II SA/Po 710/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Poznaniu stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta P. odrzucającej protest dotyczący planu miejscowego, z uwagi na naruszenie przepisów przejściowych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta P., która odrzuciła protest mieszkańców dotyczący ograniczeń zabudowy na ich działkach w projekcie planu miejscowego. Sąd uznał, że mimo iż uchwała została podjęta pod rządami starej ustawy, dalsza procedura planistyczna, w tym ponowne wyłożenie planu, odbyła się już po wejściu w życie nowej ustawy, co naruszyło przepisy przejściowe.
Sprawa dotyczyła skargi J.K. i M.P. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia 25 maja 2004r. nr XXI/250/04, która odrzuciła ich protest dotyczący ograniczenia możliwości zabudowy na ich działkach w projekcie planu miejscowego. Rada Miasta uzasadniała, że projekt planu nie narusza stosunków własnościowych, a jedynie określa przeznaczenie terenu zgodnie z prawem, uwzględniając uwarunkowania komunikacyjne i politykę przestrzenną miasta. Skarżący zarzucili wadliwe rozpoznanie ich zarzutów jako protestu oraz faktyczne wywłaszczenie ich nieruchomości na cele parkingowe dla sąsiedniego obiektu handlowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, rozpoznając skargę, stwierdził jej zasadność, jednak z innych powodów niż podniesione przez skarżących. Sąd ustalił, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu została podjęta pod rządami ustawy z 1994 r., ale dalsza procedura, w tym ponowne wyłożenie planu do publicznego wglądu, odbyła się już po wejściu w życie ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z przepisami przejściowymi tej nowej ustawy, postępowanie planistyczne, które nie zostało zakończone przed jej wejściem w życie, powinno być prowadzone według przepisów dotychczasowych tylko wtedy, gdy podjęto uchwałę o przystąpieniu do zmiany planu ORAZ zawiadomiono o terminie wyłożenia projektu do publicznego wglądu przed dniem wejścia w życie nowej ustawy. W niniejszej sprawie, mimo podjęcia uchwały o przystąpieniu do zmiany planu, zawiadomienie o wyłożeniu planu miało miejsce już po wejściu w życie nowej ustawy. W związku z tym, dalsza procedura planistyczna powinna być prowadzona według przepisów nowej ustawy, która nie przewiduje instytucji protestu i odrzucenia zarzutów w sposób zastosowany przez Radę Miasta. Sąd stwierdził nieważność uchwały na podstawie art. 147 § 1 i art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzając jednocześnie od Rady Miasta na rzecz skarżących zwrot kosztów sądowych.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, uchwała jest nieważna, jeśli narusza przepisy przejściowe nowej ustawy, która reguluje dalszą procedurę planistyczną.
Uzasadnienie
Sąd stwierdził, że mimo iż uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu została podjęta pod rządami starej ustawy, to kluczowe etapy procedury planistycznej, takie jak ponowne wyłożenie planu do publicznego wglądu, odbyły się już po wejściu w życie nowej ustawy. Zgodnie z przepisami przejściowymi, takie postępowanie powinno być prowadzone według nowej ustawy, która nie przewiduje instytucji protestu w sposób zastosowany przez radę gminy, co skutkuje nieważnością uchwały.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
stwierdzono_nieważność
Przepisy (6)
Główne
u.p.z.p. art. 85 § ust. 2
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Do planów miejscowych, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Kluczowe jest, aby obie te czynności (podjęcie uchwały i zawiadomienie o wyłożeniu) nastąpiły przed wejściem w życie nowej ustawy.
p.p.s.a. art. 147 § § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 200
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.s.g. art. 7 § ust. 1 pkt. 1
Ustawa o samorządzie gminnym
u.z.p. art. 18
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
u.z.p. art. 25
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
Argumenty
Skuteczne argumenty
Naruszenie przepisów przejściowych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez prowadzenie procedury planistycznej (ponowne wyłożenie planu) pod rządami nowej ustawy, podczas gdy uchwała o przystąpieniu do zmiany planu została podjęta pod rządami starej ustawy, a zawiadomienie o wyłożeniu nastąpiło po wejściu w życie nowej ustawy.
Odrzucone argumenty
Argumenty skarżących dotyczące wadliwego rozpoznania ich zarzutów jako protestu oraz faktycznego wywłaszczenia ich nieruchomości nie zostały rozstrzygnięte przez sąd z uwagi na stwierdzenie nieważności uchwały z powodów proceduralnych.
Godne uwagi sformułowania
Skarga jest uzasadniona jednakże nie z powodów podniesionych w skardze. Tym samym w postępowaniu planistycznym brak było podstaw do stosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, podejmowania uchwał o odrzuceniu czy uwzględnieniu zarzutów czy odrzuceniu protestów, bowiem ustawa z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym takich instytucji nie przewiduje.
Skład orzekający
Aleksandra Łaskarzewska
przewodniczący
Grażyna Radzicka
sprawozdawca
Edyta Podrazik
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów przejściowych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zasady prowadzenia postępowań planistycznych w okresie przejściowym między starymi a nowymi przepisami."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji zmiany przepisów w trakcie trwania procedury planistycznej. Orzeczenie z 2004 roku, przepisy mogły ulec zmianie.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa pokazuje, jak kluczowe jest prawidłowe stosowanie przepisów przejściowych przy zmianie prawa, co może prowadzić do unieważnienia decyzji administracyjnych. Jest to ważna lekcja dla praktyków prawa administracyjnego i planowania przestrzennego.
“Zmiana prawa pogrzebała uchwałę rady miasta – jak przepisy przejściowe ratują (lub niszczą) sprawy administracyjne?”
Dane finansowe
WPS: 300 PLN
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Po 710/04 - Wyrok WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2004-12-17 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2004-09-03 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Aleksandra Łaskarzewska /przewodniczący/ Edyta Podrazik Grażyna Radzicka /sprawozdawca/ Symbol z opisem 6159 Inne o symbolu podstawowym 615 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym) Sygn. powiązane II OSK 360/05 - Wyrok NSA z 2005-12-29 Skarżony organ Rada Miasta Treść wyniku Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Asesor sąd. Edyta Podrazik Protokolant Sekr. sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi J.K. i M.P. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia 25 maja 2004r. Nr XXI/250/04 w przedmiocie protestów do projektu planu miejscowego; I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Rady Miasta w P. na rzecz skarżących kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/E. Podrazik /-/A. Łaskarzewska /-/G. Radzicka Uzasadnienie Uchwałą nr XXI/250/04 z dnia 25 maja 2004r. Rada Miasta P. odrzuciła protest wniesiony [...] marca 2004r. przez J. K. i M. P. odnoszący się do ograniczenia możliwości zabudowy, na działkach stanowiących ich własność, wynikający z ustalenia dla usług handlu – powierzchni sprzedaży do 200 m². W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza stosunków własnościowych, lecz zgodnie z obowiązującym prawem określa przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Ustalając warunki zabudowy w projekcie planu miejscowego uwzględniono uwarunkowania komunikacyjne terenu, usytuowanie w strukturze miasta oraz politykę przestrzenną wyrażoną w deklaracji nr III/7/03/ Rady Miejskiej w P. z dnia 25 marca 2003r. w sprawie możliwości realizacji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych w P. Ponieważ podstawą do ograniczenia prawa do zagospodarowania stanowią przepisy kompetencyjne art. 7 ust 1 pkt. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym oraz przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym, uprawniające gminę do ustalenia przeznaczania i zasad zagospodarowania terenu z uwzględnieniem wymagań ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury stąd zarzuty J. K. i M. P. potraktowano jako protest i wydano uchwałę opisaną na wstępie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucili, że Rada Miasta P. wadliwie rozpoznała ich zarzuty jako protest i wykazywali w dalszej części obszernej skargi, iż ograniczenie prawa własności, polegające na przeznaczeniu ich nieruchomości na poprawę komunikacji i zaplecze parkingowo-magazynowe i to dla celów mającego powstać w sąsiedztwie sklepu wielkopowierzchniowego stanowi faktyczne wywłaszczenie. W konkluzji skarżący wnosili o stwierdzenie nieważności uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta P. wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona jednakże nie z powodów podniesionych w skardze. Jest niespornym, że uchwałę nr LIV/553/02 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...] i [...] – Rada Miejska w P. podjęła dnia 27 sierpnia 2002r., a więc pod rządami ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. z 1999r. Dz. U. nr 15 poz. 139 ze zm.). Obowiązywały więc w procedurze planistycznej przepisy art. 18 i 25 cytowanej ustawy. Sporządzając plan miejscowy zarząd gminy, we własnym zakresie, po rozpatrzeniu protestów i zarzutów, dokonuje oceny ich zasadności. Ocena ta może, ale nie musi być podzielona przez radę gminy. Dlatego też art. 25 upoważnia radę gminy, która jest organem uchwalającym plan miejscowy, do zlecenia zarządowi gminy dokonania zmian w projekcie, stosownych uzupełnień nie wyłączając ponowienia poszczególnych etapów, o których mowa w art.18 ustawy. W skrajnych przypadkach możliwy jest też powrót do etapu wyłożenia planu. Nie wynika to wyraźnie z akt sprawy, co było powodem w sprawie kilkarazowego wykładania planu, jednakże z pisma Naczelnika Miejskiej Pracowni Urbanistycznej Urzędu Miejskiego w P. z dnia [...] października 2003r. kierowanego do J. K. wynikało, że w projekcie planu dokonywano korekt, stąd Prezydent Miasta P. postanowił o ponownym wyłożeniu planu. Z akt wynika jednoznacznie, że wyłożenie planu do publicznego wglądu miało miejsce w dniach od 30.05.2003r. do 30.06.2003r., po raz wtóry w dniach od 3.11.2003r. do 25.11.2003r. i po raz trzeci w dniach od 20.01.2004r. do 20.02.2004r. Należy więc stwierdzić, że uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia zmiany planu, podjęto pod rządami ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15 poz. 139 ze zm.) natomiast dalsza procedura planistyczna po kolejnych zmianach planu (poza pierwszym wyłożeniem planu do publicznego wglądu) toczyła się pod rządami ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. nr 80 poz.717), która weszła w życie 11 lipca 2003r. Przepisy przejściowe tej ostatniej ustawy w szczególności art. 85 ust. 2 stanowią, że "do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe". Tak więc stosowanie procedury z ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym byłoby możliwe gdyby przed 11 lipca 2003r.: - podjęto uchwałę o przystąpieniu do zmiany planu, co w niniejszej sprawie miało miejsce, - zawiadomiono o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Jednak jak to wykazano w sprawie tę drugą czynność istotną dla uchwalenia planu wykonano w dniach od 20.01.2004r. do 20.02.2004r., a więc pod rządami nowej ustawy z dnia 27 marca 2003r. Tym samym w postępowaniu planistycznym brak było podstaw do stosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, podejmowania uchwał o odrzuceniu czy uwzględnieniu zarzutów czy odrzuceniu protestów, bowiem ustawa z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. nr 80 poz.717) takich instytucji nie przewiduje. Powyższa sytuacja zwolniła Sąd od rozważań, czy uchwała prawidłowo przekwalifikowała zarzuty skarżących na protesty, a więc czy zasadnie przyjęto, że skarżący nie wykazali naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia. Ubocznie należy jedynie zwrócić uwagę, że konstrukcja prawna protestu jest inna niż zarzutu, a legitymacja do złożenia skargi na uchwałę odrzucającą protest wynika z reguł ustawy o samorządzie. Uchwała będąca przedmiotem skargi zgodnie z przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga uzasadnienia, stąd niezrozumiałe jest jej podwójne uzasadnienie - raz podpisane przez Przewodniczącego Rady, drugie podpisane przez osobę nieuprawnioną – bo Prezydenta Miasta P. Powyższe uwagi nie dotyczą jednak istoty sprawy, lecz wskazują jedynie na nieprawidłowości proceduralne przy podejmowaniu uchwały. Skoro jednak przy podejmowaniu uchwały uchybiono przepisem art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. nr 80 poz. 717) na zasadzie art. 147 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. /-/E. Podrazik /-/A. Łaskarzewska /-/G. Radzicka JW
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI