II SA/Po 66/26

II SA/Po 66/26 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2026-03-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Paluszyńska /przewodniczący/
Jacek Rejman
Tomasz Świstak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
uchylono postanowienia I i II instancji
Sentencja
Dnia 11 marca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świstak (sprawozdawca) Asesor WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2026 roku sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 listopada 2025 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lutego 2025 r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium") postanowieniem z 24 listopada 2025 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku spółki C. sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem tego organu z 28 lutego 2025 r., nr [...], w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki, utrzymało w mocy postanowienie wydane w I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.
Kolegium postanowieniem z 28 lutego 2025 r., nr [...], na podstawie art. 113 § 1 w zw. z art. 124 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "K.p.a."), sprostowało z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji tego organu z 30 kwietnia 2024 r., nr [...], w ten sposób, że dotychczasowe pouczenie zastąpiło następującym:
"Strona niezadowolona z niniejszej decyzji (postanowienia) może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji (postanowienia) wnieść sprzeciw do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu. Sprzeciw wnosi się za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławcze. 2. Wymagania co do treści sprzeciwu określone zostały w art. 64b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 3. Wpis od sprzeciwu ma charakter stały i wynosi 100 zł. 4. Strona może ubiegać się o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy (art. 239 do art. 262 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wzór wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej lub osobie prawnej dostępny jest pod adresem: https://www.wsa.poznan.pl/sad/21/Wzor_wniosku_o_przyznanie_prawa_pomocy."
SKO w postanowieniu przywołanym na wstępie niniejszego uzasadnienia wskazało na art. 113 § 1 K.p.a. i stwierdziło, że w sprawie omyłkowo w miejsce pouczenia o możliwości złożenia sprzeciwu pojawiło się pouczenie o możliwości złożenia skargi do WSA. Z racji tego, że strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika omyłka ta w sposób oczywisty została dostrzeżona. W ocenie organu sprostowanie powstałej omyłki nie narusza elementów stanu faktycznego sprawy, jako pierwotnie wskazanych ani też nie zmienia podstawy prawnej decyzji, czy też zastosowanego przepisu prawa, jako pierwotnie wskazanych.
W skierowanej do tut. Sądu skardze spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego oraz o przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 113 § 1 K.p.a. przez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, iż błędne wskazanie w pouczeniu decyzji środka zaskarżenia przysługującego skarżącej stanowi błąd pisarski, podczas gdy brak prawidłowego oznaczenia środka zaskarżenia przysługującego stronie stanowi naruszenie praw procesowych strony postępowania.
Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Sprawa niniejsza została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. W świetle art. 119 pkt 3 (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W sprawie niniejszej przedmiotem skargi było postanowienie wymienione w art. 119 pkt 3 P.p.s.a.
Skarga okazała się zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z 28 lutego 2025 r. zapadły z naruszeniem art. 113 § 1 K.p.a. polegającym na błędnym zastosowaniu tego przepisu, a naruszenie to mogło mieć w pływ na wynik sprawy.
Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest wydane na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji tego organu z 30 kwietnia 2024 r., nr [...]
Bezspornym przy tym pozostaje, iż decyzja powyższa zawierała nieprawidłowe pouczenie o przysługującym stronie skarżącej sposobie zaskarżenia – organ pouczył strony, że od decyzji przysługuje prawo wniesienia w terminie 30 dni skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w sytuacji gdy ze względu na charakter decyzji, będącej decyzją kasacyjną stronie przysługiwało prawo do wniesienia do tut. Sądu w terminie 14 dni sprzeciwu.
Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż zgodnie z art. 113 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.
W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie wskazuje się, że błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Omyłki to natomiast inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wyznacznikiem oczywistości omyłki jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Błędy pisarskie i omyłki powinny być zatem oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Wszystkie te wady muszą mieć też charakter techniczny i nieistotny (J. Borkowski, B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 19, 2024, art. 113 i powołane tam orzecznictwo).
Błędnego pouczenia w zakresie przysługujących stronie środków zaskarżenia nie można zaliczyć do tak rozumianych błędów pisarskich lub oczywistych omyłek. Nie jest to bowiem oczywisty błąd możliwy do zweryfikowania przez proste zestawienie treści decyzji, czy postanowienia z aktami administracyjnymi. Weryfikacja prawidłowości pouczenia często wymaga wiedzy prawniczej i nie można oczekiwać, że chociażby strona działająca bez pełnomocnika profesjonalnego wykryje tego rodzaju błąd.
W realiach niniejszej sprawy istotnym jest także, iż jakikolwiek fragment decyzji SKO z 30 kwietnia 2024 r. nie sugeruje choćby pośrednio, iż zamiarem organy było pouczenie strony o prawie wniesienia sprzeciwu, a pouczenie jej o prawie do niesienia skargi stanowiło jedynie oczywistą omyłkę pisarską.
Podkreślić należy, iż uchybienie organu nie dotyczyło wyłącznie nazwy przysługującego stronie środka zaskarżenia, ale także terminu jego wniesienia oraz wymogów jakie środek ten winien spełniać, w tym konieczności dołączenia do skargi jej odpisów w ilości po jednym dla każdej ze stron.
Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, iż uchybienie organu nie miało charakteru oczywistej omyłki pisarskiej, lecz stanowiło oczywiście wadliwe, aczkolwiek kompletne pouczenie strony o środku zaskarżenia w postaci skargi do sądu administracyjnego.
Już tylko powyższe przesadzało o niedopuszczalności zastosowania w kontrolowanej sprawie trybu sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej przewidzianego w art. 113 § 1 K.p.a.
Dalej wskazać należy, iż w przypadku błędnego pouczenia o środkach zaskarżenia, które nie spełnia przesłanek do uznania go za oczywistą omyłkę pisarską zastosowanie znajduje jedynie art. 111 K.p.a.
Zgodnie art.111 § 1 K.p.a. strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.
Jak wynika natomiast z akt sprawy, strona skorzystała z możliwości wskazanej w art. 111 § 1 K.p.a., jednakże jej wniosek został rozpoznany postanowieniem z 31 marca 2025 r., którym odmówiono uzupełnienia decyzji.
Nadto art. 111 § 1a K.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej, który wydał decyzję, może ją uzupełnić lub sprostować z urzędu w zakresie, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji.
Zarówno rozpoznanie wniosku strony o uzupełnienie zawartego w decyzji z 30 kwietnia 2024 r. pouczenia o środkach zaskarżenia (co nastąpiło postanowieniem z 31 marca 2025 r., a więc przed wydaniem zaskarżonego postanowienia z 23 listopada 2025 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej), jak i upływ terminu z art. 111 § 1a K.p.a. uniemożliwiają przyjęcie, iż zaskarżone postanowienie z 23 listopada 2025 r. oraz utrzymane przez nie w mocy postanowienie SKO w [...] z 28 lutego 2025 r., mimo wskazania wadliwej podstawy prawnej oraz błędnego uzasadnienia odpowiadają prawu, albowiem stanowią de facto postanowienia o sprostowaniu wadliwego, a zamieszczonego w decyzji z 30 kwietnia 2024 r. pouczenia o środkach zaskarżenia.
Powyższe oznacza, iż w realiach kontrolowanej sprawy brak było podstaw prawnych do procedowania przez organ z urzędu po 11 czerwca 2024 r. w przedmiocie sprostowania wadliwego pouczenia o środkach zaskarżenia zawartego w decyzji z dnia 30 kwietnia 2024 r., doręczonej stronie 28 maja 2024 r., a złożony przez stronę w tym przedmiocie wniosek został już skutecznie rozpoznany.
Mając to na uwadze Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia SKO w [...] z dnia 28 lutego 2025 r., nr [...] jako wydanej z naruszeniem przepisów postępowania – art. 113 § 1 i art. 111 § 1a K.p.a., które to naruszenia jak wykazano powyżej mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm ).