II SA/Gl 573/22

II SA/Gl 573/22 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Elżbieta Kaznowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I OSK 1480/22 - Postanowienie NSA z 2023-01-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 3, art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, , , po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Miasta R. na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu o właściwość w sprawie dotyczącej ponoszenia kosztów pobytu i wychowania małoletniej umieszczonej w pieczy zastępczej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
W dniu 3 lutego 2022 r., do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, wpłynął wniosek Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w R. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość miejscową organu pomiędzy Prezydentem Miasta K., a Prezydentem Miasta R. w sprawie dotyczącej ponoszenia wydatków na opiekę i wychowanie dziecka – J. K.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, orzeczeniem z dnia [...] r., nr [...] stwierdziło właściwość miejscową Gminy R. we wskazanej sprawie.
Pismem z 4 kwietnia 2022 r., pełnomocnik Miasta R. złożył skargę na wskazane orzeczenie Kolegium.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej odrzucenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3).
Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów określających właściwość sądów administracyjnych stwierdzić należy, że wskazana skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zaskarżone orzeczenie nie mieści się bowiem we wskazanym wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby kontrolę sądowoadministracyjną takiego aktu.
Przypomnieć należy, że przedmiotem zaskarżonego orzeczenia jest rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Dyrektorem MOPS w R., a Dyrektorem MOPS w K. Postanowienie to wydane zostało m.in. na podstawie art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a., który stanowi, że spory o właściwość rozstrzyga między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych w pkt 2-4, wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - sąd administracyjny.
W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że spór o właściwość jest wewnętrzną sprawą administracji publicznej, niepodlegającą kontroli za pomocą środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, jak też sądowoadministracyjnym. Rozstrzygnięcie tego sporu następuje w formie aktu administracyjnego, od którego nie przysługują środki odwoławcze w administracyjnym toku instancji ani skarga do sądu administracyjnego (por. M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 136-137).
W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że zaskarżone orzeczenie nie jest rozstrzygnięciem, na które przysługuje środek zaskarżenia, w tym skarga do sądu administracyjnego. Jest to rozstrzygnięcie o charakterze wewnątrzadministracyjnym. Nie kończy postępowania w sprawie, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ani też nie służy na nie zażalenie. Wskazana skarga jest więc niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.