II SA/Po 688/23

II SA/Po 688/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-04-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-10-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
657
Hasła tematyczne
Działalność gospodarcza
Sygn. powiązane
III OSK 931/25 - Postanowienie NSA z 2025-07-09
III OSK 2035/24 - Wyrok NSA z 2025-10-15
II SA/Wa 2035/24 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2025-01-15
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 221
art. 34 ust. 1
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 221
art. 34 ust. 5
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t. j.)
Sentencja
[...] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Polody po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi B. sp. komandytowa z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2023 r., nr [...] w przedmiocie interpretacji indywidualnej w sprawie stosowania przepisów ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym oddala skargę
Uzasadnienie
Marszałek Województwa [...], decyzją z dnia 20 kwietnia 2023 r. nr [...], na podstawie art. 34 ust. 5, ust. 12 i ust. 16 ustawy z dnia 6 marca 2018 – Prawo przedsiębiorców (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 221), w zw. z art. 78 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 1622) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) udzielił interpretacji indywidualnej w sprawie stosowania przepisów ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, poprzez uznanie stanowiska, że następujące produkty wprowadzane do obrotu, przez B. Sp.k., z siedzibą w miejscowości G.: 1. minikomputery R. , 2. płytki A. , 3. kamery, 4. karty pamięci i przedłużacze slotu kart microSD, 5. przewody do połączenia minikomputera – są wyłączone spod regulacji przedmiotowej ustawy, za nieprawidłowe.
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 15 marca 2023 r. (data wpływu 21 marca 2023 r.) B. Sp.k., z siedzibą w miejscowości G. [...], [...] B. , złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia daniny publicznej, w kwestii dotyczącej uznania, czy wprowadzane do obrotu produkty podlegają przepisom ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (dalej: ZSEiE). Spółka wprowadza do obrotu na terytorium kraju produkty, takie jak 1. minikomputery R. , 2. płytki A., 3. kamery, 4. karty pamięci i przedłużacze slotu kart microSD, 5. przewody do połączenia minikomputera. Wnioskodawca przedstawił stanowisko, że powyższe produkty nie są sprzętem elektrycznym i elektronicznym, ale komponentami, które swoje ostateczne zastosowanie znajdują w gotowym produkcie. Spółka oświadczyła również, że bez odpowiedniej wiedzy, narzędzi i specjalistycznego połączenia produktów, tj. R. , A,, kamery do minikomputera, karty pamięci i przedłużaczy slotu kart microSD, przewodów do połączenia minikomputera, nie ma możliwości aby produkty te mogły prawidłowo funkcjonować oraz spełniać funkcje użytkowe bez podłączenia z innymi elementami. Powyższe w ocenie Wnioskodawcy, oznacza, że produkty te nie są sprzętem, co skutkuje tym, iż nie podlegają przepisom ustawy ZSEiE.
W uzasadnieniu decyzji Marszałek Województwa [...] wskazał, iż w myśl art. 4 pkt 20 ustawy ZSEiE za wprowadzającego sprzęt rozumie się osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej lub osobę prawną, która, bez względu na wykorzystywaną technikę sprzedaży, w tym za pomocą środków porozumiewania się na odległość:
a) ma siedzibę na terytorium kraju i produkuje sprzęt pod własną nazwą lub znakiem towarowym lub wprowadza do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym na terytorium kraju sprzęt zaprojektowany lub wyprodukowany dla niego,
b) ma siedzibę na terytorium kraju i pod własną nazwą lub znakiem towarowym odsprzedaje na terytorium kraju sprzęt wytworzony przez inne podmioty; odsprzedającego nie uznaje się za wprowadzającego sprzęt, jeżeli na sprzęcie znajdują się nazwa lub znak towarowy wprowadzającego sprzęt, lub
c) ma siedzibę na terytorium kraju i wprowadza do obrotu w ramach swojej działalności sprzęt z innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego lub państwa niebędącego państwem członkowskim - z tym, że za wprowadzającego sprzęt nie uznaje się podmiotu, który realizuje finansowanie na zasadzie wyłączności w ramach lub zgodnie z umową finansową, o której mowa w pkt 11, chyba że jednocześnie działa on jako wprowadzający sprzęt.
W przypadku wprowadzania przez podmiot do obrotu sprzętu elektrycznego i elektronicznego, podlega on pod obowiązki wskazane w ustawie ZSEiE, w tym wynikający z art. 20 ust. 1 oraz 21 ust. 1 powyższej ustawy obowiązek osiągnięcia w poszczególnych latach określonych poziomów zbierania, odzysku oraz przygotowania do ponownego użycia i recyklingu zużytego sprzętu oraz wynikający z art. 15 ust. 1 obowiązek prowadzenia publicznych kampanii edukacyjnych. W przypadku niewywiązania się z powyższych obowiązków, wprowadzający sprzęt obowiązany jest do naliczenia i uiszczenia opłaty produktowej oraz opłaty na publiczne kampanie edukacyjnej zgodnie z art. 72 ust. 2, art. 73 oraz art. 15 ust. 3 ustawy ZSEiE. Zgodnie z definicją legalną zamieszczoną w art. 4 pkt 13 ustawy ZSEiE sprzętem jest urządzenie, którego prawidłowe działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych, które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego. Powyższa definicja posługuje się pojęciem "urządzenie". Za sprzęt można uznać urządzenie, które stanowi pewną całość, tzn. produkt finalny. W tym miejscu należy wyjaśnić, ze ustawa ZSEiE nie zawiera definicji produktu finalnego. Przyjęło się nim określać urządzenia lub jednostki (części składowe) urządzeń, które mają bezpośrednią funkcję, posiadają własną obudowę, jak również - w stosownych przypadkach - gniazda i połączenia przeznaczone dla użytkownika końcowego. Bezpośrednią funkcję definiuje się natomiast jako funkcję podzespołu lub produktu finalnego, umożliwiającą jego planowe wykorzystanie, zgodnie z instrukcją obsługi załączoną przez producenta dla końcowego użytkownika. Funkcja ta może być dostępna bez dodatkowych złożonych operacji technicznych, poza prostymi operacjami, które może wykonać każda osoba.
Ponadto organ wskazał, iż pomocna w zakwalifikowaniu danego produktu do kategorii sprzętu podlegającego regulacjom ustawy ZSEiE jest dyrektywa 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (WEEE). Jak zauważył organ, załącznik IB powyższej dyrektywy zawiera katalog produktów - urządzeń elektrycznych i elektronicznych objętych ww. dyrektywą. Wśród nich wymieniono m. in. płyty główne, minikomputery, jak również pozostałe urządzenia do zbierania, przechowywania, przetwarzania, prezentowania lub przekazywania informacji drogą elektroniczną oraz pozostałe produkty lub urządzenia przesyłające dźwięk, obrazy lub pozostałe informacje za pomocą technologii telekomunikacyjnej. W świetle powyższego nie ulega zatem wątpliwości, że za sprzęt podlegający regulacjom ustawy ZSEiE należy uznać minikomputer. Minikomputer R. , wprowadzany na teren kraju przez Wnioskodawcę, to urządzenie, które jest urządzeniem informatycznym, wymagającym dopływu prądu elektrycznego, sprzedawanym odbiorcom indywidualnym jak również firmom. Minikomputer R. to produkt, który nie jest częścią składową określonego urządzenia, ale finalnie spełnia swoją funkcję, jako odrębne urządzenie, które posiada procesor, wewnętrzną pamięć RAM, moduł WIFI, Bluetooth oraz złącza. Jest urządzeniem, które ma możliwość wykonania określonej operacji.
Organ wskazała także, że sprzętem w myśl definicji zawartej w art. 4 pkt 13 ustawy ZSEiE jak również objętym kategorią wymienionego w ww. dyrektywie produktu lub urządzenia przesyłającego dźwięk, obraz lub pozostałych informacji za pomocą technologii telekomunikacyjnej, są m.in. kable i przewody, o ile są zaopatrzone z obu stron we wtyczki. Dlatego też wymienione we wniosku Spółki przedłużacze slotu kart microSD oraz kamery do minikomputera należy uznać za sprzęt. W powyższą definicję wpisują się również przewody do połączenia minikomputera. W tym ostatnim przypadku, zgodnie z opracowanym przez Dyrekcję Generalną ds. Środowiska Komisji Europejskiej dokumencie pt.: "Najczęściej zadawane pytania na temat dyrektywy 2012/19/UE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE)", wskazano, iż kable wprowadzane na rynek osobno, niebędące częścią innego sprzętu, są uważane za sprzęt elektryczny i elektroniczny.
Marszałek Województwa Wielkopolskiego stwierdził także, że wprowadzane przez Wnioskodawcę pozostałe produkty, tj. płytki A., oraz karty pamięci, stanowią sprzęt elektroniczny, w rozumieniu art. 4 ust. 13 ustawy ZSEiE. Definicja zawarta w przedmiotowym artykule posługuje się pojęciem "urządzenie". Z określenia tego należy wyciągnąć wniosek, iż za sprzęt można uznać tylko urządzenie stanowiące pewną całość, tzn. produkt finalny. Części składowe komputera są wprowadzane na rynek jako produkt finalny niezależnie od pozostałych części składowych komputera i należy je traktować jako urządzenia, elektroniczne. Ponadto przedmiotowe produkty po zakupie przez użytkownika końcowego, pełnią bądź będą pełnić swoją bezpośrednią funkcję, jako gotowe do użycia, nawet jeśli będą wymagały połączenia z innymi elementami lub sprzętem. Wobec powyższego, w opinii tutejszego Organu skoro Wnioskodawca wprowadza bądź zamierza wprowadzać sprzęt elektryczny i elektroniczny w postaci minikomputera R. , płytek A., kamer do minikomputera, karty pamięci, przedłużaczy slotu kart microSD, przewodów do połączenia minikomputera, będzie podlegał pod wszelkie obowiązki wskazane w ustawie ZSEiE.
Pismem z dnia 10 maja 2023 r. B. sp. k. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Decyzji tej zarzucono naruszenie:
1) art. 4 pkt 13) ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektroniczny [dalej jako: "ustawa ZSEiE"] poprzez jego nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie polegające na uznaniu przez organ I instancji, że minikomputery R. , płytki A oraz akcesoria do minikomputera: kamery, karty pamięci i przedłużacze slotu kart microSD, przewody do połączenia minikomputera spełniają definicję "sprzętu" i wobec tego podlegają pod przepisy ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, podczas gdy wymienione elementy należy zakwalifikować jako "komponenty", które nie są przeznaczone dla użytkowników końcowych;
2) art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców zw. z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na rozstrzygnięciu występujących w sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść przedsiębiorcy, a tym samym naruszenie wyrażonej w ww. przepisach zasady przyjaznej dla przedsiębiorców interpretacji przepisów oraz rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony.
Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji zawierającej interpretację indywidualną co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym w granicach określonych przez Odwołującą się w jej wniosku; ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Odwołujący wskazał, iż na kanwie rozpoznawanej sprawy Marszałek dokonał nieuprawnionego rozszerzenia ustawowej definicji terminu "sprzęt", kreując dodatkowe pozaustawowe wymogi i w ten sposób produkty, które przy zastosowaniu literalnej definicji ustawowej bez wątpienia nie zostałyby zakwalifikowane jako sprzęt, zostały jednak uznane przez organ I instancji jako podlegające pod przepisy ustawy. To działanie z kolei powoduje dla spółki daleko idące skutki, nakładające na nią szeroko zakreślone obowiązki na gruncie ustawy ZSEiE. W odwołaniu podniesiono, iż zdaniem organu produkt finalny to "urządzenia lub jednostki (części składowe) urządzeń, które mają bezpośrednią funkcję, posiadają własną obudowę, jak również — w stosownych przypadkach — gniazda i połączenia przeznaczone dla użytkownika końcowego". Organ nie wyjaśnił jednak jakie to są "stosowne przypadki", tworząc tym samym definicję która daje mu szerokie pole do arbitralnej interpretacji i stosowania nieuprawnionej wykładni rozszerzającej, która jakkolwiek jest dogodna dla organu bo daje mu elastyczne możliwości kwalifikowania różnych przypadków, dla Spółki wprowadza stan niepewności prawnej (pomimo obowiązujących w polskim porządku prawnym dyrektyw wykładni, które nakazują przepisy kreujące określone obowiązki wykładać ściśle i ich nie domniemywać). Dodatkowo, odwołujący wskazał, iż organ wywiódł iż bezpośrednią funkcję definiuje się jako funkcję podzespołu lub produktu finalnego". Niemniej jednak, zdaniem odwołującego, oczywistym jest dla każdego przeciętnego odbiorcy działającego z przeciętnym rozeznaniem, że podzespół i produkt finalny to dwa różne etapy złożoności urządzenia i funkcję bezpośrednią ma tylko produkt finalny, podzespół zaś - jako etap przejściowy, niepełny (niekompletny) może spełniać funkcję pośrednią: oznacza to, że ma swoją funkcję - wszak po to stanowi element większej całości jakim jest sprzęt - produkt finalny (by te funkcjonalności sprzętowi nadawać), jednak sam w sobie zakupiony przez określonych użytkowników nie jest wykorzystywany bez innych komponentów; by spełniać swoją docelową funkcję musi zostać zamontowany jako jeden z wielu elementów, tymczasem ich połączenie w produkt finalny tj. sprzęt – wymaga odpowiedniej wiedzy, specjalistycznego połączenia ze sobą za pośrednictwem odpowiednich dedykowanych maszyn lub udziału specjalnie wyszkolonych podmiotów. Odwołujący podniósł, iż organ podjął próbę maksymalnego rozszerzenia zakresu zastosowania ustawy poprzez wykreowanie dodatkowych, pozaustawowych okoliczności, które kwalifikują dane produkty jako "sprzęt", dostosowując tym samym treść definicji legalnej do własnych przekonań na kanwie zaistniałego stanu faktycznego. Jednocześnie, dokonując oceny minikomputerów, płytek A oraz kamer, kart pamięci, przewodów, przedłużaczy slotu kart microSD organ zakwalifikował je jako sprzęt elektryczny i elektroniczny, podczas gdy produkty te nie posiadają choćby własnej obudowy — która została wskazana przez sam organ jako element konieczny do spełnienia definicji "sprzętu".
Zdaniem odwołującego, w zaskarżonej decyzji organ I instancji dokonał najpierw nieuprawnionego rozszerzenia pojęć ustawowych (czyniąc to bez podstawy prawnej, w zakresie arbitralnie przyjętych wytycznych), a następnie zakwalifikował do definicji "sprzętu" produkty które stanowią co najwyżej komponenty i dokonał tej kwalifikacji wbrew definicji, którą sam rozszerzył. Powoduje to, że zaskarżona decyzja jest pełna wewnętrznych sprzeczności i jako taka winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Odwołujący podniósł, iż nawet jeśliby uznać, że definicja sprzętu zawarta w ustawie ZSEiE jest niewystarczająca i wymaga wyjaśnienia celowościowego bądź rozszerzenia to należałoby odwołać się do wytycznych rozróżniania części składowych, niebędących sprzętem, od komponentów i elementów instalacji wydanych przez Sieć Europejskich Rejestrów Zużytego Sprzętu Elektrycznego i Elektronicznego (ang. European WEEE Registers Network, dalej: EWRN)). W powołanym wyżej dokumencie wyjaśniono czym są komponenty — "części składowe (komponenty) obejmują szereg elementów, które po zmontowaniu umożliwiają prawidłowe działanie sprzętu elektrycznego lub elektronicznego prawidłowo. Części wprowadzane na rynek oddzielnie w celu wykorzystania ich do produkcji lub naprawy w/w sprzętu nie są objęte zakresem dyrektywy, chyba że same pełnią niezależną funkcję". Dokonując rozróżnienia komponentów od części składowych w powołanym dokumencie wyjaśniono, że sprzęt to produkt elektryczny i elektroniczny, który może być używany przez użytkowników końcowych i jest dla nich przeznaczony, ponieważ (już) działa prawidłowo. Dlatego sprzęt jest zawsze produktem gotowym który ma (i) bezpośrednią funkcję i który jest (ii) przeznaczony dla użytkownika końcowego. Funkcję bezpośrednią definiuje się jako każdą funkcję, która spełnia zamierzone zastosowanie określone przez producenta w instrukcji użytkowania dla użytkownika końcowego. Komponenty zaś "znajdują swoje ostateczne zastosowanie w produkcie końcowym". Gotowy sprzęt składa się zazwyczaj z kilku komponentów (części składowych). W tym miejscu podkreślić należy, że nawet jeśli określony produkt nabywa użytkownik końcowy to nie oznacza to, że produkt ten jest dla niego przeznaczony. Z łatwością można wyobrazić sobie sytuację, w której użytkownik nabywa części składowe (akcesoria) do komputera tylko po to, by później przekazać je profesjonaliście który złoży dla niego ostateczny sprzęt, gotowy do spełnienia swojej funkcji. Z doświadczenia wynika, że użytkownicy nie są podmiotami wyspecjalizowanymi w składaniu specjalistycznego sprzętu elektronicznego, co nie oznacza że nie mogą nabyć poszczególnych komponentów. W odwołaniu podkreślono, iż w świetle powyższych rozważań, produkty oferowane przez spółkę — w tym płytki A, kamery, karty pamięci, przedłużacze slotu kart microSD — w takiej formie w jakiej widnieją na stronie internetowej nie stanowią sprzętu ani w rozumieniu ustawy ZSEiE ani w ramach rozszerzających definicji zastosowanych przez organ, czy powołanych wyżej wyjaśnień. Wnikliwa analiza załączonych do wniosku spółki wydruków powinna doprowadzić do niewątpliwego wniosku, że produkty te nie są sprzętem elektrycznym i elektronicznym, a wobec tego nie podlegają pod przepisy ustawy ZSEiE. Dla przykładu: płytka A. to sterownik, który jako komponent komputera stanowi platformę, dzięki której można tworzyć oprogramowanie na gotowe systemy wbudowane (tzw. systemy embedded). W ramach A jest środowisko komputerowe, język programowania oraz specjalne płytki z oprzyrządowaniem, które można samodzielnie programować, jednak płytki te spełniają swoja funkcje dopiero po ich odpowiednim zaprogramowaniu. Dodatkowo, żeby funkcja ta miała sens należy je połączyć z określonym odbiornikiem, umieścić je w obudowie sprzętu docelowego itd. W świetle przytoczonych okoliczności nie sposób uznać, że płytka ta stanowi "sprzęt" — nie posiada samodzielnej funkcji, j którą można wykorzystać bez połączenia jej w ramach innego urządzenia. Odwołujący podkreślił, że bez odpowiedniej wiedzy i narzędzi z przedmiotowych produktów, tj. płytek A, kamer, kart pamięci, przewodów, przedłużaczy itd. nie można korzystać. Produkty te należało na gruncie niniejszej sprawy uznać za komponenty, które swoje ostateczne zastosowanie mają w gotowym produkcie. Dopiero wskazane komponenty w połączeniu z innymi elementami tworzą gotowy sprzęt, przy czym połączenie wszystkich elementów wymaga odpowiedniej wiedzy i specjalistycznego połączenia ze sobą.
Odwołujący podniósł również, iż organ I instancji rozstrzygając sprawę z wniosku Odwołującej o wydanie interpretacji indywidualnej naruszył także standardy procesowe określone w art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców oraz art. 7a § 1 k.p.a., gdyż pomimo wątpliwości interpretacyjnych na kanwie art. 4 pkt 13) ustawy ZSEiE, organ rozstrzygnął je na niekorzyść Spółki. Wątpliwości interpretacyjne z pewnością na gruncie niniejszej sprawy wystąpiły, bowiem organ uznał za konieczne dokonanie rozszerzenia tej definicji i to na podstawie arbitralnie wybranych przesłanek.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 26 lipca 2023 r. nr [...] po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym odwołania B. sp.k. z siedzibą w m. G. od decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia 20 kwietnia 2023 r. znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ wskazał, iż zgodnie z art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym przez sprzęt w rozumieniu ustawy, rozumie się urządzenie, którego prawidłowe działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych, oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych, które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego. Zatem jeżeli funkcjonowanie danego urządzenia uzależnione jest od dopływu prądu lub służy ono do przesyłu prądu w określonym zakresie to właśnie spełnia ustawową definicję sprzętu. Taka wykładnia ustawy krajowej nie przeczy wykładni pojęcia "EEE" na gruncie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) - zwanej dalej dyrektywą. Bowiem również z art. 3 ust. 1 lit. a tej dyrektywy wynika, że "sprzęt elektryczny i elektroniczny" lub "EEE" oznacza sprzęt, którego prawidłowe działanie uzależnione jest od dopływu prądu elektrycznego lub obecności pól elektromagnetycznych, oraz sprzęt służący do wytwarzania, przesyłu oraz pomiaru prądu i pól elektromagnetycznych i zaprojektowany do użycia przy napięciu nieprzekraczającym 1000 woltów dla prądu przemiennego i 1500 woltów dla prądu stałego. Zatem nie jest istotne, czy urządzenia (produkty) wprowadzane przez skarżącą spółkę są częściami składowymi, czy samodzielnymi urządzeniami, tak długo jak spełniają co najmniej jedną z poniższych przesłanek: 1. ich funkcjonowanie jest uzależnione od dopływu prądu lub obecności pól elektromagnetycznych; 2. służą określonym w dyrektywie (lub ustawie - albowiem te definicje są tożsame) celom (czyli do wytwarzaniu, przesyłu oraz pomiaru) w określonym zakresie napięcia.
Zdaniem organu odwoławczego, przepisy nie dzielą sprzętu na części składowe, komponenty i urządzenia samodzielne. Przyjęto jedynie kryteria funkcjonalne – sposób zasilania lub cel użycia. Kolegium wskazało, iż niezrozumiałe jest stanowisko wnioskodawcy, że przedmiotowych produktów nie można korzystać bez odpowiedniej wiedzy i narzędzi w szczególności, że spółka reklamując swoje produkty na stronach internetowych, w serwisach sprzedażowych, aukcyjnych twierdzi coś zupełnie przeciwnego. Spółka wymienione produkty sprzedaje również w zestawach z obudową, które wymagają jedynie prostego umieszczenia w obudowie, połączenia według instrukcji lub filmu instruktażowego dla osób, które nie są jeszcze zaznajomione z produktem i do bezpośredniego korzystania, po podłączeniu do urządzeń peryferyjnych tj. monitora, myszki lub klawiatury. Dodatkowo minikomputer na płytce jest oznakowany symbolem selektywnego zbierania zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 2 do ustawy (Symbol składa się z przekreślonego kołowego kontenera na odpady). Każdy z wymienionych we wniosku produktów funkcjonuje po doprowadzeniu odpowiedniego napięcia, spełniając swoją funkcję, dla której został wyprodukowany. Dla przyjęcia, że mamy do czynienia ze sprzętem w rozumieniu Ustawy, nie jest konieczne posiadanie, czy umieszczenie tych produktów w obudowie, o czym mowa na stronie 7 odwołania. Fakt, że mamy do czynienia ze sprzętem elektronicznym, np. komputerem nie jest uzależniony od zamontowania go w obudowie. Przy takim rozumieniu sprzętu doszłoby do tego, że obowiązki w zakresie postępowania ze sprzętem elektronicznym lub zużytym sprzętem elektronicznym spoczywałyby np. na informatyku, który podjął się u klienta złożenia komputera z poszczególnych części a nie na producencie tychże części. Patrząc na uzasadnienie odwołania, kabel elektryczny, nigdy nie mógłby zostać uznany za sprzęt, bo nie działa w oderwaniu od innych sprzętów, do których doprowadza napięcie, albo jest przekaźnikiem pomiędzy dwoma sprzętami. W przepisach Ustawy- i Dyrektywy sprzęty w poszczególnych grupach (kategoriach) wymieniane są jedynie przykładowo i tak do grupy (wg Ustawy), czy kategorii (wg Dyrektywy) "sprzęt małogabarytowy" należą: urządzenia gospodarstwa domowego; sprzęt konsumencki; oprawy oświetleniowe; sprzęt do odtwarzania dźwięku lub obrazu, sprzęt muzyczny; narzędzia elektryczne i elektroniczne; zabawki, sprzęt rekreacyjny i sportowy; wyroby medyczne; przyrządy stosowane do monitorowania i kontroli; automaty wydające; sprzęt do wytwarzania prądów elektrycznych, w tym odkurzacze, zamiatacze do dywanów, urządzenia do szycia, oprawy oświetleniowe, kuchenki mikrofalowe, sprzęt wentylujący, żelazka, tostery, noże elektryczne, czajniki elektryczne, zegary i zegarki, golarki elektryczne, wagi, urządzenia do pielęgnacji włosów i ciała, kalkulatory, odbiorniki radiowe, kamery wideo, sprzęt wideo, sprzęt hi-fi, instrumenty muzyczne, sprzęt do odtwarzania dźwięku lub obrazu, elektryczne lub elektroniczne zabawki, sprzęt sportowy, komputery rowerowe etc. Z kolei do małogabarytowego sprzętu informatycznego i telekomunikacyjnego o wymiarach zewnętrznych do 50 cm zalicza się telefony komórkowe, GPS, kalkulatory kieszonkowe, routery, komputery osobiste, drukarki, telefony, przy czym do 14 sierpnia 2018 r. wymieniano szczegółowiej przykłady sprzętu w tej kategorii, m.in. komputery mainframe, minikomputery, jednostki drukujące, komputery osobiste etc.
Na tej podstawie organ stwierdził, iż wymienione we wniosku produkty są sprzętem w rozumieniu ZSEiE, bowiem ich działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych (minikomputery, płytka A, kamery do minikomputera, karty pamięci) lub służą do przesyłu prądy elektrycznego (przedłużacze slotu kart microSD, przewody do połączenia minikomputera) i które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000V dla prądu przemiennego oraz 1500V dla prądu stałego.
Pismem z dnia 19 września 2023 r. skargę wniosła B. spółka komandytowa. Opisanej wyżej decyzji zarzucono naruszenie art. 4 pkt 13) ustawy z dnia 11 września 2015 t. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym [dalej jako: "ustawa ZSEtE"] poprzez jego nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji błędne zastosowanie polegające na uznaniu przez organ I instancji, że minikomputery R. , płytki A oraz akcesoria do minikomputera: kamery, karty pamięci i przedłużacze slotu kart microSD, przewody do połączenia minikomputera spełniają definicję "sprzętu" i wobec tego podlegają pod przepisy ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, podczas gdy wymienione elementy należy zakwalifikować jako "komponenty", które nie są przeznaczone dla użytkowników końcowych. Ponadto, przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 t. - Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na rozstrzygnięciu występujących w sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść przedsiębiorcy, a tym samym naruszenie wyrażonej w ww. przepisach zasad przyjaznej dla przedsiębiorców interpretacji przepisów oraz rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony. W skardze podniesiono także naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym błędne uznanie, że produkty objęte wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej stanowią "urządzenie" i jako takie podlegają pod regulacje omawianej ustawy.
W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył zarzuty przedstawione w odwołaniu. Ponadto wskazał, iż SKO [...], przy ocenie analizowanej sprawy, skupiło się wyłącznie na drugiej części zacytowanej definicji legalnej tj. przesłanki, by prawidłowe działanie określonego urządzenia było uzależnione od dopływu prądu elektrycznego. Tymczasem osią sporu na etapie postępowania przed Marszałkiem była przede wszystkim możliwość kwalifikowania opisanych przez Spółkę produktów jako samodzielnych "urządzeń" (urządzeń finalnych), nie zaś to czy ich prawidłowe działanie uzależnione jest od dopływu prądu. SKO [...], przy ocenie analizowanej sprawy, skupiło się wyłącznie na przesłance uzależnienia funkcjonowania danego produktu od dopływu prądu lub obecności pól elektromagnetycznych. To czego organ odwoławczy nie dostrzegł to okoliczność, że "funkcjonowanie" to — zgodnie ze słownikiem języka polskiego — spełnianie swoich funkcji zgodnie z przeznaczeniem. Żaden z opisanych przez Spółkę produktów (płytki A, karty pamięci itd.) nie będą wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem poprzez samo doprowadzenie do nich prądu. Ich funkcjonowanie nie jest uzależnione od dopływu prądu, a od umiejętnego zamontowania tych produktów czy połączenia ich z innymi produktami, które tworząc techniczną całość będą mogły zostać wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem produktu finalnego. Dopiero doprowadzenie prądu do produktu finalnego spowoduje, że każdy z komponentów będzie pełnił wyodrębnioną funkcję, do pełnienia której został zaprojektowany. Bez umieszczenia tychże komponentów w docelowym sprzęcie, same w sobie nie spełniają one użytkowej funkcji. Nie ulega także wątpliwości, że opisane przez Spółkę produkty nie służą same w sobie do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych. Jak wykazano w poprzednim akapicie — ich funkcjonowanie nie jest uzależnione od dopływu prądu (sam dopływ prądu nie spowoduje, że elementy te zaczną samodzielnie pełnić swoją docelową funkcję). W świetle powyższych argumentów, należało uznać, że minikomputery R. , płytki A oraz akcesoria do minikomputera: kamery, karty pamięci i przedłużacze slotu kart microSD, przewody do połączenia minikomputera nie powinny zostać uznane za sprzęt elektryczno - elektroniczny i produkty te nie powinny podlegać pod obowiązki wskazane w ustawie ZSEiE.
Zdaniem skarżącego, organy obu instancji w sposób całkowicie nieuprawniony zakwalifikowały do definicji "sprzętu" produkty, które stanowią co najwyżej komponenty i dokonały tej kwalifikacji bez wnikliwej oceny wszelkich okoliczności niniejszej sprawy. Powoduje to, że decyzje organów obu instancji winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Nawet jeśli uznać, że definicja sprzętu zawarta w ustawie ZSEiE jest niewystarczająca i wymaga wyjaśnienia celowościowego bądź rozszerzenia to należałoby odwołać się do wytycznych rozróżniania części składowych, niebędących sprzętem, od komponentów i elementów instalacji wydanych przez Sieć Europejskich Rejestrów Zużytego Sprzętu Elektrycznego i Elektronicznego (ang. European WEEE Registers Network (EWRN)). W powołanym wyżej dokumencie wyjaśniono czym są komponenty — "części składowe (komponenty) obejmują szereg elementów, które po zmontowaniu umożliwiają prawidłowe działanie sprzętu elektrycznego lub elektronicznego prawidłowo. Części wprowadzane na rynek oddzielnie w celu wykorzystania ich do produkcji lub naprawy w/w sprzętu nie są objęte zakresem dyrektywy, chyba że same pełnią niezależną funkcję".
Ponadto skarżący wskazał, że produkty oferowane przez spółkę — w tym płytki A, kamery, karty pamięci, przedłużacze slotu kart microSD — w takiej formie, w jakiej widnieją na stronie internetowej nie stanowią sprzętu ani w rozumieniu ustawy ZSEiE ani w ramach rozszerzających definicji zastosowanych przez organy, czy powołanych wyżej wyjaśnień. Wnikliwa analiza załączonych do wniosku Spółki wydruków powinna doprowadzić do niewątpliwego wniosku, że produkty te nie są sprzętem elektrycznym i elektronicznym, a wobec tego nie podlegają pod przepisy ustawy ZSEiE. Skarżący podkreślił, że bez odpowiedniej wiedzy i narzędzi z przedmiotowych produktów, tj. płytek A, kamer, kart pamięci, przewodów, przedłużaczy itd. nie można korzystać. Wbrew twierdzeniom SKO nie przeczy temu w żaden sposób treść i opis strony internetowej Spółki. Dopiero zastosowanie się przez odbiorców końcowych do szczegółowej i fachowej instrukcji przygotowanej przez wyspecjalizowane podmioty daje gwarancję należytego wykorzystania w/w elementów. Produkty te należało na gruncie niniejszej sprawy uznać za komponenty, które swoje ostateczne zastosowanie mają w gotowym produkcie finalnym. Dopiero te komponenty w połączeniu z innymi elementami tworzą gotowy sprzęt, przy czym połączenie wszystkich elementów wymaga odpowiedniej wiedzy i specjalistycznego montażu.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż nadal nie zgadza się z twierdzeniami skarżącego i nie znajduje uzasadnienia dla wprowadzania do definicji sprzętu elektronicznego dodatkowych pojęć. Ustawodawca nie posługuje się bowiem takimi pojęciami jak: komponenty, podzespół, produkt finalny, ani nie można wyprowadzać z użycia słowa "urządzenie" proponowanego przez stronę podziału. Ustawodawca nie wprowadza również w zakres definicji sprzętu elementów uzależniających zakwalifikowanie danego produktu do "sprzętu" lub nie w zależności, czy jego stosowanie/obsługa wymaga odpowiedniej wiedzy, czy też nie. W ocenie Kolegium, to Strona próbuje rozszerzać definicję "sprzętu" a nie organy administracyjne. Kolegium nie twierdzi, że aby uznać produkt za sprzęt w rozumieniu Ustawy, miałby być ten produkt bezpośrednio podłączany do gniazdka sieciowego, co próbuje implikować Skarżący. Zgodzić się należy z tą częścią zdania, w której Strona podaje, że przesłanka dopływu prądu stała się głównym argumentem SKO przemawiającym za zakwalifikowaniem wymienionych we wniosku produktów do "sprzętu", bowiem w ocenie Kolegium wynika to wprost z definicji sprzętu z art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 11 września 2015r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, gdzie przez sprzęt w rozumieniu ustawy, rozumie się urządzenie, którego prawidłowe działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych, oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych, które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwanej dalej - p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie objęta była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lipca 2023 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia 20 kwietnia 2023 r. znak [...] udzielającą interpretacji indywidualnej w sprawie stosowania przepisów ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, poprzez uznanie stanowiska, że produkty wprowadzone do obrotu przez B. spółka komandytowa z siedzibą w miejscowości G., w postaci minikomputery, płytka A, kamery do minikomputera, karty pamięci i przedłużacze slotu kart microSD, przewody do połączenia minikomputera, są wyłączone spod regulacji przedmiotowej ustawy, za nieprawidłowe.
Podstawę prawną wniosku Skarżącej stanowił art. 34 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu lub właściwej państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie wyjaśnienia co do zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie (interpretacja indywidualna). Zgodnie z art. 34 ust. 2 i 3 ustawy Prawo przedsiębiorców wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, przy czym przedsiębiorca we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawia zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz własne stanowisko w sprawie. Natomiast z art. 34 ust. 5 ustawy Prawo przedsiębiorców wynika, że udzielenie interpretacji indywidualnej następuje w drodze decyzji, przy czym interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz z pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia. Z kolei z art. 34 ust. 16 ustawy Prawo przedsiębiorców wynika, że do postępowań o wydanie interpretacji indywidualnej stosuje się przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.
W świetle przywołanych przepisów obowiązkiem Organu było wskazanie i uzasadnienie prawidłowego stanowiska w zakresie pytania sformułowanego we wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej w granicach opisu stanu faktycznego wskazanego we wniosku Skarżącej. Zdaniem Sądu, Organ wywiązał się prawidłowo z tego obowiązku.
Jak wskazano wyżej, istotą interpretacji indywidualnej wydawanej na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców jest wyjaśnienie przez kompetentny organ administracji publicznej zakresu i sposobu stosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę m.in. daniny publicznej. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Skarżąca zajęła stanowisko, że produkty wprowadzone do obrotu przez B. spółka komandytowa z siedzibą w miejscowości G., tj. minikomputery, płytka A, kamery do minikomputera, karty pamięci i przedłużacze slotu kart microSD, przewody do połączenia minikomputera, są wyłączone spod regulacji przedmiotowej ustawy.
W odpowiedzi na wniosek organ wskazał, iż produkty wprowadzone do obrotu przez B. spółka komandytowa z siedzibą w miejscowości G., tj. minikomputery, płytka A, kamery do minikomputera, karty pamięci i przedłużacze slotu kart microSD, przewody do połączenia minikomputera, nie są wyłączone spod regulacji ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym.
Z kolei Skarżący przedstawił stanowisko, że powyższe produkty nie są sprzętem elektrycznym i elektronicznym, ale komponentami, które swoje ostateczne zastosowanie znajdują w gotowym produkcie. Spółka oświadczyła również, że bez odpowiedniej wiedzy i narzędzi z przedmiotowych produktów nie można korzystać. Gotowe sprzęty składają się z kilku komponentów, które wymagają odpowiedniej wiedzy i specjalistycznego połączenia ze sobą. Powyższe w ocenie Wnioskodawcy, oznacza, że produkty te nie są sprzętem, co jego zdaniem skutkuje tym, iż nie podlegają przepisom ustawy ZSEiE.
Z takim stanowiskiem skarżącej nie sposób się zgodzić.
Jak trafnie zauważył Organ, załącznik IB dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (WEEE) zawiera katalog produktów - urządzeń elektrycznych i elektronicznych objętych ww. dyrektywą. Wśród nich wymieniono m. in. płyty główne, minikomputery, jak również pozostałe urządzenia do zbierania, przechowywania, przetwarzania, prezentowania lub przekazywania informacji drogą elektroniczną oraz pozostałe produkty lub urządzenia przesyłające dźwięk, obrazy lub pozostałe informacje za pomocą technologii telekomunikacyjnej. Zdaniem Sądu, powyższy fakt przesądza o tym, że za sprzęt podlegający regulacjom ustawy ZSEiE należy uznać minikomputery R. , płytki A, oraz kamery, karty pamięci. Z kolei zgodnie z opracowanym przez Dyrekcję Generalną ds. Środowiska Komisji Europejskiej dokumencie pt.: "Najczęściej zadawane pytania na temat dyrektywy 2012/19/UE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE)", kable wprowadzane na rynek osobno, niebędące częścią innego sprzętu, są uważane za sprzęt elektryczny i elektroniczny, co przesądza o tym, iż przedłużacze slotu kart microSD, a także przewody do połączenia minikomputera także należy uznać za sprzęt podlegający regulacjom ustawy ZSEiE.
Odnosząc się do argumentacji skarżącego, Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 1 ZSEiE, "ustawa określa środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi przez zapobieganie niekorzystnym skutkom wytwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zwanego dalej "zużytym sprzętem", i gospodarowania nim lub przez ograniczanie tych skutków oraz ogólnych skutków wykorzystania zasobów i poprawę efektywności ich wykorzystania". Celem omawianej regulacji jest więc 1) ochrona środowiska; 2) ochrona zdrowia ludzi, a środkiem wybranym przez ustawodawcę do realizacji tych celów jest zapobieganie niekorzystnym skutkom wytwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Zdaniem Sądu, postulowane przez skarżącą twierdzenie, iż zbiór komponentów (w rozumieniu European WEEE Registers Network, dalej: EWRN) oraz zbiór sprzętów się wykluczają, nie daje się pogodzić z celem ZSEiE. Nie ulega wątpliwości, że wykluczenie z zakresu terminu "sprzęt" wszystkich przedmiotów, będących – w świetle EWRN – komponentami, nie znajduje uzasadnienia na gruncie ZSEiE, gdyż niosłoby za sobą negatywne konsekwencje dla ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Z tego względu należy stwierdzić, iż przedmioty będące w świetle EWRN komponentami mogą być sprzętami w świetle ZSEiE. Tym samym zarzut skarżącej, iż minikomputery R. , płytki A, kamery, karty pamięci i przedłużacze slotu kart microSD, a także przewody do połączenia minikomputera nie mogą być sprzętem, gdyż wpisują się w definicję komponentu, uznać należy za nietrafny, a zaskarżona decyzja w tym zakresie odpowiada prawu. Organ zatem prawidłowo wskazał, iż podmiot wprowadzający przedmiotowe produkty będzie podlegał pod wszelkie obowiązki wskazane w ustawie ZSEiE.
Sąd nie uznał za trafiony zarzut art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 t. - Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na rozstrzygnięciu występujących w sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść przedsiębiorcy, a tym samym naruszenie wyrażonej w ww. przepisach zasad przyjaznej dla przedsiębiorców interpretacji przepisów oraz rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony. Przepis ten, określający zasadę przyjaznej interpretacji przepisów, dotyczy postępowania, którego przedmiotem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia. Postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji nie należy do kręgu zakreślonych wskazanym przepisem.
Nietrafione okazały się także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wskazane w skardze.
Z powyższych względów skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.