II SA/PO 700/20

II SA/Po 700/20 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-08-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Danuta Rzyminiak-Owczarczak /przewodniczący sprawozdawca/
Jan Szuma
Wiesława Batorowicz
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 321/22 - Wyrok NSA z 2023-03-22
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 293
art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 2, art. 53 ust. 4 pkt 2, art. 53 ust. 4 pkt 8, art. 53 ust. 5, art. 54, art. 59, art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1 pkt 1-5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2067
art. 7
Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jedn.
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
§ 4, § 5, § 6, § 7, § 8, § 9
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...], Burmistrz Gminy O. ustalił na rzecz B. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego na działce o nr ewid. [...] położonej w obrębie miejscowości O.. W podstawie rozstrzygnięcia powołano art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, oraz art. 63 ust. 2 i 4 , art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 2020 r. poz. 293, aktualnie Dz.U. z 2021 r., poz. 741, z późn. zm., dalej także jako "u.p.z.p.").
W pkt 1 decyzji Burmistrz określił warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w zakresie:
a/ warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalając, iż planowana inwestycja to budynek garażowy, usytuowany zgodnie z przepisami odrębnymi, gabaryty budynku ok 9,0 m x 9,0 m, szerokość elewacji frontowej projektowanego budynku garażowego – ok 9,0 m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ok. 5,0 m, dach jednospadowy o kącie nachylenia połaci dachowych od 2 stopni do 10 stopni, liczba kondygnacji - 1,
b/ ustaleń dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,
c/ obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,
d/ ustaleń dotyczących wymagań w zakresie ochrony interesów osób trzecich,
e/ wymagań wynikających z przepisów odrębnych.
W odniesieniu do linii rozgraniczających teren inwestycji stwierdzono, iż stanowią je granice działki o nr ewid. gruntu [...] obręb O. i wyznaczone zostały na załączniku graficznym do decyzji na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000.
W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, iż decyzja wydana została po przeprowadzeniu postępowania z wniosku inwestora z dnia [...] grudnia 2018 r. o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Opisując przebieg postępowania organ wyjaśnił, że sprawę rozpatrywał ponownie, wskutek uchylenia przez organ odwoławczy dwóch wcześniejszych decyzji o ustaleniu wnioskowanych warunków zabudowy. Wyjaśniono, że stosując się do wskazań organu odwoławczego przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ponownie przeprowadzono analizę urbanistyczną oraz załączono do akt sprawy zaświadczenie o posiadaniu przez autora analizy kwalifikacji do wykonywania zawodu urbanisty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Burmistrz następnie wyjaśnił, że działka nr [...] znajduje się w miejscowości O., wokół występuje głównie zabudowa mieszkaniowa i zagrodowa, na przedmiotowej działce znajdują się dwa budynki mieszkalne jednorodzinne oraz dwa budynki gospodarcze, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji planowanej inwestycji, działka stanowi grunty orne, grunty rolne zabudowane oraz łąki trwałe, planowana inwestycja nie pogorszy stanu środowiska nie będzie mieć negatywnego wpływu na środowisko. Dalej organ wskazał, że parametry planowanej zabudowy ustalone zostały po przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków z art 61 ust. 1 pkt 1- 5 ustawy, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Na tej podstawie Organ uznał, że realizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z obowiązującymi przepisami i wobec tego ustalił podane w decyzji warunki zabudowy. Organ podkreślił, iż spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p., a planowana inwestycja nie narusza ładu przestrzennego i przepisów odrębnych. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę spełniającą warunek określony w art. 5 ust. 4 ustawy oraz został uzgodniony z właściwymi organami zgodnie.
Wskutek odwołania wniesionego przez H. M., decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy O. z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...]
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że na podstawie dodatkowej dokumentacji złożonej przez odwołującą się, stronami postępowania uznano synów zmarłego H. M. – R. M. i M. M.. Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja była zgodna z obowiązującymi przepisami regulującymi kwestie ustalenia warunków zabudowy. Sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu odpowiada obowiązującym przepisom i została właściwie przeprowadzona, co pozwalało na uznanie, że wymagania nowej zabudowy i zagospodarowania terenu zostały określone w warunkach kontynuacji funkcji, parametrów, cech zabudowy i wskaźników zabudowy istniejącej w sąsiedztwie, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopi mapy zasadniczej, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako front działki przyjęto zgodnie z przepisami, część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Wyniki analizy dołączone do projektu decyzji zawierały określenie średnich wartości występujących w tym obszarze wskaźników, parametrów i cech istniejącej zabudowy, o których mowa w § 5 - 8 rozporządzenia wykonawczego do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium podkreśliło, że organ pierwszej instancji zastosował się do wskazań i zaleceń zawartych w decyzji kasacyjnej z dnia [...] listopada 2019 r. ([...]), w której Kolegium wyraziło stanowisko, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ pierwszej instancji mógł przesądzić o lokalizacji planowanego budynku w granicy z innymi działkami. Ocena dopuszczalności usytuowania budynku przy granicy sąsiedniej nieruchomości z punktu widzenia zachowania warunków technicznych należy do organu architektoniczno-budowlanego, przed którym toczyć się będzie dopiero postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. H. M. (dalej także jako "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wyżej opisaną decyzję SKO w L. z dnia [...] lipca 2020 r., zaskarżając ją w całości.
W skardze sformułowano zarzuty:
1. przeprowadzenie postępowania z naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania - art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "K.p.a.") oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o warunkach zabudowy pomimo braku przedłożenia opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w zakresie ochrony środowiska wydanej według stanu prawnego aktualnego na dzień wydania decyzji, a także decyzji Konserwatora Zabytków zawierającej zgodę na pobudowanie garażu przy domu skarżącej będącym zabytkiem, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji. Zdaniem skarżącej dowody zostały zebrane i rozpatrzone wybiórczo, nie zebrano wszystkich wymaganych dowodów do wydania decyzji, a w konsekwencji nie usunięto wszystkich skutków naruszeń prawa przez decyzję Burmistrza O., który nie dokonał prawidłowej i opartej na pełnych ustaleniach faktycznych analizy stanu zagospodarowania przestrzennego bezpośredniego sąsiedztwa;
2. naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 106 § 1-5 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3 i 4 u.p.z.p. poprzez uniemożliwienie skarżącej udziału w postępowaniach dotyczących uzgodnień, polegające na niezawiadomieniu skarżącej o dokonanych uzgodnieniach, ich przebiegu i postanowienia wydanego na koniec uzgodnień;
3. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewskazanie, które działki położone w bezpośrednim sąsiedztwie, jednocześnie mające dostęp do tej samej drogi publicznej, podlegają bezpośredniemu porównaniu z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja, celem spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa oraz zasady kontynuacji;
4. naruszenie § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 61 ust. 5 u.p.z.p. poprzez podtrzymanie stanowiska Burmistrza Miasta O. polegającego na przyjęciu za prawidłowe określenie wskaźnika zabudowy dla planowanej inwestycji w przedziale 3%-42,5%, podczas gdy wzięto pod uwagę dane dotyczące zabudowy dla całego obszaru analizowanego mających dostęp do różnych dróg publicznych, nie przeprowadzając szczegółowej analizy dla nieruchomości najbliższej położonych, mających dostęp do tej samej drogi publicznej;
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że uzyskanie wymaganych prawem uzgodnień jest obowiązkiem Burmistrza, który powinien się zwrócić do organu ochrony środowiska oraz konserwatora zabytków o akceptację projektu decyzji i jednocześnie poinformować o tym skarżącą, czego organ pierwszej instancji nie uczynił. Skarżąca wskazała, że nie została poinformowana o przeprowadzeniu uzgodnień, jak i nie otrzymała decyzji w sprawie uzgodnień. Zdaniem skarżącej, uzgodnieniom powinien podlegać ostateczny projekt decyzji, o którym poinformować należało również skarżącą, czego również Burmistrz nie uczynił. Uniemożliwiono zatem skarżącej uczestnictwo w procesie uzgodnień oraz odwołanie się od podjętych decyzji przez organy dokonujące uzgodnień. Skarżąca zwróciła uwagę na faktyczne niedogodności, które jej zdaniem zintensyfikują się, gdyby umożliwić budowę garażu na działce sąsiedniej, a także podniosła, że nie wyrażała zgody na pobudowanie garażu przy murze jej domu. Jej zdaniem, garaż można wybudować w innym miejscu na nieruchomości sąsiedniej, w pewnej odległości od zabudowań, których jest właścicielem. Skarżąca uważa, że jej dom jest zabytkiem, co obligowało Burmistrza do dokładnych konsultacji z konserwatorem zabytków.
W odpowiedzi na skargę z dnia [...] września 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że skarżąca miała pełną możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, zapadłymi ustaleniami organów uzgodnieniowych, a także posiadała świadomość, iż organy te dokonują uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w drodze milczącego uzgodnienia. Wyjaśniono także, że w oparciu o przywołany przepis zażalenie na przedmiotowe uzgodnienia przysługuje wyłącznie inwestorowi, natomiast w przypadku niezajęcia stanowiska przez organy uzgadniające w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, uzgodnienie takie uważa się za dokonane. Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji wystąpił o stosowne uzgodnienia, zawiadamiając o tym strony postępowania. Podniesiono także, że zasada kontynuacji i dobrego sąsiedztwa zostały spełnione w niniejszej sprawie, co podlegało ocenie w oparciu o prawidłowo dokonaną analizę urbanistyczną, która ujawniła, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa garażowa. Odnosząc się do zarzutów dotyczących analizy urbanistycznej, Kolegium zauważyło, że wskaźniki, które podlegają ustaleniu w oparciu o rozporządzenie z 2003 r., należy kształtować na podstawie danych dotyczących zagospodarowania przestrzennego na całym obszarze analizowanym, a nie tylko w odniesieniu do najbliższych działek sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji. Prawidłowo wyznaczono także wskaźniki dla przyszłej zabudowy, które wpisują się w zastany stan zabudowy i ład przestrzenny terenu tworzącego urbanistyczną całość. Kolegium zwróciło także uwagę na to, że wskutek wcześniejszych decyzji kasatoryjnych, Burmistrz w toku ponownego rozpatrzenia sprawy zastosował się do wskazań i zaleceń Kolegium.
Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wyznaczonego w ramach przyznanego skarżącej prawa pomocy, podtrzymała wnioski sformułowane w skardze oraz uzupełniła zarzuty skargi, podnosząc naruszenie art. 54 pkt 2 lit. d) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak zbadania przez organ odwoławczy wymaganego zakresu ochrony interesu osób trzecich, w szczególności ochrony interesu skarżącej jako właścicielki nieruchomości sąsiedniej w kontekście ewentualnego negatywnego oddziaływania zamierzonej inwestycji na nieruchomość sąsiednią skarżącej.
Podniesiono, że uwzględniając art. 54 pkt 2 lit. d) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium badając zasadność odwołania – było obowiązane do zbadania i ustalenia w decyzji zakresu wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, które organ pierwszej instancji powinien był uwzględnić wydając decyzję o warunkach zabudowy, a które w niniejszej sprawie obejmują w szczególności interes skarżącej jako właścicielki działki sąsiedniej. Zdaniem skarżącej Kolegium nie sprostało temu obowiązkowi, nie uwzględniono takich okoliczności jak stopień uciążliwości i negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość sąsiednią skarżącej, z uwzględnieniem zastrzeżeń dotyczących negatywnych skutków tej inwestycji, na które wielokrotnie wskazywała, m.in. zwiększony poziom hałasu związany z lokalizacją, przeznaczeniem i gabarytami planowanego budynku garażowego, negatywny wpływ na zdrowie Skarżącej oraz zwiększony dodatkowo stopień zawilgocenia ścian budynku skarżącej - można bowiem zakładać, że zaplanowane wybudowanie garażu w granicy ściany północnej budynku mieszkalnego skarżącej dodatkowo może utrudniać odparowanie wilgoci, na którą narażone są budynki od strony północnej. Skarżąca wskazała na orzecznictwo sądowoadministracyjne na ten temat, przywołując w szczególności wyrok NSA z dnia [...] lutego 2010 r., sygn. akt II OSK [...] oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia [...] grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr [...].
Następnie skarżąca uzupełniła skargę ponownie samodzielnie pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. (k. 47-48), wskazując na kontekst sprawy oraz przywołując dodatkowe okoliczności faktyczne.
Pismem z dnia [...] marca 2021 r. pełnomocnik skarżącej uszczegółowił zarzuty naruszenia art. 54 pkt 2 lit. d) w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wskazując, że zarzut ten należy oceniać przez pryzmat poniższych okoliczności sprawy:
a) planowana na działce [...] inwestycja budowlana obejmuje budynek garażowy o znacznych gabarytach, który ma zostać zlokalizowany w granicy z budynkiem mieszkalnym skarżącej zlokalizowanym na sąsiedniej działce;
b) planowana lokalizacja budynku garażowego o znacznych rozmiarach (znacznie przekraczających standardowe budynki garażowe budowane na potrzeby własne domów jednorodzinnych) w granicy budynku mieszkalnego skarżącej istotnie zwiększy niedogodności i uciążliwości dla skarżącej wynikające z hałasu generowanego w związku z przyszłą eksploatacją garażu, co wygeneruje negatywny wpływ na warunki korzystania przez skarżącą z jej nieruchomości i istotnie pogarszające jej komfort życia;
c) lokalizowanie dużego budynku garażowego w granicy z budynkiem mieszkalnym skarżącej narusza zasadę dobrego sąsiedztwa, gdyż nie istnieje podobieństwo i kontynuacja funkcji. Przeciwnie, biorąc pod uwagę duży obszar nieruchomości inwestora i możliwości alternatywnych lokalizacji planowanego garażu, lokalizacja wskazana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest najgorszą z możliwych z punktu widzenia uciążliwości wnoszonych przez tę inwestycję na sąsiednią nieruchomość skarżącej;
d) z uwagi na powyższe, nie jest też możliwy do spełnienia warunek określony w pkt 1 lit d) tiret czwarte decyzji organu pierwszej instancji w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, zgodnie z którym w projekcie technicznym należy zastosować takie rozwiązania, aby nie wnosić dodatkowych uciążliwości na tereny sąsiadujące, w zakresie zanieczyszczenia powietrza, hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych i promieniowania;
e) powyższe okoliczności uzasadniały stwierdzenie braku możliwości ustalenia warunków zabudowy dla garażu zaplanowanego w granicy z budynkiem mieszkalnym skarżącej. Ponieważ Kolegium jednak nie przeprowadziło w powyższym zakresie oceny w postępowaniu wszczętym odwołaniem skarżącej, należy przyjąć, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem interesu skarżącej i art. 54 pkt 2 lit. d) w zw. z art, 64 ust. 1 u.p.z.p.
Jednocześnie przedłożono uzupełniającą dokumentację w sprawie (w formie kserokopii):
- pismo W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2021 r., w treści którego konserwator zabytków wskazuje, że nieruchomość przy ul. [...] w O., na której inwestor prowadzi roboty budowlane, jest położona na obszarze stanowiącym otoczenie zabytku (zespołu budowlanego i założenia urbanistycznego miasta O.), w związku z czym prowadzenie robót budowlanych na tym obszarze wymaga uzyskania przez uczestnika pozwolenia konserwatora zabytków;
- decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. uchylającą decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. w sprawie zmiany decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] marca 2019 r. ustalającej warunki zabudowy dla planowanego garażu. Przyczyną uchylenia decyzji przez Kolegium był fakt, że wniosek inwestora oraz decyzja organu pierwszej instancji dotyczyły zmiany decyzji ustalającej warunki zabudowy, która została już uchylona przez Kolegium na skutek odwołania wniesionego przez skarżącą.
Pismem z dnia [...] marca 2021 r. B. K. (zwany dalej "uczestnikiem" lub "inwestorem"), reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, przedłożył odpowiedź uczestnika na skargę, wnosząc o oddalenie skargi w całości oraz obciążenie kosztami postępowania i w związku z tym zasądzenie od skarżącej na rzecz uczestnika kosztów zastępstwa według norm przepisanych.
Uczestnik, nie zgadzając się ze stanowiskiem przedstawionym przez skarżącą w całości, podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko na etapie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Zdaniem uczestnika, decyzja organu pierwszej instancji została wydana, gdyż zostały spełnione wszelkie wymagane prawem przesłanki, a nadto nie jest ona sprzeczna z żadnymi przepisami prawa zarówno materialnego, jak i procesowego. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, uczestnik zauważył, że są one bezzasadne lub przedwczesne (nie stanowią zarzutów, które można czynić na etapie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy). Podniesiono przy tym, że strona skarżąca myli się, by organy obu instancji ograniczyły się do lakonicznego sformułowania, że planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na stan środowiska i zdrowie ludzi, gdyż w decyzji ustalającej warunki zabudowy wprost wskazane zostały wymagania stawiane planowanej inwestycji dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W kontekście tych wymagań strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, by istniało na chwilę obecną jakiekolwiek zagrożenie negatywnymi skutkami, a jej twierdzenia uznać należy za bezpodstawne. Uczestnik przypomniał także, że skarżąca na każdym etapie postępowania administracyjnego miała prawo do wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z którego nie skorzystała. Postępowanie dowodowe zostało, zdaniem uczestnika, przeprowadzone prawidłowo i kompletnie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym zarządzeniem przewodniczącego wydziału na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.). Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Przystępując do rozpoznania Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja SKO w L. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] – utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...] kwietnia 2020 r. (nr [...]) którą ustalono na rzecz B. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku garażowego na działce o nr ewid. [...] obr. O., położonej w miejscowości O..
Teren inwestycji określony we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zasadnie przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. u.p.z.p. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy terenu następuje zasadniczo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś w razie braku takiego aktu prawa miejscowego – w decyzji o warunkach zabudowy.
W pierwszej kolejności, wobec argumentacji strony skarżącej, podkreślić należy, że prawo do zabudowy jest podstawowym prawem związanym w wykonywaniem prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy jest aktem administracyjnym związanym, a nie decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie działa w warunkach uznania administracyjnego, a rozstrzygnięcie podejmowane po przeprowadzeniu postępowania jest warunkowane całkowicie ustalonym stanem faktycznym i przepisami prawa. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1542/09 – powołane orzeczenia są dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynika to z treści art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którymi nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 tej ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy.
W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy określa się podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Wydanie takiej decyzji jest możliwe wyłącznie po ustaleniu, iż planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia łącznie wszystkie warunki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Stosowne do tego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Sposób ustalania wymagań dotyczących wnioskowanej zabudowy i zagospodarowania terenu został uszczegółowiony w przywołanym już wyżej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), w którym określono wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych) oraz sposób ustalenia tych parametrów w oparciu o analizę urbanistyczno-architektoniczną.
Analizę urbanistyczno-architektoniczną sporządza uprawniony architekt lub urbanista. Stanowi ona podstawę ustaleń dokonywanych przez organ, a wyniki analizy stanowią część merytoryczną decyzji. Organ ma obowiązek przeprowadzenia pełnej kontroli sporządzonej w sprawie analizy, która stanowi merytoryczną część ustaleń organu przeniesionych wprost do wydawanej przez siebie decyzji. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy musi być poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji oraz cech zabudowy, której wyniki znajdują odzwierciedlenie w samej analizie i dokumentach stanowiących podstawę jej przygotowania. Takie opracowanie winno zawierać precyzyjne wskazanie numerów działek objętych analizą, oznaczenie niezbędnych parametrów nieruchomości znajdujących się na tych działkach, aby możliwe było wyprowadzenie wniosku, co do planowanych funkcji zabudowy, jak i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji ocena takiego dowodu zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z 14 listopada 2012 r., sygn. II OSK 1252/11).
Zauważyć trzeba, iż wynikająca z art. 61 u.p.z.p. zasada tzw. dobrego sąsiedztwa, której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne - wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1095/10, z dnia 7 kwietnia 2009r. sygn. akt II OSK 503/08, z dnia 26 lipca 2013r. sygn. akt II OSK 728/12, z dnia 22 października 2013r. sygn. akt II OSK 1173/12 - powołane w wyroku NSA z dnia 14 października 2014 r. sygn. akt II OSK 817/13 dostępnym w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest zatem istnienie przynajmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Nowa zabudowa jest dopuszczalna o tyle, o ile zapewni – w sensie urbanistycznym – ukształtowanie przestrzeni tworzącej harmonijną całość z uporządkowanymi relacjami funkcjonalnymi, stosownie do narzuconych przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymogów kształtowania ładu przestrzennego. Warunek kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, jest jednym z podstawowych warunków kształtujących lokalizację nowej zabudowy, przez co zapewnia się ład przestrzenny na danym obszarze. Zarazem trzeba podkreślić, że kontynuacja zastanej funkcji i zagospodarowania terenu (parametrów, cech i wskaźników) nie może być interpretowana wąsko, jako dopuszczenie tylko takiej zabudowy, która stanowi powielenie wskaźników i parametrów zabudowy już istniejącej. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu lub o parametrach i cechach, których w żaden sposób nie można pogodzić z aktualnym sposobem zagospodarowania terenów sąsiednich. Wymagania tzw. dobrego sąsiedztwa nie można rozumieć w sposób, który całkowicie podporządkowuje projektowaną inwestycję zabudowie sąsiadującej, tj. wymaga od niej identycznej funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Kontynuacja, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., pozostawia miejsce na różnorodność, a więc pewne odstępstwa, pod warunkiem zachowania harmonii - ładu przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2016 r. o sygn. akt II OSK 1931/14 – dostępny w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie sporna jest poprawność analizy architektoniczno-urbanistycznej z uwagi na sposób wyznaczenia obszaru analizy, dopuszczenie możliwości usytuowania planowanego budynku w granicy z nieruchomością skarżącej, której budynek mieszkalny usytuowany jest w tej granicy, poprawność przyjęcia parametrów planowanej zabudowy oraz brak należytego rozważenia interesów osób trzecich – ochrony interesu skarżącej w sytuacji, gdy planowa inwestycja może mieć negatywny skutek na stan techniczny budynku skarżącej oraz komfort jej życia.
Odnosząc się do tych zarzutów należy wskazać, że analiza stanowiąca podstawę do ustalenia przez organ I instancji wnioskowanych warunków zabudowy sporządzona została przez osobę uprawnioną do sporządzenia projektu decyzji zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Opracowanie to, w opinii Sądu, wyjaśnia spełnienie warunków, od których uzależnione jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Sąd uznał, że organ I instancji, a za nim Kolegium, prawidłowo oceniło sposób wyznaczenia obszaru analizowanego, zapewnienie dostępu do drogi publicznej, spełnienie wymogu uzyskania wymaganych opinii i uzgodnień. W tym zakresie uzasadnienia decyzji organów obu instancji są wyczerpujące i mają oparcie w aktach sprawy, w tym w sporządzonej na potrzeby sprawy analizie urbanistycznej oraz w wynikach analizy. Sąd w całości podziela ocenę oraz argumentację przytoczoną w tym zakresie w kwestionowanych obecnie decyzjach. Obszar analizowany wyznaczono o promieniu stanowiącym trzy-krotność szerokości działki nr [...], co wynika z analizy oraz map załączonych do akt sprawy. Z materiałów tych wynika również, że podobna zabudowa znajduje się poza obszarem analizowanym, zatem nie było potrzeby powiększania obszaru analizowanego aby określić rodzaj zabudowy i dopuszczalne jej parametry. Tym samym był to zakres wystarczający do przeprowadzenia analizy i nie było potrzeby rozszerzenia wyznaczonego obszaru, tym bardziej, że obszar analizowany obejmuje teren tworzący urbanistyczną całość, ograniczoną przebiegiem dróg publicznych.
W opinii Sądu na tej podstawie prawidłowo organy uznały spełnienie przez planowaną zabudowę warunku kontynuacji funkcji – zabudowa garażowa na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z towarzyszącymi jej budynkami gospodarczymi i garażowymi, zabudowy zagrodowej. Przeanalizowano działki oznaczone numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], czyli wszystkie zabudowane działki położone w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym. Z kolei wyniki analizy ujęto w tabeli. Na tej podstawie ustalono, że wskaźnik powierzchni zabudowy (§ 5 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.) dla tych działek wynosi od 3% do 42,5%. Projektowany wskaźnik zabudowy wynosi 9,5%, zatem mieści się w tym przedziale i prawidłowa jest ocena, że nie wpłynie negatywnie na ład przestrzenny. W ten sam sposób zostały również określone pozostałe parametry dla planowanego budynku garażowego, zgodnie z przepisami § 6 – § 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. W tym zakresie określono szerokość elewacji frontowej - ok. 9 m, przy występującej szerokości elewacji w obszarze analizowanym od 8 m do 24 m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej lub attyki określono na ok. 5m, co mieści się w przedziale 4 m do 10 m parametrów występujących w obszarze analizowanym; ustalono dach jednospadowy o kacie nachylenia od 2 do 10% - z analizy wynika, że w obszarze występują dachy dwuspadowe i wielospadowe o kącie nachylenia od 15% do 45%, a występujące w obszarze dachy jednospadowe mają kąt nachylenia do 10%. Budynek będzie posadowiony w linii istniejącego już budynku mieszkalnego i będzie kontynuował linię zabudowy na działce inwestora, co wynika z treści wniosku oraz załącznika graficznego do analizy oraz decyzji organu I instancji (§ 4 rozporządzenia wykonawczego). W tym zakresie należy zauważyć, ze w obszarze analizowanym linia zabudowy nie jest jednorodna i budynki są usytuowane w różnej odległości od pasa drogowego. Budynek na nieruchomości skarżącej, jako jedyny usytuowany jest w granicy z pasem drogowym. Reasumując, w opinii Sądu wszystkie parametry dla planowanej zabudowy zostały określone zgodnie z regułami wskazanymi w ww. rozporządzeniu wykonawczym.
Z akt sprawy wynika, że planowany budynek garażowy o gabarytach max. 9m x 9m stanowić będzie uzupełnienie istniejącej zabudowy na działce inwestora, która zabudowana jest dwoma budynkami mieszkalnymi oraz budynkami gospodarczymi. Planowany budynek garażowy będzie przylegał do budynku mieszkalnego i gospodarczego i tak, jak istniejący już budynek gospodarczy planowany jest do realizacji w granicy z działką nr ewid. [...], stanowiącą własność skarżącej oraz jej synów. W tym zakresie w decyzji organu I instancji wyjaśniono, że lokalizacja obiektu na działce powinna być zgodna warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowania oraz, że kwestia ta będzie rozważana na etapie postępowania przed organami architektoniczno – budowlanymi, które oceną przedłożony przez inwestora projekt budowlany. Tym niemniej należy wskazać, że planowana zabudowa budynku garażowego w granicy z działką nr [...] nawiązuje do zabudowy istniejącej na terenie analizowanym. Co więcej, zabudowa na działce skarżącej (nr ewid. [...]) jest również tak posadowiona – budynki na działce skarżącej położone są w granicy z działką inwestora (nr [...]).
W decyzji organu I instancji w zakresie obsługi komunikacyjnej ustalono, że odbywać się ona będzie z istniejącego zjazdu z drogi publicznej. Z załączników graficznych do decyzji oraz analizy wynika, ze zjazd ten znajduje się od strony granicy z działką skarżącej (nr [...]), na wprost planowanego budynku garażowego. To inwestor decyduje o sposobie zagospodarowania jego nieruchomości, a organ administracji w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy przede wszystkim ocenia, czy zaproponowane rozwiązanie nie naruszy ładu przestrzennego. Odnosząc się zatem do argumentacji strony skarżącej, że inwestor może wybrać inne miejsce dla wybudowania garażu, należy ponownie wskazać na istotę postępowania prowadzonego przez organ administracji architektoniczno-urbanistycznej w sprawie z wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W tym kontekście ochrona interesów osób trzecich nie może oznaczać nadmiernej ingerencji w prawa inwestora do wyboru sposobu zagospodarowania jego własności, natomiast wyraża się w zawarciu w decyzji o warunkach zabudowy ustaleń w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. W decyzji organu I instancji wymagania takie zawarto w pkt 1d (str. 2 decyzji) i w opinii Sądu są one wystarczające, zważywszy na rodzaj planowanej inwestycji oraz jej potencjalne oddziaływanie na nieruchomość skarżącej. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że niewątpliwie zasadniczą gwarancją ochrony interesów osób trzecich jest art. 5 ustawy Prawo budowlane, który znajduje zastosowanie na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest postępowanie w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę. Należy jednakże mieć na uwadze, że zgodnie z art. 54 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w decyzji o warunkach zabudowy określa się rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (a), ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (b), wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (d). W opinii Sądu powyższe zostało przez organy w rozpatrywanym przypadku w wystarczającym stopniu uwzględnione.
Organ w wystarczającym stopniu odniósł się również do zarzutów skarżącej dotyczących lokalizacji planowanej zabudowy. Wyjaśniono, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie można przesądzać o lokalizacji planowanego budynku garażowego w granicy z innymi działkami, lecz tylko określa się, czy taka zabudowa występuje w obszarze analizowanym. Prawidłowo również wskazano, że dopiero na etapie postępowania przed organami architektoniczno-budowlanymi inwestor przedstawia precyzyjne dane co do zamierzenia budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi o konkretnym usytuowaniu planowanego obiektu. Dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę będzie można ocenić, czy w ogóle i ewentualnie w jakim stopniu planowana inwestycja będzie zagrażać konstrukcji budynku na działce sąsiedniej. W razie ustalenia, że jest ryzyko naruszenia statyki budynku lub pogorszenia stanu użytkowego budynku wskutek prowadzenia prac związanymi z realizacją planowanej inwestycji, to dopiero na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę będzie można ustalić, w jaki sposób wyeliminować takie ryzyka. Dopiero bowiem na tym etapie inwestycyjnym właściwy organ będzie analizował, czy można zezwolić na prace budowlane bez ryzyka negatywnego wpływu na budynki znajdujące się w sąsiedztwie. To wówczas może być również oceniana kwestia ewentualnych negatywnych oddziaływań planowanej inwestycji na komfort życia mieszkańców budynku na sąsiedniej nieruchomości.
Ponieważ skarżąca podnosi kwestię uzgodnienia konserwatorskiego zauważyć należy, że na stronie drugiej decyzji organu pierwszej instancji zawarto ustalenia w zakresie dziedzictwa kulturowego i zabytków. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy podlega uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków – w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia [...] lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Zgodnie z tym przepisem organ pierwszej instancji projekt decyzji skierował do uzgodnienia do W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], uzgodnił projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na działce nr ewid. [...] (karta nr [...] akt admin. organu I instancji) wskazując, że projekt decyzji wymaga skorygowania o informację, że inwestycja planowana jest na obszarze ekspozycji panoramy miasta, stanowiącej otoczenie zabytku jakim jest zespół budowlany i założenie urbanistyczne miasta O., wpisanego do rejestru zabytków. Autor projektu decyzji zastosował się do tych wskazań i decyzji z dni [...] kwietnia 2020 r. zawarł ustalenie dotyczące tej kwestii. Zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. zażalenie na przedmiotowe uzgodnienia przysługuje wyłącznie inwestorowi, co wskazuj, że wolą ustawodawcy było, aby ograniczyć krąg uczestników postępowania wpadkowego, jakim jest uzgadnianie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wskazać również należy, że z nadesłanego przez skarżącą do akt sprawy pisma W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2021 r. jednoznacznie wynika, że prowadzenie robót budowlanych na przedmiotowym obszarze wymaga uzyskania przez inwestora pozwolenia konserwatora zabytków.
Nie jest również zasadny zarzut braku przedłożenia opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. w zakresie ochrony środowiska. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. jednoznacznie stanowi, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Zatem nie każda planowana inwestycja podlega obowiązkowi uzyskania takiej opinii, lecz tylko taka, która planowana jest do realizacji na obszarach wyznaczonych stosownymi aktami prawa jako obszary chronione przyrodniczo, lub której rodzaj lub rozmiary mogą mieć wpływ na środowisko. Oceny, czy w danym przypadku taka opinia jest wymagana dokonuje organ prowadzący postępowanie. W rozpatrywanym przypadku organ pierwszej instancji uznał istnienie takiego obowiązku i projekt decyzji przedstawił do uzgodnienia RDOŚ w P.. Uzgodnienie nastąpiło w formie milczącej, a w decyzji Burmistrza zawarto uwarunkowania w zakresie ochrony środowiska określając, że realizacja planowanego zamierzenia nie będzie miała negatywnego wpływu na stan środowiska i nie należy do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zgodnie z Rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stanowisko to, zważywszy na położenie działki inwestora oraz rodzaj planowanej nowej zabudowy, było prawidłowe.
Chybiony jest również zarzut pozbawienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniach uzgodnieniowych. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji wystąpił o stosowne uzgodnienia, zawiadamiając o tym strony postępowania. Ponadto skarżąca miała możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, zapadłymi ustaleniami organów uzgodnieniowych, a także posiadała świadomość, iż organy te dokonują uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy w drodze milczącego uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. W oparciu o przywołany przepis zażalenie na przedmiotowe uzgodnienia przysługuje wyłącznie inwestorowi, natomiast w przypadku niezajęcia stanowiska przez organy uzgadniające w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, uzgodnienie takie uważa się za dokonane.
W świetle powyższego należy podzielić stanowisko organów, iż wobec spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. organ był uprawniony do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, a rozstrzygnięcia organów obu instancji pozbawione są naruszeń które skutkowałyby uwzględnieniem skargi w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają również przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a w przypadku organu odwoławczego również art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Organowi odwoławczemu nie można również zarzucić naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone tym przepisem, w tym odnosi się wyczerpująco do zarzutów odwołania.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.