II SA/Po 718/24

II SA/Po 718/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Arkadiusz Skomra /sprawozdawca/
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
Edyta Podrazik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i 3 oraz art. 63
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 czerwca 2024 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 26 czerwca 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej również jako: "Kolegium" lub "SKO"), po rozpoznaniu odwołania M. B. (dalej również jako: "Skarżący") od decyzji z 29 listopada 2023 r., znak [...] Burmistrza Miasta i Gminy B. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej "B. " o mocy do 1 MW, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie inwestycji o powierzchni 9.990 m2 stanowiącym część działki gruntu o numerze ewidencji gruntów [...], obręb B. miasto, gm. B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z 29 listopada 2023 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy B. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej "B. " o mocy do 1 MW, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie inwestycji o powierzchni 9 990 m2 stanowiącym część działki gruntu o numerze ewidencji gruntów [...], obręb B. miasto, gm. B..
Przedmiotowa decyzja została zaskarżona przez M. B. odwołaniem z dnia 28 grudnia 2023 r.
W uzasadnieniu decyzji z 26 czerwca 2024 r. Kolegium wskazało, że planowana inwestycja spełnia przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
SKO wyjaśniło, że zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. W ocenie Kolegium, w aktualnym stanie prawnym przedmiotowa inwestycja stanowi instalację odnawialnego źródła energii (farma fotowoltaiczna), o której mowa w art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem ma do niej zastosowanie wyłączenie od wymogu spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 wyżej wymienionej ustawy.
Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, zawiera wszystkie elementy określone w art. 52 ust. 2, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.. Strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania. Projekt decyzji opracowany został przez uprawnionego urbanistę. Projekt decyzji uzgodniono z: Dyrektorem Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego W. w P. - postanowienie z 7 listopada 2023 r., znak: [...], pozytywnie uzgadniające projekt decyzji w zakresie melioracji wodnych, a także ze Starostą C. - postanowienie z 26 października 2023 r., znak: [...] pozytywnie uzgadniające projekt decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych.
Ponadto SKO wskazało, że istniejąca i projektowana infrastruktura techniczna jest wystarczająca dla przedmiotowego przedsięwzięcia i nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zakresie konieczności uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Jak podkreśliło Kolegium w ramach inwestycji zostanie dokonane przeznaczenie gruntów rolnych klasy IVa na cele nierolnicze i nieleśne, co nie wymaga uzyskania jakiejkolwiek zgody, natomiast w granicach terenu inwestycji nie występują grunty leśne, toteż nie nastąpi ich przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne. Mając na względzie powyższe w ocenie SKO decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze:
- w stosunku do którego ustanowiono zakaz zabudowy decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w ark 5 ust. I ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych;
- strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu;
- strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Kolegium wyjaśniło, że w odniesieniu do inwestycji będącej przedmiotem rozstrzygnięcia nie muszą być spełnione warunki tzw. "dobrego sąsiedztwa" oraz dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 3 ustawy). Pozostałe uwarunkowania wynikające z zapisów art. 61 ust. 1 zostały spełnione łącznie.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu Kolegium stwierdziło, że brak zgody odwołującego oraz kwestie dotyczące ograniczeń w korzystaniu z należącej do niego nieruchomości nie stanowią przeszkody do wydania zaskarżonej decyzji, gdyż zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.
SKO podkreśliło również, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w myśl § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy. Obszar inwestycji nie przekracza powierzchni jednego hektara, a tym samym nie ma podstaw do uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla takiej decyzji.
Mając na względzie powyższe Kolegium uznało, że organ I instancji dokonał prawidłowej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł M. B. podnosząc zarzuty naruszenia:
1. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zbadania okoliczności sprawy, w szczególności' niezbadania wpływu niniejszej inwestycji na oddziaływanie na inne działki sąsiednie, oraz niezbadania podwyższenia zagrożenia jakie inwestycja mogłaby wywołać;
2. art. 61 ust. 1 , w zw z art. 61 ust. 3 pkt 1 i 2, ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez niewyczerpującą i zbyt wąską wykładnie przywołanych przepisów;
3. art. 61 ust. 6 w zw z art. 61 ust. 5a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez niezastosowanie i niedokonanie uzgodnień określonych w podanym przepisie, w uwzględnieniem, że dla terenu planowanej inwestycji jest brak planu miejscowego.
Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie oraz w pełni podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało, że podniesione przez skarżącego argumenty nie mogą wpłynąć na zmianę treści decyzji. SKO podkreśliło, że w uzasadnieniu swojej decyzji wskazało na podstawie jakich przepisów prawa decyzja ta została wydana oraz odniosło się szczegółowo do podnoszonych przez Skarżącego zarzutów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie inwestycji o powierzchni 9 990 m2 stanowiącym część działki gruntu o numerze ewidencji gruntów [...], obręb B. miasto, gm. B..
Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024, poz. 572 ze zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977 – zwanej dalej "u.p.z.p." – stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji).
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym statuuje zasadę, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu – zob. art. 4 ust. 2 i art. 59 u.p.z.p. – czyli, jak wynika z art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p., decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że inwestor (osoba, która zamierza dokonać zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w pierwszej kolejności powinien wystąpić o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia.
Należy mieć na uwadze, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.), przy czym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 2 u.p.z.p.).
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż teren inwestycji określony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Co do zasady, każda zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, w szczególności polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy (art. 59 ust. 1-2a u.p.z.p.).
Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wskazanych w nim warunków, w tym kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu (pkt 1). Jednakże, jak wynika z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (w brzmieniu nadanym mu przez art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 29 sierpnia 2019 r., Dz. U. z 2019 r., poz. 1524), przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.
W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, w szczególności w świetle zarzutów skargi, zależało od przesądzenia, czy przedmiotowa elektrownia słoneczna (tzw. farma fotowoltaiczna) może być na gruncie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zaliczona do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e.
Z art. 2 pkt 13 u.o.z.e. wynika, że instalacja odnawialnego źródła energii oznacza instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służącą do wytwarzania biogazu, biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego. Z dosłownego brzmienia przywołanej ustawy szczególnej należałoby wyprowadzić wniosek, że elektrownia fotowoltaiczna nie stanowi infrastruktury przemysłowej (zabudowy przemysłowej), lecz jest instalacją odnawialnego źródła energii oraz że każda elektrownia fotowoltaiczna – stanowiąc urządzenie służące do wytwarzania energii, w którym energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii – spełnia warunek określony w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. To zaś oznaczałoby, że na gruncie powołanych przepisów u.p.z.p. (w szczególności art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p) realizacja (budowa) takiej inwestycji wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, jednak nie ma potrzeby spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa (warunku kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.).
Odnośnie omawianej regulacji Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1276/21 zauważył, że kategoryczne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie daje podstaw do wprowadzenia ograniczeń w jego zastosowaniu wynikających między innymi z mocy, czy innych parametrów jakimi ma się charakteryzować lokalizowana instalacja odnawialnego źródła energii. W analizowanym przepisie jest zawarta ogólna zasada bez rozróżniania, czy instalacja odnawialnego źródła energii, jest instalacją przemysłową, czy też małą instalacją lub mikroinstalacją, w rozumieniu ustawy o odnawialnych źródłach energii.
Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, iż na akceptację nie zasługuje pogląd, że ograniczenia zostały zawarte w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., w myśl dyspozycji którego, jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052 oraz z 2021 r. poz. 922 i 1641); 2) urządzeń innych niż wolnostojące.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonywanie rekonstrukcji treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nie można utożsamiać z zastosowaniem systemowej wykładni prawa. Co prawda oba wymienione przepisy są zawarte w tej samej ustawie, jednakże z uwagi na prawny charakter decyzji o warunkach zabudowy, jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, błędne byłoby uznanie ich systemowego powiązania. Studium jest bowiem aktem planowania przestrzennego, stanowiącym jedną z podstaw kształtowania lokalnego porządku planistycznego znajdującego wyraz w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast decyzje o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określają sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich treść jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawy oraz inne akty normatywne o powszechnej mocy obowiązującej i w tym kontekście są postrzegane jako decyzje związane o charakterze deklaratoryjnym. Ustalenia zawarte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie mogą z uwagi na ich wewnętrzny charakter wiązać organu wydającego decyzję administracyjną, ta bowiem jest wydawana na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie ma mocy prawnej aktu powszechnie obowiązującego i nie może stanowić podstawy do wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ma moc wiążącą dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 i ust. 5 u.p.z.p.). W u.p.z.p. nie ma przepisu, który nakazuje przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji lokalizującej instalację odnawialnego źródła energii uwzględnić treść studium, brak jest także takiego unormowania w ustawie o odnawialnych źródłach energii. Na marginesie, przepisy wskazujące na konieczność uwzględniania treści studium można znaleźć np. w ustawie z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2021 r. poz. 1538) - art. 5 ust. 3; w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2022 r. poz. 1072) - art. 7 ust. 2. W u.p.z.p. nie ma też zastrzeżenia, że instalacja odnawialnego źródła energii może nastąpić wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tak jak to ma miejsce w przypadku lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 (zob. art. 10 ust. 3b u.p.z.p.), zastrzeżenie takie nie znajduje się także w ustawie szczególnej (o odnawialnych źródłach energii), tak jak w przypadku lokalizacji elektrowni wiatrowej (zob. art. 3 ustawy dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych - Dz.U. z 2021 r. poz. 724). Regulacja art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oznacza wyłącznie tyle, że rozmieszczenie urządzeń o określonej charakterystyce wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, nie można natomiast upatrywać zależności pomiędzy nią, a możliwością wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Mając na względzie powyższe to ustawodawca zatem w sposób całkowicie rozłączny traktuje odnoszące się do instalacji odnawialnego źródła energii gminne regulacje planistyczne (studium i plan zagospodarowania przestrzennego) oraz mające zastosowanie w przypadku ich braku przepisy u.p.z.p. odnoszące się do ustalenia lokalizacji takich inwestycji na podstawie decyzji o warunkach zabudowy.
To od gminy zależy więc, czy podejmie ona działania planistyczne skutkujące uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego, w którym określone zostaną tereny pod budowę urządzeń o jakich mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Brak określenia w tym trybie takich terenów w żaden sposób nie wyłącza możliwości lokalizacji określonych w tych przepisach instalacji odnawialnych źródeł energii na podstawie decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy, a ograniczeń z tym związanych nie można się dopatrywać i wywodzić z jednoznacznego brzmienia art. 61 ust. 3 u.p.z.p., z którego wynika wprost, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e.
Budowa infrastruktury produkującej energię z odnawialnych źródeł energii, tj. m.in. z energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii, co skutkuje brakiem konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Wobec powyższego uznać należy, iż niewątpliwie projektowana inwestycja polegająca na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1MW wraz z infrastrukturą techniczną stanowi instalację odnawialnego źródła energii o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
Zdaniem Sądu, także uzasadnienie projektu ustawy nowelizującej z 19 lipca 2019 r. wspiera powyższe stanowisko. W punkcie 5. uzasadnienia projektu wskazano jednoznacznie, że "ze względu na rozbieżności judykatury, interwencji ustawodawcy wymagała również kwestia kwalifikowania budowy urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (...)". Zaproponowano rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii. Przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie będzie zatem wymagane spełnienie zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej. W ramach tych zapisów w żadnym miejscu nie wskazano, że zmiana art. 61 ust. 3 u.p.z.p. ma dotyczyć instalacji odnawialnego źródła energii o określonej mocy.
Prawidłowo więc organy analizując wniosek inwestora badały go wyłącznie pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. przyjmując, że nie jest konieczne spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa.
Z tych też względów za niezasadne, a odnoszące się do ładu przestrzennego i wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiednie, uznać należy zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 oraz art. 61 ust. 6 w zw. z art. 61 ust. 5a u.p.z.p..
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd wskazuje, iż zlożony wniosek o ustalenie warunków zabudowy był kompletny tj. zawierał wszystkie elementy określone w art. 52 ust. 2, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.. Strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania, a sporządzony przez uprawnionego urbanistę projekt decyzji uzgodniono z: Dyrektorem Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego W. w P. (postanowienie z 7 listopada 2023 r., znak: [...]), a także ze Starostą C. (postanowienie z 26 października 2023 r., znak: [...]).
Prawidłowo również uznały organy, iż istniejąca i projektowana infrastruktura techniczna jest wystarczająca dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Ponadto w sprawie teren inwestycji nie wymaga odrolnienia, co wynika m.in. z postanowienia Starosty [...] z 26 października 2023 r., znak: [...], który pozytywnie uzgodnił projekt decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych.
Słusznie również uznał organ, iż decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze: w stosunku do którego ustanowiono zakaz zabudowy decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w ark 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych; strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu; strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Warto również wskazać, iż planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w myśl § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.) gdyż obszar inwestycji nie przekracza powierzchni jednego hektara.
Z tych też względów Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza o ustaleniu warunków zabudowy.
Odnosząc się zaś do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, iż postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80 k.p.a., a zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej interpretacji norm prawa materialnego, oraz zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a..
Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.