II SA/Po 683/24

II SA/Po 683/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-01-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Marek Sachajko
Robert Talaga /sprawozdawca/
Wiesława Batorowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 977
art, 4 ust. 2 pkt 1-2, art. 53 ust. 4, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1, ust. 5a, ust. 6-7, art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
art. 6, art. 17
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody
Dz.U. 2024 poz 54
art. 73 ust. 1
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.)
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
§ 6, § 7
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor WSA Robert Talaga (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A. K. i A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 sierpnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. z dnia 27 lipca 2023 r., nr [...] znak [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 lipca 2023 r. nr [...] Wójt Gminy K. (dalej również: "organ pierwszej instancji") ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku produkcyjno-magazynowego z zapleczem socjalno-biurowym oraz budowie zbiornika przeciwpożarowego na wodę na terenie działki o nr ewid.[...] położonej w miejscowości G., gmina K. (dalej jako: "inwestycja").
Pismem z dnia 1 sierpnia 2023 r. uczestnicy postępowania: I. i A. Z., A. i A. K., Z. W., Z. i S. W., E. D., T. S., S. Ł., A. i D. P. oraz M. D. złożyli odwołanie od ww. decyzji, w którym wskazali, że nie zgadzają się na realizację inwestycji. W ich ocenie będzie ona miała negatywny wpływ na ich warunki życia, a ich działki stracą na wartości.
Decyzją z dnia 21 sierpnia 2024 r. (znak: [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "SKO [...]" lub "organ odwoławczy") umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do: A. K., Z. W., S. W., Z. W., P. W., M. D., S. Ł., A. P., D. P., M. D. i A. D. oraz utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości.
W uzasadnieniu organ odwoławczy zwrócił uwagę, że stronami w niniejszym postępowaniu będą właściciele działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], a więc tych nieruchomości, które bezpośrednio graniczą z działką na której planowana jest inwestycja. Do tych osób należą: A. i I. Z. oraz A. K.. Pozostali odwołujący się nie są więc stronami postępowania.
SKO [...] ponownie przeanalizowało zebrany materiał dowodowy i ustalenia poczynione w decyzji Wójta Gminy K. z 27 lipca 2023 r. przyjmując, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Pismem z dnia 4 września 2024 r. A. K. i A. Z., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę co do punktu II decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 sierpnia 2024 r. (znak: [...]), w którym utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 27 lipca 2023 roku, nr [...] roku w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj:
1) art. 7, art. 11, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na niewłaściwym i niewyczerpującym zbadaniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszystkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;
2) art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie przeprowadzenia procedury uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, który jest organem uprawnionym do zajęcia stanowiska w kwestii ochrony przyrodniczej terenu i ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu terenu na którym ma zostać zrealizowane przedsięwzięcie;
3) art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprawidłową merytoryczną kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, która była obciążona naruszeniem przepisów natury procesowej i materialnej.
Ponadto w skarzdze wskazano także na naruszenia prawa materialnego, tj:
1) art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 6-7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie warunków zabudowy pomimo naruszenia parametrów technicznych odnoszących się do wymagań w zakresie nowej zabudowy;
2) art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie dokonania analizy planowanej inwestycji w zakresie zgodności tego zamierzenia z ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
3) § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez uznanie, że ustalenie szerokości frontu dla planowanej inwestycji w granicy od 22 do 25 m jest prawidłowe, w sytuacji gdy parametr ten przekracza średnią wartość szerokości frontu działek na obszarze analizowanym, który wynosi 15 m;
4) § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez uznanie, że prawidłowe jest ustalenie górnej krawędzi elewacji frontowej dla planowanej inwestycji na poziomie 7 do 11 m, w sytuacji gdy parametr ten przekracza średnią wartość przyjętą w obszarze analizowanym, która wynosi 6 m;
5) art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, że planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i zaniechanie przeprowadzenia postępowania w tym zakresie;
6) art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska poprzez zaniechanie uwzględnienia ograniczeń wynikających z ustanowienia w trybie ustawy o ochronie przyrody obszaru chronionego krajobrazu;
7) art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie uzgodnienia dotyczącego spełniania warunków wynikających z ograniczeń zawartych w uchwale nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 24 czerwca 2019 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina P. .
W konsekwencji skarżący wnieśli o uchylenie jej w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę SKO [...] wniosło o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty okazały się zasadne.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku produkcyjno-magazynowego z zapleczem socjalno-biurowym oraz budowie zbiornika przeciwpożarowego na wodę na terenie działki o nr ewid.[...] położonej w miejscowości G., gmina K. (dalej jako: "inwestycja").
Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa, co w odniesieniu do przepisów prawa materialnego mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w zakresie dotyczącym przepisów procesowych mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnia to ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.), tj. w brzmieniu obwiązującym przed 24 września 2023 r., co wynika z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688). Do takiej też wersji przepisów Sąd będzie odnosił się w dalszej części uzasadnienia.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Jak to wynika z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5 tego przepisu, z wyjątkami określonymi w ust. 2-5. Pierwszym i podstawowym warunkiem jest zachowanie wymogu kontynuacji funkcji zagospodarowania i zabudowy terenu - tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymaga, żeby istniała co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Innym z nich jest zaś zgodność decyzji z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.).
W rozpoznawanej sprawie Sąd w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na uchybienia w zakresie sporządzenia projektu decyzji, które znajdują swoje przełożenie na ocenę prawidłowości dopełnienia procedury uzgodnień decyzji o warunkach zabudowy, bowiem organ współdziałający uzgadnia konkretny projekt decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 11 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 957/14, dostępnym jw.). W myśl art. 53 ust. 4 u.p.z.p. oraz odnoszącego się wprost do wydawania decyzji o warunkach zabudowy art. 60 ust. 1 u.p.z.p., określone w nich decyzje wydaje się "po uzgodnieniu". Zatem już z treści tych przepisów wynika, że uzgodnienie polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym utrwaliła się linia orzecznicza, zgodnie z którą przedmiotem postępowania uzgodnieniowego (art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) jest projekt decyzji o warunkach w takim jego ostatecznym kształcie, w jakim organ zamierza wprowadzić go do porządku prawnego jako wiążące rozstrzygnięcie. Organ uzgadniający nie ocenia bowiem sposobu prowadzenia postępowania głównego, czy też samego wniosku inwestora, lecz piowinien odnieść się tylko do projektu decyzji w kontekście, czy jest on sprzeczny z przepisami prawa (por. wyroki NSA z dnia: 25 września 2012 r. sygn. II OSK 878/11, 26 listopada 2010 r. sygn. II OSK 1804/09, 9 czerwca 2009 r. sygn. II OSK 947/08, 2 kwietnia 2015 r. sygn. II OSK 2252/13 - orzeczenia przywołane w wyroku NSA z dnia 29 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1805/17, dostępne jw.). Jednocześnie zaznacza się również, że przez uzgodnienie decyzji nie należy rozumieć tylko uzgodnienia jej projektu w oderwaniu od zamierzenia inwestycyjnego ani też, że uzgadnia się samo zamierzenie inwestycyjne w oderwaniu od projektu decyzji. Istnieje bowiem ścisły związek pomiędzy zamierzeniem inwestycyjnym a dotyczącą go decyzją o warunkach zabudowy, której projekt jest przesyłany właściwemu organowi w ramach postępowania uzgodnieniowego (tak NSA w wyroku z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 125/11, dostępnym jw.). Stąd też podstawowym zadaniem organu prowadzącego postępowanie główne jest prawidłowe, zgodne z przepisami sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli projekt decyzji o warunkach zabudowy nie będzie spełniał wymaganych warunków, to uzgodnienie tego projektu nie będzie możliwe, co nie oznacza, że takie uzgodnienie nie będzie możliwe w sytuacji, gdy projekt decyzji będzie sporządzony poprawnie. Dlatego dla wyniku rozstrzygnięcia, jakie może zapaść w postępowaniu uzgodnieniowym dotyczącym decyzji o warunkach zabudowy, istotne znaczenie ma poprawność sporządzenia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Możliwa jest bowiem sytuacja, że brak uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jest wynikiem braków czy nieprawidłowości tkwiących w samym projekcie decyzji o warunkach zabudowy, a nie wynika z rodzaju i charakteru planowanej inwestycji (tak NSA w wyroku z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt II OSK 1645/23, dostępnym jw.). Przy czym podkreślić należy, że przedmiotem postępowania uzgodnieniowego jest konkretny projekt decyzji o warunkach zabudowy, a organ współdziałający ma obowiązek zbadania sprawy pod określonym kątem i wyrażenia w wiążącej formie swojego stanowiska (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 października 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 490/22, dostępny jw.).
W ocenie Sądu zasadnie skarżący zauważyli, iż projekt decyzji, która została wydana w dniu 27 stycznia 2023 r., nie został przedstawiony do uzgodnienia wszystkim właściwym organom współdziałającym w wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu (tj. decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy - patrz: art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.). Jeśli chodzi o te wymagania, to zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Z kolei zgodnie z art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z organami wymienionymi w kolejnych punktach tego przepisu.
Ze względu na uwarunkowania niniejszej sprawy, organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że projekt decyzji skierowano do uzgodnień: ze Starostą O. w zakresie ochrony gruntów rolnych oraz w zakresie drogi powiatowej, a także z Dyrektorem Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] w K.. W tym względzie zabrakło stosownych uzgodnień, które powinny być wysłane zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w P., co zostało podniesione w skardze. w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 (w odniesieniu do obszarów położonych w granicach parku i jego otuliny;) obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Sąd jeszcze raz przypomina, że jednym z wymogów wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest to, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, co wynika z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Dla oceny spełnienia tego warunku istotne zaś są uzgodnienia, o których mowa w art. 53 ust. 4 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. Szczególnego znaczenia nabiera tu uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., tj. regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Sąd zwraca uwagę na braki w zakresie uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P. (dalej: RDOŚ w P.; RDOŚ) w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 1 października 2021 r. sygn. akt II OSK 170/21 (dostępnym jw.), obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z właściwym organem ochrony środowiska, w sytuacjach przewidzianych w art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., jest podyktowany koniecznością ochrony dobra publicznego, jakim jest szeroko rozumiana ochrona środowiska (w tym środowiska przyrodniczego).
Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz.U. z 2024 r., poz. 1478) formami ochrony przyrody są m.in. parki krajobrazowe (pkt 3) i obszary Natura 2000 (pkt 5). Zakazy, jakie mogą zostać wprowadzone w związku z istnieniem parku krajobrazowego, określa art. 17 tej ustawy. Ponadto z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (aktualnie: Dz.U. z 2024 r., poz. 54) wynika obowiązek uwzględnienia wymagań związanych z ochroną środowiska w decyzji o warunkach zabudowy, w tym w szczególności [patrz: art. 73 ust. 1 pkt 1] ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2023 r. poz. 1336, 1688 i 1890) parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego, pomników przyrody oraz ich otulin.
Kwestie ograniczeń wynikających z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest nieruchomość, nie podlegają badaniu przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem współdziałającym. Organ taki uprawniony jest do zajęcia stanowiska w kwestii ewentualnej ochrony przyrodniczej terenu i ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu, a stanowisko to przybiera formę postanowienia. Powoduje to obowiązek organu współdziałającego do wykazania, że budowa obiektu budowlanego narusza zakazy niszczenia, uszkadzania, przekształcania obszaru, czy też trwale zniekształca rzeźbę terenu itd. Owo przyzwolenie lub jego brak winny opierać się na tych elementach przyszłego rozstrzygnięcia, które mieszczą się w zakresie właściwości współdziałającego organu (tak NSA w wyroku z dnia 29 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1785/11, dostępnym jw.). Dlatego też organ wydający decyzję o warunkach zabudowy dla terenu znajdującego się na obszarze podlegającym ochronie musi wystąpić o uzgodnienie inwestycji do regionalnego dyrektora ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 5/12, dostępny jw.).
W niniejszej sprawie nie ma stosownych dokumentów potwierdzających przeprowadzenie procedury niezbędnych uzgodnień. W tym zakresie dotyczyło to uzgodnienia dotyczącego spełniania warunków wynikających z ograniczeń zawartych w uchwale nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 24 czerwca 2019 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Dolina P. , obejmującego obszar o powierzchni 10 602,40 ha położony na terenie gmin: B. 810,41 ha, D. 637,65 ha, G. nad P. 1 679,96 ha, G.1 1 596,63 ha, K. 58,39 ha, Ł. 2 145,63 ha, N. 292,43 ha, S. 3 381,3 ha (§ 1 uchwały). W szczególności istotne było uzgodnienie w odniesieniu do § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały, którym wprowadzono na terenie województwa w. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Z powyższego wynika, że uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. w istocie nie miało miejsca. W sprawie miało zatem miejsce naruszenie art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., a także przepisów ustawy o ochronie przyrody i Prawa ochrony środowiska. Ostatnia z tych uwag nie zmienia jednakże w żaden sposób tej podstawowej tezy, że w zasadzie całe postępowanie wyjaśniające, a w tym uzyskanie wszystkich niezbędnych uzgodnień, powinno być przeprowadzone jeszcze raz od początku. Dopiero usuniecie uchybień o charakterze procesowym umożliwi jednoznaczne zajęcie merytorycznego stanowiska przez organ względem zaproponowanych warunków zabudowy planowanego przedsięwzięcia. Dopiero wówczas będzie bowiem możliwie prawidłowe ustalenie czy wnioskowane przedsięwzięcie budowlane będzie miało negatywny wpływ na warunki zdrowia i życia mieszkańców dotąd cichego i spokojnego zakątka miejscowości, ale przede wszystkim środowiska. Istotne będzie dopiero wówczas rozstrzygnięcie, czy takie przedsięwzięcie może znacząco negatywnie wpływać na cele ochrony występującego na terenie objętym wnioskiem o warunki zabudowy, a zatem czy konieczne jest poddanie przedmiotowego przedsięwzięcia ocenie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na ww obszar.
Na tym etapie przedwczesne jest odnoszenie się do merytorycznego rozstrzygnięcia podjętego przez organy administracji. Mimo powyższego Sąd dodatkowo zauważa, że zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p. (dodanym przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. - Dz.U. z 2021 r., poz. 1986, zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 3 stycznia 2022 r.) na obszarze analizowanym, wyznaczonym wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę.
W niniejszej sprawie front terenu wynosił ok. 70 m, a zatem jego trzykrotność to ok. 210 m. W niniejszej sprawie obszar został wyznaczony na załączniku graficznym w odległości ok. 700 m. W tym względzie organy administracji uznały, że nie doszło do nieprawidłowości przy wyznaczaniu obszaru analizowanego, gdyż istniały podstawy do powiększenia granic obszaru analizowanego ponad wyznaczony w sprawie obszar minimalny, a przemawiał za tym charakter inwestycji i okoliczność działka inwestycyjna sąsiaduje z dużym kompleksem leśnym. Takie stanowisko wymaga jednak pogłębionego uzasadnienia aby uznać je za wyczerpujące w granicach przyjętych założeniami planowanego przedsięwzięcia. W obszarze analizowanym jednocześnie organy uznały, że występuje mieszkaniowa jednorodzinna, budynki gospodarcze i gospodarczo - garażowe, w tym zabudowa zagrodowa oraz zabudowa produkcyjna i magazynowa przez co budowa nowych budynków nie jest sprzeczna z funkcją istniejącą na zastanym obszarze analizowanym. W sprawie o ustalenie warunków zabudowy organy powinny skoncentrować się na zastanych uwarunkowaniach zagospodarowania terenu (działek) znajdujących się na obszarze analizowanym. To analiza występujących funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu powinna być punktem wyjścia dla oceny, czy przedsięwzięcie inwestora wpisuje się w zastane uwarunkowania urbanistyczno - architektoniczne. W każdym indywidualnym przypadku należy widzieć obszar analizowany jako urbanistyczną całość. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowego zagospodarowania (zabudowy), jak również nowej funkcji istniejącej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowego zagospodarowania (zabudowy), a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze (tak NSA w wyroku z dnia 9 grudnia 2021 r. sygn. akt II OSK 583/21, dostępnym jw.). Przywołany przepis powinien być rozumiany w ten sposób, że brak w obszarze analizowanym zabudowy legalnej skutkuje odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy z racji niespełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Zgodnie z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, uwzględniając potrzeby kształtowania ładu przestrzennego, w tym przeciwdziałania powstawaniu konfliktów przestrzennych. Zgodnie z art. 61 ust. 7 u.p.z.p. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, należy określić wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy; 1a) maksymalnej intensywności zabudowy oraz maksymalnej i minimalnej nadziemnej intensywności zabudowy; 2) udziału powierzchni zabudowy; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości zabudowy; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia i układu połaci dachowych); 6) minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej; 7) minimalnej liczby miejsc do parkowania; 8) minimalnej liczby miejsc do parkowania.
W tym względzie Sąd jedynie dostrzegł, że w odniesieniu do przedłożonych na obecnym stanie sprawy dokumentów organy nie naruszyły zakwestionowanego w skardze przepisu § 6 rozporządzenia rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588 ze zm.) - dalej: rozporządzenie [akt ten obowiązywał w czasie rozstrzygania sprawy przez organy administracji] zgodnie z którym szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20% (ust 1). Dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 2). Analiza urbanistyczna wskazywała bowiem, iż szerokość frontu działek na analizowany obszarze jest zróżnicowana. Parametr ten wynosił dla budynków mieszalnych jednorodzinnych od 10 do 24 m. Natomiast dla budynków gospodarczo garażowych od 5 m do 27,5 m, i budynków produkcyjnych i magazynowych od 14,5 m do 25 m Średni parametr to 15 m. Dla inwestycji organ ustalił wartość od 22 do 25 m. Parametr ten przekraczał średnią wartość, jednakże w granicach przyjętych w przedstawionej analizie dla ustalenia warunków zabudowy przez co rozstrzygnięcie organów w tym względzie należało uznać za prawidłowe. Podobnie rzecz się ma w odniesieniu do zarzut naruszenia § 7 rozporządzenia zgodnie z którym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust.1). Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4). W przedmiotowej sprawie parametr ten wynosił dla budynków mieszalnych jednorodzinnych od 6,5 do 8,5 m. Natomiast dla budynków gospodarczo garażowych od 3 m do 8,5 m, i budynków produkcyjnych i magazynowych od 7 m do 11 m. Średni parametr to 6 m. Dla inwestycji organ ustalił wartość od 7 do 11 m. Parametr ten przekraczał średnią wartość, jednakże nie przekraczał parametru przyjętego w analizie dla ustalenia warunków zabudowy w obszarze analizowanym złożonego w przedmiotowej sprawie.
Powyższe dodatkowe spostrzeżenia nie zmieniają faktu, ż organy administracji nie przeprowadziły prawidłowo całego postępowania administracyjnego, a rozstrzygnięcie nie odpowiada zasadom wynikającym przepisów art. 7 (zasada prawdy obiektywnej), art. 8 § 1 (zasada wzbudzania zaufania do władzy publicznej), art. 11 (zasada przekonywania), jak i szczegółowych przepisów postępowania art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Nastąpiło to w powiązaniu z naruszeniem przepisów prawa materialnego - art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz przepisów szczególnych z zakresu ochrony przyrody i środowiska. To wszystko składa się na brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego i zgromadzenia kompletnego materiału procesowego oraz rozpatrzenia całokształtu okoliczności sprawy.
Wszystkie powyżej sygnalizowane kwestie i aspekty sprawy wymagają ponownej i poszerzonej analizy oraz odpowiedniego uzasadnienia w decyzji o warunkach zabudowy. Potrzebne jest zatem, jak już Sąd wspomniał, przeprowadzenie postępowania administracyjnego od początku. Stwierdzone braki i uchybienia wskazują na to, że decyzja organu odwoławczego również nie sprostała wymaganiom w omawianym zakresie, gdyż w istocie ostatecznie powieliła i utrwaliła błędy organu I instancji i niedostatki wydanej przez ten organ decyzji. W sprawie zaszły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Popełnione przez organ uchybienia o charakterze procesowym mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro wskazują na brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego w ramach współdziałania z organami uzgadniającymi, oraz wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy. Doprowadziło to do wydania decyzji pozytywnej bez poprzedzania tego rozstrzygnięcia prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, jak i bez należytego oparcia decyzji na prawidłowych ustaleniach faktycznych i obwiązujących przepisach prawa materialnego.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd wziął pod uwagę wniosek strony skarżącej, wynik sprawy i wysokość uiszczonych w tej sprawie kosztów sądowych (500 zł wpisu od skargi), jak również wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935).