapisami w notatnikach służbowych stwierdzając, że w przypadku jednej służby sierż. szt. P. B. lokalizacja radiowozu, z wykorzystaniem którego pełnił służbę, nie zgadzała się z zapisami w notatniku służbowym. Organ nie uznał argumentacji w zakresie błędnego działania systemu GPS.
Pismem z 20 września 2021 r. reprezentowany przez adwokata P. B. złożył do tut. Sądu skargę, wnosząc o stwierdzenie nieważności orzeczenia organu I i II instancji, a w przypadku nieuwzględnienia zarzutu nieważności o uchylenie w całości orzeczenia organu I i II instancji oraz umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, a alternatywnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia go poprzedzającego. Skarżący podniósł zarzuty:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. przepisów:
1. art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 135ja ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji przez ich niezastosowanie i wszczęcie postępowania dyscyplinarnego pomimo upływu 90-dniowego terminu od dnia powzięcia przez organ wiedzy o zdarzeniu, które mogło być zakwalifikowane jako przewinienie dyscyplinarne, a tym samym wydanie orzeczenia dotkniętego wadą nieważności z powodu jego wydania z rażącym naruszeniem prawa;
2. art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 14 zarządzenia KGP nr 768 oraz § 10 i § 13 ust. 1 i 2 zarządzenia KGP nr 30 przez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżący w nocy z [...]/[...] września 2020 r. od godz. 03:47 do godz. 05:05 nie realizował zadań służbowych i obowiązków określonych zgodnie z dyspozycją służby i zadaniami przekazanymi podczas odprawy służbowej, podczas gdy realizował powierzone mu zadania w miejscu odgórnie wyznaczonym, zgodnie z poczynionymi zapisami w notatniku służbowym, a dane lokalizacyjne udostępnione przez nadajnik GPS są danymi błędnymi, niedokładnymi, o czym informował w świetle treści przedłożonej do akt notatki wyjaśniającej;
3. art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 4 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 5 wytycznych KGP nr 2 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżący w sposób nieuprawniony dokonał w notatniku służbowym wpisów dotyczących realizacji o godz. 03:45 patrolu miasta K., a od godziny 05:05 realizacji nadzoru nad ruchem na ul. [...] w K., podczas gdy dokonał zapisów w notatniku służbowym zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy tj. zgodnie z lokalizacją, w której ówcześnie przebywał, dokumentując przy tym czynności, które podejmował w ramach pełnionej służby;
II. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia:
1. art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 135 ust. 3 w zw. z art. 135ja ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji przez zaniechanie umorzenia postępowania w sytuacji, gdy stało się ono bezprzedmiotowe, ponieważ: a. pierwsze czynności w sprawie zostały podjęte z dniem 14 października 2020 r. i polegały na skompletowaniu dokumentów funkcjonariuszy pełniących służbę w KMP w K. przez pracownika cywilnego, b. w tym samym dniu dokonano kserokopii notatników służbowych funkcjonariuszy KMP w K., w tym notatnika służbowego skarżącego, a tym samym uznać należy, iż z dniem 14 października 2020 r. organ powziął wiadomość o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przez skarżącego, a wobec faktu, że wszczęcie postępowania miało miejsce 25 czerwca 2021 r. to jest po upływie 90 dni, organ powinien postępowanie umorzyć;
2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., gdyż organ: a. ograniczył swoje czynności do zebrania dowodów wyłącznie w postaci dokumentów, tj. map przedstawiających położenie nadajnika GPS, którego zadaniem jest monitorowanie bieżącej lokalizacji funkcjonariusza, a które jest urządzeniem udostępniającym błędne (niedokładne) dane lokalizacyjne, co przemawia za tym, że organ powinien dołożyć wszelkich starań, by ustalić, czy czyny, których popełnienie zarzucono zostały popełnione i czy obwiniony jest ich sprawcą, przyczyny i okoliczności ich popełnienia, czego zaniechał, b. zaniechał weryfikacji ustaleń w zakresie sprawności i prawidłowego funkcjonowania urządzenia GPS oraz systemu CISCO w sytuacji, w której: i. organ I instancji ustalił okoliczności sprawy w oparciu o dane lokalizacyjne policyjnych środków transportu, które to urządzenie, zgodnie z wieloma zastrzeżeniami funkcjonariuszy macierzystej jednostki, jest urządzeniem często wadliwym, udostepniającym nieprawdziwe dane lokalizacyjne, czego organ II instancji nie dostrzegł, ii. osoby weryfikujące i monitorujące bieżące położenie policyjnego środka transportu dokonując bieżącej analizy danych lokalizacyjnych w nocy z [...] września 2020 r. nie zgłosiły, a tym samym nie spostrzegłby żadnych rozbieżności i zastrzeżeń; iii. urządzenie GPS udostępniające dane lokalizacyjne pojazdu służbowego jest urządzeniem bez legalizacji, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 2 ustawy z 11 maja 2001 r. – Prawo o miarach (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1093);
3. art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. przez: a. brak wskazania podstawy prawnej, w świetle której organ uprawniony był do przetwarzania i wykorzystania danych lokalizacyjnych, b. naruszenie zasady przekonywania i brak należytego wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierowały się organy, c. nienależyte sporządzenie uzasadnienia, objawiające się w braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł;
4. art. 75 § 1 K.p.a. w zw. z art. 20 ust. 1c w zw. z art. 20a ust. 1 i 1a w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z art. 6 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE Seria L z 4 maja 2016 r. Nr 119, s. 1 ze zm., dalej: "dyrektywa 2016/679") w z w. z art. 5 przez nieuprawnione wykorzystanie danych lokalizacyjnych pochodzących z urządzeń GPS znajdujących się z policyjnych środkach transportu, podczas gdy: a. organ nie poinformował skarżącego o zastosowanym monitoringu, b. skarżący nie wyraził zgody na monitoring, c. dane zostały wykorzystane w celach sprzecznym z przepisami ustawy o Policji, w tym w szczególności wbrew normie art. 1 ust. 2, d. urządzenie jest bez legalizacji, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 2 Prawa o miarach;
5. art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 15 K.p.a. przez arbitralne działania organu I instancji objawiające się brakiem przeprowadzenia odpowiedniego, rzetelnego postępowania dowodowego i działania organu II instancji, który nie dostrzegł uchybienia przepisów w postaci błędnego ich zastosowania, a tym samym powielił jedynie argumentację Komendanta Miejskiego Policji w K., opisując szerzej zastosowanie przepisu prawa administracyjnego materialnego;
6. art. 80 K.p.a. przez dowolną i arbitralną ocenę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a tym samym uznanie wszystkich wskazanych okoliczności za udowodnione, podczas gdy w rzeczywistości w aktach sprawy brak pełnowartościowego dowodu, który przesądzałby o jakimkolwiek uchybieniu, którego miał dopuścić się w trakcie pełnionej służby skarżący, a tym samym brak dowodu, który dawałby podstawy zarówno do jego uznania za winnego naruszenia dyscypliny służbowej, jak również uzasadniałby wymierzenie kary dyscyplinarnej nagany.
W skardze zawarto także wniosek o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie dowodu z dokumentów: a. wydruku z aplikacji Whats App na okoliczność daty powzięcia przez organ informacji o możliwości naruszenia przez skarżącego dyscypliny służbowej, a w konsekwencji podstaw do umorzenia postępowania, b. notatki służbowej z 13 kwietnia 2021 r. na okoliczność daty powzięcia przez organ informacji o możliwości naruszenia przez skarżącego dyscypliny służbowej, a w konsekwencji podstaw do umorzenia postępowania, c. pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z 10 września 2021 r. na okoliczność określenia celu, w świetle którego system monitoringu zamontowany w policyjnych środkach transportu powinien być wykorzystywany, d. zwrócenie się do Komendanta Miejskiego Policji w K. o udzielenie informacji ile patroli pełniło służbę w nocy [...]/[...] września 2020 r., dotyczącej imienia i nazwiska osoby, która w nocy z [...]/[...] września 2020 r. sprawowała funkcję "dyżurnego jednostki", "pomocnika dyżurnego" i "nadzorującego służbę", udostępnienie dokumentów przedstawiających specyfikację urządzenia GPS w policyjnych środkach transportu, w tym dokumentów legalizacji, a także udostępnienie dokumentów znajdujących się w aktach postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przez KMP w K. asp. R. T., a następnie przeprowadzenie dowodu z udostępnionych dokumentów na podane w skardze okoliczności.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Pismem z 26 stycznia 2022 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: 1. regulamin KMP w K. z 16 marca 2010 r., 2. regulaminu z 2 stycznia 2014 r. zmieniającego regulamin KMP w K., 3. regulaminu z 11 września 2014 r. zmieniającego regulamin KMP w K., 4. regulaminu KMP w K. z 25 listopada 2015 r., 5. regulaminu KMP w K. zmieniającego regulamin KMP w K., 6. regulaminu KMP w K. z 24 maja 2018 r. zmieniającego regulamin KMP w K., 7. regulaminu KMP w K. z 14 lutego 2020 r. zmieniającego regulamin KMP w K., 8. regulaminu KMP w K. z 16 lipca 2021 r., na okoliczność braku możliwości monitoringu lokalizacji radiostacji umieszczonych w radiowozach i stacji nasobnych poprzez system GPS.
Na rozprawie w dniu 10 marca 2022 roku Sąd postanowił przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów załączonych do pisma procesowego z dnia 26 stycznia 2022 r. oraz oddalić pozostałe wnioski dowodowe.
Wyrokiem z 10 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Po [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] i poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w K. z 7 lipca 2021 r., nr [...].
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 października 2024 r., sygn. akt III OSK [...], uchylił ostatnio podany wyrok sądu I instancji, przekazując temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.
Sąd kasacyjny wskazał, że wbrew stanowisku sądu I instancji w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego je orzeczenia, albowiem w świetle dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych nie sposób uznać, że do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego doszło z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji.
Naczelny Sąd Administracyjny zalecił, by rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił powyżej przedstawione stanowisko i dokonał kompleksowej oceny prawnej sprawy w znaczeniu materialnoprawnym, odnosząc się do wszystkich argumentów prezentowanych przez strony postępowania.
W piśmie z 14 lutego 2025 r. skarżący wniósł o: 1. zwrócenie się do Prokuratury Rejonowej w O. celem przeprowadzenia dowodu z akt postępowania przygotowawczego o sygn. [...], w szczególności znajdujących się w aktach opinii biegłych i ustalenia w jakiej fazie znajduje się to postępowania, a w przypadku jego zakończenia ustalenie w jaki sposób sprawa została zakończona – na okoliczność ustaleń faktycznych w sprawie, a w szczególności związanych z prawidłowością działania systemów GPS, stacji Motorola oraz nasobnych stacji Motorola działających na systemach CISCO, a także urządzenia Bluebird, które nie zostały w ogóle wzięte pod uwagę podczas prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, 2. zwrócenie się do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych i ustalenie czy zostało wszczęte postępowanie w zakresie przetwarzania danych osobowych skarżącego pozyskanych za pośrednictwem monitoringu GPS zainstalowanego w radiowozie służbowym oraz innych osób, co do których wszczęto postępowanie dyscyplinarne, jak i karne w tym zakresie, jak również ustalenie sposobu jego zakończenia.
Na rozprawie przed tut. Sądem, która odbyła się 19 lutego 2025 r. pełnomocnik skarżącego wniósł i wywiódł jak w skardze, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji.
Skarżący wniósł i wywiódł jak pełnomocnik. Dodatkowo podniósł, że w jego ocenie dopuszczenie dowodów z akt postępowania w prokuraturze byłoby przydatne, bo w tych aktach znajdują się zeznania świadków i biegłego, które wskazują brak wiarygodności systemu CISCO, który stanowił główną przesłankę uznania go za winnego.
Odpowiadając na pytania Sądu skarżący wskazał, iż jak pamięta służbę pełnili w samochodzie marki xx.. Skarżącemu okazano kserokopię z karty [...] akt organu dyscyplinarnego. Skarżący wskazał, że faktycznie jest odnotowany samochód marki yy.. Mogła być jakaś zmiana, ale wydaje mu się, że był to xx.. Dalej wyjaśnił, że kontrolny to osoba, która ma nadzór nad służbą i przez jakich czas pełni służbę z patrolem. Zapis w notatniku służbowym o dowiezieniu kontrolnego oznacza, że osoba kontrolująca służbę została przez nich odwieziona na komendę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Zaskarżone orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z 16 sierpnia 2021 r., nr [...], jak i poprzedzające je orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w K. z 7 lipca 2021 r., nr [...], wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") uzasadnia ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Na wstępie wskazać trzeba, że odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów uregulowana została w art. 132 i nast. zawartych w Rozdziale 10 ustawy o Policji. W art. 132 ust. 1 ustawy o Policji wprost wskazano, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej, stosownie do art. 132 ust. 2 ustawy o Policji, stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Przykładowe sposoby naruszenia dyscypliny służbowej zostały przez prawodawcę podane w art. 132 ust. 3 ustawy o Policji, a wśród nich wymieniono m.in. zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy (pkt 3).
Co nie mniej istotne dla czynionych tu rozważań przepisy Rozdziału 10 ustawy o Policji zawierają także regulacje odnoszące się do zasad i sposobu przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego, co do zasady kompleksowo regulując ta materię. Zgodnie z art. 135p ust. 1 ustawy o Policji jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, a więc tylko pomocniczo, do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 534 ze zm., dalej: "K.p.k.") dotyczące porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń, świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się art. 184 K.p.k.
Już ostatnie przesądza o tym, że chybione są zarzuty sformułowane w skardze skierowanej do tut. Sądu w tej części, w której skarżący odwołał się w nich do poszczególnych przepisów K.p.a. Ta ostatnia ustawa nie ma bowiem zastosowania ani do zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, ani do poprzedzającego jego wydanie postępowania dyscyplinarnego. Rozpatrzenie skargi wymaga w konsekwencji albo odniesienia się do przepisów ustawy o Policji, które zostały w niej wprost wskazane, albo do przepisów tej ustawy, które odpowiadać będą przywołanych w niej przepisom K.p.a., o ile te ostatnie w ustawie o Policji w ogóle obowiązują. Zauważyć bowiem trzeba, że brak jest zwłaszcza podstaw do tego by sięgnąć do rozwiązania z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przewidującego nieważność decyzji administracyjnej wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Również ustawa o Policji nie przewiduje instytucji nieważności orzeczenia dyscyplinarnego, regulując w art. 135r – 135s jedynie wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem.
Analiza treści skargi prowadzi równocześnie do wniosku, że wszelkie sformułowane w niej zarzuty stanowią w istocie zarzuty naruszenia prawa procesowego, nie zaś – jak sugeruje jej treść – także zarzuty naruszenia prawa materialnego. Skarżący formułuje wprawdzie na wstępie do petitum skargi zarzuty naruszenia prawa materialnego w postaci art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, jednak przywołane w powiązaniu z tym regulacje lub podniesiona na jego poparcie argumentacja świadczą o tym, iż skarżący podważa prawidłowość postępowania dyscyplinarnego od jego strony formalnej, a to z perspektywy dopuszczalności jego wszczęcia oraz prawidłowości poczynionych w nim ustaleń faktycznych, które zdaniem skarżącego sprowadzają się do błędnego, bo opartego na wadliwie pozyskanych i przede wszystkim niewiarygodnych środkach dowodowych, uznania, że dokonał przypisanych mu skarżonym orzeczeniem czynów.
Przechodząc do oceny naruszeń prawa, które stara się wykazać skarżący, na wstępie do dalszych rozważań przypomnieć trzeba, iż niniejsza sprawa przekazana została do ponownego rozpoznania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 października 2024 r., sygn. akt III OSK [...]. Zgodnie z art. 190 zd. 1 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Już to powoduje, że nie może odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 135 ust. 3 w zw. z art. 135ja ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Pierwsza z tych regulacji przewiduje, że postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Stosownie zaś do drugiej z nich postępowanie dyscyplinarne umarza się, jeżeli zostało ono wszczęte po upływie terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3
Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyroku przesądził, że w świetle dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych nie sposób uznać, że do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego doszło z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 135 ust. 3 ustawy o Policji. NSA wskazał, że ze zgromadzonych w sprawie dowodów jednoznacznie wynika, iż przełożony dyscyplinarny wiadomość o tym, że zaistniało określone zdarzenie, będące przewinieniem dyscyplinarnym, którego dopuścił się skarżący, faktycznie powziął dopiero 28 maja 2021 r. Nie sposób w ocenie NSA przyjąć, że to moment wykonania kserokopii notatników służbowych uznać należy za równoznaczny z uzyskaniem wiedzy o przewinieniu dyscyplinarnym przez przełożonego dyscyplinarnego.
Odnosząc się wobec ostatniego do pozostałych zarzutów skarżącego uznać należy, że zasadnie zwrócono w nich uwagę na zgromadzenie w sprawie niepełnego materiału dowodowego, a także jego arbitralną ocenę, choć zasadność tych zarzutów wynika z przyczyn, o których mowa poniżej.
Zgodnie z art. 134ha ustawy o Policji podstawę wszelkich rozstrzygnięć w postępowaniach dyscyplinarnych stanowią ustalenia faktyczne (ust. 1). Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny kształtują swoje przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (st. 2). Przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny rozstrzygają samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie są związani rozstrzygnięciem sądu lub innego organu. Prawomocne rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawo lub stosunek prawny są jednak wiążące (ust. 3).
Analiza powyższej regulacji wskazuje jednoznacznie, że ustanawia ona zasadę tak zwanej swobodnej oceny dowodów, która to ocena nie może mieć jednak charteru arbitralnego, i dowolnego. Musi być ona zatem oparta o kompletnie zebrany i oceniony jego całokształcie materiał dowodowy pozwalający na jednoznaczne ustalenie wszystkich istotnych prawnie okoliczności sprawy.
Inaczej rzecz ujmując ewentualny zarzut dowolności skierowany pod adresem orzeczenia dyscyplinarnego wykluczają jedynie ustalenia dokonane w oparciu o całokształt materiału dowodowego, zgromadzonego i zebranego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku koniecznego wydania decyzji o przekonującej treści.
Jak przewidziano w art. 134i ust. 5a ustawy o Policji celem postępowania dyscyplinarnego jest w szczególności: 1) ustalenie, czy czyn, którego popełnienie zarzucono obwinionemu, został popełniony i czy obwiniony jest jego sprawcą; 2) wyjaśnienie przyczyn i okoliczności popełnienia czynu, o którym mowa w pkt 1; 3) zebranie i utrwalenie dowodów w sprawie.
Przypisanie policjantowi sprawstwa przewinienia dyscyplinarnego powinno zatem nastąpić z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, która wraz z zasadą oficjalności obowiązuje w postępowaniu dyscyplinarnym. Na przełożonym dyscyplinarnym spoczywa obowiązek zebrania materiału dowodowego i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. Jest to warunek nieodzowny dla prawidłowego przeprowadzenia tego procesu, a co za tym idzie także prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Przypisanie winy wymaga jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego prawidłowej oceny prawnej.
Przepisy te dodane został z dniem 1 października 2020 r. na mocy art. 1 pkt 28 i pkt 29 lit. f ustawy z 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 1610, zob. art. 48 tej ustawy nowelizującej). Ustawodawca - zwłaszcza wobec wprowadzonych rozwiązań procesowych - przewidział ich zastosowanie do już toczących się postępowań dyscyplinarnych, niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej (por. art. 28), a zatem konsekwentnie także do nowo wszczynanych postępowań dyscyplinarnych. Skoro postępowanie dyscyplinarne w kontrolowanej sprawie zostało wszczęte po 1 października 2020 r., to przywołane powyżej regulacje procesowe niewątpliwie znajdują do niego zastosowanie.
Podsumowując w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym należało zbadać, czy zgromadzony w nim materiał dowodowy stanowi dostateczną podstawę do ewentualnego wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej, tj. czy materiał ten obejmuje całokształt okoliczności mających znaczenie dla sprawy i czy podjęto wszelkie czynności w celu wyjaśnienia zdarzeń będących przedmiotem postępowania dyscyplinarnego.
Powyższym wymogom w kontrolowanej sprawie nie sprostano.
W realiach tejże sprawy kluczowym środkiem dowodowym uczyniono wskazania odbiornika GPS i systemu CISCO. Jak wyjaśniono w wydanych wobec skarżącego orzeczeniach odbiornik GPS zamontowany jest w radiostacjach będących w radiowozach. Pozycjonowanie sygnału GPS następować ma zaś co minutę i polegać na odświeżaniu systemu, przez co po każdej minucie system wskazywać ma faktyczne położenie radiowozu. W materiale dowodowym znajdować ma się jakoby wydruk mapy z systemu CISCO. Dane z tego systemu podlegały weryfikacji wobec zapisów znajdujących się w notatniku służbowym skarżącego.
Zauważyć w tym miejscy trzeba, iż jedyna znajdująca się w przekazanych sądowi aktach kserokopia mapy (k. [...] akt organu dyscyplinarnego) nie jest w jakikolwiek sposób opisana, ani omówiona uzasadnieniu zaskarżonych orzeczeń, a nadto znajduje się na niej jedynie siedem (z czego dwie widoczne jedynie częściowo) adnotacji wskazujących numer radiowozu, godzinę datę i prędkość chwilową. Mapa ta nie odpowiada zatem informacji jakoby system CISCO dokumentował lokalizację co minutę, a w szczególności nie wynika z niej w czasie objętym zarzutami pojazd pozostawał nieruchomy w określonej pozycji.
W aktach sprawy brak przy tym jakichkolwiek dokumentów źródłowych w postaci wydruku, bądź zapisu w formacie elektronicznym danych z w/w systemu dotyczących położenia radiowozu rzekomo wykorzystywanego przez skarżącego w trakcie służby z [...] na [...], września 2020 r., co uniemożliwia weryfikację, czy zapisy te zostały prawidłowo odczytane i zinterpretowane tak przez autora sprawozdania (k. [...]-[...] akt organu) jak i orzekające w sprawie organy dyscyplinarne.
Dalej wskazać należy, iż pomimo, że dane z systemu CISCO i odbiornika GPS w pojeździe służbowym, skarżącego stanowią z perspektywy powyższego podstawowy punkt odniesienia, w oparciu o który poczynione zostały istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia faktyczne, na żadnym etapie postępowania dyscyplinarnego nie zostało w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnione jaki konkretnie pojazd służbowy był przez skarżącego wykorzystywany w nocy z [...] na [...] września 2020 r.
Zgromadzony materiał dowodowy wykazuje zaś w tym względzie rozbieżności. W książce służby w patrolach, obchodach i na posterunkach WRD KMP K. wskazano bowiem, że skarżący pełnił służbę w dniu [...] września 2020 r. w godz. 19:00-7:00, jako dowódca wraz z M. K. jako kierowcą, przy użyciu pojazdu [...] yy. [...]. Wydruk mapy, stanowiący najprawdopodobniej wspomniany przez organ wydruk mapy z systemu CISCO, odnosi się jednak do innego pojazdu, a mianowicie xx. [...] Także ten pojazd wskazany jest w żaden S[POSÓB NIE OPISANEJ TABELI AN stronie [...] akt organu. Także w notatniku służbowym skarżącego widnieje wycinek wydruku, w którym odręcznie przekreślono "[...] yy." i wpisano "xx. [...]". Do kwestii tej nie odniesiono się ani w zaskarżonym orzeczeniu, ani w poprzedzającym je orzeczeniu organu I instancji. Organy w uzasadnieniu tych orzeczeń w ogóle pomijają wskazanie jakim konkretnie pojazdem skarżący miał się poruszać, choć dane z odbiornika GPS zamieszczonego w tym pojeździe czynią kluczowymi dla rozpoznania sprawy. Nie jest rolą Sądu jednoznaczne ustalenie tej kwestii w zastępstwie organów. Nie jest wiadomym jaki pojazd w rzeczywistości wykorzystywał skarżący, czy nastąpiła zmiana tego pojazdu, a jeżeli tak to na jakim etapie – przed podjęciem służby, czy w trakcie jej trwania.
Ustosunkowując się jeszcze do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących możliwości wykorzystania danych z odbiornika GPS poczynić przy tej okazji trzeba także kilka uwag o bardziej ogólnym charakterze.
Już teraz stwierdzić bowiem można, że w wydanych wobec skarżącego orzeczeniach prawidłowo wskazano, iż Policja ma prawo obserwowania i rejestrowania wykonywanych zadań służbowych, obiektów Policji i policyjnych środków transportu w celu zapewnienia realizacji ochrony form i metod realizacji zadań, informacji oraz danych identyfikujących policjantów w związku z realizacją zadań Policji stosownie do treści art. 20a ust. 1a w zw. z ust 1 ustawy o Policji. W istocie przepisy te uprawniają do rejestrowania i monitorowania za pomocą systemu GPS danych lokalizacyjnych z nadajników GPS umieszczonych w policyjnych środkach transportu.
Rejestrowanie danych o lokalizacji policyjnych środków transportu lub innych urządzeń służbowych będących na wyposażeniu Policji za pomocą systemu GPS stanowi przetwarzanie informacji w postaci danych o lokalizacji (tj. o położeniu geograficznym i przemieszczaniu) określonego środka transportu lub urządzenia służbowego, a w tym i danych o lokalizacji osób poruszających się pojazdem służbowym lub wyposażonych do służby w urządzenie służbowe zawierające nadajnik GPS. Zapisy danych lokalizacyjnych z systemu i nadajników GPS mogły być wykorzystywane dla celów związanych z pociągnięciem do odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów na podstawie art. 20 ust. 1c ustawy o Policji.
Nie można wobec tego zgodzić się ze skarżącym, by mogło w tym względzie dojść do naruszenia art. 5, czy art. 6 dyrektywy 2016/679. Nie tylko wyłączają to ostatnio podane regulacje, lecz także i fakt, że dane o lokalizacji odnosiły się bezpośrednio do pojazdu służbowego, nie zaś osoby skarżącego. Nawet gdyby sięgnąć w tym przypadku do art. 5 i art. 6 dyrektywy 2016/679, to zgoda na przetwarzanie danych osobowych, wymagana do stwierdzenia zgodności z prawem ich przetwarzania stosownie do art. 6 ust. 1 lit. a tej dyrektywy, stanowi wyłącznie jeden z wymienionych tam warunków, które - co wymaga podkreślenia - nie muszą być spełnione łącznie. W art. 6 ust. 1 lit. c dyrektywy 2016/679 zastrzeżono już, że ta zgodność z prawem zachodzi także wówczas, gdy przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze, zaś w jego lit. e, gdy przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. Nie sposób nie zauważyć, że wykorzystanie danych lokalizacyjnych z odbiornika GPS w postępowaniu dyscyplinarnym służy zadaniom z art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, skoro przewinienie dyscyplinarne ze swej istoty godzi w prawidłowość realizacji tych zadań.
Nie znajdują także zastosowania przepisy Prawa o miarach odnoszące się do konieczności przeprowadzenia legalizacji urządzenia pomiarowego. Zgodnie z art. 8 ust. 1 Prawa o miarach przyrządy pomiarowe, które mogą być stosowane: 1) w ochronie zdrowia, życia i środowiska, 2) w ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego, 3) w ochronie prawa konsumenta, 4) przy pobieraniu opłat, podatków i innych należności budżetowych oraz ustalaniu opustów, kar umownych, wynagrodzeń i odszkodowań, a także przy pobieraniu i ustalaniu podobnych należności i świadczeń, 5) przy dokonywaniu kontroli celno-skarbowej, 6) w obrocie – i są określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 6, podlegają kontroli metrologicznej. Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 13 kwietnia 2017 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli (Dz. U. z 2017 r., poz. 885) nie przewiduje obowiązku przeprowadzenia tego rodzaju kontroli wobec odbiorników GPS.
Przedwczesne okazało się jednak odniesienie się do tej części zarzutów skarżącego, w której zwraca on uwagę na problematykę sprawności i prawidłowego funkcjonowania odbiornika GPS i systemu CISCO, a także jego bieżącą weryfikację. W zgromadzonym materiale dowodowym nie tylko istnieją bowiem niewyjaśnione w żaden sposób sprzeczności, o których była mowa powyżej, lecz ponadto - jak również zasygnalizowano powyżej - brak jest jakichkolwiek materiałów źródłowych, które po pierwsze, umożliwiłyby Sądowi bezpośrednie zapoznanie się z kompletnymi danymi pochodzącymi ze spornego odbiornika GPS i systemu CISCO (np. nagranymi na płycie CD), po drugie zaś, które pozwoliły na ocenę przez Sąd zasad działania tego systemu (np. informacji o specyfikacji urządzenia i samego systemu). W tym ostatnim kontekście warto zauważyć, że zarówno w zaskarżonym orzeczeniu, jak i orzeczeniu je poprzedzającym podano, iż dane są aktualizowane co minutę, jednak nie jest wiadomym na czym organy opierały się czyniąc takie ustalenia. W zgrormadzonym materiale dowodowym nie ma bowiem żadnych dokumentów, które wykazywałyby sposób działania odbiornika GPS lub systemu CISCO. Mało tego niewiadomym pozostaje jaki dokładnie model odbiornika GPS miał w sprawie zastosowanie. Brak w tym względzie jakichkolwiek dokumentów w materiale dowodowym sprawy.
Odnosząc się w dalszej kolejności do kolejnych zagadnień problemowych odnośnie zgromadzonego w przedmiotowym postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego, zauważyć należy, że w sprawie poddanej kontroli tut. Sądu poza danymi mającymi pochodzić z odbiornika GPS i systemu CISCO, a także z notatnika służbowego skarżącego, nie pozyskano w istocie żadnych innych środków dowodowych, które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Wprawdzie przesłuchano skarżącego w charakterze obwinionego, jednak ograniczył się on do nie przyznania do zarzutów i odmowy składania wyjaśnień. W charakterze świadka przesłuchano zaś M. K., jednak i on odmówił składania zeznań.
W konsekwencji to analiza systemu CISCO miała doprowadzić do twierdzenia, jakoby w godz. 03:47-05:05 skarżący przebywać miał na terenie prywatnej posesji przy ul. [...]. Z notatnika służbowego skarżącego wynikać ma z kolei, co także stwierdzono w zaskarżonym orzeczeniu, że o godz. 02:50 realizował on czynności na Placu [...] wobec kierującego pojazdem marki x., o godz. 03:45 dowiózł kontrolnego do KMP w K. na ul. [...], o godz. 03:45 realizował patrol miasta K., natomiast o godz. 05:05 prowadził nadzór na ruchem na ul. [...], a o godz. 05:30 asekurację podczas kontrolo pojazdu marki y..
Już proste zestawienie powyższych danych prowadzi do wniosku, że zgromadzony materiał dowodowy nie może być uznany w sprawie za wystarczający, nawet po usunięciu wykazanych już powyżej sprzeczności i nieprawidłowości. Organ nie podjął bowiem nawet trudu wyjaśnienia, jaki czas potrzebny jest do przejechania pomiędzy KMP w K. na ul. [...] a ul. [...], a także pomiędzy ul. [...] a ul. [...]. Porównanie ustalonego w ten sposób czasu mogłoby natomiast posłużyć do weryfikacji informacji jakie organ uzyskał z systemu CISCO oraz notatnika służbowego skarżącego.
W sprawie nie jest kwestionowane, że skarżący przed zarzucanym mu czynem miał odwieźć do KMP w K. na ul. [...] kontrolnego. Organ powołał się tutaj na notatnik służbowy skarżącego, z którego wynikać ma, że miało to nastąpić o godz. 03:45, choć analiza treści tego notatnika wskazuje, iż mogło to mieć miejsce już o godz. 03:35, albowiem odręczny zapis w notatniku (k. [...] akt organu) jest w tym zakresie nieczytelny. Również o godz. 03:45 skarżący wpisać miał do notatnika służbowego patrol miasta K., choć jak próbuje wykazać organ od godz. 03:47 przebywał na prywatnej nieruchomości na ul. [...]. W sprawie nie podjęto nawet próby wykazania, czy przejazd pomiędzy rzeczonymi ulicami jest obiektywnie możliwy w czasie wynoszącym 2 minuty. Co więcej, nie przesłuchano kontrolnego, który miał być odwieziony przez skarżącego do KMP w K..
Nie odniesiono się również w postępowaniu dotyczącym P. B. dowodu z zapisów w notatniku służbowym policjanta, z którym pełnił on służbę, mimo że w sprawozdaniu z przebiegu postępowania wyjaśniającego wskazano, iż dokument ten był badany i rzekomo miałyby się nim znajdować zapisy wskazujące na odwiezienie policjanta realizującego kontrolę uczestniczącą (kontrolnego) do Komendy Miejskiej w K. o jeszcze innej godzinie, to jest już o godzinie 3.30
W konsekwencji nie podjęto koniecznej w sprawie pełnej weryfikacji czynności jakie w nocy z [...] na [...] września 2020 r. w czasie służby wykonywać miał skarżący, w tym celem wykazania w sposób jednoznaczny, w jakich godzinach poszczególne czynności miały miejsce. Także przeprowadzenie dalszych dowodów odnośnie przejazdu skarżącego, jaki miał wykonać pomiędzy ul. [...] [...], pozwoliłby na weryfikację dotychczas dokonanych w tym względzie ustaleń faktycznych. Organ nie wyjaśnił przy tym, czy urządzenia, z których skarżący korzystał w czasie nadzoru nad ruchem na ul. [...] przechowują jakiekolwiek dane, które mogłyby posłużyć takiej weryfikacji.
Nie zostało także jednoznacznie wyjaśnione na jakiej podstawie organ zarzuca skarżącemu, iż wbrew wpisom w notatniku służbowym "we wskazanym miejscu i czasie faktycznie nie realizował" odnotowanej czynności polegającej na patrolu miasta K. o godz. 03:45, skoro na terenie prywatnej posesji przy ul. [...] skarżący według ustaleń samego organu miał tam przebywać dopiero od godz. 03:47. Nie jest zatem wiadomym, bowiem w żaden sposób nie ustosunkowały się do tego orzekające w sprawie organy, jaką czynność skarżący miałby wykonywać pomiędzy godz. 03:45 a 03:47 i dlaczego w tym czasie nie można mówić o tym, że patrolował miasto K.. Jedyny zapis na dołączonej do akt kserokopii mapy (k. [...] akt) dotyczący czasokresu objętego zarzutami, to zapis, że o godzinie 03:47 rzekomo wykorzystywany przez skarżącego radiowóz znajdował się w ruchu z prędkością 62 km/h.
Dla jakości przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego dotyczącego skarżącego znamiennym jest także, iż w sprawozdaniu z niego wew nioskach (k. [...] verte) pojawia się propozycja uznania za winnego i wymierzenia kary dyscyplinarnej, nie P. B., lecz D. M. Powyższe uchybienie aczkolwiek ma najprawdopodobniej charakter omyłki pisarskiej to jednak, może również sugerować automatyzm i brak wnikliwości w podejmowanych w tym postępowaniu czynnościach.
Z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji wynika, że orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Przyjąć należy, że uzasadnienie to powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powinny być w nim również podane motywy działania organu co do oceny całokształtu sprawy, jak również motywy jego działań procesowych, podjętych w trakcie zbierania materiału dowodowego.
Uzasadnienie orzeczenia w przedmiocie wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej powinno odzwierciedlać przebieg procesu rozumowania, który doprowadził organ do wniosku o winie lub niewinności obwinionego. Niedopuszczalne jest ogólne powoływanie się przez organ na przeprowadzone dowody, niezbędne jest bowiem ustalenie zależności każdego z nich, w całości lub w konkretnym fragmencie, od poszczególnych okoliczności faktycznych, które w sprawie wymagają udowodnienia i uzasadnienia. W razie istnienia pomiędzy dowodami sprzeczności organ w uzasadnieniu orzeczenia powinien wyjaśnić, na których z nich się oparł i dlaczego oraz z jakich powodów innych nie uwzględnił (por. wyroki NSA z 31 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2574/15, z 25 września 2024 r., sygn. akt III OSK 410/23, dostępne w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższych rozważań stwierdzić trzeba, że z uwagi na braki w materiale dowodowym i czynionych w postępowaniu dyscyplinarnym ustaleniach faktycznych w sprawie doszło do istotnego naruszenia art. 134ha ust. 1 i ust. 2, a także art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji. Przesądza to o konieczności uwzględnienia skargi i uniemożliwia odniesienie się do tego, czy prawidłowo przypisano skarżącemu naruszenia dyscyplinarne z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji.
Sąd nie znalazł podstaw by skorzystać z art. 106 § 3 P.p.s.a. Przepis ten przewiduje, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wszelkie wątpliwości z postępowaniu dowodowym, jakie zostały powyżej wykazane, powinny być wyjaśnione przez organy, nie zaś przez tut. Sąd. Sąd administracyjny nie jest bowiem od tego, by prowadzić postępowanie za organy.
Sąd administracyjny nie rozstrzyga bowiem o winie bądź niewinności funkcjonariusza w zakresie przypisanych mu deliktów dyscyplinarnych, a jedynie kontroluje zgodność z prawem postępowania przeprowadzonego przez organy dyscyplinarne.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzeczono jak w pkt I. sentencji wyroku.
Ponownie rozpoznając sprawę Komendant Miejski Policji w K. uwzględni wyrażoną z niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną i wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania. W zakresie konieczności zebrania kompletnego i wyczerpującego materiału dowodowego oraz ustalenia stanu faktycznego sprawy w oparciu o ocenę całości zgromadzonych środków dowodowych. Ustalenia organu dyscyplinarnego nie mogą bowiem sprowadzać się do bezkrytycznego zawierzenia wnioskom zawartym w sprawozdaniu z postępowania wyjaśniającego. Organ winien również rozważyć zasadności przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach akt posterowania przygotowawczego prowadzonego w sprawie P. B.. Choć bowiem ustalenia tegoż postępowania nie wiążą organu dyscyplinarnego, to jednak nie można z góry wykluczyć, iż przydatne dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy okażą się pozyskane w postępowaniu przygotowawczym środki dowodowe.
O kosztach postępowania w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.) postanowiono w pkt II. sentencji wyroku.