II SA/PO 790/03

II SA/Po 790/03 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2006-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-04-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Koś /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 15 marca 2006r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B. Koś T.M.
Uzasadnienie
Burmistrz M. decyzją nr [...] z dnia [...] – wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( t. j. – Dz. U. z 2001r., Nr 87, poz. 960 ze zmian. ) – orzekł o wymeldowaniu G. G. wraz z niepełnoletnim synem D. G. z pobytu stałego w lokalu na Osiedlu [...] w M. W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji podniósł, iż nie przebywają oni pod tym adresem od roku, co potwierdziła sama G. G., która oświadczyła o opuszczeniu spornego lokalu z przyczyn rodzinnych i niepodejmowaniu żadnych kroków prawnych zmierzających do umożliwienia powrotu.
W odwołaniu od tej decyzji G.G. podniosła, iż podejmowała próby powrotu do przedmiotowego mieszkania, także po śmierci męża – wnioskodawcy W.G.
Wojewoda decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko organu I instancji odnośnie konieczności wymeldowania G.G. wraz z synem ze spornego lokalu, z którego wyprowadzili się.
W skardze na decyzję organu II instancji G.G. podniosła ponownie, iż próbowała powrócić do mieszkania po śmierci męża, ale uniemożliwiał jej to zamieszkujący w nim najstarszy syn.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przytoczone w uzasadnieniu swojej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył , co następuje:
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa zainicjowana wniesieniem skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271). Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych – sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Również w myśl art. 3 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem i nie mają uprawnień do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Jednocześnie z przepisu art. 134 § 1 ostatnio cytowanej ustawy wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednocześnie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja organu II instancji nie może ostać się w obrocie prawnym ze względu na to, iż jest ona dotknięta wadą skutkującą koniecznością stwierdzenia jej nieważności.
Z przedłożonego w toku postępowania sądowoadministarcyjnego przez Urząd Stanu Cywilnego w M. odpisu skróconego aktu zgonu wynika bowiem, że W. G. będący jako wnioskodawca stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego zmarł w dniu [...] ( k. 23 akt ). O fakcie tym informowała G. G. w swoim odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Zgodnie natomiast z przepisem art. 97 § 1 pkt. 1 kpa organ administracji zawiesza postępowanie w razie śmierci jednej ze stron, jeżeli wezwanie jej spadkobierców do udziału w postępowaniu jest niemożliwe i nie zachodzą okoliczności określone w art. 30 § 5 kpa, a dane postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Organ administracji jest zatem zobowiązany do kontrolowania z urzędu, czy w toku postępowania nie zaistniała powyższa przesłanka zawieszenia. Ustawodawca nie pozostawił mu przy tym oceny, czy śmierć strony w toku postępowania administracyjnego ma faktyczny wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, wobec czego zastosowanie art. 97 § 1 pkt. 1 kpa nie może mieć charakteru uznaniowego, wynika bowiem z niego konieczność zawieszenia tego postępowania wobec zaistnienia okoliczności określonych w treści przepisu. Konieczność taka nie zachodzi tylko wówczas, jeśli możliwe jest wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu, gdy podlega ono umorzeniu na zasadzie art. 105 kpa, lub gdy zachodzą okoliczności z art. 30 § 5 kpa, tj. gdy znany jest zarządca lub kurator spadku ( wyrok NSA z 28.03.2002r., sygn. akt IV S.A. 1456/00, LEX nr 80657 ).
Organ II instancji był wobec tego zobowiązany do ustalenia spadkobierców W. G. i wezwania ich do udziału w sprawie, a w przypadku niemożności dokonania tej czynności do zawieszenia postępowania odwoławczego ( zob. m. in. wyrok z 11.12.1989r., sygn. akt IV SA 872/89, nie publikowany oraz z dnia 07.06.2000r., sygn. akt I SA 972/99, LEX nr 55748 ; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 436 ).
Ponieważ obowiązek rozpatrzenia kwestii zawieszenia wystąpił już na etapie postępowania administracyjnego w II instancji, zbędne okazało się zawieszenie przedmiotowego postępowania sądowoadministarcyjnego z powodu informacji o zgonie W.G. jako jego uczestnika ( postanowieniem z dnia [...]). Z tego powodu orzeczono postanowieniem z dnia [...] o podjęciu tego postępowania.
W ocenie Sądu Wojewoda wydając w dniu [...]merytoryczną decyzję o utrzymaniu w mocy orzeczenia organu I instancji bez uprzedniego rozstrzygnięcia o ewentualnym zawieszeniu postępowania odwoławczego dokonał rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które winno skutkować stwierdzeniem nieważności jego decyzji ( na zasadzie art.156 § 1 pkt. 2 kpa ).
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu administracyjnego będzie zatem uwzględnienie wskazanych wyżej okoliczności.
Ponieważ organ meldunkowy II instancji wydał swoją decyzję z rażącym naruszeniem prawa, przez co wypełnił przesłankę do stwierdzenia jej nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 119 pkt. 1, art. 120 i art. 200 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.
/-/ B. Koś
T.M.