II SA/Po 647/22

II SA/Po 647/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-11-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Jakub Zieliński /przewodniczący/
Paweł Daniel /sprawozdawca/
Wiesława Batorowicz
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 61 ust. 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 maja 2022 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] (dalej również jako: "Kolegium" albo "organ II instancji") decyzją z dnia 31 maja 2022 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia 28 marca 2022 r. znak: [...], którą organ ustalił warunki zabudowy dlii inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurowo-socjalną o część produkcyjną, magazynową i socjalną, budowie wiaty na odpady oraz budowie urządzeń technicznych, przewidzianej do realizacji na terenie działkach o nr ewid. [...], [...], [...], obręb W., gmina W..
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że inwestor V. Sp. z o.o. (obecnie A. Sp. z o.o. – pismo z dnia 17 stycznia 2022 r.) wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy W. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurowo-socjalną o część produkcyjną, magazynową i socjalną, budowie wiaty na odpady oraz budowie urządzeń technicznych, przewidzianej do realizacji na terenie działkach o nr ewid. [...], [...], [...], obręb W., gmina W. (dalej również jako: "inwestycja").
Postępowanie w przedmiocie ustalenia decyzji o warunkach zabudowy zostało wszczęte w dniu 19 maja 2021 r., a następnie decyzją z dnia 28 marca 2022 r. ustalono warunki zabudowy dla planowanej inwestycji.
Od powyższej decyzji odwołanie w ustawowym terminie złożył P. G..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając wniesione odwołanie przytoczyło treść przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. 2022, poz. 503, dalej również jako: "ustawa" albo "u.p.z.p.") oraz aktu wykonawczego do tejże ustawy – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003, Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie"). Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 61 ust. 2 ustawy ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Jeżeli planowana inwestycja jest inwestycją produkcyjną dokonywaną w oparciu o art. 61 ust. 2 u.p.z.p., to wyłączone jest zastosowanie względem niej wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymogu zachowania zasady dobrego sąsiedztwa, a więc dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego. Eliminuje to tym samym konieczność wyznaczenia obszaru analizowanego oraz sporządzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na którym ta inwestycja jest planowana z uwagi na brak podstaw do określenia wymagań dotyczących kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania nowej zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe m.in. w przypadku, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Określenie cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a narzędziem temu służącym jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, tzw. analiza urbanistyczna, której sporządzenie nakazuje § 3 rozporządzenia.
Dokonując analizy akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Kolegium stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo uznał, iż w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki określone w art. 61 ust. 2 ustawy. Organ I instancji wyjaśnił, iż planowania inwestycja zakłada przebudowę i rozbudowę budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurowo-socjalną o część produkcyjną, magazynową i socjalną, budowie wiaty na odpady oraz urządzeń technicznych. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowa działka położona jest na obszarze przeznaczonym pod inwestycje produkcyjne (tereny przemysłowe) w nieobowiązującym w Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i W., uchwalonym przez Radę Miasta i Gminy we W. uchwałą nr [...] z dnia 2 grudnia 1994 r. (Dz. Urz. W.P. Nr 22, poz. 240 z dnia 2 grudnia 1994 r.) - zastosowanie znajdują przepisy art. 61 ust. 2 ustawy tj. w przedmiotowej sprawie nie się stosuje przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy.
Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo ustalił, że zgodnie z wypisem KRS nr [...] A. sp. z o.o. głównym przedmiotem działalności spółki jest produkcja papieru i tektury falistej oraz produkcja opakowań z tektury falistej. Inwestor również w piśmie z dnia 25 lutego 2022 r. wyjaśniał, że przedmiotowy wniosek o warunki zabudowy dotyczy przebudowy i rozbudowy istniejącego zakładu produkcyjnego, wskazał również, że funkcje produkcyjne i magazynowe są ze sobą ściśle – nierozerwalnie użytkowo powiązane.
Kolegium podniosło w dalszej kolejności, że warunku dobrego sąsiedztwa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). W cytowanym przepisie użyto terminu "inwestycje produkcyjne", który na gruncie u.p.z.p. nie posiada definicji legalnej, a zatem jest tzw. terminem nieostrym. Termin ten musi być więc każdorazowo definiowany przez organ administracji publicznej z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. Dokonując kwalifikacji obiektu o funkcji magazynowej, objętego wnioskiem inwestora, należy jednolicie stosować nazewnictwo użyte w przepisach u.p.z.p. i wolnostojący obiekt magazynowy należy zaliczyć do zabudowy produkcyjnej. Gdyby na tym terenie obowiązywał plan miejscowy, sporządzony w trybie przepisów u.p.z.p., realizacja tego rodzaju obiektu nietowarzyszącemu innej funkcji, możliwa byłaby jedynie na terenie o symbolu P - tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej (z obiektami produkcyjnymi, składowymi i magazynowymi). Załącznik nr 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) zawiera oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, przewidując, że literą "P" oznacza się tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej (tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów); z kolei rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy posługuje się jedynie pojęciem "zabudowa produkcyjna" bądź "zabudowa usługowa". Tym samym Burmistrz Miasta i Gminy W. prawidłowo ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurowo-socjalną o część produkcyjną, magazynową i socjalną, budowie wiaty na odpady oraz budowie urządzeń technicznych, przewidzianej do realizacji na terenie działkach o nr ewid. [...], [...], [...], obręb W., gmina W..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu I instancji, iż teren objęty przedmiotowym wnioskiem posiada dostęp do drogi publicznej istniejącym zjazdem poprzez działki drogowe nr geod. [...], [...] do krajowej drogi publicznej zlokalizowanej na działce nr geod. [...], [...] - ul. [...] oraz istniejącym zjazdem bezpośrednio do krajowej drogi publicznej zlokalizowanej na działkach nr geod. [...], [...] - ul. [...]; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ponadto Burmistrz Miasta i Gminy W. zwrócił się do organów, o których mowa art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o uzgodnienie projektu decyzji, co szczegółowo zostało przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na względzie Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. G. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący nie zgodził się z argumentacją organów, że w przedmiotowej sprawie można było odstąpić od zbadania, czy spełnione są warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz wyjaśnił, że zgodnie z projektem decyzji o warunkach zabudowy rodzaj inwestycji to zabudowa produkcyjno-magazynowa. Zastosowanie pisowni z łącznikiem definiuje wyraz złożony o członach równorzędnych znaczeniowo, co czytelnie unaocznia intencję do wskazania konkretnego typu inwestycji, spełniającego obydwa kryteria. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy wraz z załącznikiem graficznym, wskazują jasno, że inwestycja ma polegać na przebudowie i rozbudowie budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurowo-socjalną o część produkcyjną, magazynową i socjalną, wykonanie zbiornika retencyjnego, lokalizację silosu technicznego, wybudowanie wiaty - co za tym idzie planowana inwestycja znacznie wykracza poza funkcję produkcyjną wskazaną w ustawie. Odwołując się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz. U. z 1999 r., Nr 112, poz. 1316 ze zm.) skarżący wyjaśnił, że osobno należy traktować obiekty przemysłowe i magazynowe. W klasie 1251 znajdują się budynki przemysłowe, obejmujące budynki przeznaczone na produkcję. Natomiast klasa 1252 obejmuje powierzchnie magazynowe. Oznacza to, że funkcja produkcyjna i magazynowa są rozdzielne.
Skarżący podał, że nadużyciem jest stanowisko inwestora, że inwestycja produkcyjna jest nierozerwalna z funkcją magazynową i socjalną, co nie jest prawdą. Nadużyciem jest uznawanie części magazynowych i socjalnych przy produkcji za funkcje nierozerwalne. Wreszcie skarżący podał, że zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej we W. na działce nr [...] znajduje się strefa ochrony stanowisk archeologicznych, co powoduje, że wydana decyzja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 329 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym zarządzeniem z dnia 16 września 2022 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia 28 marca 2022 r., o ustaleniu warunków zabudowy dlii inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurowo-socjalną o część produkcyjną, magazynową i socjalną, budowie wiaty na odpady oraz budowie urządzeń technicznych, przewidzianej do realizacji na terenie działkach o nr ewid. [...], [...], [...], obręb W., gmina W..
Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Okolicznością sporną w niniejszej sprawie pozostaje, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 ust. 2 ustawy, a więc czy możliwe było odstąpienie od zbadania, czy planowana inwestycja spełnia wymogi zasady dobrego sąsiedztwa. Przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z treścią art. 61 ust. 2, nie stosuje się bowiem do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.
Jak wskazuje się w orzecznictwie, termin "inwestycje produkcyjne", który na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie posiada definicji legalnej, a zatem jest tzw. terminem nieostrym. Termin ten musi być więc każdorazowo definiowany przez organ administracji publicznej z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt: II OSK 1845/15, Baza NSA).
Faktem bezspornym pozostaje, że działka objęta wnioskiem o warunki zabudowy położona jest na obszarze przeznaczonym pod inwestycje produkcyjne (tereny przemysłowe) w nieobowiązującym w Miejscowym Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i W., uchwalonym przez Radę Miasta i Gminy we W. uchwałą nr [...] z dnia 2 grudnia 1994 r. (Dz. Urz. W.P. Nr 22, poz. 240 z dnia 2 grudnia 1994 r.). W konsekwencji rację należało przyznać organom administracji publicznej, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy art. 61 ust. 2 ustawy, a więc nie się stosuje przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Dokonując powyższej oceny zauważyć należy, że jak prawidłowo ustaliły organy, zgodnie z wypisem KRS nr [...] A. sp. z o.o., głównym przedmiotem działalności spółki jest produkcja papieru i tektury falistej oraz produkcja opakowań z tektury falistej. Inwestor w piśmie z dnia 25 lutego 2022 r. wyjaśniał, że przedmiotowy wniosek o warunki zabudowy dotyczy przebudowy i rozbudowy istniejącego zakładu produkcyjnego, wskazując również, że funkcje produkcyjne i magazynowe są ze sobą ściśle - nierozerwalnie użytkowo powiązane.
Sąd podkreśla, że dokonując kwalifikacji obiektu o funkcji magazynowej, objętego wnioskiem inwestora, należy jednolicie stosować nazewnictwo użyte w przepisach u.p.z.p. i wolnostojący obiekt magazynowy należy zaliczyć do zabudowy produkcyjnej. Gdyby na tym terenie obowiązywał plan miejscowy, sporządzony w trybie przepisów u.p.z.p., realizacja tego rodzaju obiektu nietowarzyszącemu innej funkcji, możliwa byłaby jedynie na terenie o symbolu P - tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej (z obiektami produkcyjnymi, składowymi i magazynowymi). Załącznik nr 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) zawiera oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, przewidując, że literą "P" oznacza się tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej (tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów); z kolei rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy posługuje się jedynie pojęciem "zabudowa produkcyjna" bądź "zabudowa usługowa". Tym samym organy prawidłowo ustaliły warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie budynku produkcyjno-magazynowego z częścią biurowo-socjalną o część produkcyjną, magazynową i socjalną, budowie wiaty na odpady oraz budowie urządzeń technicznych, przewidzianej do realizacji na terenie działkach o nr ewid. [...], [...], [...], obręb W., gmina W., bez uprzedniego sporządzenia analizy urbanistycznej. Sąd podziela bowiem stanowisko, że funkcje produkcyjne, magazynową i socjalną są ze sobą powiązane i wbrew zarzutom skargi nie można każdej z tych funkcji traktować oddzielnie.
W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że nadużyciem jest traktowanie części magazynowych i socjalnych przy produkcji za funkcje nierozerwalne. Należy bowiem mieć na względzie, że niezwykle restrykcyjna wykładnia, którą proponuje skarżący powodowałaby, że w praktyce niemożliwe byłoby realizowanie tego rodzaju inwestycji. Tymczasem funkcja produkcyjna musi funkcjonować obok funkcji magazynowej (zarówno towarów wykorzystywanych w produkcji, jak i ich wytwarzanych w jej toku) oraz socjalnej, związanej z zapleczem pracowniczym. Odwoływanie się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, z pominięciem regulacji norm planowania i zagospodarowania przestrzennego uznać zatem należało za wadliwe.
Idąc dalej Sąd stwierdza również, że w sprawie spełnione zostały pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 ustawy, gdyż nie budzi wątpliwości Sądu, że teren ma dostęp do drogi publicznej, istnieje wystarczające uzbrojenie a teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przez wydaną decyzję innych przepisów, również wniesiona skarga nie zawiera w tym zakresie zarzutów.
Odnosząc się do zarzutu, iż zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej we W. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy W. – część H na działce nr [...] znajduje się strefa ochrony stanowisk archeologicznych, co powoduje, że wydana decyzja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi, zauważyć należy, że opieka nad zabytkami, stosownie do art. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2022 r., poz. 840 ze zm.), w szczególności polega na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu m.in. zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków, udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków oraz uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 18 ust. 1 powołanej wyżej ustawy nakazuje ochronę zabytków i opiekę nad zabytkami uwzględniać m.in. przy sporządzaniu i aktualizacji strategii rozwoju gmin, studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb, strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków (art. 19 ust. 3).
Jak wskazuje analiza zapisów studium, obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy W. w granicach "stref ochrony stanowisk archeologicznych" ustala się obowiązek prowadzenia badań archeologicznych podczas realizacji inwestycji związanych z zabudowaniem i zagospodarowaniem terenu zgodnie z przepisami odrębnymi. Nakaz powyższy nie stanowi jednak okroczności uniemożliwiającej wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a jego wyegzekwowanie może mieć miejsce dopiero na etapie późniejszym, a więc na etapie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.