II SA/Po 726/22

II SA/Po 726/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
Edyta Podrazik /przewodniczący/
Paweł Daniel /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 741
art. 61 ust. 1, art. 61 ust. 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Sentencja
[...] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 maja 2022r .nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako: "Kolegium" albo "organ II instancji") decyzją z dnia 30 maja 2022 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia 01 kwietnia 2022 r. (znak [...]) ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu u, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], arkusz [...], obręb K., położonej przy ul. [...] w P..
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że przywołaną powyżej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 01 kwietnia 2022 r., organ ten, po rozpoznaniu wniosku firmy W. sp. z o.o. Nieruchomości sp. k-a z siedzibą w P. przy ul. [...] (dalej również jako: "inwestor"), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania hali magazynowej na halę magazynowo - produkcyjną, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], arkusz [...], obręb K., położonej przy ul. [...] P. (dalej również jako: "inwestycja").
Odwołanie od powyższej złożyła K. sp. z o.o. z siedzibą w P. przy ul. [...] reprezentowana przez adw. K. T. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę ustalenia warunków zabudowy ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Rozpoznając wniesione odwołanie Kolegium przytoczyło treść przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., dalej również jako: "ustawa" albo "u.p.z.p.") dotyczących wydawania decyzji o warunkach zabudowy oraz wyjaśniło, że wynikającego z powyższej ustawy obowiązku spełnienia przez planowaną inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa nie stosuje się w odniesieniu do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Następnie organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż planowana inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania hali magazynowej na halę magazynowo - produkcyjną stanowi inwestycję produkcyjną w rozumieniu art. 61 ust. 2 ustawy. Inwestycja znajduje się na terenie istniejącego zakładu produkcyjnego W. Sp. z o.o. w P. i stanowi część terenów usługowo - produkcyjnych w rejonie ul. [...] i [...] w P.. Teren inwestycji w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P. przyjętego uchwałą nr X/58/II/94 Rady Miasta Poznania z dnia 06 grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 1994, Nr 22 poz. 246), oznaczony był symbolem [...] Symbol ten oznaczał w strefie II - pośredniej - intensywne zagospodarowanie mieszkaniowe i produkcyjno - magazynowe, aktywność gospodarczą, produkcję, dystrybucję towarów, handel masowy, bazy, składy itp. Na przedmiotowym terenie mogły być lokalizowane m.in. obiekty wykorzystywane do celów produkcyjnych. Tym samym przedmiotowa inwestycja, która nie zmienia gabarytów obiektu już istniejącego, stanowi inwestycję produkcyjną, a w odniesieniu do niej nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Kolegium podniosło, że plany zagospodarowania przestrzennego podejmowane na podstawie ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym nie miały charakteru szczegółowych norm zawierających precyzyjne określone ustalenia dotyczące dopuszczalnego sposobu zagospodarowania danego terenu, nakazów czy zakazów wprowadzenia określonych usług, tak jak ma to miejsce w obecnym stanie prawnym. Ówczesne plany były zbiorem zapisów wynikających z ogólnych założeń do tych planów zagospodarowania przestrzennego określających bardzo ramowo cele oraz uwarunkowania i sposoby realizacji planu, a także inne problemy, jakie powinny być w tym planie rozwiązane. Teren inwestycji zgodnie z treścią uchwały nr X/58/II/94 w sprawie miejscowego planu ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P. sklasyfikowany został jako teren przemysłowy, produkcyjno - usługowy. W oparciu o powyższe zasadne jest uznanie, że skoro ustawodawca nie definiuje pojęcia "inwestycji produkcyjnych" to w okolicznościach niniejszej sprawy planowana inwestycja stanowi inwestycję, o której mowa w art. 61 ust. 2 ustawy.
Następnie Kolegium wskazało, że z art. 2 pkt 14 ustawy wynika, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną łub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Dostęp ten może być bezpośredni - jeżeli nieruchomość położona jest przy drodze publicznej lub pośredni, przez inne nieruchomości, na których ustanowiono służebność drogową lub stanowiące drogę wewnętrzną. Inwestor w piśmie z dnia 17 stycznia 2022 roku wskazał, iż dostęp do drogi publicznej odbywać się będzie poprzez teren działek nr [...], [...] i [...], na których została ustanowiona służebność przechodu i przejazdu środkami transportu samochodowego, bezpłatne i na czas nieokreślony, na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego działki nr [...], obciążające nieruchomość opisaną w księdze wieczystej KW [...], bliżej opisane w § 6 umowy sprzedaży i ustanowienia służebności z dnia 31 grudnia 2002 r. Księga wieczysta KW [...] ([...]) dotyczy działki nr [...], z której wydzielone zostały m.in. działki nr [...], [...] i [...]. W dziale III ksiąg wieczystych działek nr [...] ([...]), nr [...] ([...]) i nr [...] ([...]) wpisana jest służebność gruntowa, bezpłatna i na czas nieokreślony, na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego nieruchomości opisanej w księdze wieczystej KW [...] (działka nr [...]), polegająca na prawie przechodu i przejazdu środkami transportu samochodowego przez niniejszą nieruchomość. Tym samym teren inwestycji posiada pośredni dostęp do ul. [...] poprzez działki nr [...], [...] i [...] na podstawie stosownej służebności. Rzeczywisty sposób korzystania z powyższych działek przy obsłudze komunikacyjnej terenu inwestycji (czy są to wszystkie trzy działki, czy też tylko [...]) nie ma znaczenia dla spełnienia w sprawie warunku ustawy.
Z treści pisma inwestora z dnia 17 stycznia 2022 r. wynika, że planowana inwestycja nie wpłynie na zapotrzebowanie na media, które pozostanie na niezmienionym poziomie. Skoro inwestycja nie spowoduje wzrostu zapotrzebowania na dotychczas wykorzystywane media, dla spełnienia warunku art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy w niniejszej sprawie za wystarczające uznać należy opinie dołączone do wniosku inwestora z dnia 25 maja 2021 r.
W dalszej części uzasadnienia Kolegium podniosło, że przepisy ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1029, dalej również jako "u.o.i.ś") wskazują, iż przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.i.ś. Dodatkowo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 wymaga realizacja przedsięwzięcia, jeżeli przedsięwzięcie to może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony lub obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 został stwierdzony na podstawie art. 97 ust. 1 u.o.i.ś.
Z akt sprawy nie wynika, aby teren inwestycji znajdował się na obszarze Natura 2000 lub miał na ten obszar oddziaływać (w aktach sprawy brak informacji o obszarach Natura 2000 zlokalizowanych w sąsiedztwie terenu inwestycji). Natomiast rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Z treści wniosku wynika, że inwestycja - związana z działalnością Inwestora polegająca na produkcji przyłączy gazowych, punktów i stacji gazowych obejmująca m.in. prace związane z obróbką mechaniczną surowca - polega na wykorzystywaniu hali produkcyjno - magazynowej do produkcji punktów gazowych.
Inwestor wskazał, że planowana inwestycja służyć będzie produkcji punktów gazowych – proces produkcyjny będzie dotyczyła montażu punktów gazowych z materiałów i półproduktów dostarczonych do hali z magazynów. W toku postępowania inwestor nie zmienił rodzaju produkcji w planowanym przedsięwzięciu. Z akt sprawy nie wynika zatem, aby planowana inwestycja powodowała negatywny, zwiększony (niż dotychczasowa hala) wpływ na środowisko lub była przedsięwzięciem dla realizacji którego wymagana byłaby decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Jak już wskazywano organ jest związany wnioskiem co do zakresu i charakteru planowanej inwestycji. W sytuacji, gdy planowane zamierzenie inwestycyjne nie stanowi żadnego przedsięwzięcia wskazanego z rozporządzenia, wówczas inwestor nie jest zobowiązany do uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Ustosunkowując się do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego braku ustalenia ilości miejsc parkingowych w decyzji o warunkach zabudowy Kolegium podniosło, że w obowiązującym systemie prawnym nie ma przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w powyższej decyzji.
Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. sp. z o.o. z siedzibą w P. przy ul. [...] (dalej również jako: "skarżąca") reprezentowana przez adw. K. T. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1. § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez zaniechanie wyznaczenia obszaru analizowanego;
2. art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomimo braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub postanowienia umarzającego postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przez organ właściwy;
3. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 61 ust. 2 poprzez nieprawidłowe uznanie, iż organ może odstąpić od określania warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy;
4. art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez nieprawidłowe uznanie, iż nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej, pomimo, iż w toku postępowania administracyjnego organ nie dokonał oceny spełnienia wyżej wymienionej okoliczności;
5. art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy poprzez nieprawidłowe uznanie, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego pomimo, iż z dokumentów złożonych do akt postępowania wynikają ustalenia przeciwne;
6. art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy poprzez zaniechanie ustalenia i nieprawidłowe uznanie, iż decyzja będzie zgodna z przepisami odrębnymi;
7. art. 61 ust. 1 pkt 6 ustawy poprzez zaniechanie ustalenia, czy zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze wymienionym w powołanym wyżej przepisie;
8. art. 54 pkt 2 lit. d ustawy w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy poprzez nieprecyzyjne określenie warunków i zasad zagospodarowania terenu przez pryzmat dostępu do drogi publicznej, w związku z korzystaniem z dojazdu (drogi) stanowiącego budowlę, której właścicielem jest skarżąca, w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich;
9. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej jako: "K.p.a.") poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, pomimo, iż organ I instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania, tj. niewykonanie przez organ I instancji wytycznych organu II instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy po uchyleniu jej przez organ II instancji;
10. art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a., w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez wydanie decyzji pomimo niewyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie oraz nierozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez: przeprowadzenie nierzetelnej analizy urbanistycznej oraz zaniechanie wyznaczenia obszaru analizowanego;
11. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie normy statuującej obowiązek przekonywania, poprzez niewystarczające wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji przesłanek, jakimi kierował się organ przy jej wydawaniu i nieusunięcia wad wskazywanych przez organ II instancji w toku pierwszego postępowania odwoławczego;
12. art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a, w zw. z art. 80 K.p.a., w zw. z art. 136 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie oraz brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że we wcześniejszej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2021 r. zapadłej w przedmiotowej sprawie wskazano na konieczność dokonania oceny przedmiotowej inwestycji (danej instalacji) na podstawie precyzyjnych parametrów planowanego przedsięwzięcia oraz zestawienia ich z instalacjami do obróbki choćby określonymi przez ustawodawcę w § 2 oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem skarżącej organ I instancji przyjął, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w oparciu o pismo Urzędu Miasta [...] Wydziału Kształtowania i Ochrony Środowiska z dnia 09 czerwca 2021 r. Natomiast Wydział Kształtowania i Ochrony Środowiska oparł swoją ocenę wyłącznie o sporządzony przez inwestora (nawet nie na jego zlecenie przez podmiot profesjonalnie i zawodowo zajmujący się postępowaniami środowiskowymi) załącznik nr III do wniosku - jednostronicowy dokument (jedynie taki otrzymała strona zwracając się o dostęp do akt) określający wyłącznie zamierzoną technologię prowadzenia produkcji, bez określenia szczególnych parametrów technicznych tego procesu. Tymczasem inwestor wraz z pierwotnym wnioskiem przedłożył do akt również decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 07 września 2017 r. (wydaną najprawdopodobniej na podmiot faktycznie prowadzący działalność gospodarczą na nieruchomości objętej wnioskiem) w przedmiocie pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza z instalacji do produkcji przyłączy gazowych, oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 07 września 2017 r. (ponownie wydaną najprawdopodobniej na podmiot faktycznie prowadzący działalność gospodarczą na nieruchomości objętej wnioskiem) w przedmiocie pozwolenia na wytwarzanie odpadów - wydanych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Z dokumentów tych wynika zupełnie innych charakter planowanego przedsięwzięcia, niż ten opisany w Załączniku nr III do wniosku, w tym określone są, chociaż częściowo - parametry techniczne przedsięwzięcia, które winny być przedmiotem wnikliwej oceny, tym bardziej, że wiele z tych parametrów stoi w sprzeczności z samym wnioskiem czy też załącznikiem nr III do wniosku.
Pomimo braku odniesienia się przez organ I instancji do pierwotnych zarzutów Kolegium i braku przeprowadzenia postępowania administracyjnego w tym zakresie przez organ I instancji, tj. braku usunięcia uchybień wskazanych uprzednio przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze organ II instancji uznał (pomimo braku zmiany sytuacji faktycznej i prawnej), że decyzja organu I instancji nie jest wadliwa.
Następnie skarżąca podniosła, że w toku prowadzonego postępowania nie przeprowadzono analizy urbanistycznej. Organ I i II instancji wskazały, iż przedsięwzięcie planowane jest na terenie przeznaczonym na cel produkcyjny w Miejscowym Ogólnym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonym uchwalą nr Rady Miejskiej [...] z dnia 06 grudnia 1994 r., stąd na podstawie art. 61 ust. 2 u.p.z.p. odstąpił od ustalania tych warunków. Z dokumentów zebranych w aktach niniejszego postępowania brak jakiegokolwiek dowodu świadczącego o przeprowadzeniu przez organ I instancji analizy - w oparciu o urzędowa dokumenty - pod powyższym kątem, co stanowi istotne naruszenie przepisów prawa materialnego. Powyższe nie znajduje potwierdzenia ani w dokumentach zgromadzonych w aktach postępowania (w aktach znajduje się jedynie jedna strona (kopia/wyciąg?) odnosząca się do definicji obszarów AG i ag - aczkolwiek nie możliwym jest zdefiniowanie skąd przedmiotowa strona pochodzi, czy z oficjalnego dokumentu). Organ II instancji powołuje się na dokumenty (dowody), które nie zostały zebrane w toku postępowania przed organem I instancji, stąd trudno ocenić ich pochodzenia. Skarżąca dokonując własnych ustaleń - bazując na skanach dokumentów znajdujących się w sieci Internet ustaliła, że przedmiotowy teren znajdował się w planie na terenie [...], który generalnie był terenem aktywności gospodarczej, a nie do końca produkcyjnej (mogłaby być to również działalność magazynowa, usługowa, która z produkcyjną nie ma nic wspólnego). Co więcej, w planie tym nakazano "technicznego i technologicznego ograniczania uciążliwości i szkodliwości". Z powyższego wprost wynika, iż wyłączenie uregulowane w normie art. 61 ust. 2 u.p.z.p. nie znajdzie zastosowania w niniejszym stanie faktycznym.
Skarżąca podniosła w dalszej kolejności, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 30 września 2021 r. wprost wskazało na konieczność wzięcia pod uwagę, że we wniosku Inwestor wskazał jedynie, iż dojazd do planowanej inwestycji jest istniejący pośredni" w drodze służebności bez doprecyzowania nr działek. Organ I instancji w toku ponownego postępowania dowodowego zwrócił się do wnioskodawcy o wyjaśnienie przedmiotowej kwestii. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 17 stycznia 2022 r., wnioskodawca wskazał, iż "służebność ustanowiona została w § 6 umowy sprzedaży z 31 grudnia 2002 r., mocą której poprzednik prawny wnioskodawcy nabył tę działkę, a jej przebieg zaznaczono kolorem zielonym (w zakresie działki [...]) oraz niebieskim na wyrysie mapy zasadniczej załączonej do umowy". Powołany wyrys został przez wnioskodawcę załączony do akt. Wnikliwa analiza zaznaczonego na zielono terenu - rzekomej służebności na działce [...] - wskazuje, iż teren zaznaczony na zielono jest terenem znajdującym się na działce [...], a nie na działce [...], czy też [...] - jak wskazuje wnioskodawca. Ponownie dokonując analizy treści księgi wieczystej prowadzonej za numerem KW [...] skarżąca ustaliła, że służebność prawa przechodu i przejazdu została ustanowiona na nieruchomości ujawnionej w KW nr [...] w zakresie wskazanym w § 6 umowy sprzedaży i ustanowienia służebności z dnia 31 grudnia 2002 r. Dokonując badania treści księgi wieczystej nieruchomości obciążonej prowadzonej pod oznaczeniem KW [...], ustalono, że w KW zapisana jest działka ewidencyjna nr [...] (a więc żadna z wymienionych przez inwestora), a w dziale III wpisana jest SŁUŻEBNOŚĆ GRUNTOWA, BEZPŁATNA I NA CZAS NIEOKREŚLONY, NA RZECZ KAŻDOCZESNEGO UŻYTKOWNIKA WIECZYSTEGO NIERUCHOMOŚCI OPISANEJ W KSIĘDZE WIECZYSTEJ KW [...], POLEGAJĄCA NA PRAWIE PRZECHODU I PRZEJAZDU ŚRODKAMI TRANSPORTU SAMOCHODOWEGO PRZEZ NINIEJSZĄ NIERUCHOMOŚĆ, ze wskazaniem, że współobciążonymi w zakresie tej służebności są KW: [...] (która obejmuje działkę ewidencyjną [...]) oraz [...] (która obejmuje działkę [...]). Z powyższych dokumentów nie wynika w żadnym miejscu możliwość korzystania na podstawie tej służebności z działki nr [...] - jak deklarował to inwestor. Nie wynika to również z treści § 6 umowy sprzedaży i ustanowienia służebności z dnia 31 grudnia 2008 r., która odwołuje się wyłącznie do KW nr KW [...], w której ujawnione jest wyłącznie działka ewidencyjna nr [...] (a więc żadna z wymienionych przez inwestora). Inwestor w piśmie z dnia 17 stycznia 2022 r, wskazał, jakoby z załączonego wyrysu mapy zasadniczej wynikało, że: "służebność obciąża obecnie działki o wskazanych numerach, które powstały z podziału pierwotnej działki nr [...]", jednak ani z załączonego przez wnioskodawcę wyrysu mapy ewidencyjnej, ani też z żadnego dokumentu urzędowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika, jakoby działka [...] była obciążona służebnością przejazdu i przechodu, albo żeby powstała ona z podziału działki [...]. Stąd nie sposób się zgodzić również z twierdzeniem organu I instancji, że dla obsługi komunikacyjnej nie ma znaczenia, czy dostęp odbywa się wyłącznie przez działkę [...] czy wszystkie 3 wskazane przez inwestora. Koniecznym jest bowiem ustalenie, że dostęp do drogi publicznej, jest dostępem zapewniający faktyczną możliwość przejścia i przejazdu z terenu inwestycji do drogi publicznej.
Inwestor wskazał we wniosku, iż obecnie istniejące 33 miejsca parkingowe, znajdują się na terenie inwestycji tj. na działce [...]. Jak widać chociażby na zdjęciu z Geoportalu - działka [...] posiada zwartą zabudowę i nie posiada wyznaczonych 33 miejsc parkingowych (nie można bowiem uznać za miejsca parkingowe, parkowania na drodze wewnętrznej dojazdowej wzdłuż budynku). Tym bardziej niemożliwa jest do utrzymania taka liczba miejsc parkingowych, w związku ze zmianą funkcji hali, która z logicznego punktu widzenia – wzrośnie – co potwierdza sam inwestor wskazując na dodatkowe zatrudnienie. Powyższe wskazane zostało również przez Zarząd Dróg Miejskich w piśmie z dnia 08 lipca 2021 r., gdzie wskazano, że: liczba i sposób urządzeń miejsc postojowych winny zostać określone w decyzji o warunkach zabudowy. Takie stwierdzenie pociąga bowiem implikacje, że Zarząd Dróg Miejskich widzi konieczność dokonania określenia warunków w tym zakresie już na tym etapie (tj. na etapie decyzji o warunkach zabudowy - co wprost zacytowano na str. [...] zaskarżonej decyzji), z uwagi na wzmożony ruch komunikacyjny – czego organ I instancji nie określił i przede wszystkim nie zbadał, czy deklarowana we wniosku przez inwestora liczba istniejących miejsc parkingowych (która w jego ocenie powinna być utrzymana - wbrew wskazaniom Zarząd Dróg Miejskich) jest adekwatna i zgodna ze stanem faktycznym.
W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 30 września 2021 r. wprost wskazało, że wystąpienie o ustalenie warunków zabudowy - także dla zmiany sposobu użytkowania - wymaga posiadania przez inwestora zapewnienia dostawców mediów, że wynikające z nowego użytkowania takiego obiektu zapotrzebowanie zostanie pokryte, a istniejąca infrastruktura będzie do tego wystarczająca. Z obowiązku powyższego nie zwalnia Inwestora okoliczność wybudowania obiektów i korzystania z terenu objętego postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy. Samo oświadczenie strony o planowanym korzystaniu z mediów na dotychczasowym poziomie nie może zwolnić wnioskodawcy z przedłożenia stosownych dokumentów od dostawców mediów, a organu I instancji od przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie - co organ I instancji zbagatelizował, opierając się wyłącznie na oświadczeniu Strony, niezweryfikowanym przez organ I instancji. Zdaniem skarżącej oświadczenie wnioskodawcy, że realizacja planowanej inwestycji nie wpłynie na zapotrzebowanie na media, a podane we wniosku inwestora wartości są wartościami dotychczasowymi jest niezgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym między innymi decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 07 września 2019 r. w sprawie pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza (60 m3/rok). Co więcej, opinia wydana przez A. S.A. z dnia 04 lutego 2021 r., w zakresie w jakim dotyczy odprowadzania ścieków sanitarnych - wskazuje wprost, iż obecna infrastruktura jest niewystarczająca i koniecznym jest budowa odrębnego przyłącza kanalizacji sanitarnej do istniejącej hali, której warunki zostaną określone dopiero na wniosek inwestora. Warunki powyższe nie znajdują się jednak w aktach postępowania.
Skarżąca zwróciła uwagę, że A. S.A. wskazał, iż obecnie ścieki bytowe wprowadzane są poprzez instalacje niebędące własnością A. S.A., a przebiegające przez działki sąsiednie (przez instalacje znajdujące się na gruncie, którego użytkownikiem wieczystym jest skarżąca spółka K. sp. z o.o., jednakże z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, jakoby inwestor przedłożył zgodę właściciela tych instalacji na ich wykorzystywanie. Inwestor nigdy nie zwracał się do spółki K. sp. z o.o., o zgodę na wykorzystywanie tych instalacji - stąd należy domniemywać, że takiego uprawnienia inwestor nie posiada.
Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja organu i instancji również w zakresie, w jakim dotyczy ustalenia sposobu gospodarowania śmieciami, pozostaje w sprzeczności z materiałem zebranym w aktach sprawy. W treści decyzji wskazano, iż gospodarka odpadami winna odbywać się zgodnie z Regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta [...]. Organ jednak w sposób niezasadny i bezpodstawny pominął, iż dla spółki G. sp. z o.o. - została wydana przez Prezydenta Miasta [...] w dniu 07 września 2017 r. decyzja w przedmiocie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, która dotyczy procesów produkcyjnych planowanych do wdrożenia w przypadku zmiany sposobu użytkowania obecnej hali w halę produkcyjną. Stąd organ I instancji winien poddać rozważaniom, czy faktyczna zmiana sposobu użytkowania hali nie wpłynie również na konieczność uzyskania nowej decyzji o pozwoleniu na wytwarzanie odpadów, a jeżeli nie – to zasady gospodarki odpadami - w związku z prowadzonymi w nieruchomości procesami produkcyjnymi winna opierać się na dotychczasowej decyzji, opisanej powyżej - a nie wyłącznie na ogólnych zasadach Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta P..
Nadto, nie zostały wyjaśnione rozbieżności i wątpliwości w zakresie energii elektrycznej, na które wskazano w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2021 r., a wnioskodawca nie uprawdopodobnił, iż budowa brakującej sieci kanalizacji deszczowej jest w ogóle możliwa w sposób pozwalający na odprowadzenie wód opadowych. Konsekwentnie z dokumentów zebranych w aktach niniejszego postępowania brak jakiegokolwiek dowodu świadczącego o przeprowadzeniu przez organy dodatkowej analizy, pod kątem uzbrojenia terenu, a także oceny, że jest ono wystarczające, co stanowi istotne naruszenie przepisów prawa materialnego.
Zdaniem skarżącej z akt sprawy nie wynika również, czy organy zbadały, czy w sprawie spełnione są warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy, a więc, czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Finalnie skarżąca podniosła, że w zaskarżonej decyzji organ pominął uwzględnienie jej interesu, pomimo, że planowane przedsięwzięcie - z uwagi na wykorzystywanie służebności przez działkę [...] - wpływa i ogranicza jej prawo własności. Organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do okoliczności, dotyczących zwiększenia eksploatacji powyższej infrastruktury lub konieczności poszanowania własności osoby trzeciej, przez pryzmat korzystania z ich prawa własności.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.
Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 01 grudnia 2022 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W szczególności pełnomocnik zwrócił uwagę na konieczność wyjaśnienia kwestii związanych z zapewnieniem mediów oraz koniecznością uzyskania decyzji środowiskowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 329 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie pozostaje kwestia prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 01 kwietnia 2022 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania hali magazynowej na halę magazynowo - produkcyjną, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], arkusz [...], obręb K., położonej przy ul. [...] w P..
Zanim dokonana zostanie merytoryczna ocena wniesionej skargi Sąd pragnie wyjaśnić okoliczności mające podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie. Przede wszystkim zauważyć należy, że większość zarzutów skargi koncentruje się na braku zrealizowania wytycznych zawartych we wcześniejszej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2021 r., nr [...], wydanej w przedmiotowej sprawie, gdzie uchylono wcześniejszą decyzję Prezydenta Miasta [...] ustalającą warunki zabudowy dla planowanej inwestycji i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. W decyzji powyższej organ II instancji zwrócił uwagę na szereg nieprawidłowości oraz braków, które powinny być wyjaśnione przez Prezydenta. Sąd zwraca uwagę, że po pierwsze kwestie, które były podniesione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia 30 września 2021 r. zostały wyjaśnione w toku ponownego postępowania, co zostanie szerzej omówione w dalszej części uzasadnienia, a po drugie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie mogła stanowić podstawy dokonania oceny ponownie wydanych w sprawie decyzji administracyjnych. Jak bowiem przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 2698/17, wskazania (zalecenia), o jakich mowa w zdaniu drugim art. 138 § 2 K.p.a., wiążą organ jedynie co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych. Natomiast sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istnienia tych okoliczności, ocena dowodów w tym celu uzyskanych, jak i końcowa ocena prawna stanu faktycznego sprawy, należy w takiej sytuacji do wyłącznej kompetencji organu pierwszej instancji.
Po drugie postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest postępowaniem wioskowym, co oznacza, że to inwestor decyduje o parametrach planowanego przedsięwzięcia, a rolą organu jest jedynie ustalenie, czy realizacja inwestycji w formie i na warunkach określonych przez inwestora jest dopuszczalna w świetle przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Okoliczność powyższa ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż część zarzutów skargi odnosi się do konieczności samodzielnego ustalenia przez organ parametrów planowanej inwestycji. Sąd zauważa jednak, że okoliczności podane we wniosku są dla organu wiążące, a ewentualna realizacja inwestycji w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, w której parametry inwestycje zostały podane w sposób odmienny od rzeczywiście zrealizowanego przedsięwzięcia, obciąża inwestora, który musi liczyć się z ewentualnymi negatywnymi następstwami dla tego stanu rzeczy. Innymi słowy, ani organy prowadzące postępowanie, ani sąd administracyjny nie może ingerować w dane podane przez inwestora, gdyż wykraczałoby to poza zakres postępowania administracyjnego oraz sądowej kontroli wydanych rozstrzygnięć.
Po trzecie zauważyć wreszcie należy, że przedmiotowe postępowanie dotyczy wniosku o wydanie z warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania hali magazynowej na halę magazynowo – produkcyjną. Jest to więc wniosek dotyczący istniejącego już obiektu budowlanego, który ma być jedynie wykorzystywany w inny sposób niż dotychczas. Tak zakreślony przedmiot postępowania również rzutuje na czynności, jakie powinien podejmować organ w jego trakcie, gdyż inne warunki mogą być stawiane obiektom, które mają być dopiero zrealizowane, a inne warunki odnoszą się do obiektów które już są zrealizowane, a jedynie mają być na skutek decyzji wykorzystywane w inny sposób.
Odnosząc się merytorycznie do wszystkich zarzutów skargi Sąd wskazuje, że skarżąca kwestionuje wszystkie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Stąd koniecznym stało się przeanalizowanie poszczególnych warunków wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarżąca wskazuje na konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Argumentami w szczególności przemawiającymi za koniecznością uzyskania powyższej decyzji są decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 07 września 2017 r. w przedmiocie pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza z instalacji do produkcji przyłączy gazowych, oraz decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 07 września 2017 r. w przedmiocie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, które to decyzje, jak podnosi skarżąca, zostały wydane najprawdopodobniej na podmiot faktycznie prowadzący działalność gospodarczą na nieruchomości objętej wnioskiem. W ocenie skarżącej z dokumentów tych wynika zupełnie innych charakter planowanego przedsięwzięcia, niż ten opisany w Załączniku nr III do wniosku, w tym określone są, chociaż częściowo - parametry techniczne przedsięwzięcia, które winny być przedmiotem wnikliwej oceny, tym bardziej, że wiele z tych parametrów stoi w sprzeczności z samym wnioskiem czy też załącznikiem nr III do wniosku.
Sąd wskazuje, że stanowisko skarżącej nie mogło zostać zaakceptowane. Przede wszystkim wyjaśnić należy, na co zasadnie zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że inwestor wskazał, że planowana inwestycja służyć będzie produkcji punktów gazowych – proces produkcyjny będzie dotyczyła montażu punktów gazowych z materiałów i półproduktów dostarczonych do hali z magazynów. Poszczególne elementy powyższego procesu zostały przedstawione w załączniku do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a w toku postępowania inwestor nie zmienił rodzaju produkcji w planowanym przedsięwzięciu, co powoduje, że planowana inwestycja nie powoduje negatywnego, zwiększonego wpływu na środowisko lub była przedsięwzięciem dla realizacji którego wymagana byłaby decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Ocena powyższa została dokonana w oparciu o stanowisko zajęte przez Wydział Kształtowania i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. z dnia 09 czerwca 2021 r. (k. [...] Tomu I akt organu I instancji), gdzie wskazano, że wniosek inwestora, który został zweryfikowany pod kątem kwalifikacji zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Argumentacja skarżącej zmierza do wykazania, że inwestor w rzeczywistości planuje realizację innego przedsięwzięcia niż wynikające z wniosku oraz że organ zaniechał jego szczegółowego zweryfikowania. Odnośnie tego pierwszego zarzutu wskazać należy, że jak powyższej wskazano ,organ jest związany wnioskiem co do zakresu i charakteru planowanej inwestycji, co oznacza, że nie może prowadzić postępowania, jakiego żąda skarżąca, dotyczącego ustalenia "prawdziwych intencji" wnioskodawcy. W szczególności organ nie posiada kompetencji oraz instrumentów prawnych, które miałyby służyć weryfikowaniu, czy też samodzielnemu ustaleniu, zakresu planowanej inwestycji. Po drugie, w sytuacji, która ma miejsce w niniejszej sprawie, gdzie wyspecjalizowana jednostka organizacyjna organu - Wydział Kształtowania i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. – uznała, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie stanowi przedsięwzięcia wskazanego z rozporządzenia, a inwestor nie jest zobowiązany do uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie można skutecznie postawić zarzutu dotyczącego braku wszechstronnego rozważenia, czy wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinno być poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Analiza akt sprawy wskazuje bowiem, że organ dopełnił spoczywającego na nim obowiązku i podjął działania, w celu zweryfikowania, czy planowane przedsięwzięcie powinno zostać poprzedzone oceną oddziaływania na środowisko.
Dalsze zarzuty skargi koncentrują się na próbie wykazania, że wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji na potrzeby prowadzonego postępowania nie została przeprowadzona analiza urbanistyczna, co powoduje, że wydana w sprawie decyzja była decyzją przedwczesną.
Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych. Równocześnie, stosownie do treści art. 61 ust. 2 ustawy przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Jak wskazuje się w orzecznictwie, termin "inwestycje produkcyjne" na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie posiada definicji legalnej, a zatem jest tzw. terminem nieostrym. Termin ten musi być więc każdorazowo definiowany przez organ administracji publicznej z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt: II OSK 1845/15, Baza NSA).
W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że planowana inwestycja znajduje się na terenie, który w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...] przyjętym uchwałą nr X/58/II/94 Rady Miasta Poznania z dnia 06 grudnia 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 1994, Nr 22 poz. 246), oznaczy był symbolem [...] Zgodnie z powyższym planem symbol ten oznaczał w strefie II - pośredniej - intensywne zagospodarowanie mieszkaniowe i produkcyjno - magazynowe, aktywność gospodarczą, produkcję, dystrybucję towarów, handel masowy, bazy, składy itp. Trafna jest przy tym ocena organów, że w świetle zapisów powyższego planu, na terenie wskazanym jako teren inwestycji mogły być lokalizowane m.in. obiekty wykorzystywane do celów produkcyjnych. Planowana inwestycja, która nie zmienia gabarytów obiektu już istniejącego, stanowi inwestycję produkcyjną, w odniesieniu do niej nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, czyli w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie bada się czy spełnia ona zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa", a w konsekwencji nie było potrzeby sporządzenia analizy urbanistycznej.
Podnoszone przez skarżącą argumenty, wskazujące, że skoro przedmiotowy teren znajdował się w planie na terenie [...], który, jak pisze sama skarżąca, "generalnie był terenem aktywności gospodarczej, a nie do końca produkcyjnej (mogłaby być to również działalność magazynowa, usługowa, która z produkcyjną nie ma nic wspólnego)", to planowana inwestycja nie podlega wyłączeniu, o jakim mowa w art. 61 ust. 2 u.p.z.p., nie znajdują uzasadnienia. Brak jest bowiem podstawy do wyłączania z zapisów planu działalności produkcyjnej, w sytuacji, gdy wskazują one, że były to tereny intensywnego zagospodarowania mieszkaniowego i produkcyjno - magazynowego, aktywności gospodarczej, produkcji, dystrybucji towarów, handel masowy, bazy, składy itp. Również zarzut, że w planie nakazano techniczne i technologiczne ograniczanie uciążliwości i szkodliwości nie mógł przemawiać za wadliwością stanowiska organów, tym bardziej, że jak powyżej wskazano, planowane przedsięwzięcie nie mogło zostać zakwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko.
Idąc dalej, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że plany zagospodarowania przestrzennego podejmowane na podstawie ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym nie miały charakteru szczegółowych norm zawierających precyzyjne określone ustalenia dotyczące dopuszczalnego sposobu zagospodarowania danego terenu, nakazów czy zakazów wprowadzenia określonych usług, tak jak ma to miejsce w obecnym stanie prawnym. W istocie były one zbiorem zapisów wynikających z ogólnych założeń do tych planów zagospodarowania przestrzennego określających bardzo ramowo cele oraz uwarunkowania i sposoby realizacji planu, a także inne problemy, jakie powinny być w tym planie rozwiązane. Teren inwestycji zgodnie z treścią uchwały nr X/58/II/94 w sprawie miejscowego planu ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta P. sklasyfikowany został jako teren przemysłowy, produkcyjno - usługowy. W oparciu o powyższe zasadne było uznanie, że skoro ustawodawca nie definiuje pojęcia "inwestycji produkcyjnych" to w okolicznościach niniejszej sprawy planowana inwestycja stanowi inwestycję, o której mowa w art. 61 ust. 2 ustawy, a w konsekwencji nie było potrzeby wyznaczenia dla niej obszaru analizowanego, o co wnosi skarżąca.
Drugim warunkiem uzasadniającym wydanie decyzji pozytywnej, który to warunek jest również kwestionowany przez skarżącą, jest wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunek zapewnienia dostępu do drogi publicznej. W powyższym zakresie wskazać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną łub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Dostęp ten może być bezpośredni - jeżeli nieruchomość położona jest przy drodze publicznej lub pośredni, przez inne nieruchomości, na których ustanowiono służebność drogową lub stanowiące drogę wewnętrzną.
W przedmiotowej sprawie inwestor w piśmie z dnia 17 stycznia 2022 r. (k. [...] Tomu [...] akt organu I instancji) wskazał, iż dostęp do drogi publicznej odbywać się będzie poprzez teren działek nr [...], [...] i [...], na których została ustanowiona służebność przechodu i przejazdu środkami transportu samochodowego, bezpłatne i na czas nieokreślony, na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego działki nr [...], obciążające nieruchomość opisaną w księdze wieczystej kw [...], bliżej opisane w § 6 umowy sprzedaży i ustanowienia służebności z dnia 31 grudnia 2002 r. Księga wieczysta KW [...] ([...]) dotyczy działki nr [...], z której wydzielone zostały m.in. działki nr [...], [...] i [...]. W dziale III ksiąg wieczystych działek nr [...] ([...]), nr [...] ([...]) i nr [...] ([...]) wpisana jest służebność gruntowa, bezpłatna i na czas nieokreślony, na rzecz każdoczesnego użytkownika wieczystego nieruchomości opisanej w księdze wieczystej KW [...] (działka nr [...]), polegająca na prawie przechodu i przejazdu środkami transportu samochodowego przez niniejszą nieruchomość. Tym samym teren inwestycji posiada pośredni dostęp do ul. [...] poprzez działki nr [...], [...] i [...] na podstawie stosownej służebności.
Skarżąca nie zgadza się z powyższą argumentacją wywodząc, że w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2021 r. wprost wskazano na konieczność wzięcia pod uwagę, że we wniosku inwestor wskazał jedynie, iż dojazd do planowanej inwestycji jest istniejący pośredni w drodze służebności bez doprecyzowania nr działek. Zauważyć jednak należy, że w przywołanym powyżej piśmie z dnia 17 stycznia 2022 r. inwestor określił sposób komunikacji, co następnie zostało zweryfikowane przez organy prowadzące postępowanie. Podnoszony przez skarżącą zarzut związany z wadliwym zaznaczeniem terenu na mapie załączonej do pisma nie przesądza jeszcze o braku zapewnienie dostępu do drogi publicznej, gdyż okoliczności z tym związane zostały wyjaśnione rzez organ I instancji, a uzasadnienie organu odwoławczego wskazuje, że kwestia ta została również zbadana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W szczególności podano numery Ksiąg Wieczystych z których wynika służebność oraz wskazano, w jaki sposób zapewniony jest dostęp prawny do drogi publicznej.
Z omawianym powyżej zarzutem koresponduje również zarzut braku ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy ilości miejsc parkingowych. I tak, ustosunkowując się do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego braku ustalenia ilości miejsc parkingowych w decyzji o warunkach zabudowy Kolegium podniosło, że w obowiązującym systemie prawnym nie ma przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w powyższej decyzji. Dlatego też brak ich określenia nie może stanowić o wadliwości decyzji o warunkach zabudowy. Stanowisko powyższe uznać należało za prawidłowe.
W myśl art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określa m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych m.in. w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji i na tej podstawie prawnej oparto kwestionowany przez skarżącego zapis decyzji organu I instancji. Przepis powyższy nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji, wymaga tylko by decyzja o warunkach zabudowy określiła warunki co do obsługi w zakresie infrastruktury i komunikacji.
Sąd zauważa, że orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie konieczności ustalenia ilości miejsc parkingowych w decyzji o warunkach zabudowy nie jest jednolite. Odnaleźć bowiem można poglądy, zgodnie z którymi kwestia ilości wymaganych miejsc postojowych nie może być pozostawiona do rozstrzygnięcia na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, lecz koniecznym jest ustalenie ilości tych miejsc już w decyzji o warunkach zabudowy, jak również stanowisko wskazując, że nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna określać minimalną liczbę miejsc parkingowych. Niewątpliwie art. 54 pkt 2 lit c u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu, co powoduje, że określenie konkretnej liczby i sposób urządzania miejsc postojowych może nastąpić na etapie późniejszym, tworzenia projektu budowlanego z uwzględnieniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Innymi słowy, nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna precyzyjnie określać maksymalną czy minimalną liczbę miejsc parkingowych, przy czym określenie w decyzji o warunkach zabudowy minimalnej ilości miejsc parkingowych jest uznawane za dopuszczalne, a niekiedy również konieczne.
Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że jak wskazano we wstępnej części uzasadnienia prawnego niniejszego wyroku przedmiotem postępowania jest decyzja dotycząca zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Nie jest to zatem "nowa inwestycja", w tym znaczeniu, że niewątpliwie użytkowania hali magazynowej musiało się już wiązać z istnieniem miejsc parkingowych. Co więcej, planowana zmiana sposobu użytkowania na halę magazynowo – produkcyjną nie musi się wiązać ze zmianą istniejącego sposobu obsługi komunikacyjnej, w tym wykorzystaniem istniejących, czy też dostępnych miejsc parkingowych. W tych okolicznościach faktycznych brak określenia miejsc parkingowych w decyzji o warunkach zabudowy nie może być postrzegany jako wada kwalifikowana, skutkująca koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kolejnym warunkiem wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zarówno w odwołaniu, jak i w skardze skarżąca kwestionuje powyższe ustalenia opierając się w szczególności na treść wcześniejszej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2021 r., gdzie wskazano, że wynikające z nowego użytkowania takiego obiektu zapotrzebowanie na media zostanie pokryte, a istniejąca infrastruktura będzie do tego wystarczająca. Skarżąca wywodzi, że samo oświadczenie strony o planowanym korzystaniu z mediów na dotychczasowym poziomie nie może zwolnić wnioskodawcy z przedłożenia stosownych dokumentów od dostawców mediów, a organu I instancji od przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. Zdaniem skarżącej oświadczenie wnioskodawcy, że realizacja planowanej inwestycji nie wpłynie na zapotrzebowanie na media, a podane we wniosku inwestora wartości są wartościami dotychczasowymi jest niezgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym między innymi decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 07 września 2019 r. w sprawie pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza (60 m3/rok). Również opinia wydana przez A. S.A. z dnia 04 lutego 2021 r., w zakresie w jakim dotyczy odprowadzania ścieków sanitarnych - wskazuje wprost, iż obecna infrastruktura jest niewystarczająca i koniecznym jest budowa odrębnego przyłącza kanalizacji sanitarnej do istniejącej hali, której warunki zostaną określone dopiero na wniosek inwestora. Dodatkowo ścieki bytowe wprowadzane są poprzez instalacje niebędące własnością A. S.A., a przebiegające przez działki sąsiednie (przez instalacje znajdujące się na gruncie, którego użytkownikiem wieczystym jest skarżąca), jednakże z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, jakoby inwestor przedłożył zgodę właściciela tych instalacji na ich wykorzystywanie. Podobnie w zakresie, w jakim decyzja dotyczy ustalenia sposobu gospodarowania śmieciami, pozostaje w sprzeczności z materiałem zebranym w aktach sprawy – w szczególności organy pominęły, iż dla spółki G. sp. z o.o. - została wydana przez Prezydenta Miasta [...] w dniu 07 września 2017 r. decyzja w przedmiocie pozwolenia na wytwarzanie odpadów, która dotyczy procesów produkcyjnych planowanych do wdrożenia w przypadku zmiany sposobu użytkowania obecnej hali w halę produkcyjną. Stąd organ I instancji winien poddać rozważaniom, czy faktyczna zmiana sposobu użytkowania hali nie wpłynie również na konieczność uzyskania nowej decyzji o pozwoleniu na wytwarzanie odpadów. Dodatkowo wnioskodawca nie uprawdopodobnił, iż budowa brakującej sieci kanalizacji deszczowej jest w ogóle możliwa w sposób pozwalający na odprowadzenie wód opadowych.
Sąd zauważa, że istotnie Prezydent Miasta [...] wydając pierwszą decyzję w sprawie oparł się na niepełnym materiale dowodowym, z którego nie wynikało w sposób bezpośredni, czy planowana inwestycja faktycznie jest dopuszczalna w świetle wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym. Należy jednak zauważyć, że ponownie rozpoznając sprawę podjęto działania mające na celu usunięcie powstałych wątpliwości, w tym zwrócono się do inwestora z wnioskiem o odniesienie się do stwierdzonych nieprawidłowości. W odpowiedzi przywołanym już wcześniej pismem z dnia 17 stycznia 2022 r. inwestor wyjaśnił, że planowana inwestycja nie wpłynie na zapotrzebowanie na media, tj. na energię elektryczną, wodę oraz odprowadzanie wód opadowych, które pozostanie na niezmienionym poziomie. W szczególności podane we wniosku inwestora wartości są wartościami dotychczasowymi dla całego przedsiębiorstwa i pozostają na niezmienionym poziomie.
Wobec powyższego stanowiska inwestora organy administracji zasadnie przyjęły, że skoro inwestycja nie spowoduje wzrostu zapotrzebowania na dotychczas wykorzystywane media, dla spełnienia warunku art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy nie było konieczności uzyskania dokumentów potwierdzających, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Tego typu działanie nie odnosiłoby się bowiem do planowanej inwestycji, a w istocie oznaczałoby ocenę zapotrzebowania na media funkcjonującego już przedsiębiorstwa. Idąc dalej, Sąd kolejny raz wskazuje, że postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy jest postępowaniem wnioskowym, czyli to inwestor decyduje o jego zakresie, wskazując między innymi zapotrzebowanie na media dla planowanej inwestycji. W ramach prowadzonego postępowanie organu nie mają ani kompetencji ani instrumentów umożliwiających im dokonanie samodzielnej oceny złożonego wniosku, w szczególności w sprawie, w której przedmiotem postępowania jest zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Nie można bowiem z góry wykluczyć, że zmiana sposobu użytkowania istniejącej hali magazynowej na halę magazynowo – produkcyjną nie będzie wiązała się z większym, niż dotychczasowe, zapotrzebowanie na media.
Zdaniem skarżącej z akt sprawy nie wynika również, czy organy zbadały, czy w sprawie spełnione są warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy, a więc, czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych ustanowiony został zakaz strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach planowanej inwestycji. W ocenie Sądu zarzuty również należało uznać za bezzasadne.
W szczególności w decyzji organu odwoławczego wskazano, że teren inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia z gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy, gdyż nie stanowi gruntów ornych klasy I - III. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż teren inwestycji działka nr [...] stanowi klaso użytek oznaczony symbolem Ba (tereny przemysłowe), zatem teren ten nie obejmuje gruntów rolnych, których przeznaczenie uległoby zmianie w skutek realizacji inwestycji, a dodatkowo ograniczania przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast.
Natomiast w zakresie ewentualnej niemożności realizacji inwestycji z uwagi na istnienie zakazu strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach planowanej inwestycji, Sąd zauważa, że w sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie – a więc wydania decyzji o zmianie sposobu użytkowania dla istniejącego już obiektu budowlanego – kwestia ewentualnego istnienia sieci gazowej pozostaje bez znaczenia, gdyż wymóg powyższy odnosi się do inwestycji polegających na wykonaniu robót budowlanych, w tym w szczególności budowie nowych obiektów, czy też rozbudowy obiektów już istniejących, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do ostatniego z postawionych zarzutów, wskazującego, że w zaskarżonej decyzji organ pominął uwzględnienie interesu skarżącej, pomimo, że planowane przedsięwzięcie - z uwagi na wykorzystywanie służebności przez działkę [...] - wpływa i ogranicza prawo własności skarżącej, zauważyć należy, że z uwagi na charakter prawny decyzji o warunkach zabudowy ewentualne uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości nie mogą być badane ani weryfikowane przez organ administracji prowadzący postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. W toku takiego postępowania nie można więc skutecznie powoływać się na argumenty dotyczące ewentualnego pogorszenia stanu technicznego działki, na której ustanowiona została służebność. Co więcej, ewentualne roszczenia dotyczące pogorszenia stanu działki [...] mają charakter cywilny, co wynika z umownego charakteru służebności. Powoduje to, że organ administracji publicznej wydający decyzję o warunkach zabudowy nie ma kompetencji do wydawania wiążących wytycznych dotyczących sposobu korzystania z nieruchomości obciążonej służebnością, a poczynienie tego typu zastrzeżeń oznaczałoby działanie bez podstawy prawnej. Skarżąca nie może więc skutecznie podnosić zarzutów wskazujących, że organy nie odniósł się do okoliczności dotyczących zwiększenia eksploatacji infrastruktury drogowej lub konieczności poszanowania własności osoby trzeciej, przez pryzmat korzystania z ich prawa własności, gdyż są to zagadnienia związane ze sferą cywilnoprawną, a nie administracyjną.
Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że prowadzone przez organy administracji publicznej postępowanie w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy i było postępowaniem prawidłowym, w ramach którego dokonano oceny spełnienia wszystkich przesłanek o jakich mowa w art. 61 ust. 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w konsekwencji zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzający ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.