II SA/Po 655/25

II SA/Po 655/25 - Postanowienie WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Danuta Rzyminiak-Owczarczak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 2, art. 58 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 października 2025 r. sprawy ze skargi Koła Łowieckiego nr [...] w M. z siedzibą w G. na decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa S. z dnia 28 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania za szkody wyrządzone w uprawach rolnych postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł (słownie: dwieście złotych).
Uzasadnienie
Koło Łowieckie Nr [...] w M. (dalej: "skarżący"), wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Nadleśniczego Nadleśnictwa S. z dnia 28 lipca 2025 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za szkody wyrządzone przez zwierzynę leśną w uprawach rolnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że na decyzję ustalającą odszkodowanie za szkody łowieckie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe wówczas, gdy skarga spełnia wymogi formalne, została złożona w terminie oraz, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia rozpoznanie sprawy co do istoty.
Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało zatem zbadać dopuszczalność skargi wniesionej w niniejszej sprawie.
Właściwość rzeczowa wojewódzkich sądów administracyjnych określona jest przepisami art. 3 § 2 pkt 1-9 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz.935), dalej powoływanej jako "p.p.s.a."
Stosownie do art. 1 tej ustawy, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).
W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (z wyłączeniem aktów lub czynności określonym w tym przepisie);
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
4b) opinie, o których mowa w art. 119 zzl §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a.).
Należy wskazać, że wyszczególnienie w art. 3 p.p.s.a. aktów i czynności ma charakter wyczerpujący i stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż w nim wskazanych, nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Jak wynika z akt sprawy Nadleśniczy Nadleśnictwa S. na podstawie art. 46e ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 1082 ze zm., aktualnie tj. Dz.U. z 2025 r. poz. 539) wydał decyzję, która ustalił odszkodowanie za szkodę wyrządzoną w uprawach rolnych (rzepaku i łubinu) przez dziki i jelenie na działce nr [...] w m. P. gmina K., będących w posiadaniu K. K...
Zgodnie z art. 46e ustawy Prawo łowieckie Nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkód ustala wysokość odszkodowania, w drodze decyzji, biorąc w szczególności pod uwagę ustalenia zawarte w protokołach, o których mowa w art. 46a ust. 4, art. 46c ust. 5 i art. 46d ust. 8.
Zgodnie art. 49a ust.1 ustawy Prawo łowieckie, w zakresie nieuregulowanym w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie, do postępowania prowadzonego przez nadleśniczego lub dyrektora regionalnej dyrekcji Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Z normy tej wynika, że przepisy k.p.a. stosuje się tylko do samego postępowania, które prowadzi do wydania decyzji ustalającej odszkodowanie, a zakończenie postępowania czyli wydanie odpowiedniej decyzji, powoduje także iż ustaje możliwość dalszego stosowania przepisów k.p.a. W myśl natomiast art. 46e ust. 4 przywołanej ustawy właściciel albo posiadacz gruntów rolnych, na których zostały wyrządzone szkody, o których mowa w art. 46 ust. 1, a także dzierżawca albo zarządca obwodu łowieckiego niezadowolony z decyzji, o której mowa w ust. 1, może, w terminie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia, wnieść powództwo do sądu właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody.
Po wydaniu decyzji o której mowa w art. 46e Prawa łowieckiego, właściwym do rozstrzygnięcia sprawy, jest zatem sąd powszechny właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkody, o czym stanowi art. 46e ust. 4 Prawa łowieckiego.
Przytoczone powyżej regulacje wyraźnie określają tryb zaskarżania decyzji w przedmiocie odszkodowania za szkody w uprawach i płodach rolnych wyrządzone przez zwierzynę leśną i przy wykonywaniu polowania. Mimo że procedura ustalania odszkodowania kończy się wydaniem decyzji, to decyzja taka, z woli ustawodawcy podlega zaskarżeniu do sądu powszechnego, właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 września 2021 r., sygn. akt I OSK 133/21, (dostępne w CBOSA), wprawdzie akt wydany na mocy art. 46e ust. 1 ustawy Prawo łowieckie jest decyzją, to jednak jej skutki można zwalczać przed sądem powszechnym. Ustawodawca nie wprowadził dwutorowości postępowania sądowego, lecz określił jedną drogę, którą podjąć może podmiot niezadowolony z decyzji. Tą drogą jest wniesienie powództwa do sądu powszechnego, o czym strona została pouczona w zaskarżonej decyzji.
Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z § 3 p.p.s.a. postanowił o odrzuceniu skargi (pkt I sentencji postanowienia).
O zwrocie wpisu od skargi w wysokości 200 zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji postanowienia).