II SA/Po 751/21

II SA/Po 751/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz
Paweł Daniel
Tomasz Świstak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2016 poz 353
art. 71 ust. 1, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 86 pkt 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 35 ust. 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 8 par. 1, art. 11, art. 15, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 140
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Dnia 24 maja 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2023 roku sprawy ze skarg H. P., J. P., M. K. i C. S. na decyzję Wojewody z dnia 14 lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących H. P. i J. P. kwotę 1014 zł (jeden tysiąc czternaście złotych), na rzecz skarżącej M. K. kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz na rzecz skarżącego C. S. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.
Uzasadnienie
Wojewoda (dalej: "Wojewoda") decyzją z 14 lipca 2021 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania H. P. i J. P. oraz C. S. od decyzji Starosty Powiatu S. (dalej: "Starosta") z 30 kwietnia 2021 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.
Dnia 13 lipca 2020 r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynął wniosek E. Sp. z o.o. (dalej: "inwestor", "spółka") o wydanie pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę napowietrznej linii WN 110 kV W.-C. [...] na odcinku od G. W. do słupa nr [...] na działkach nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb N., gmina W. , na działkach nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb W., gmina W.. Inwestor wniósł również o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W części opisowej projektu budowlanego wskazano, że zakres prac polega na wymianie istniejących konstrukcji wsporczych (słupów) wraz z fundamentami – słup nr [...] nie podlega wymianie, jest objęty odrębnym zgłoszeniem; wymianie przewodów roboczych na przewody typu [...] 240 mm2, zawieszeniu przewodu odgromowego O. i wykonaniu uziemień. Przebudowywana linia będzie posiadała następujące parametry: napięcie znamionowe linii – 110 kV; jeden tor; maksymalne dopuszczalne napięcie robocze linii – 123 kV; maksymalny dopuszczalny prąd obciążenia linii – 735 A; trójkątny układ przewodów fazowych; przewody fazowe 3 x [...] 240 mm 2; przewód odgromowy typu O. ; najmniejsza odległość przewodów od ziemi – 5,85 m.
Starosta Powiatu S. decyzją z 30 kwietnia 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, dalej Prawo budowlane) w zw. z art. 26 i art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlanego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej K.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji.
Odwołania od powyższej decyzji w terminie prawem przewidzianym wnieśli: C. S. oraz wspólnie H. P. i J. P..
W odwołaniu wniesionym przez C. S. wskazano na okoliczność, iż decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej: "RDOŚ") z 25 stycznia 2013 r., nr [...], ustalająca środowiskowe uwarunkowania realizacji inwestycji polegającej na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji W.-C. [...] zawiera zapis, iż wzdłuż przedmiotowego przedsięwzięcia strefie 19,2 m (po 9,6 m z każdej strony) należy utworzyć pas technologiczny do którego inwestor powinien uzyskać tytuł prawny, a sprzeczności z tą decyzją pozostawała decyzja Wojewody zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości odwołującego się w pasie technologicznym linii o szerokości 9 m (2 x 4,5 m od osi linii), co skutkowało tym, że zaskarżona odwołaniem decyzja Starosty nr [...] narusza prawo bowiem zgodnie z jej postanowieniami realizacja inwestycji winna przebiegać zgodnie z decyzjami wydanymi w sprawie, co wobec wskazanych rozbieżności nie może być spełnione łącznie.
W odpowiedzi na odwołanie reprezentujący inwestora pełnomocnik odnosząc się do zarzutu sprzeczności zaskarżonej decyzji z postanowieniami zawartymi w decyzji RDOŚ ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji inwestycji wskazał w piśmie z 7 lipca 2021 r., iż ustalenia te w zakresie utworzenia pasa technologicznego o szerokości 19.2 m wzdłuż przedmiotowego przedsięwzięcia dotyczą wyłącznie wyznaczenia tzw. strefy ochronnej, co do której organ ochrony środowiska niefortunnie i z przekroczeniem materialnego zakresu rozpoznania sprawy wskazał, iż inwestor powinien uzyskać tytuł prawny do obszaru położonego w tej strefie. Zdaniem inwestora pomimo takiego ustalenia należy uznać, że inwestor nie miał obowiązku uzyskiwać tytułu prawnego co do całego obszaru tej strefy ([...] verte akt organu II instancji).
Wojewoda, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wskazał, że przedsięwzięcie, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla zamierzenia wydana została decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z 25 stycznia 2013 r., nr [...], ustalająca środowiskowe uwarunkowania realizacji inwestycji polegającej na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji W.-C. [...], sprostowana postanowieniem tego organu z 6 marca 2020 r., nr [...] Linia elektroenergetyczna przebiega przez gminy W. , O., L. i C., a jej łączna długość wynosi ok. 30 km, przy czym długość odcinka objętego postępowaniem wynosi 2.251 m. Określone w przywołanej decyzji dopuszczalne parametry przebudowywanej linii są tożsame z parametrami zawartymi w projekcie budowlanym. Ponadto, RDOŚ wskazał, że wzdłuż przedsięwzięcia należy utrzymać pas technologiczny o łącznej szerokości 19,2 m (po 9,6 m od osi linii w każdą stronę). Organ środowiskowy nie stwierdził występowania transgranicznego oddziaływania inwestycji na środowisko oraz konieczności przeprowadzenia powtórnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Projekt budowlany zdaniem Wojewody jest zgody z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.
Planowana inwestycja, jak dalej podał organ II instancji, przebiega przez obszary objęte miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego przyjętymi na mocy uchwał Rady Miasta i Gminy W. : - nr [...] z 8 sierpnia 1997 r. w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W. na obszarze wsi [.N. obejmującym część działki nr [...], - nr [...] z 28 kwietnia 1998 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W., - [...] z 28 czerwca 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W. dla obszaru położonego we W. w obrębie działek o nr ewid. od [...] do [...], - nr [...] z 25 maja 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej napowierzchnej linii elektroenergetycznej WN110kV relacji W. - D. oraz jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN110kV relacji C. [...] – W., na terenie gminy W. , - nr [...] z 28 lutego 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania miasta W. w rejonie ulic: R., K. , [...], A. 1 i N. oraz B. w miejscowości N., - nr [...] z 26 września 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. w obrębie miejscowości N. – działka ewid. nr [...] i część działki nr [...] w rejonie ulicy B. , - nr [...] z 25 czerwca 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ul. T. i ul. M. w mieście W..
Z uwagi na to, że nie wszystkie z działek objętych zakresem inwestycji znajdują się na obszarach obowiązywania powyższym planów miejscowych dla inwestycji wydane zostały decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego: - decyzja Wójta Gminy L. z 17 czerwca 2015 r., nr [...], obejmująca działki inwestycyjne o nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb N., gmina W., oraz o nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb miasta W., gmina W.; - decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. z 15 grudnia 2014 r., nr [...], obejmująca działkę o nr ewid.[...], obręb N. , gmina W.; decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. z 24 czerwca 2016 r., nr [...], obejmująca działkę o nr ewid.[...], obręb N., gmina W.; - decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. z 15 lipca 2014 r., nr [...], obejmująca działkę o nr ewid.[...], obręb miasto W., gmina W.; - decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. z 16 lipca 2014 r., nr [...], obejmująca działkę o nr ewid.[...], obręb miasto W., gmina W.. Dla działki o nr ewid.[...], obręb miasto W., gmina W., wydana została decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. z 21 czerwca 2016 r., nr [...], a dla działek o nr ewid.[...] i [...], obręb miasto W., gmina W., wydana została decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. z 23 kwietnia 2020 r., nr [...] – decyzje te przestały obowiązywać w związku z wejściem w życie planu miejscowego terenu położonego przy ul. T. i ul. M. w mieście W. przyjętego na mocy uchwały Rady Miasta i Gminy W. z 25 czerwca 2020 r., nr [...]
Analizując zapisy planów miejscowych obowiązujących na terenie inwestycji Wojewoda zauważył, że zarówno w częściach tekstowych, jak i graficznych uwzględniają one przebieg istniejącej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji C.-W.. Plany miejscowe sprzed roku 2003 (tzw. plany ogólne) nie zawierają szczegółowych zapisów odnoszących się do istniejącej linii elektroenergetycznej, lecz z ich zapisów nie sposób odczytać jakichkolwiek zakazów modernizacji, czy przebudowy linii. Pozostałe plany miejscowe uwzględniają przebieg istniejących linii elektroenergetycznych, określają ich podstawowe parametry i pasy technologiczne. Wszystkie te plany miejscowe dopuszczają budowę nowych linii elektroenergetycznych i odbudowę, rozbudowę, przebudowę, modernizację, remont, skablowanie i konserwację istniejących linii, zatem dopuszczają realizację przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do zgodności inwestycji z decyzjami o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ II instancji wskazał, że planowana inwestycja jest zgodna z decyzjami pod względem rodzaju i zakresu inwestycji oraz nie przekracza podstawowych parametrów odnoszących się m.in. do maksymalnych mocy, czy wysokości słupów. Organ podkreślił przy tym, że przebudowywana linia zlokalizowana zostanie w śladzie linii istniejącej (zarówno przebieg linii, jak i lokalizacja poszczególnych słupów), a decyzje lokalizacyjne obejmują działki, na których jest ona planowana.
Z uwagi na zlokalizowanie niektórych działek (nr [...], [...], [...], [...], [...] obręb N., nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb miasto W.) w strefie ochrony konserwatorskiej średniowiecznych i nowożytnych nawarstwień kulturowych układu urbanistycznego miasta W. wpisanych do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją z 16 marca 2007 r. oraz w strefie ochrony konserwatorskiej zewidencjonowanych stanowisk archeologicznych N. stan [...] [...], [...], W., stan. [...], [...] [...], [...], inwestor uzyskał pozwolenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków – pozwolenie nr [...] z 24 września 2019 r., utrzymane w mocy decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 6 marca 2020 r., nr [...]
Odnosząc się do zarzutów odwołania H. P. i J. P. organ II instancji przyznał, że zasadnie wskazano, iż Starosta Powiatu S. wydając decyzję udzielającą pozwolenia na budowę oparł się na decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. z 21 czerwca 2016 r., nr [...], która została wyeliminowana z obiegu prawnego z uwagi na wejście w życie planu miejscowego (decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. z 8 lutego 2021 r., nr [...]). Nie stanowi to jednak wady, która nie mogłaby zostać konwalidowana przez organ odwoławczy. Wojewoda zauważył bowiem, że w myśl zapisów planu miejscowego przyjętego uchwałą Rady Miasta i Gminy W. z 25 czerwca 2020 r., nr [...], który objął działkę odwołujących, na spornym obszarze dopuszcza się przeprowadzenie wszelkich prac związanych z istniejącą linią elektroenergetyczną 110 kV, w tym przebudowy, na co wprost wskazują zapisy § 12 tego planu miejscowego. Wskazane uchybienie Starosty nie może w ocenie organu II instancji stanowić o konieczności uchylenia wydanej decyzji w szczególności, że zapisy wprowadzonego planu miejscowego nie są sprzeczne z wygaszoną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy W. z 21 czerwca 2016 r., nr [...].
W odniesieniu do odwołania C. S. organ II instancji wyjaśnił natomiast, że niezasadne są zarzuty dotyczące niezgodności planowanej inwestycji z decyzją ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji inwestycji oraz z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy W. z 24 czerwca 2016 r., nr [...], na co wskazano już powyżej. Poza tym odwołujący zwrócił uwagę na sprzeczność decyzji w przedmiocie zgody na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości, która nie podlega analizie w ramach tego postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda podał, że inwestor uzyskał decyzję Starosty Powiatu S. z 26 listopada 2018 r., nr [...], o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz decyzję Starosty Powiatu S. z 11 czerwca 2019 r., nr [...], o prawie do niezwłocznego zajęcia części nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Decyzje te zostały utrzymane w mocy decyzjami Wojewody odpowiednio z 26 lutego 2019 r. nr [...], i z 5 sierpnia 2019 r., nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokami odpowiednio z 12 grudnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po [...], i z 27 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Po [...], uchylił decyzję Wojewody. Nadal w obiegu prawnym pozostają jednak decyzje Starosty Powiatu S., w tym decyzja z 11 czerwca 2019 r. o prawie do niezwłocznego zajęcia części nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności, która uprawnia inwestora do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz przystąpienia do realizacji inwestycji.
H. P. i J. P. reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w skardze skierowanej do tut. Sądu – zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Po [...] – wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej zarzucając naruszenie:
1. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), przez ocenę projektu budowlanego i utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej ten projekt i udzielającej pozwolenia na budowę z uwzględnieniem wygaszonej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. z 21 czerwca 2016 r., nr [...], dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na terenie działki o nr ewid.[...], z pominięciem ustaleń planu miejscowego uchwalonego dla terenu, na którym zlokalizowana jest nieruchomość stanowiąca własność skarżących;
2. art. 7 w zw. z art. 7b w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., przez niepodjęcie odpowiednich czynności w sprawie, niezbędnych do ustalenia jej dokładnego stanu faktycznego i wyjaśnienia, przez brak analizy ustaleń planu miejscowego uchwalonego dla terenu, na którym zlokalizowana jest nieruchomość stanowiąca własność skarżących;
3. art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a., przez nieprzeprowadzenie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało jego nieprawidłowym ustaleniem i naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, a w szczególności błędnym ustaleniem, że zapisy decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie są sprzeczne z planem miejscowym uchwalonym dla przedmiotowej nieruchomości, a w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na zapisach wygaszonej decyzji lokalizacyjnej;
4. art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a., przez dowolną ocenę dowodu i uznanie, że zapisy planu miejscowego uchwalonego dla spornej nieruchomości nie są sprzeczne z wygaszoną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy W. z 21 czerwca 2016 r., nr [...];
5. art. 65 u.p.z.p. przez uznanie, że zapisy planu miejscowego uchwalonego dla spornej nieruchomości nie są sprzeczne z wygaszoną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy W. z 21 czerwca 2016 r., nr [...], w sytuacji gdy stwierdza się wygaśnięcie decyzji lokalizacyjnej tylko i wyłącznie w przypadku sprzeczności jej zapisów z uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
M. K. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w skardze skierowanej do tut. Sądu – zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Po [...] – wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zarzuciła naruszenie art. 28 ust. 1, art. 20 ust. 2a, art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, art. 21 i art. 64 Konstytucji RP, art. 72 § 1 Kodeksu cywilnego, a także zasad ogólnych postępowania administracyjnego, przez ich całkowite pominięcie. Skarżąca wskazała na uchylenie przez tut. Sąd decyzji Wojewody z 28 lutego 2019 r., nr [...], w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości i z 5 sierpnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości, stwierdzając, że brak było po stronie inwestora tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości.
C. S. w skardze skierowanej do tut. Sądu – zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Po [...] – wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 28 ust. 1 i art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, art. 72 § 1 Kodeksu cywilnego, art. 6-16 K.p.a. Skarżący podniósł zwłaszcza, że jego odwołanie zostało pominięte.
W dalszej kolejności przywołał decyzję z 25 stycznia 2013 r. RDOŚ stwierdzając, że inwestor powinien uzyskać tytuł prawny do pasa technologicznego. Ustalenie tego pasa według własnej woli jest naganne i sprzeczne z obowiązującym prawem. Zaskarżona decyzja nie jest zgodna z warunkami określonymi przez RDOŚ (pas technologiczny 19,2 m oraz uzyskanie tytułu prawnego do nieruchomości). Sprzeczna z obowiązującym prawem jest również decyzja Wojewody z 26 lutego 2019 r., nr [...], ustalająca pas technologiczny o szerokości 9 m. Inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Wojewoda w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.
W pismach procesowych z 20 października 2021 r. i 15 grudnia 2021 r. spółka E. Sp. z o.o. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o oddalenie skarg nie zgadzając się z prezentowaną w nich argumentacją oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa od skarżących.
Postanowieniami z 25 listopada 2021 r. tut. Sąd, działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), postanowił połączyć do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Po [...] ze skargi M. K. oraz o sygn. akt II SA/Po [...] ze skargi C. S. ze sprawą o sygn. akt II SA/Po [...] ze skargi H. P. i J. P. na tę samą decyzję – i prowadzić je dalej pod sygn. II SA/Po [...].
W piśmie procesowym z 3 grudnia 2021 r. skarżąca H. P. i J. P. w uzupełnieniu skargi podniosły zarzut naruszenia: 1. art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, przez jego niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji, która została zaprojektowana niezgodnie z ustaleniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 2 Prawa budowlanego, przez ich niezastosowanie, które przejawiało się w niedopełnieniu przez organ obowiązku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymogami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżące podniosły, że zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach inwestor jest uprawniony do posadowienia słupów o maksymalnej wysokości tylko 23,3 m, a zastosował słupy znacznie wyższe, czym doprowadził do znaczącej zmiany istotnych parametrów funkcjonującej dotychczas infrastruktury.
Skarżące zauważyły przy tym, że zgodnie z parametrami, geometrią linii WN oraz istniejącym zagospodarowaniem przestrzennym przy ul. T. zaprojektowano słup mocny typu M6 serii [...] Zgodnie z katalogiem producenta dla słupa serii [...] w celu zachowania parametru zawieszenia linii napowietrznej nad terenem w wysokości 25 m należy zastosować słup typu [...], dla którego maksymalna wysokość wynosi 32,5 m, zaś wysokość podstawowa słupa serii [...] określana symbolem [...] wynosi 22,5 m. Jest to niezgodne z zapisem mówiącym o wysokości podstawowego słupa 23,3 m.
Postanowieniem z 6 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Po [...], tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 15 grudnia 2021 r. spółka podtrzymała dotychczasowe stanowisko i nie zgodziła się z argumentacją wyrażoną w piśmie z 3 grudnia 2021 r. Podniosła, że wysokość słupów nie jest charakterystycznym parametrem obiektu liniowego w postaci linii elektroenergetycznej. Ponadto, podana w decyzji o środowiskowych warunkach realizacji inwestycji wysokość podstawowego słupa 23,3 m nie stanowi o niezgodności projektu budowlanego z inną dokumentacją, ponieważ nie jest to wysokość najwyższego dopuszczalnego słupa, tylko przykładowa wysokość słupów serii [...] Dodatkowo wysokość ta została podana dla słupa typu P (przelotowego), ponieważ jest to najczęściej stosowany typ słupa na linii. W wygaszonej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nr [...] podano maksymalną wysokość słupa wynoszącą 33,3 m, zaś wysokość poruszanych w piśmie skarżących słupów nie przekracza wartości maksymalnej.
W piśmie procesowym z 7 marca 2022 r. poinformowano o zmianie nazwiska skarżącej na H. P..
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 21 września 2022 r. oddalił zażalenie C. S. na postanowienie tut. Sądu z 6 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Po [...], w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać trzeba, że sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.) – w brzmieniu znajdującym w sprawie zastosowanie, to jest obowiązującym do 15 kwietnia 2023 r. – przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tym sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zarządzeniem z 23 marca 2023 r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu w oparciu o przywołany przepis skierował niniejszą sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały poinformowane celem umożliwienia ewentualnego uzupełnienia dotychczasowych stanowisk.
Dalej wskazać należy, iż stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym, co jest istotne na gruncie rozpoznawanej sprawy, związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., a orzekanie - w myśl art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.
Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. decyzja podlega uchyleniu między innymi wówczas, gdy narusza przepisy postępowania w sposób, mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Rozpatrując sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdzić należy, iż wszystkie wniesione skargi zasługiwały na uwzględnienie, zasadniczo z powodów podniesionych w skardze C. S., jednakże dotyczących całości decyzji organu odwoławczego.
Uzasadniając powyższe stanowisko wskazać należy, iż w myśl art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy stwierdzi, iż ta jest prawidłowa.
Podkreślić przy tym należy, iż w myśl zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 K.p.a., organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozpatrzoną decyzją organu I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Organ odwoławczy zobligowany jest zatem do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
Nadto organ odwoławczy działając zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) i zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.) winien dokonać ponownej oceny całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed I instancją i w zależności od wyników tej oceny dokonać jego ewentualnego uzupełnienia i wydać stosowne orzeczenie.
Zauważyć wreszcie należy, iż przesłanki formalne, jakie powinna spełniać decyzja administracyjna określa art. 107 K.p.a., który na podstawie art. 140 K.p.a. znajduje zastosowanie również w stosunku do decyzji organów II instancji.
Istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę i przede wszystkim odpowiadać stanowi faktycznemu sprawy. Strona może, bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji.
Organ musi zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji wskazania podstaw ustalenia okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć oraz z wyrażonym w art. 8 § 1 K.p.a. nakazem prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy jej wydaniu. Tak sporządzone uzasadnienie daje również rękojmię, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Nieuzasadnienie zaś decyzji w sposób właściwy narusza uprawnienia strony i podstawowe zasady postępowania administracyjnego (art. 7 - 10 K.p.a.), a tym samym stanowi podstawę do uchylenia takiej decyzji (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: 25 listopada 2009 r., sygn. I OSK 558/09 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, z dnia 16 marca 1998 r., II SA 96/98, publ. Lex nr 41681, z dnia 28 października 1998 r., I SA/Gd 1651/96; z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 497/88, publ. ONSA 1989, nr 2, poz. 68, Lex nr 10079; z dnia 8 maja 1998 r., I SA/Lu 380/97 – nie publikowane)
W realiach niniejszej sprawy podkreślić nadto trzeba, iż istotne braki uzasadnienia, w tym brak odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu, są kwalifikowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 1998 r., sygn. III SA 1436/96, publ. LEX nr 36196, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 kwietnia 1998 r., sygn. I SA/Lu 21/98, dost. CBOSA; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 października 1998 r., sygn. I SA/Gd 1651/96, dost. CBOSA; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 10 grudnia 2008 r., sygn. II SA/Po 382/08, dost. CBOSA; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 4 czerwca 2009 r., sygn. II SA/Wr 154/09, dost. CBOSA).
W szczególności decyzje niekorzystne dla wnioskodawcy (czy tez jak w niniejszej sprawie podmiotów inicjujących postępowanie odwoławcze) powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 25 stycznia 2011 r., II GSK 96/10).
Wymogom powyższym Wojewoda orzekając w niniejszej sprawie nie sprostał.
Dokonanie oceny prawidłowości procedowania przez organ odwoławczy poprzedzić jednakże należy przypomnieniem treści mających w sprawie zastosowanie norm prawa materialnego.
Prawidłowa wykładnia przepisów prawa materialnego i odczytanie treści zakodowanych w nich norm jest bowiem warunkiem prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. Właściwa wykładnia przepisów prawa materialnego pozwala na odczytanie hipotezy normy w nich zawartej, a więc ustalenie istotnych prawnie okoliczności od których zależy zastosowanie przepisów prawa materialnego, a które to okoliczności winny być następnie w sposób dokładny ustalony i których winien dotyczyć zbierany i rozpoznawany przez organ wyczerpujący materiał dowodowy.
Inaczej rzecz ujmując ciążący na organach z mocy art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz zebrania i oceny kompletnego materiału dowodowego nie oznacza konieczności przeprowadzania wszelkich dowodów, lecz jedynie tych dowodów, które dotyczą okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy istotnych. Zakres postępowania wyjaśniającego jest zatem uwarunkowany przesłankami prawa materialnego, dla odczytania których niezbędna jest prawidłowa wykładnia przepisów materialnoprawnych.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy zauważyć należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie, które znajdzie zastosowanie w kontrolowanej sprawie (art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2020 r., poz. 471) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Analogiczne uregulowanie zawiera także obowiązujący w dacie orzekania przez organ II instancji i obecnie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego.
Stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.
Natomiast art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm., dalej u. u. i. ś.) stanowi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. W art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. ustawodawca wskazuje, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Z kolei art. 72 tej ustawy uszczegóławia powyższe. Zgodnie z ust. 1 pkt. 1 wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie Prawa budowlanego. Stosownie do ust. 3 decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a.
Dalej wskazać należy na treść art. 86 pkt 2 u. u. i. ś. stanowiącego, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1, a więc między innymi organy wydające decyzje w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.
Wreszcie zauważyć należy, iż przepis art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, jako jeden z załączników, które winny być przedłożone przy wniosku o pozwolenie na budowę, wymienia oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z przepisem tym koresponduje odpowiednia regulacja zawarta w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy zauważyć należy, iż Wojewoda nie odniósł się w ogóle do zarzutów podniesionych w odwołaniu C. S. dotyczących niezgodności decyzji Starosty o udzieleniu pozwolenia na budowę z teścia decyzji RDOŚ z 25 stycznia 2013 r., nr [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji spornej inwestycji w zakresie w jakim wpro0wadzxa ona wymóg by wzdłuż przedmiotowego przedsięwzięcia strefie 19,2 m (po 9,6 m z każdej strony) utworzyć pas technologiczny do którego inwestor powinien uzyskać tytuł prawny.
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, a orzekający w sprawie sąd pogląd ten aprobuje, iż przedmiotowa zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz, iż została dla niej wydana decyzja RDOŚ z 25 stycznia 2013 r., nr [...], ustalająca środowiskowe uwarunkowania realizacji inwestycji, która to decyzja została przez inwestora dołączona do przedłożonego projektu budowlanego.
Wskazać w tym miejscu trzeba, iż na odpisie tej decyzji stanowiącym element zatwierdzonego projektu budowlanego brak wprawdzie adnotacji o jej ostateczności, jednakże okoliczność ta na żadnym etapie postępowania nie była kwestionowana tak przez organ, jak i którąkolwiek z występujących w sprawie stron.
Co szczególnie istotne dla sprawy decyzja RDOŚ z 25 stycznia 2013 r., nr [...] w części obejmującej rozstrzygnięcie zawiera w pkt I. ust. 2 zatytułowanym "Warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich" podpunkt 1 o treści "W strefie 19.2 m wzdłuż przedmiotowego przedsięwzięcia (po 9,6 m od osi linii we każdą stronę) utworzyć pas technologiczny, do którego Inwestor winien uzyskać tytuł prawny".
Wobec takiej treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu ochrony środowiska rzeczą rozpoznającego odwołania Wojewody było zweryfikowanie czy rozstrzygnięcie to wiąże i w jakim zakresie organy wydające decyzje o udzieleniu pozwolenia na budowę.
Okoliczności tej, jako mającej kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy organ nie powinien przemilczać – jak miało to miejsce w kontrolowanej sprawie, lecz winien dokonać w tym zakresie odpowiednich ustaleń faktycznych, a przede wszystkim wykładni znajdujących w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego i następnie rozstrzygnąć czy wobec takiej treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwym będzie wydanie pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie wykazał by dysponował tytułem prawnym do nieruchomościami przez które przebiega inwestycja w strefie po 9,6 metra od osi linii w każdą stronę.
Uchylenie się przez Wojewodę od jakiegokolwiek odniesienia się do tej potencjalnie istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności jest tym bardziej rażące, że próbę odparcia tych zarzutów podjął w odpowiedzi na odwołanie inwestor wskazując, że wymagania RDOŚ w zakresie utworzenia pasa technologicznego o szerokości 19.2 m wzdłuż przedmiotowego do którego inwestor powinien uzyskać tytuł prawny są niefortunne i zostały dokonane z przekroczeniem materialnego zakresu rozpoznania sprawy przez organ ochrony środowiska, wobec czego pomimo takiego ustalenia należy uznać, że inwestor nie miał obowiązku uzyskiwać tytułu prawnego co do całego obszaru tej strefy.
Gwoli wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i przyśpieszenia jej załatwienia zauważyć w tym miejscu trzeba, że tego rodzaju stanowisko inwestora nie może zostać zaakceptowane i to niezależnie od oceny prawidłowości decyzji RDOŚ i zawartych w niej rozstrzygnięć.
Tak w ramach postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę, jak i w toku prowadzonego przed sądem administracyjnym postępowania ze skargi na decyzję organu administracji architektoniczno-budowlanej nie jest bowiem dopuszczalne kontrolowanie zgodności z prawem decyzji ostatecznej wydanej w innym postępowaniu i przez inny organ.
Weryfikacja zgodności z prawem decyzji RDOŚ byłaby natomiast możliwa jedynie w ramach zaskarżenia tej decyzji odwołaniem bądź skargą do sądu administracyjnego, względnie poprzez uruchomienie w stosunku do niej, któregoś z przewidzianych przepisami prawa trybu weryfikacji decyzji ostatecznych.
Weryfikacja ta nie mogłaby się przy tym odbywać w oparciu o sugerowane przez inwestora kryterium niefortunności decyzji, albowiem nie jest to przesłanka wyeliminowania decyzji w całości bądź w części z obrotu prawnego w jakimkolwiek z trybów jej kontroli, zarówno zwyczajnym jak i nadzwyczajnym
O ile zatem inwestor uważa, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia zawiera postanowienia sprzeczne z prawem, względnie wydana została bez podstawy prawnej (bo tak chyba należy interpretować tezę o wydaniu jej przez organ ochrony środowiska z przekroczeniem materialnego zakresu rozpoznania sprawy), to winien decyzję tą zaskarżyć odwołaniem, co umożliwiłoby poddanie je następnie kontroli sądowoadministracyjnej.
Nie bez znaczenia pozostaje nadto, iż decyzja ta, na co słusznie i konsekwentnie wskazuje skarżący C. S. rodziła określone konsekwencje nie tylko dla inwestora, ale i dla osób przez których nieruchomości przedmiotowa inwestycja przebiega, które to osoby decyzję o braku jej zaskarżenia mogły podjąć właśnie ze względu na postanowienia zawarte w pkt I.2.1, gwarantujące im, że inwestor będzie musiał uzyskać od nich tytuł prawny do całości obszaru oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia mieszczącego się w granicach określonego w niej na 19,2 m pasa technologicznego, a obejmującego jak wynika z zapisów na stronie 6 uzasadnienia tej decyzji, cały obszar na którym w związku z oddziaływaniem linii energetycznej nie będą mogły powstawać nowe budynki mieszkalne.
Taka treść uzasadnienia decyzji środowiskowej wskazuje nadto, że nałożenie w niej na inwestora obowiązku uzyskania tytułu prawnego do całego obszaru oddziaływania inwestycji nie było omyłką, użyciem niefortunnego sformułowania, czy też niedopatrzeniem organu ochrony środowiska, lecz zamierzonym przez organ ochrony środowiska rozstrzygnięciem, którego zgodności z prawem Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest władny oceniać.
Przypomnieć bowiem trzeba, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Należy w związku z tym zauważyć, że zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z 23.01.1998 r., I SA/Gd 654/96, OSP 1999/1, s. 51) na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Poza granicami sprawy rozpoznawanej przez Sąd pozostawała zatem kwestia oceny zgodności z prawem decyzji środowiskowej albowiem, to nie ta decyzja został poddana kontroli sądowej.
Brak dokonania przez Wojewodę oceny jaki jest zakres związania organów rozpoznających wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę decyzją środowiskową wydaną dla spornej inwestycji i rozpoznaniami zgłaszanych w tym zakresie w odwołaniu C. S. zarzutów, skutkował nadto kolejnymi uchybieniem, to jest brakiem oceny jaka jest wzajemna relacja obowiązku posiadania prawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikającego z przepisów Prawa budowlanego oraz ewentualnego obowiązku wykazania się przez inwestora tytułem prawnym do określonego obszaru wynikającego z wymagań określonych w decyzji środowiskowej.
Zauważyć zaś należy, iż obowiązek wynikający z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego dotyczy wyłącznie tej lub tych części nieruchomości, na której ma być zlokalizowany obiekt, względnie obiekty budowlane oraz wykorzystanie, których jest faktycznie niezbędne dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego i jego dalszej eksploatacji, w tym serwisowania. Tylko w zakresie tego obowiązku wystarczającym będzie złożenie przez inwestora oświadczenia art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, które do czasu jego ewentualnego zakwestionowania korzystać będzie z domniemania prawdziwości.
Spełnienie ewentualnych wymagań wynikających z ustaleń decyzji środowiskowej nie będzie natomiast korzystało z przywileju ustalania spełniania tychże wymagań jedynie w oparciu o oświadczenie inwestora i wymagać będzie zgromadzenia i oceny w tym zakresie materiału dowodowego na zasadach ogólnych.
Co za tym idzie kolejnym uchybieniem organu odwoławczego zaistniałym w kontrolowanej sprawie był brak dokonania oceny, czy zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy był wystarczający dla zweryfikowania spełniania przez podlegający zatwierdzeniu projekt budowlany wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Brak wyjaśnienia powyższych okoliczności samodzielnie przesądzał o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji i czynił przedwczesnym odnoszenie się do pozostałych podniesionych w sprawie zarzutów.
Stąd też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji Wojewody w całości jako wydanej z naruszeniem art. 7,art. 8 § 1, art. 11, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przy ponownym rozpoznawaniu przez Wojewodę wniesionych w sprawie odwołań rzeczą organu będzie procesowe zweryfikowanie czy decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej: "RDOŚ") z 25 stycznia 2013 r., nr [...] posiada przymiot ostateczności, a następnie zweryfikowanie czy organ I instancji prawidłowo dokonał sprawdzeń o jakich mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym czy przedłożony projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.u.i.ś. i ewentualnie w zależności od potrzeb uzupełnił w trybie art. 136 § 1 K.p.a. materiał dowodowy sprawy. Organ winien także procesowo zweryfikować spełnienie przez inwestora pozostałych wymagań wynikających z przepisowo prawa budowlanego.
Organ winien także procesowo zweryfikować twierdzenia zawarte w skardze M. K., która wskazała, że składała odwołanie w sprawie. Odwołania takiego brak w przedstawionych sądowi aktach administracyjnych, nie było ono także przedmiotem rozpoznania Wojewody w zaskarżonej decyzji. Wojewoda do tych twierdzeń skarżącej nie odniósł się także w odpowiedzi na skargę.
Wyniki swojego postępowania organ winien przedstawić w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymagania wynikające z art. 107 § 3 K.p.a. i odnoszącym się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz wszystkich zgłaszanych przez strony zarzutów, tak aby uzasadnienie to mogło być uznane za świadczące o tym, iż organ dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i pozwalało na przekonanie stron, iż ich stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne niż oczekiwane przez odwołujących się rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust.1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 poz. 265 ze zm.), na które składają się: uiszczone przez skarżących wpis w kwocie po 500 zł, koszty zastępstwa procesowego skarżących reprezentowanych przez profesjonalnych pełnomocników w kwocie po 480 zł i opłaty skarbowe uiszczone przez H. P. i J. P. od udzielonych pełnomocnictw w kwocie po 17 zł.
Co do żądania E. Sp. z o.o. w P. dotyczącego zasądzenia od skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego Sąd wyjaśnia, że w art. 199 P.p.s.a. ustanowiono ogólną zasadę, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Regulacja ta w świetle art. 33 § 1 P.p.s.a. stosuje się do uczestników postępowania, którzy występują w nim na prawach strony. Z kolei z art. 200 i art. 201 P.p.s.a. wynika, w razie uwzględnienia skargi, obowiązek zwrotu przez organ kosztów poniesionych przez skarżącego.
Żaden z tych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem wniosek o zasądzenie kosztów procesu pochodzi od uczestnika postępowania. Zatem nie mógł on podlegać rozpatrzeniu i stanowić przedmiotu dodatkowego rozstrzygnięcia w wyroku. Poza tym w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym co do zasady w ogóle nie jest możliwe zasądzenie kosztów postępowania na rzecz uczestnika, bez względu na wynik sprawy, bowiem nie istnieją zaś jakiekolwiek przepisy szczególne uzasadniające zasądzenie tak od strony skarżącej, jak i od organu na rzecz uczestnika postępowania kosztów za postępowanie przed sądem pierwszej instancji.