II SA/Po 703/20

II SA/Po 703/20 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2020-12-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-09-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz /sprawozdawca/
Jakub Zieliński /przewodniczący/
Wiesława Batorowicz
Symbol z opisem
6480
Sygn. powiązane
III OSK 4233/21 - Wyrok NSA z 2021-10-28
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Zasądzono zwrot kosztów sądowych
Sentencja
Dnia 9 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 roku sprawy ze skargi R. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.
Uzasadnienie
II SA/Po 703/20
UZASADNIENIE
Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. R. C. (zwany dalej: Wnioskodawca; Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2020 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (zwanego dalej: [...]WIIH) z dnia [...] sierpnia 2019 r. znak: [...] orzekającą o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie podania danych dotyczących liczby punktów, jakie uzyskała każda z osób biorących udział w naborach: nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., ze względu na prywatność osób fizycznych - uczestników wskazanych naborów.
Skarga została złożona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W dniach: [...] sierpnia 2019 r. i [...] sierpnia 2019 r. do [...]WIIH wpłynęły wnioski (za pośrednictwem poczty elektronicznej z adresu [...]) od R. C. o udostępnienie informacji publicznej, dotyczące naborów do służby cywilnej: nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., przeprowadzanych w Wojewódzkim Inspektoracie Inspekcji Handlowej w [...] na stanowiska inspektorów do spraw kontroli w Delegaturze w [...].
W korespondencji z [...] sierpnia 2019 r. wnioskodawca zwrócił się o: udostępnienie listy osób spełniających wymagania formalne i protokołów dotyczących naborów o numerach: [...]. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ - [...] sierpnia 2019 r. udostępnił protokoły z wyżej wymienionych naborów (z częściowo zanonimizowanymi danymi), które zawierały listy kandydatów spełniających wymagania formalne (protokoły o numerach: [...] - numer ogłoszenia [...] i [...] - numer ogłoszenia [...]).
W dniu [...] sierpnia 2019 r. do [...]WIIH wpłynął wskazany powyżej - kolejny e-mail od R. C., w którym zwrócił się z prośbą o uzupełnienie przekazanych wcześniej protokołów z przedmiotowych naborów o: skalę punktacji i liczbę punktów, jakie uzyskała każda z osób biorąca w nich udział oraz wyjaśnienie różnic w sposobie sporządzenia protokołów z wyżej wymienionych naborów, przywołując art. 1 oraz art. 6 ustawy o służbie cywilnej z dnia 21 listopada 2008 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 265, z późn. zm.). Nadawca poprosił o podanie stosownych podstaw prawnych w przypadku niemożności przekazania takich informacji. Wnioskodawca jednocześnie zwrócił się o przesłanie kopii ogłoszeń o przedmiotowych naborach.
Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., [...]WIIH odmówił R. C. udostępnienia informacji publicznej w zakresie podania danych dotyczących liczby punktów, jakie uzyskała każda z osób biorących udział w postępowaniu rekrutacyjnym ze względu na prywatność osób fizycznych - uczestników wyżej wymienionych naborów, powołując się na: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2014 r. I OSK 2488/13 oraz zasadę ochrony informacji o kandydatach (art. 32 ustawy o służbie cywilnej). Ponadto w e-mailu z dnia 30 sierpnia2019 r., którego załącznikiem była przedmiotowa decyzja oraz ogłoszenia o naborach nr [...] i nr [...], [...]WIIH wyjaśnił różnice w sposobie prezentacji przygotowania protokołów ze wspomnianych naborów.
Odwołanie od powyższej decyzji do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w ustawowym terminie złożył Wnioskodawca. Zarzucił on naruszenie: art. 60 i art. 61 w związku z art. 31 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zwanej dalej: Konstytycja), art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm., zwanej dalej: Kpa), w związku z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, z późn. zm., zwanej dalej: Udip; ustawa) oraz art. 7a § 1 Kpa i art. 8 § 1 i 2 Kpa w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Udip.
Na skutek powstałego sporu kompetencyjnego, Prezes Rady Ministrów, dnia [...] czerwca 2020 r., wskazał ostatecznie, jako organ właściwy do rozpatrzenia odwołania R. C., Wojewodę.
W dniu [...] lipca 2020 r. Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 Kpa oraz w związku z art. 51 ustawy z dnia [...] stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie wydał decyzję znak: [...], utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję [...]WIIH z dnia [...] sierpnia 2019 r., o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu decyzji, Wojewoda przytoczył między innymi wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 grudnia 2017 r. II SAB/Łd 200/17 oraz powołał się na art. 5 ust 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Mając na uwadze wyżej przytoczone obowiązujące przepisy i orzecznictwo sądów, w ocenie organu nie budzi wątpliwości, że [...]WIIH podjął właściwą decyzję dotyczącą nieudzielenia informacji publicznej o liczbie punktów uzyskanych przez poszczególnych kandydatów, biorących udział w wyżej wymienionych naborach wraz z przyporządkowaniem do imion i nazwisk, właśnie z uwagi na ochronę danych osobowych wynikającą z art. 5 ust. 2 Udip. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów skarżącego, dotyczących naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 60 i art. 61 Konstytucji, Wojewoda przytoczył art. 31 ust. 3, art. 61 ust. oraz art. 47 Konstytucji. Wywodził również, że w dotychczasowym orzecznictwie Trybunał Konstytucyjny zwracał uwagę na to, że ochrona życia prywatnego, o której stanowi art. 47 Konstytucji, obejmuje między innymi autonomię informacyjną, która oznacza prawo do samodzielnego decydowania o ujawnieniu innym informacji dotyczącej swojej osoby, jak również prawo do kontrolowania tych informacji, jeśli znajdują się w dyspozycji innych podmiotów. Podstawą prawną do utrzymania w mocy przez Wojewodę decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie podania danych dotyczących liczby punktów każdego z kandydatów biorących udział w przedmiotowym postępowaniu rekrutacyjnym, był również przepis art. 32 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej.
Jak wskazano na wstępie, na powyższą decyzję Wojewody, pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r., R. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił organowi II instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 61 ust. 1 w związku z ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji – tj. błędne zastosowanie przepisów zasady ograniczenia prawa do informacji publicznej, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych; art. 5 ust. 2 Udip -tj. błędne zastosowanie, polegające na niepoprawnym przyjęciu, że udostępnienie żądanych informacji naruszyłoby prywatność osób fizycznych; wreszcie art. 5 ust. 2 zdanie drugie Udip w zakresie ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, w jakim przepis ten nie dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, poprzez brak zastosowania w stosunku do części osób biorących udział w przedmiotowych naborach.
Skarżący wskazał również na marginesie, że jego małżonce, w tożsamych okolicznościach, udzielono odpowiedzi zgodnie z wnioskiem. Podkreślał również brak profesjonalizmu organu z uwagi na powołanie się na orzecznictwo sądowe, które w gruncie rzeczy przeczy stanowisku organu.
W ocenie skarżącego żądana informacja powinna zostać udostępniona w szczególności ze względu na wynikający z przepisów o służbie cywilnej (art. 6) wymóg konkurencyjności, otwartości i transparentności naborów do służby cywilnej.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. W szczególności zarzucał, iż prawo do informacji nie jest prawem bezwzględnie obowiązującym i absolutnym, ale podlega ograniczeniom. Organ argumentował, powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, że w ramach zderzenia się dwu wartości - z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, z drugiej prawa do prywatności - nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu.
Odnosząc się z kolei do zarzutu błędnego zastosowania przepisu art. 5 ust. 2 Udip, organ wywodził, że ograniczenie prawa do informacji publicznej jest uzasadnione ochroną prywatności osób fizycznych. Możliwość udostępnienia danych osobowych, w tym przypadku informacji dotyczących liczby punktów uzyskanych w toku naboru, musi być powiązana z gwarancjami poszanowania życia prywatnego osób, których dane te dotyczą. Informacja o liczbie punktów zdobytych przez poszczególnych kandydatów może, w ocenie organu, dotyczyć ich predyspozycji intelektualnych i jako taka powinna podlegać ochronie. Dopuszczalny będzie zatem jedynie taki sposób udostępnienia informacji publicznej, który nie naruszy dóbr chronionych (anonimizacja danych wrażliwych). W przypadku zaś, gdy pomimo dokonania takiego zabiegu, możliwa będzie identyfikacja osoby, której dane dotyczą, należy odmówić udostępnienia informacji publicznej.
Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie, dla wykonania przepisów Udip, w tym zachowania zasady przejrzystości i jawności naborów do służby cywilnej, wystarczające jest zatem ustalenie, że wybrany kandydat zdobył najwyższą liczbę punktów.
W ocenie organu w kwestionowanym art. 5 ust. 2 zdanie 2 Udip chodzi o zawężenie przedmiotowe zakresu ograniczenia prawa do informacji publicznej w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne. Podkreślono w tym kontekście, że kandydat, który dopiero ubiegał się o stanowisko inspektora ds. kontroli w [...]WIIH, nie pełnił jeszcze funkcji publicznych, tym samym Wojewoda w swojej decyzji nie naruszył istoty prawa dostępu do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia odmowy udostępnienia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej udostępnienia informacji publicznej w zakresie podania danych dotyczących liczby punktów, jakie uzyskała każda z osób biorących udział w postępowaniu rekrutacyjnym ze względu na prywatność osób fizycznych - uczestników wyżej wymienionych naborów
Nie ma wątpliwości, że [...]WIIH jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.
Zgodnie z art. 4. ust. 1 i 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej, jeżeli są w jej posiadaniu, są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
1) organy władzy publicznej;
2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponuja majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję domunyującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy i art. 61 Konstytucji RP, informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Tak więc informacją publiczną jest treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są więc nią też m.in treści dokumentów i materiałów bezpośrednio wytworzonych przez organy.
W omawianej sprawie kwestią sporną jest, czy udostępnienie żądanych przez wnioskodawcę informacji naruszyłoby prywatność osób fizycznych, to jest, czy [...]WIIH podjął właściwą decyzję dotyczącą nieudzielenia informacji publicznej o liczbie punktów uzyskanych przez poszczególnych kandydatów, biorących udział w wyżej wymienionych naborach wraz z przyporządkowaniem do imion i nazwisk, właśnie z uwagi na ochronę danych osobowych wynikającą z art. 5 ust. 2 Udip.
Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie, dla wykonania przepisów Udip, w tym zachowania zasady przejrzystości i jawności naborów do służby cywilnej, wystarczające jest zatem ustalenie, że wybrany kandydat zdobył najwyższą liczbę punktów.
Informacja o liczbie punktów zdobytych przez poszczególnych kandydatów może, w ocenie organu, dotyczyć ich predyspozycji intelektualnych i jako taka powinna podlegać ochronie. Dopuszczalny będzie zatem jedynie taki sposób udostępnienia informacji publicznej, który nie naruszy dóbr chronionych (anonimizacja danych wrażliwych). W przypadku zaś, gdy pomimo dokonania takiego zabiegu, możliwa będzie identyfikacja osoby, której dane dotyczą, należy odmówić udostępnienia informacji publicznej.
W ocenie sądu z taką oceną charakteru żądanej informacji nie można się zgodzić .
Zdaniem Sądu opartym o ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, wolą racjonalnego ustawodawcy było zapewnienie dostępności do informacji dotyczącej osób decydujących się na służbę publiczną. Sposób wyłaniania najlepszych kandydatów do służby cywilnej zmierza w istocie do powierzenia im wykonywania funkcji publicznych.
Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 60 Konstytucji RP, obywatele polscy mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach, zgodnie z zasadą równości wyrażoną w art. 31 ustawy zasadniczej. Ustawodawca posłużył się w tym przepisie pojęciem "służby publicznej", które jest szersze niż "służba cywilna", co oznacza, że nabór do tej służby powinien odbyć się na jednakowych zasadach i podlegać kontroli społecznej w postaci publicznej dostępności do procedur naboru do służby publicznej/cywilnej.
Wobec tego informacje związane z naborem kandydatów do służby publicznej podlegają upublicznieniu w zakresie, w jakim pozostają w związku z tym postępowaniem.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 , w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych.
Fakt, że dana informacja zalicza się do kategorii informacji publicznej nie oznacza jak już wskazano wyżej, że organ będzie zobowiązany do udzielenia żądanych informacji. Podlegają one bowiem ocenie pod kątem ograniczeń w ich udostępnieniu, wynikających z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Wskazać trzeba, że wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. II SAB/Łd 200/17, na który powołał się organ odmawiając żądanej informacji, został na skutek skargi kasacyjnej skarżącego uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.10.2019 r., sygn. I OSK 878/18.
Naczelny Sąd Administracyjny uzasadniając cytowany wyrok podkreślił, że przy kolizji prawa do informacji publicznej z prawem do ochrony danych osobowych priorytet należy przyznać prawu do informacji publicznej. Relacje między prawem do informacji oraz prywatnością osoby fizycznej, a co z tym związane danymi osobowymi znajdującymi się w tej sferze, będą określane tylko na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. u.d.i.p.
Ze względu na dyspozycję przywołanej regulacji podmiot zobowiązany - udostępniając informację publiczną, która w sposób bezpośredni lub pośredni dotyczy osoby fizycznej - każdorazowo zobligowany jest do wyważenia jej prawa do prywatności względem wartości publicznej w postaci dostępu do informacji publicznej. Należy zauważyć, że ustawodawca nie określił w przepisach u.d.i.p., co rozumie pod pojęciem "prywatności osoby fizycznej" co oznacza, że rozumienia tej przesłanki należy poszukiwać na gruncie innych aktów ustawowych. Takim aktem jest rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.), które przesądza, że dane osobowe osoby fizycznej, w tym w szczególności imię i nazwisko, podlegają ochronie jako sfera prywatności człowieka.
W związku z powyższym w sytuacji, gdy żądana informacja publiczna zawiera dane umożliwiające zidentyfikowanie osoby fizycznej, organ zobowiązany jest do udzielenia tej informacji po wyłączeniu z jej treści owych danych. W praktyce udostępnieniu podlega wówczas dokument odpowiednio zanonimizowany.
W omawianej sprawie organy nie wyjaśniły, dlaczego w jego ocenie mimo anonimizacji obejmującej dane osobowe możliwa będzie identyfikacja osób, których dane (liczba zdobytych podczas naboru punktów) dotyczą. Z tego względu argument ten nie poddaje się kontroli i trudno ocenić jego słuszność. Ponadto podkreślić należy, że o ile żądane dane w odniesieniu do kandydatów, którzy nie uzyskali wymaganej ilości punktów rzeczywiście można byłoby oceniać jako naruszenie ich prywatności (przy założeniu, że nie wystarczy anonimizacja, o której wyżej), to sytuacja osoby, która uzyskała najwyższą ilość punktów jest odmienna. Skoro bowiem w wyniku procedury naboru osoba taka uzyskała najwyższą liczbę punktów, a w konsekwencji powierzona zostanie jej funkcja publiczna, to wyniki, jakie uzyskała w procedurze naboru nie powinny być traktowane jako znajdujące się w chronionej sferze jej prywatności. Jeżeli bowiem konstytucyjna zasada równości w dostępie do służby ma być realna, to tym samym konieczne jest umożliwienie każdemu zainteresowanemu sprawdzenie, czy istotnie wyniki naboru wyłoniły najlepszych kandydatów według ustalonych przy naborze kryteriów, temu służy tryb określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku, w oparciu o dyspozycję art. 145§1, pkt 1 lit a ppsa.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią rozważania zawarte w uzasadnieniu, w tym wyjaśnią, czy i dlaczego anonimizacja danych osobowych osób biorących udział w naborach do służby cywilnej: nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. oraz nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nie wystarczy do ochrony sfery prywatności tych osób, co uniemożliwiło udzielenie żądanej informacji publicznej.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 Ppsa .
Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z [...] października 2020 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.).