II SA/Po 794/22

II SA/Po 794/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-01-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Danuta Rzyminiak-Owczarczak /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Daniel
Wiesława Batorowicz
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 836/23 - Wyrok NSA z 2023-08-30
Skarżony organ
Inne~Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1538
art. 5 ust. 3, art.  6, art. 7, art. 8
Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2019 poz 506
art. 91, art. 101
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Paweł Daniel Protokolant: st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi M. K. i J. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Wągrowcu z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr LVI/355/2022 w przedmiocie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oddala skargę
Uzasadnienie
M. K. i J. P. (zwani dalej skarżącymi lub stroną), reprezentowani przez adwokatów, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Miasta W. z dnia 30 sierpnia 2022 r., nr LVI/355/2022, w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie zespołu dwóch budynków mieszkalnych, wielorodzinnych, podpiwniczonych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...],[...], [...] położonych przy ul. [...] oraz ul. [...] w W. (Dz. Urz. Woj. [...]. rocznik 2022 nr 6411, ogłoszona w dniu 13 września 2022 r., dalej tez jako "uchwała" ).
Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie następujących przepisów:
I. art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz.U. z 2021 poz. 1538 dalej jako: specustawa mieszkaniowa) poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały bez wzięcia pod uwagę rzeczywistych potrzeb mieszkaniowych mieszkańców miasta W. i na podstawie analizy zapotrzebowania mieszkaniowego na terenie miasta W., która wywodziła z zebranych do analizy danych wnioski o przewadze popytu nad podażą lokali mieszkalnych na terenie miasta W., w sytuacji, gdy prawidłowa analiza tych danych powinna prowadzić do wniosku odwrotnego i przyjęcia, że podaż mieszkań przewyższa popyt;
II. art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej poprzez wyrażenie zgody na planowaną inwestycję mieszkaniową, pomimo jej sprzeczności z obowiązującym na tym terenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta W., z pominięciem potrzeb i możliwości rozwoju miasta wynikających z ustaleń tego studium, a w konsekwencji pomimo sprzeczności tej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co doprowadziło do zastosowania w niniejszej sprawie przepisów specustawy mieszkaniowej mającej charakter odstępstwa od zasad ogólnych, uzasadnionego celami tej ustawy i wykluczenia ustaleń obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy nie istniały jakiekolwiek przesłanki do podjęcia takiej decyzji;
III. art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 specustawy mieszkaniowej poprzez wydanie uchwały w oparciu o koncepcję urbanistyczno-architektoniczną przedłożoną przez inwestora, która nie uwzględnia charakteru zabudowy miejscowości, na terenie której jest lokalizowana i jej okolicy oraz nie wiąże przestrzennie planowanej inwestycji z terenami otaczającymi;
IV. art. 8 ust. 1 pkt. 8 specustawy mieszkaniowej poprzez niewskazanie w treści uchwały dotyczącej charakterystyki inwestycji określenia zapotrzebowania na energię cieplną, nie wskazanie źródła tej energii oraz nie wyznaczenie standardów dla źródła energii cieplnej dla inwestycji;
V. art. 8 ust. 8 pkt c i ust. 12 specustawy mieszkaniowej poprzez nieuwzględnienie w uchwale o ustaleniu lokalizacji inwestycji zakresu zmian dotyczących wpływu inwestycji na środowisko, w szczególności nieuwzględnienia faktu, inwestycja ma być zlokalizowana na Obszarze Chronionego Krajobrazu "[...] i [...]";
Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. uchwały Rady Miasta W. z dnia 30 sierpnia 2022 roku, numer LVI/355/2022 oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania.
Uzasadniając interes prawny do wywiedzenia skargi skarżący podali, że M. K. jest właścicielką nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka o numerze [...]. Nieruchomość skarżącej, w odniesieniu do terenu objętego inwestycją, jest położona po drugiej stronie ulicy [...], przy czym znajduje się ona naprzeciwko działek objętych inwestycją, w odległości 14 m od południowo wschodniego krańca działki [...]. Aktualnie na przedmiotowej nieruchomości realizowana jest budowa domu jednorodzinnego.
Skarżący J. P. jest właścicielem nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka o numerze [...]. Działka ta graniczy bezpośrednio z terenem objętym inwestycją od strony południowej. Działką nr [...] dzieli wspólną granicę działką nr [...], a więc jedną z dwóch największych działek wchodzących w skład terenu objętego inwestycją.
W ocenie skarżących analiza przedstawionej przez inwestora koncepcji wskazuje, że projektowana inwestycja będzie oddziaływać na obszar ww. działek należących do skarżących. Przeznaczenie terenu wskazanego w uchwale pod zabudowę wielorodzinną wpływa na sposób korzystania z prawa własności działek bezpośrednio sąsiadujących z tym obszarem. Bezpośrednie sąsiedztwo terenu przeznaczonego pod zabudowę wielorodzinną ma realny wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela nieruchomości sąsiednich.
Skarżący wskazali, że kwestionują stanowisko Burmistrza zawarte w analizie dotyczącej potrzeb mieszkaniowych w gminie. Po pierwsze, jednym z czterech deweloperów, który informował burmistrza o stanie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych był G. I. - inwestor któremu zależało na realizacji inwestycji, który jako jedyny stwierdził, że planuje wybudować znaczną liczbę ([...]) lokali. Wskazał też, że przewaga popytu nad podażą kształtowała się na poziomie 40% oraz, że w najbliższych latach wynosić będzie ok. 25%, aby później powrócić do poziomu 40%. G. I. wskazał, że rynek mieszkań w W. będzie chłonny, ale ogranicza go "brak terenów przeznaczonych pod budownictwo wielorodzinne". Tymczasem inni deweloperzy, tj. L. P., "J" i M. W., nie zrealizowali ani nie planują znacznych inwestycji w gminie W.. Ponadto Biuro nieruchomości "F." wskazało, że liczba mieszkań do wynajęcia jest spora, nie ma problemu ze znalezieniem mieszkania do wynajęcia, biuro odnotowało bardzo niski poziom popytu na zakup mieszkania. W. TBS odnotował w całym 2022 roku spadek i tak niewielkiego zainteresowania najmem w ramach tego podmiotu.
Zdaniem skarżących za miarodajną Burmistrz uznał tylko informację G. I., czyli osoby zainteresowanej w określonym rozstrzygnięciu sprawy. Całkowicie pominięte zostały natomiast informacje i dane pozostałych podmiotów, które informowały wprost o przewadze podaży nad popytem, o braku zainteresowania zakupem lokali oraz o rezygnacji z realizowania inwestycji budowlanych.
W ocenie skarżących nieuprawnione koncepcja urbanistyczno-architektoniczna przedłożona przez inwestora nie uwzględnia charakteru zabudowy miejscowości na terenie której jest lokalizowana. W okolicy występuje niska zabudowa mieszkaniowa, a wschodnia granica planowanej inwestycji opiera się o tereny leśne, których część stanowi Rezerwat Przyrody D. . Planowana inwestycja stanowi całkowite zaprzeczenie ładu przestrzennego, jaki został określony w obowiązującym dla tego terenu miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "O. " w W., który w ogóle nie przewidywał lokalizacji obiektów mieszkaniowych wielorodzinnych, a rezerwował ten teren wyłącznie dla potrzeb zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej. Szczegółowe wymagania wskazywały na możliwość realizacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego, z możliwością realizacji, w kubaturze budynku - części usługowej o powierzchni przekraczającej 30% powierzchni użytkowej budynku, realizację wyłącznie usług bytowych, handlu i gastronomii.
Podkreślono, że w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały Rada Gminy w najmniejszym stopniu nie wyjaśniła dlaczego musiało dojść do tak radykalnego odejścia od zasad kształtowania ładu przestrzennego na tym terenie. Inwestycja nie jest też zgodna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (uchwały nr XXXVII/240/2017 Rady Miejskiej w W. z dnia 28 września 2017 r., dalej studium). Według ustaleń studium Miasto W. posiada zdefiniowaną strukturę przestrzenną (...). W strukturze przestrzeń miasta można wyodrębnić: obszar śródmiejski - obejmujący [...], [...], rejon ul. [...] i [...], zespół zabytkowy - obejmujący rejon klasztoru [...]; obszar zdefiniowanych funkcji ponadlokalnych, obejmujący ośrodek rehabilitacyjno-wypoczynkowy, ośrodek sportowy i rekreacyjny nad Jez. [...] oraz ośrodek administracyjny; obszary zabudowy jednorodzinnej, obejmujące: B. , T. , obudowę pierzei istniejących ulic [...], rejon ulic [...] i [...], [...], [...]; obszary zabudowy wielorodzinnej obejmujące: rejon ul. [...], osiedla [...], ul. [...] i ul. [...].
W studium stwierdzono, że wyznaczone w nim tereny mieszkaniowe dotyczą zabudowy istniejącej oraz obszarów, dla których przewidziano przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową w obowiązujących planach zagospodarowania przestrzennego. Obejmuje to [...] i [...]. Pozostałe tereny, które mogą być przewidziane na cele mieszkaniowe, stanowią uzupełnienie wyznaczonych terenów. Tereny te obejmują S. , T. i O. .
Zdaniem skarżących zaskarżona uchwała zaprzecza wskazanym wyżej kierunkom, pozwalając na lokalizację obiektu wielorodzinnego, na obszarze, który w strukturze przestrzennej miasta jest obszarem zabudowy jednorodzinnej. Obszar ten zlokalizowany jest w północno-zachodnim krańcu miasta, gdy przewidziane w studium tereny zabudowy wielorodzinnej lokalizowane są w części wschodniej i południowej miasta. Wobec tego zaskarżona uchwała jest sprzeczna z ustaleniami studium.
Skarżący zarzucili, że w uchwale nie wskazano w jaki sposób planowana inwestycja ma być zasilana w energię cieplną. Z treści uchwały wywieść wręcz można, że inwestycja jest takiego źródła pozbawiona. W § 7 uchwały wskazano, że nie planuje się wykorzystywania do celów grzewczych ani gazu ani ciepła systemowego. Z dokumentacji przedłożonej przez inwestora wynika, że przyczyną tego stanu rzeczy jest brak możliwości technicznych przyłączenia inwestycji do tych mediów, poparty pismami od gestorów mediów. Zachodzi więc oczywiste pytanie, w jaki sposób wielorodzinne obiekty mieszkalne będą ogrzewane, przy użyciu jakiego paliwa. Kolejne wątpliwości budzi wpływ zastosowanego paliwa na środowisko i sąsiadujące z inwestycją działki.
Kolejną całkowicie pominiętą w uchwale kwestią jest fakt zlokalizowania inwestycji na Obszarze Chronionego Krajobrazu "[...] i [...]", a więc obszarze chronionym ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowy ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Obszar "[...] i [...]" został ustanowiony na mocy rozporządzenia nr 5/98 Wojewody [...] z dnia 15 maja 1998 r. o ustanowieniu obszarów chronionego krajobrazu w województwie [...]. W załączniku nr 3 do przedmiotowego rozporządzenia zawarte zostały wytyczne w zakresie zagospodarowania przestrzennego, wskazujące min. na: potrzebę ochrony walorów naturalnego środowiska przyrodniczego; rozwijania jednostek osadniczych w oparciu o istniejący system osadniczy; zapewnienia w zabudowie spójność krajobrazu przyrodniczego i kulturowego; tworzenia systemów terenów zieleni miejskiej jako uzupełnienia obszarów przyrodniczych.
Zdaniem skarżących inwestycja o tak dużej skali intensywności w terenie, gdzie dominuje budownictwo jednorodzinne, nie może być uznana za przejaw rozwoju w oparciu o istniejący system osadniczy, zaburza spójność krajobrazu przyrodniczego i kulturowego i w znaczącym stopniu ogranicza możliwość tworzenia systemów terenów zieleni miejskiej. W konsekwencji uznać należy, że inwestycja stanowi zaprzeczenie zasad obowiązujących dla obszaru chronionego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i przedstawił następujące stanowisko.
W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 ust. 4 specustawy mieszkaniowej organ wskazał, że przystąpił do sporządzenia analizy stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie miasta W.. W tym celu, pismem z dnia 28 czerwca 2022 r. Burmistrz Miasta W. zwrócił się z prośbą o udostępnienie danych dotyczących kształtowania się rynku nieruchomości na przełomie lat 2020-2022 r. Pismo wystosowano do 6 lokalnych deweloperów, 5 biur pośrednictwa nieruchomości, Spółdzielni Mieszkaniowej oraz [...] T. B. S.. W przedmiotowej analizie brano pod uwagę prognozowane dane demograficzne, zgodnie z którymi w najbliższym czasie liczba ludności w W. stale będzie wzrastać. Analiza zaspokajania potrzeb mieszkaniowych została również poparta danymi wynikającymi z wydanych decyzji o warunkach zabudowy, pozwoleń na budowę oraz liczby mieszkań oddanych do użytkowania.
Wobec zarzutów wskazanych przez skarżących zwrócono uwagę, że sporządzona analiza zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych uwzględniała szereg uwarunkowań wynikających nie tylko z informacji uzyskanych od lokalnych przedsiębiorców, ale również pozostałych źródeł, które przesądzają, że pozyskane dane są bezspornie wiarygodne i rzetelne, a przenosząc je na grunt niniejszej sprawy jednoznacznie określają rzeczywiste potrzeby mieszkaniowe oraz wskazują możliwości rozwojowe miasta.
Biorąc pod uwagę więc zebrane informacje w odniesieniu do aktualnych danych udostępnianych przez G. U. S. organ dokonał określenia istniejącego zapotrzebowania na zabudowę mieszkaniową, zgodnie z którym rynek mieszkaniowy rozwija się w dynamicznym tempie, a co za tym idzie nie ulega wątpliwości, iż przy stale rosnącej liczbie mieszkańców zasadnym jest przeznaczenie nowych terenów pod budownictwo mieszkaniowe.
W odniesieniu do zarzutu skarżących, jakoby opisana wyżej analiza była zasadniczym argumentem za podjęciem skarżonej uchwały, wskazano, że żaden z przepisów specustawy mieszkaniowej nie obliguje rady do podejmowania szczegółowych analiz na temat stanu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a wyłącznie wskazuje, że brak szczegółowego powiązania uchwały z oceną potrzeb mieszkaniowych nie może być uznany za naruszenie prawa, zwłaszcza uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały (por. wyrok WSA w Gliwicach z 27.07.2022 r., II SA/Gl 585/22). Powyższa analiza stanowi jedynie dokument pomocniczy dla organu stanowiącego, wskazujący na faktyczny stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych.
Odnosząc się do zarzutu sprzeczności planowanej inwestycji mieszkaniowej ze studium wskazano, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta W. przedmiotowy teren został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową i usługową (oznaczoną symbolem [...]). Dodatkowo w strukturze przestrzennej miasta w ww. studium wyodrębniono teren istniejącej zabudowy ekstensywnej (oznaczony symbolem [...] - przekształcenia) przeznaczone do zabudowy, przekształceń struktury przestrzennej wyznaczonych obszarów oraz wyznaczenia nowych terenów i ich przeznaczeń. Jak wskazuje studium, przekształcenia dotyczą obszarów, w których zmienia się strukturę poprzez realizację nowego układu komunikacyjnego, wyznacza tereny przeznaczone pod zabudowę i przekształcenia zabudowy istniejącej. Podstawowym elementem struktury pozostaje dotychczasowy układ ulic. Powyższe przekształcenia dotyczą części O. i rejonu ul. [...], części B. - rejon [...], rejonu ul. [...] i [...], [...] (za obwodnicą) oraz rejonu ul. [...]. Biorąc powyższe pod uwagę, bezspornym jest, iż inwestycja mieszkaniowa polegająca na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych nie stoi w sprzeczności z zapisami obowiązującego studium, co więcej wskazać można, że zakłada realizację jego założeń, poprzez wskazane w dokumencie rekomendacje dotyczące terenu O..
Skarżący zwracają uwagę, iż zgodnie ze Studium wyodrębnia się w strukturze miasta: obszar śródmiejski, zespół zabytkowy, obszar zdefiniowanych funkcji ponadlokalnych, obszary zabudowy jednorodzinnej oraz obszary zabudowy wielorodzinnej, akcentując że część miasta, na której ma zostać zrealizowana inwestycją została zawarta w obszarze zabudowy jednorodzinnej. Organ zwrócił uwagę, że ww. obszary przedstawiają istniejące uwarunkowania, a zatem opisują stan zainwestowania, nie zaś kierunki określające politykę przestrzenną gminy, sposób kształtowania się struktur przestrzennych czy zasady zagospodarowania terenu. Uchwała w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ma specyficzny charakter wśród ogółu uchwał rady gminy podlegających nadzorowi pod względem zgodności z prawem, gdyż jest aktem polityki przestrzennej, w dużym stopniu opisowym, na co wskazuje sama nazwa studium.
Przechodząc do kolejnego zarzutu, jakoby wschodnia granica planowanej inwestycji opierała się o tereny leśne, których część stanowi rezerwat przyrody "D.", organ zaznaczył, że ww. rezerwat jest znacznie oddalony od terenu, na którym planuje się zrealizować inwestycję mieszkaniową.
Zdaniem organu pozbawiony wszelkich podstaw jest także zarzut, że całkowite odejście od wymagań określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego winno zostać odpowiednio uzasadnione, podczas gdy ustawodawca literalnie wskazał taką możliwość w przepisie art. 5 ust. 3 specustawy, bowiem przepis ten wskazuje, że inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem ww. przepis jednoznacznie umożliwia realizację planowanej inwestycji wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na przedmiotowym obszarze obowiązuje. W odniesieniu do przytoczonego przepisu stwierdzić należy, że bezpodstawnym jest zarzut sprzeczności inwestycji z miejscowym planem, w którym nie przewidziano możliwości lokalizowania budynków mieszkalnych wielorodzinnych.
Odnosząc się do trzeciego zarzutu skargi organ wskazał, że koncepcję architektoniczno-urbanistyczną sporządził uprawniony architekt, czyli osoba o odpowiednich kwalifikacjach, co znajduje swoje potwierdzenia w aktach sprawy. Podkreślono, że koncepcja opracowywana jest przez inwestora i to on przedstawia jak zamierza rozwiązać kwestię funkcjonalności danej inwestycji mieszkaniowej w ramach wymogów przestrzennych. W odniesieniu do zarzutu nieuwzględnienia w koncepcji urbanistyczno-architektonicznej charakteru najbliższego otoczenia oraz braku powiązania z planowaną zabudową, stwierdzono, iż trudno jest uwzględnić bezpośrednie sąsiedztwo, które dotychczas nie zostało w żaden sposób zainwestowane. Zwrócono uwagę, że zabudowa wielorodzinna jest rodzajem zabudowy mieszkaniowej i pełni tożsame funkcje jak zabudowa jednorodzinna. Organ zwrócił tez uwagę, iż inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odpowiadając na zarzut nr 4 organ wskazał, że wnioskodawca załączył do wniosku odpowiednie dokumenty potwierdzające zapewnienie do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej i sieci elektroenergetycznej. Jako załącznik jednocześnie przedłożono pismo P. sp. z o.o. Oddział Z. G. w P. z dnia 05.11.2021 r. o braku możliwości przyłączenia do sieci gazowej oraz pismo V. sp. z o.o. z dnia 24.11.2021 r. o braku możliwości włączenia do Ciepła Systemowego. Na podstawie powyższych dokumentów potwierdzających możliwość przyłączenia, ale również informujących o braku takiej możliwości, stosowne informacje zawarto w §7 zaskarżonej uchwały. Organ zauważył, że żaden z przepisów specustawy mieszkaniowej nie obliguje organu do wskazania źródła energii cieplnej oraz jej standardów dla planowanej inwestycji. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu Skarżących, źródło ciepła określane jest na etapie projektowania, zatem informacja dotycząca sposobu ogrzewania planowanej zabudowy będzie podlegała ocenie na etapie uzyskania pozwolenia na budowę.
Organ podkreślił, że nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 8 ust. 1 pkt 8 ppkt c i pkt 12 specustawy, a warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, na podstawie przepisów szczególnych, zostały określone w zaskarżonej uchwale. Zwrócono uwagę, że specustawa mieszkaniowa nie narzuca obowiązku literalnego wskazywania w treści uchwały form ochrony przyrody. Ponadto warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska zostały określone w § 12 uchwały, który wskazuje, że inwestor jest zobowiązany do uwzględnienia ochrony środowiska na obszarze realizacji inwestycji zgodnie z wymogami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 916), co za tym idzie także w odniesieniu do warunków wynikających z położenia terenu na Obszarze Chronionego Krajobrazu. Nadto, w integralnej części uchwały, jaką jest uzasadnienie dodatkowo zostało wskazane, że planowana inwestycja mieszkaniowa położona jest na Obszarze Chronionego Krajobrazu "[...] i [...]".
W trakcie procedury inwestycja została przeanalizowana przez organ w kontekście zakwalifikowania jej do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), w szczególności przeanalizowano § 3 ust. 1 pkt 55a tiret pierwszy i stwierdzono, że ze względu na powierzchnię jaka planowana jest do zajęcia w wyniku realizacji inwestycji (mniejsza niż 2 ha) nie należy ona do przedsięwzięć wymienionych w tym rozporządzeniu.
Organ stwierdził, że jednym z elementów obligatoryjnych, jakie wnioskodawca musi wskazać we wniosku, wynikającym z przepisu art. 7 ust. 7 pkt 7 ppkt c specustawy jest wskazanie danych charakteryzujących wpływ na środowisko. W ślad za powyższym inwestor określił udział powierzchni biologicznie czynnej przedmiotowej inwestycji oraz jej oddziaływanie na środowisko. Zatem w kontekście naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 8 ppkt c w zakresie danych charakteryzujących wpływ na środowisko, mając na względzie dane wynikające z wniosku inwestora oraz biorąc pod uwagę, że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w § 8 pkt 6 uchwały mieszkaniowej określono, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na środowisko. Organ wskazał, że dalsze czynności polegające na zapewnieniu zasad ochrony środowiska naturalnego będą również przedmiotem postępowania przed organem architektoniczno-budowlanym.
Odnosząc się do ostatniego zarzutu skargi organ wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 12 pkt 13 specustawy mieszkaniowej organ przekazał pismem z dnia 20 czerwca 2022 r. wniosek celem zaopiniowania do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P.. W wyznaczonym terminie RDOŚ zgodnie z art. 7 ust. 13 specustawy mieszkaniowej nie przedstawił opinii, co równoznaczne było z brakiem zastrzeżeń wobec planowanej inwestycji.
Pismem procesowym z dnia 5 stycznia 2023 r. pełnomocnik uczestnika postępowania G. I. wniósł w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej o oddalenie skargi.
Uzasadniając żądanie odrzucenia skargi pełnomocnik podniósł, że skarżący nie wykazali, aby zaskarżona uchwała naruszała ich interes prawny. Nie wystarczy stwierdzenie skargi, ze ustalenia uchwały co do zasady mogą ingerować w prawa i obowiązki wynikające z prawa własności nieruchomości, tym bardziej, że uchwała nie obejmuje terenu nieruchomości skarżących. Ponadto zarzuty skargi dotyczą rzekomych wadliwych działań rady gminy, które ponadto nie przekładają się na naruszenie konkretnego interesu skarżących.
Wnosząc o oddalenie skargi pełnomocnik argumentował, odnosząc się do poszczególnych jej zarzutów, co następuje.
Po pierwsze, rada gminy podejmuje uchwałę ws. Inwestycji mieszkaniowej w warunkach uznania. Zatem ustalenie tego, czy rzeczywiści podaż mieszkań przewyższa popyt, nie determinuje treści rozstrzygnięcia. Dlatego sąd nie analizuje tychj kwestii, a tylko kontroluje, czy organ miał tę przesłankę na uwadze. Ponadto analiza, której wadliwość skarżący podnoszą, nie jest wymagana przez specustawę.
Po drugie, skoro teren inwestycji w studium określony jest kierunkiem zabudowa mieszkaniowa, to sprzeczność ze studium nie zachodzi. Ponadto skarżący przywołują zapisy studium pochodzące z części opisującej uwarunkowania, zatem nie wyznaczającej planowanych zmian, a opisują stan faktyczny. Podkreślono również, ze zabudowa jednorodzinna, jak i wielorodzinna, są formami zabudowy mieszkaniowej.
Po trzecie, zgodnie z art. 5 ust. 3 specustawy inwestycję mieszkaniową realizuje się niezależnie od ustaleń planu miejscowego. Tym samym jakiekolwiek zarzuty dotyczące planu miejscowego nie mają żadnego znaczenia na gruncie niniejszej sprawy. Ponadto planowania zabudowa jest zabudową niską (dwa pietra) i ekstensywna – inwestor przewidział budowę dwóch budynków mieszkalnych o maksymalnej liczbie mieszkań do 46. Taka inwestycja uwzględnia zatem charakter zabudowy miejscowości i okolicy W..
Po czwarte, art. 8 ust. 1 pkt 8 specustawy nie wymaga określenia zapotrzebowania na energię cieplną. Ponadto w nowym budownictwie promuje się źródła odnawialne. Kwestie te będą definiowane na etapie projektowania budynków i ich użytkowania.
Odnosząc się do zarzutu negatywnego wpływu inwestycji na Obszar Chronionego Krajobrazu podniesiono, ze prawie całe miasto W. znajduje się w obszarze chronionego krajobrazu "[...] i [...]". Ponadto na terenie W. znajdują się inwestycje, których skala intensywności jest znacznie większa niż planowane przez Inwestora przedsięwzięcie. Powołane w skardze rozporządzenie nr 5/98 Wojewody [...] nie zakazuje na tym obszarze zabudowy mieszkaniowej.
Na rozprawie sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w dniu 13 stycznia 2023 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę w całości. Odnosząc się do zarzutu braku wykazania interesu prawnego skarżących w niniejszej sprawie podniósł, że interes prawny skarżących wynika z prawa własności nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji (dot. nieruchomości skarżącego J. P.) oraz nieruchomości oddzielonej od terenu inwestycji jedynie drogą publiczną (skarżącej M. K.). Skarżący będą musieli znosić niedogodności związane z funkcjonowaniem inwestycji, które są ponadprzeciętne na obszarze, na którym występuje wyłącznie zabudowa jednorodzinna. Ponadto organ w analizie nie uwzględnił potrzeb lokalnych, a odwołał się do statystyk ogólnopolskich, co w świetle założeń, jakimi ustawodawca kierował się przyjmując specustawę mieszkaniową, nie ma uzasadnienia.
Skarżąca M. K. poparła argumenty pełnomocnika dodając, że nieruchomość pod budowę domu zakupiła po wyższej cenie aniżeli ceny działek, które występują na obszarach, gdzie występuje zabudowa wielorodzinna. Celowo kupowała działkę tam, gdzie taka zabudowa nie występuje i brak jej wprowadzenia gwarantowały zapisy planu miejscowego.
Pełnomocnik uczestnika postępowania podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 5 stycznia 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2022r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta W. z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr LVI/355/2022 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej polegającej na budowie zespołu dwóch budynków mieszkalnych, wielorodzinnych, podpiwniczonych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...],[...], [...] położonych przy ul. [...] oraz ul. [...] w W. (opubl. w Dz.Urz. Woj. [...]. nr 6411 z dnia 13 września 2022 r., dalej też jako "uchwała").
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy ustawy z dnia 8 marca 190 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2022 poz. 559, dalej u.s.g.) oraz ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz.U. z 2021 poz. 1538, w tekście jako: specustawa mieszkaniowa).
Stosownie do art. 15 specustawy mieszkaniowej skargę, o której mowa w art. 101 u.s.g., można wnieść w terminie 30 dni od dnia opublikowania uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w wojewódzkim dzienniku urzędowym lub przekazania tej uchwały inwestorowi. Nadto, zgodnie z art. 16 specustawy, do skarg na uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wobec tego uchwałę należy kwalifikować zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tj. inne niż akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Zgodnie zaś z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Stwierdzenie nieważności uchwały lub zarządzenia, podjętego przez organ gminy, jest podstawowym środkiem nadzoru nad działalnością gminy. W art. 91 ust. 1 u.s.g. przesądzone zostało przy tym wprost, że nieważny jest akt sprzeczny z prawem, wydany przez organ gminy, którym zgodnie z art. 11a ust. 1 u.s.g. są rada gminy oraz wójt, burmistrz, prezydent miasta. Naruszenie prawa prowadzące do stwierdzenia nieważności musi mieć jednak charakter istotny. Według bowiem art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. W ustawie nie zdefiniowano jednak obu naruszeń. Konieczne jest zatem sięgnięcie do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i orzecznictwie. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał.
Przed przystąpieniem do badania zasadności skargi Sąd oceniał również, czy skarżący legitymują się interesem prawnym do wniesienia skargi. Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Powyższe potwierdza przywołany powyżej art. 15 specustawy mieszkaniowej, który jednoznacznie określa, że skarga na uchwałę o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej przysługuje na podstawie art. 101 u.s.g.
Podmiotem uprawnionym do zaskarżenia uchwały jest więc każdy, kto ma w tym interes prawny. Ze skargi wynika zaś, że M. K. jak i J. P. są właścicielami nieruchomości sąsiadujących z działkami objętymi zaskarżoną uchwałą. W ocenie Sądu przeznaczenie określonego terenu pod zabudowę wielorodzinną wpływa na sposób korzystania z prawa własności działek bezpośrednio sąsiadujących z tym obszarem, a wiąże się to chociażby ze znoszeniem uciążliwości czy ograniczeń w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i to niezależnie od tego, czy uciążliwości te będą się mieściły w granicach norm (zob. postanowienie NSA z 23 marca 2021 r. sygn. II OSK 472/21, Cbosa). Skoro skarżona uchwała daje właścicielowi nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości wnoszących skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. możliwość szerszego wykonywania swojego prawa własności, to ma to wpływ na zakres wykonywania prawa własności przez skarżących, gdyż tym samym muszą oni więcej znosić (zob. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2479/12, Cbosa). W ocenie Sądu interes prawny skarżących do wywiedzenia skargi w niniejszej sprawie znajduje swoje oparcie w przepisach prawa cywilnego tj. art. 144 K.c. Planowana inwestycja dotycząca zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, obejmującej 42 lokale mieszkalne i 60 miejsc postojowych z pewnością nie pozostanie bez wpływu na sposób wykonywania prawa własności przez skarżących, co chociażby związane będzie ze zintensyfikowaniem użytkowania ww. działek, zwiększaniem ruchu samochodowego i oddziaływania terenu inwestycji na nieruchomości skarżących. Niemniej jednak stwierdzenie wystąpienia po stronie skarżących interesu prawnego nie przesądza samo w sobie o zasadności skargi.
Dodać również trzeba, że skarga została wniesiona dnia 13 października 2022 r. (data stempla pocztowego), a więc z zachowaniem 30-dniowego terminu wskazanego w art. 15 specustawy mieszkaniowej, liczonego od dnia opublikowania zaskarżonej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], co miało miejsce 13 września 2022 r.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi wskazać przyjdzie, że w przypadku zamiaru realizacji inwestycji mieszkaniowej w trybie specustawy, inwestor występuje, za pośrednictwem wójta (burmistrza, prezydenta miasta), z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji do właściwej miejscowo rady gminy (art. 7 ust. 1 specustawy mieszkaniowej), przedkładając wniosek spełniający wymogi, o których mowa w art. 7 ust. 7 i 8 specustawy. W terminie 60 dni od dnia jego złożenia rada podejmuje uchwałę o ustaleniu lokalizacji tej inwestycji lub odmowie jej ustalenia (art. 7 ust. 4 zd. 1 specustawy mieszkaniowej). Uchwalając ten akt, rada bierze pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 7 ust. 4 zd. 2 specustawy mieszkaniowej). Podkreślić trzeba, że czynności podejmowane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do czasu przekazania radzie gminy projektu uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji określają przepisy art. 7 ust. 9-17 ustawy, natomiast sposób procedowania rady gminy regulują przepisy u.s.g. oraz statut gminy, określający organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy.
W ocenie Sądu analiza akt sprawy wskazuje, że procedura określona w specustawie mieszkaniowej została zachowana, a inwestor jak i Rada Miejska W. dochowała obowiązków wynikających z cytowanych przepisów. Wobec artykułowanych w skardze zarzutów i w świetle stanowiska Rady Miejskiej W. Sąd uznał za konieczne odniesienie się do tych zagadnień.
Odnosząc się w tym miejscu do pierwszego z zarzutów skargi wskazać przyjdzie, że zarzut ten jest chybiony. Zgodnie z cytowanym powyżej przepisem specustawy mieszkaniowej rada gminy podejmując uchwałę w sprawie zgody na lokalizację inwestycji mieszkaniowej powinna "brać pod uwagę" stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W specustawie mieszkaniowej brak jest przepisów, które obligowałyby radę gminy do podejmowania w tym przypadku szczegółowych analiz czy badań jaki jest np. stan zaspokojenia "potrzeb mieszkaniowych". Wykładnia powołanego wyżej przepisu ustawy dokonana przez skarżących jest wykładnią rozszerzającą znaczenie użytego w ustawie zwrotu "bierze pod uwagę" w kierunku działań szczególnych i konkretnych, nie mających uzasadnienia w przepisach prawa materialnego. W szczególności, że w ocenie Sądu organ podjął szereg czynności i zgromadził dane na podstawie których oceniał stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych w gminie W.. To, że skarżący nie zgadzają się z wnioskami organu w tym zakresie, nie mogło prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Niewątpliwie bowiem nie można zarzucać organowi, iż nie dochował należytej staranności w tym zakresie, skoro zwracał się o informacje zarówno do deweloperów, ale i do biur pośrednictwa nieruchomości, spółdzielni mieszkaniowej i TBS. Organ wskazał przy tym, że analiza zaspokajania potrzeb mieszkaniowych uwzględniała także dane wynikające z udzielonych decyzji pozwoleniu na budowę, warunków zabudowy oraz pozwoleń na użytkowanie. Stwierdzono, że rozwój miasta W. i zwiększająca się liczba mieszkańców uzasadnia potrzebę przeznaczenia terenów gminy pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne.
Sąd nie podziela również twierdzenia skarżących, że uchwała narusza postanowienia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta W.. Po pierwsze, teren objęty uchwałą w Studium przeznaczony został pod zabudowę mieszkaniową i usługową (oznaczoną symbolem [...]), a w strukturze przestrzennej miasta W. wg studium jest to teren zabudowy ekstensywnej (symbol P- przekształcenia). Nie sposób więc podzielić argumentów skarżących, iż inwestycja mieszkaniowa jest niezgodna ze Studium. Sąd nie widzi również przeszkód do tego aby zabudowa mieszkaniowa powstała w miejscu dotąd niezagospodarowanym, w którego dość bliskiej odległości znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (tj. teren na którym położona jest nieruchomość skarżącej M. K.). Sąd podziela stanowisko organu, iż zabudowa wielorodzinna, jak i jednorodzinna, należą do tej samej kategorii zabudowy mieszkaniowej i pełnią tę samą funkcję. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że studium określa w sposób ogólny politykę przestrzenną i lokalne zasady zagospodarowania. W orzecznictwie wskazuje się, że pojęcie "niesprzeczności ze studium" użyte w art. 5 ust. 3 specustawy mieszkaniowej musi być rozumiane jako sytuacja, w której inwestycja mieszkaniowa stanowi kontynuację ogólnych zasad zagospodarowania terenu i nie doprowadzi do zmiany kierunków zagospodarowania i użytkowania terenów (zob. wyrok NSA z 28 października 2021 r. sygn. II OSK 1165/21, Cbosa). Z taką sytuacją z pewnością nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skoro teren objęty uchwałą nie został wyłączony spod zainwestowania, a planowana inwestycja dotyczy zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, należało stwierdzić, że nie narusza ona postanowień studium. Słusznie również organ wskazał, że inwestycję mieszkaniową realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie był więc zasadny zarzut nr II skargi.
Zdaniem Sądu Rada Miejska w W. rozważyła należycie powyższe zagadnienia, a Sąd nie ma kompetencji (w ramach kontroli legalności zaskarżonej uchwały) do polemizowania na temat poziomu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych mieszkańców gminy, ani potrzeb i możliwości rozwoju gminy określonych w Studium. Materia polityki społecznej i gospodarczej organu administracji tylko w ograniczonym zakresie może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2090/21, publ. Cbosa, wyrok WSA w Gdańsku z 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 144/21, publ. Lex nr 3208736, wyrok WSA we Wrocławiu z 8 lipca 2020 r., sygn. akt II Sa/Wr 797/19, publ. Cbosa).
Odnosząc się do zarzutu nr III przyjdzie wskazać, że przygotowanie i realizacja inwestycji mieszkaniowej wymaga sporządzenia koncepcji urbanistyczno- architektonicznej, lecz organ samą koncepcją nie jest związany. Jak wskazuje się w doktrynie, sporządzenie koncepcji ma na celu jedynie zobrazowanie rozwiązań funkcjonalno-przestrzennych inwestycji mieszkaniowej. Takie stanowisko jest uzasadnione ust. 3 ww. przepisu, w którym przyjęto, że do koncepcji dołączana jest wizualizacja proponowanej zabudowy i zagospodarowania terenu. Rolą tego dokumentu jest więc zobrazowanie planowanej inwestycji mieszkaniowej w przestrzeni objętej wnioskiem (zob. Komentarz do art. 6 specustawy mieszkaniowej pod red. Jakubowskiego, Legalis 2019). Znajdująca się w aktach sprawy koncepcja urbanistyczno-architektoniczna sporządzona została przez uprawnioną osobę zgodnie z art. 6 ust. 4 specustawy mieszkaniowej w związku z art. 5 u.p.z.p. Koncepcja zawiera wszystkie wymagane ustawą elementy. Jak już wyżej wskazano, planowana inwestycja kontynuuje funkcję mieszkaniowa w terenie i nie będzie negatywnie oddziaływać na otaczającą zabudowę. Wobec tego zarzut skarżących nie zasługiwał na uwzględnienie.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 8 specustawy mieszkaniowej Sąd podziela stanowisko organu, że żaden z przepisów specustawy mieszkaniowej nie obliguje organu do wskazania źródła energii cieplnej oraz jej standardów dla planowanej inwestycji. Inwestor nie jest zobligowany do zaopatrzenia inwestycji jedynie w ciepło systemowe, a wybór źródła i sposobu ogrzewania podlega ocenie na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę.
Nie był również zasadny zarzut naruszenia art. 8 ust. 8 pkt c i ust. 12 specustawy mieszkaniowej. Zgodnie z § 12 uchwały realizujący przedsięwzięcie jest obowiązany uwzględnić ochronę środowiska na obszarze prowadzenia prac, w szczególności ochronę gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu, stosunków wodnych zgodnie z wymogami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w tym dotyczących historycznego zanieczyszczania powierzchni ziemi. W § 8 pkt 6 uchwały mieszkaniowej wskazano, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na środowisko. Ponadto z uzasadnienia uchwały wynika, że uwzględniono, iż inwestycja znajduje się w Obszarze Chronionego Krajobrazu "[...] i [...]". Samo znajdowanie się inwestycji w obszarze chronionego krajobrazu nie oznacza automatycznie, że teren taki nie podlega zainwestowaniu (w szczególności taki wniosek nie wynika ze studium). Z tych wszystkich względów nie można, w opinii Sądu, czynić Radzie zarzutu, iż podejmując uchwałę nie uwzględniła kwestii środowiskowych.
Kwestionowana uchwała spełnia wymagania treściowe określone w art. 8 ust. 1 specustawy mieszkaniowej. Jak wynika z przedłożonej przez organ dokumentacji podjęcie kwestionowanej uchwały poprzedzono odpowiednią procedurą uruchomioną na wniosek inwestora. Zaskarżona uchwała nie narusza przepisów specustawy. Sama dezaprobata dla koncepcji inwestora prezentowana przez skarżących nie mogła zaś doprowadzić do stwierdzenia nieważności uchwały, skoro akt ten nie narusza prawa.
Mając powyższe rozważania na uwadze Sąd nie stwierdził, aby Rada Miejska w W. przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały naruszyła przepisy prawa materialnego i procesowego. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.