VII SA/Wa 1070/14

VII SA/Wa 1070/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Machlejd
Halina Emilia Święcicka /przewodniczący/
Joanna Gierak-Podsiadły /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
art. 35 ust. 4
Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2015 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez P. B. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...], którą – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; zwanej dalej: k.p.a.) – organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...].
Wymienioną decyzją z dnia [...]grudnia 2013 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, dalej; Prawo budowlane), po rozpatrzeniu wniosku P.S.A. w K.z dnia 14 października 2013 r., skutecznie uzupełnionego w dniu 18 listopada 2013 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wprowadzenia linii napowietrznej 400 kV relacji [...]-[...]oraz linii napowietrznej 400 kV z kierunku [...] do stacji elektroenergetycznej 400 kV [...], na terenie działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. [...]W., gmina S., wraz z rozbiórką istniejącego odcinka napowietrznej jednotorowej linii 400 kV relacji [...]-[...]od istniejącego słupa nr [...]do projektowanego słupa nr [...], na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. [...]W., gmina S., w ramach realizacji przedsięwzięcia pn. "budowa stacji elektroenergetycznej 400 kV [...] i wprowadzeń liniowych".
Od powyższej decyzji Wojewody [...]odwołanie wniósł P. B.. Skarżący podniósł m. in., iż złożony projekt budowlany w zakresie posadowienia projektowanych słupów nr [...] i [...]w obrębie jego działki nr [...] jest niezgodny z planem miejscowym oraz decyzją Starosty [...]z dnia [...] września 2013 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości nr [...]. W decyzji tej strefa ochronna linii 40 kV przechodzi przez jego budynek gospodarczy, natomiast w projekcie budowlanym – cały ten budynek znajduje się w strefie ochronnej. Nadto, skarżący wskazał, że dostarczona przez inwestora dokumentacja geologiczno-inżynierska jest prawdopodobnie sfałszowana, albowiem w dniu 3 i 4 grudnia nie były dokonywane wiercenia geologiczne w zakresie deklarowanym w dokumentacji. Skarżący podniósł również, że posadowienie słupów nie uwzględnia przebiegu istniejącej instalacji odwadniającej oraz, że decyzja środowiskowa Wójta Gminy [...]nie zapewnia ochrony czynnego gniazda bociana białego, usytuowanego przy budynku na działce nr [...]. Wskazał także, że ww. decyzja Starosty [...] zezwala na zajęcie części jego nieruchomości, jednocześnie nie zezwala na demontaż linii 400 kV.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji uznając decyzję Wojewody [...]za prawidłową podał, iż inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę i prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Ponadto, inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, zawierający informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane, oraz zaświadczenia o których mowa w art. 12 ust. 7 cyt. powyżej ustawy.
Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z ustaleniami uchwały Rady Gminy [...]z dnia [...]kwietnia 2013 r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod stację elektroenergetyczną 400 kV [...]z wprowadzeniami obejmującymi istniejącą linię 220 kV oraz istniejące i projektowane linie 400 kV dla części wsi: W., P., S., gmina S. (Dz. Urz. Woj. [...]z 2013 r., poz. [...]). Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył również decyzję Wójta Gminy [...]z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji elektroenergetycznej 400 kV [...]wraz z jej wprowadzeniami liniowymi" (przewidziane w tej decyzji warunki konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczą budowy stacji elektroenergetycznej, która nie jest objęta zakresem decyzji Wojewody [...]z dnia [...]g rudnia 2013 r., nr [...], znak: [...]).
Wobec spełnienia przez inwestora, wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, na podstawie art.35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się do treści odwołania organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przyjęta przez inwestora lokalizacja słupa nr [...] odbiega wprawdzie od lokalizacji slupów oznaczonej na załączniku graficznym do miejscowego planu, jednak zgodnie z § 28 miejscowego planu, na terenie oznaczonym symbolem 14R (teren, na którym zaplanowano posadowienie słupa nr [...]) ustalono nie tylko przebieg linii 400 kV zgodnie z rysunkiem planu oraz przepisami odrębnymi (§ 28 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu), lecz dopuszczono również lokalizację słupów na zasadach określonych w przepisach odrębnych (§ 28 ust. 1 pkt 3 miejscowego planu). Ponadto przeznaczenie terenów określonych symbolem 14R określa § 16 ust. 1 miejscowego planu jako tereny rolnicze z przebiegiem istniejących i projektowanych linii elektroenergetycznych z pasami technologicznymi. Natomiast § 16 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu na terenie oznaczonym symbolem 14R dopuszcza lokalizację słupów związanych z liniami elektroenergetycznymi. Wobec powyższego korzystając z unormowań zawartych w § 16 ust. 3 pkt 4 oraz w § 28 ust. 1 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestor może posadowić słup nr [...]w miejscu przewidzianym w projekcie zagospodarowania terenu.
Dalej, organ odwoławczy podał, iż brak jest również podstaw do stwierdzenia, że projekt budowlany narusza art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.). Przyjęta w projekcie lokalizacja słupów na działce odwołującego się nie utrudnia w sposób znaczący możliwości wykorzystywania tej działki w sposób zgodny z jej przeznaczeniem, a tym samym stanowi rozwiązanie ograniczające skutki ujemnego oddziaływania obiektów budowlanych na grunty.
Odnosząc się do zarzutu niezgodności projektowanej inwestycji z decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] ograniczającą sposób korzystania z działki nr [...], z uwagi na różnice w oznaczeniu strefy ochronnej linii organ wskazał, że szerokość pasa technologicznego linii 400 kV określa obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako 40 m z każdej strony od osi istniejącej linii 400 kV [...]-[...]oraz po 35 m z każdej strony od osi pozostałych linii 400 kV (§ 2 ust. 1 pkt 13 miejscowego planu). Wyznaczone na projekcie zagospodarowania terenu na działce nr [...] granice pasów technologicznych linii to od strony północnej granica pasa technologicznego linii 400 kV [...] (35 m od osi linii) oraz od strony południowej granica pasa technologicznego linii 400 kV [...] (40 m od osi linii), która nie jest objęta opracowaniem zatwierdzonym decyzją Wojewody [...]z dnia [...]grudnia 2013 r. nr [...], znak: [...]. Natomiast na załączniku graficznym do decyzji Starosty [...]z dnia [...] września 2013 r., znak: [...]granice pasa technologicznego to po 35 m od osi linii [...]1 i [...]2. Organ podkreślił w tym miejscu, że szerokość pasów technologicznych linii została wprost ustalona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nie w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, wobec czego podnoszona przez odwołującego się różnica w oznaczeniu pasów technologicznych jest nieistotna dla niniejszego postępowania. Decyzja Starosty [...]z dnia [...] września 2013 r., znak: [...]ma istotne znaczenie w ramach niniejszego postępowania jedynie w kontekście prawa dysponowania działką nr [...]na cele budowlane, które to prawo inwestor na podstawie tej decyzji uzyskał.
Następnie, organ zauważył, iż zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien zawierać w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Inwestor przedstawił dokumentację geologiczno-inżynierską dla ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia stacji elektroenergetycznej 400 kV [...]wraz z jej wprowadzeniami liniowymi zawierającą wyniki badań przeprowadzonych jak wynika z karty informacyjnej w dniach 3-4 grudnia 2013 r. Brak jest dowodów świadczących o sfałszowaniu dokumentacji geologicznej. Z treści decyzji Starosty [...]z dnia [...]grudnia 2013 r., znak: [...] wynika, że została ona wydana na wniosek, który wpłynął do Starostwa w dniu 5 grudnia 2013 r., po wskazanej w karcie informacyjnej dacie wykonania badań. Organ dodał przy tym, że przepisy prawa nie przewidują uprawnień organów administracji architektoniczno-budowlanej do oceny dostarczonej dokumentacji geologicznej, ani okoliczności w jakich została ona sporządzona.
Organ II instancji wskazał następnie, że zatwierdzony projekt budowlany nie przewiduje przebudowy istniejącej na działce nr [...] instalacji odwadniającej. Ewentualna przebudowa tej instalacji może nastąpić na podstawie rozstrzygnięcia wydanego w odrębnym postępowaniu, przy czym właściwym w tej sprawie jako organ I instancji jest starosta. Jak wskazano w części opisowej projektu budowlanego (pkt 6.3.3.4 Połączenie przerwanych sączków drenarskich istniejącego odwodnienia szczegółowego. Drenaż terenu powierzchni stacji.), "przerwane w związku z budową stacji istniejące zbieracze i sączki odwodnienia szczegółowego zaprojektowano połączyć do istniejących zbieraczy. Zakres ten objęty jest odrębnym postępowaniem". Organ podał nadto, że projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez Zespół d/s Koordynacji Usytuowania Projektowanych Sieci Uzbrojenia Terenu Starostwa Powiatowego w [...] (opinia z dnia 6 września 2013 r. nr [...]w sprawie koordynacji usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu).
Odnosząc się natomiast do zarzutu nieuzyskania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie rozbiórki istniejącej linii organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć zgodę właściciela obiektu, szkic usytuowania obiektu budowlanego, opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych, opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne dokumenty, wymagane przepisami szczególnymi (nie dotyczy to uzgodnienia i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000) oraz w zależności od potrzeb, projekt rozbiórki obiektu. Natomiast stosownie do treści art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 121) urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Wobec powyższego znajdujące się na działce P. B. elementy sieci elektroenergetycznej nie stanowią własności odwołującego się, a co za tym idzie inwestor nie jest obowiązany do uzyskania jego zgody na ich demontaż.
Odnosząc się do zarzutu posługiwania się przez inwestora decyzją Wójta Gminy [...]z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...] nieuwzględniającą ochrony gniazda bociana przy budynku gospodarczym na działce nr [...]organ odwoławczy wskazał, że gniazdo według danych podanych przez skarżącego zlokalizowane jest poza pasem technologicznym projektowanych linii elektroenergetycznych (ok. 70 m od osi linii [...]2, [...]).
Ustosunkowując się do zarzutu odnośnie sposobu doręczenia przez Wojewodę [...]P. B. pisma z dnia 16 grudnia 2013 r. informującego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz zgłoszenia uwag i wniosków przed wydaniem decyzji w sprawie organ wskazał, że zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Zgodnie zaś z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Wobec powyższego doręczenie ww. pisma P. B. nastąpiło zgodnie z zasadami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym.
W skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]marca 2014 r. skarżący – P. B. wskazał, iż organ wydając decyzję źle ocenił i zinterpretował stan faktyczny oraz naruszył obowiązujące przepisy.
W uzasadnieniu skargi po pierwsze podał, że wnioskodawca nie posiada prawa do dysponowania jego działką nr [...] w zakresie wymaganym w projekcie budowlanym. Linia wyznaczająca pas technologiczny od strony południowej obejmuje cały budynek gospodarczy znajdujący się na działce, a decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r. ograniczająca sposób korzystania z ww. nieruchomości obejmuje część budynku. Naruszono w ten sposób przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Skarżący podniósł, iż wyjaśnienia organu w tym zakresie nie odnoszą się do tak postawionego zarzutu nie posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie wymaganym do zrealizowania przedsięwzięcia objętego skarżoną decyzją a odnoszą się do szerokości pasów technologicznych dla projektowanych linii.
Dalej, skarżący wskazał, że projekt budowlany narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...]z dnia [...]kwietnia 2013 r. Lokalizacja słupów [...]i [...]na działce [...]jest niezgodna z § 28 planu i załącznikiem graficznym do tego planu. Dodatkowo skarżący podał, że zgodnie z § 28 pkt 2 ww. planu miejscowego na terenach przewidzianych pod pasy technologiczne linii energetycznych zakazuje się lokalizowania budynków. Tym samym stwierdził, że skoro budynek znajduje się w określonym miejscu to pas technologiczny, nie może obejmować terenu, na którym jest on wzniesiony. W efekcie podniósł, że lokalizacja projektowanej linii energetycznej jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego oraz, że w sprawie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Następnie skarżący podniósł, że zmiana ustawienia słupów nr [...]i [...] z ustawienia wzdłuż granic działki, co przewiduje plan miejscowy, a co za tym idzie wzdłuż ciągów technologicznych, w znacznym stopniu utrudni bądź uniemożliwi wykorzystanie większych obszarów gruntów niż pierwotnie proponowano, zgodnie z ich przeznaczeniem. Ocena organu, że zmiana ustawienia słupów nie narusza art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych jest według skarżącego błędna.
I dalej, skarżący zarzucił naruszenie w sprawie art. 33 pkt 1 Prawa budowlanego podnosząc, iż pozwolenie na budowę nie dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Podał, że budowa stacji i wprowadzeń liniowych powinna być objęta jedną decyzją.
Wskazał również, że organ nie wyjaśnił legalności procedury uzyskania przez wnioskodawcę dokumentacji geologiczno-inżynierskiej.
Podał w końcu, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę w sprawie, iż inwestor nie posiada prawomocnej decyzji zezwalającej na przebudowę na działce nr [...] instalacji odwadniającej. Podniósł, że posadowienie projektowanych słupów koliduje z przebiegiem istniejącej na tym terenie instalacji odwadniającej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie i uznając podniesione zarzuty za nieuzasadnione.
W piśmie procesowym z dnia 23 lipca 2014 r. uczestnik postępowania – P.S.A, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlegała oddaleniu.
-Przypomnieć należy, iż przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., którą organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...]z dnia [...]grudnia 2013 r. nr [...]zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę wprowadzenia linii napowietrznej 400 kV relacji [...]-[...]oraz linii napowietrznej 400 kV z kierunku [...]do stacji elektroenergetycznej 400 kV [...], na terenie działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. [...]W., gmina S., wraz z rozbiórką istniejącego odcinka napowietrznej jednotorowej linii 400 kV relacji [...]-[...]od istniejącego słupa nr [...]do projektowanego słupa nr [...], na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. [...]W., gmina S., w ramach realizacji przedsięwzięcia pn. "budowa stacji elektroenergetycznej 400 kV [...]i wprowadzeń liniowych".
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w tym art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 1 i art. 36. Stosownie do tych przepisów obowiązkiem organu w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w art. 32 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
Z treści art. 32 ust. 1 i ust. 4 przywołanej ustawy wynika m. in., iż pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, złożeniu wniosku w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; złożeniu oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei, zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.
Jak wynika z akt sprawy inwestor spełnił wszystkie wymogi z art. 32 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego, a organ wypełnił obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 tej ustawy.
W szczególności stwierdzić trzeba, że inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, oraz zaświadczenia o których mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy. Do wniosku o pozwolenie na budowę załączył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedmiotowa inwestycja jest zaś zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...]z dnia [...]kwietnia 2013 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod stację elektroenergetyczną 400 kV [...]z wprowadzeniami obejmującymi istniejącą linię 220 kV oraz istniejące i projektowane linie 400 kV dla części wsi: W., P., S., gmina S. (Dz. Urz. Woj. [...]z 2013 r., poz. [...]). Organ zasadnie uznał też, że projektowana inwestycja jest zgodna z decyzją Wójta Gminy [...]z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...], określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.
W tych warunkach organ architektoniczno-budowlany nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę, stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.
-Kontrolując zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą w zakresie uzasadnionym interesem prawnym skarżącego, a więc w części w jakiej decyzje te dotyczą działki o nr ewid. [...], Sąd nie stwierdził żadnych nieprawidłowości.
Przypomnieć w tym miejscu należy, iż na wskazanej działce zgodnie z projektem budowlanym przewidziano usytuowanie dwóch słupów związanych z liniami elektroenergetycznymi, oznaczonych nr [...]i [...]. Zarzuty podnoszone przez skarżącego dotyczyły tak zgodności projektu budowlanego w tym zakresie z planem miejscowym, jak również prawa do dysponowania wskazaną nieruchomością na cele budowlane. W szerszym zakresie, dotyczyły natomiast kompletności projektu, w tym prawidłowości sporządzenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej.
Sąd analizując te zarzuty stwierdził, iż żaden z nich nie uzasadniał uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa przy tym, że większość z tych zarzutów została podniesiona już w postępowaniu, na etapie odwołania, a organ II instancji bardzo szczegółowo odniósł się w wydanej decyzji do wszystkich kwestii spornych i istotnych dla skarżącego. Uczynił to z uwzględnieniem obowiązujących przepisów i zawartości dokumentacji załączonej przez inwestora do wniosku. W konsekwencji, zdaniem Sądu, ocena organu II instancji przedstawiona w zaskarżonej decyzji jest wyczerpująca i prawidłowa.
-I tak, rozwijając powyższe dostrzec trzeba, iż rację ma organ odwoławczy co do zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym. Działka skarżącego o nr [...] obręb [...]W., gmina S., objęta jest uchwałą Nr [...]Rady Gminy [...]z dnia [...]kwietnia 2013 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod stację elektroenergetyczną 400 kV [...]z wprowadzeniami obejmującymi istniejącą linię 220 kV oraz istniejące i projektowane linie 400 kV dla części wsi: W., P., S., gmina S.. Powołany dokument planistyczny na terenie nim objętym przewiduje m. in. wykonanie wprowadzenia linii elektroenergetycznych 400 kV [...]–[...]oraz linii 400 kV z kierunku [...]do stacji elektroenergetycznej [...], wraz z pasem technologicznym, wprowadzając jednocześnie definicję pasa technologicznego. Zgodnie z tym planem miejscowym, wskazana działka skarżącego znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 14R. Dla tego terenu w § 16 ust. 1 ustalono przeznaczenie rolnicze z przebiegiem istniejących i projektowanych linii elektroenergetycznych z pasami technologicznymi. Dopuszczono także lokalizację słupów związanych z liniami elektroenergetycznymi, o czym stanowi § 16 ust. 3 pkt 4 planu miejscowego. Jednocześnie, szczegółowe zasady zagospodarowania i zabudowy terenów m. in. wymienionych w § 16, określono w § 28 planu miejscowego, przewidując w ust. 1 pkt 1 – przebieg linii 400 kV z pasami technologicznymi zgodnie z rysunkiem planu oraz przepisami odrębnymi, zaś w ust. 1 pkt 3 – lokalizację słupów na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Wobec takich zapisów planu miejscowego za nieuzasadnione należało uznać zarzuty podnoszone w tej materii przez skarżącego. Zgodnie ze wskazanym planem miejscowym, na działce skarżącego przewidziano przebieg linii elektroenergetycznych z pasami technologicznymi oraz możliwość lokalizacji słupów związanych z liniami elektroenergetycznymi na zasadach określonych w przepisach odrębnych, a więc w przypadku słupów - nie koniecznie w miejscu określonym w załączniku graficznym do planu. Stąd też nie można było podzielić stanowiska skarżącego co do naruszenia w sprawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z tej przyczyny, iż słupy linii (czy też tylko słup linii nr [...]) zlokalizowano w innym miejscu niż to wynika z załącznika graficznego planu. Dodać należy, iż o sprzeczności z planem miejscowym nie stanowi także okoliczność związana z usytuowaniem na działce skarżącego budynku gospodarczego. Wprawdzie zgodnie z § 10 ust. 2 planu miejscowego, na obszarze objętym planem ustala się zakaz lokalizowania budynków w obrębie pasów technologicznych linii 400 kV oraz 220 kV, ale jednocześnie w § 16 ust. 3 pkt 1 planu, na terenach, o których mowa w ust. 1 (w tym na terenie 14R), dopuszcza się dotychczasowe użytkowanie i zagospodarowanie zgodnie z przepisami odrębnymi. Tym samym z planu wynika, iż dla realizacji inwestycji na działce skarżącego nie ma znaczenia fakt wcześniejszego zrealizowania na tym terenie budynku gospodarczego (co więcej - może być on nadal użytkowany), nie można natomiast realizować na tym obszarze nowej zabudowy, taka jednak sytuacja w sprawie nie miała miejsca.
-Następnie, analizując kolejny zarzut skargi, wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Pojęcie prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, jako tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Zauważyć również trzeba, iż do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor musi załączyć formularz - oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego), a bez spełnienia tego obowiązku pozwolenie nie może być wydane (art. 32 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy). Przy czym przepisy nie wymagają, aby inwestor wykazał się posiadaniem tytułu prawnego do nieruchomości, a organ co do zasady nie ma podstaw do kwestionowania oświadczenia inwestora, złożonego w tym zakresie pod rygorem odpowiedzialności karnej. Niemniej, w sytuacji kwestionowania przez strony postępowania prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ architektoniczno-budowlany zobowiązany jest kwestię tę wyjaśnić, nie poprzestając wyłącznie na odnotowaniu faktu złożenia przez inwestora wskazanego wyżej oświadczenia.
W ocenie Sądu, organ odwoławczy orzekając w sprawie z obowiązku tego się wywiązał. W konsekwencji prawidłowo przyjął, iż również i ten warunek wynikający z ww. art. 33 ust. 2 pkt 2 i art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego został przez inwestora spełniony. I tak, wskazać należy, iż zgodnie z aktami sprawy inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym dotyczące spornej działki o nr ewid. [...]. Oświadczenie złożono na prawidłowym formularzu, prawidłowo je wypełniając, pod rygorem odpowiedzialności karnej. Jako podstawę prawa do dysponowania ww. działką wskazano na dwie decyzje Starosty [...], w tym z dnia [...] września 2013 r. Zatem w analizowanym przypadku prawo inwestora do dysponowania ww. działką wynika z decyzji administracyjnych, w tym z decyzji Starosty [...]z dnia [...] września 2013 r. znak: [...], którą na podstawie art. 124 ust. 1a i ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku inwestora, zezwolono P.S.A. z siedzibą w miejscowości K. na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości o powierzchni 2,4395 ha położonej we wsi W., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 4,3714 ha, stanowiącej własność P. B., w celu założenia i przeprowadzenia jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji [...]–[...], a także funkcjonowanie linii po wybudowaniu (na części opisanej wyżej nieruchomości w pasie technologicznym o szerokości 2 x 25 m i pow. 0,6256 ha) oraz jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...]–[...]tor I, w tym na posadowienie 1 szt. słupa linii i dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...]–[...]tor II i [...]–[...], w tym na posadowienie 1 szt. słupa linii, a także funkcjonowanie ww. linii po wybudowaniu (na części wyżej opisanej nieruchomości w pasie technologicznym o szerokości 2 x 35 m i powierzchni 1,8139 ha). Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Wskazana decyzja niespornie dotyczy części działki skarżącego objętej przedmiotową inwestycją, zezwala przy tym nie tylko na przebieg linii, ale również na usytuowanie dwóch słupów linii. W konsekwencji stanowi ona o prawie inwestora do dysponowania częścią działki o nr ewid. [...] na cele budowlane (zgodne z przedmiotem wniosku). Stosownie bowiem do orzecznictwa sądów administracyjnych, ostateczna decyzja zezwalająca na zajęcie nieruchomości, wydana na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest traktowana jako szczególnego rodzaju prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stanowiące o spełnieniu przez inwestora wymogu określonego w przepisie art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, pomimo zachowania prawa własności przez właściciela/właścicieli (por. wyroki: NSA z dnia 25 lipca 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 186/01, WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 36/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych zauważa się także, iż decyzja zezwalająca na zajęcie nieruchomości służy temu, by bez konieczności odebrania własności dotychczasowym podmiotom tych praw, uzyskać tytuł prawny do władania nieruchomością na cele budowlane po to, by wybudować określone ciągi, obiekty, urządzenia infrastruktury technicznej, które po ich wybudowaniu pozostaną na nieruchomości jako odrębny od gruntu przedmiot własności. Dodać należy, iż określona w omawianej decyzji szerokość pasa technologicznego linii 400 kV jest zgodna z planem miejscowym, tj. z § 2 pkt 13, w którym wskazano na dwie szerokości pasa - 40 m lub 35 m. Z tych też względów nie mogły odnieść zamierzonego skutku argumenty skarżącego odnoszące się do wskazanej decyzji Starosty [...]oraz przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.
-I dalej, analizując skargę, za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut sformułowany w kontekście art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, polegający na objęciu wnioskiem o pozwolenie na budowę, a następnie wydanymi w sprawie decyzjami tylko części zamierzenia w sytuacji, gdy wymieniony przepis wymaga aby pozwolenie na budowę dotyczyło całego zamierzenia budowlanego. Wskazać w tym kontekście trzeba, iż wskazany przepis dopuszcza również wyjątki od powyżej przywołanej zasady, a sprawa -co nie mogło umknąć z pola widzenia- dotyczy inwestycji liniowej – budowy linii elektroenergetycznej. W tej zaś sytuacji, tzw. etapowanie inwestycji i jej realizowanie odcinkami jest zdaniem Sądu jedynie możliwe i w pełni uzasadnione.
Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego dotyczące przedłożonej przez inwestora dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Niewątpliwie złożenie takiej przewiduje art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego i bezsporne jest też, że taka dokumentacja została w sprawie przez inwestora przedstawiona. Na tym zaś kończą się uprawnienia organu architektoniczno-budowlanego, który ani nie ma podstaw do ustalania okoliczności jej sporządzenia, ani nie ma kompetencji do jej weryfikowania. Stąd też i te zarzuty skargi, odnoszące się do badań geologiczno-inżynierskich i wskazania na ewentualnie ich sfałszowanie należało uznać za nietrafione. Dodać należy, iż ww. dokumentacja geologiczno-inżynierska decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...]została zatwierdzona przez Starostę [...].
W końcu, wskazać również trzeba, że projekt budowlany nie przewiduje przebudowy instalacji odwadniającej na działce skarżącego, a skoro tak, to bez znaczenia pozostaje zarzut skargi wskazujący na to, iż inwestor nie dysponuje prawem do dysponowania ww. działką nr ewid. [...] w powyżej określonym celu. Okoliczność związana z przebudową instalacji odwadniającej także była analizowana w sprawie przez organ odwoławczy. Organ ten prawidłowo wskazał, iż zgodnie z projektem budowlanym ewentualna przebudowa ww. instalacji nie jest wykluczona, ale nie została objęta tym projektem. W razie potrzeby nastąpi to, jak przewidziano, w odrębnym trybie, po uzyskaniu właściwego rozstrzygnięcia. Słusznie też organ odwoławczy dostrzegł, iż projekt budowlany zawiera pozytywną opinię Zespołu ds. Koordynacji Usytuowania Projektowanych Sieci Uzbrojenia terenu Starostwa Powiatowego w [...] (opinia z dnia 6 września 2013 r. nr [...]).
-Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę odpowiada prawu. Zarzuty skargi nie ujawniły bowiem tego rodzaju wad, które winny skutkować co najmniej jej uchyleniem.
Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.