II SA/PO 62/07
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Poznaniu uchylił decyzje odmawiające ustalenia warunków zabudowy, uznając, że po uchyleniu wcześniejszej decyzji ostatecznej, sprawę należy rozpatrzyć na gruncie nowej ustawy o planowaniu przestrzennym.
Spółka z o.o. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji handlowo-usługowej. Po odmowie organów obu instancji, spółka wniosła skargę do WSA. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że po uchyleniu poprzedniej ostatecznej decyzji w tej samej sprawie, postępowanie powinno być prowadzone na podstawie nowej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r., a nie na podstawie przepisów z 1994 r., co czyniło postępowanie bezprzedmiotowym.
Sprawa dotyczyła wniosku Spółki "A" Sp. z o.o. o ustalenie warunków zabudowy dla terenów inwestycyjnych. Po dwukrotnej odmowie organów administracji, które powoływały się na niezgodność z planem miejscowym i stosowały ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r., spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Sąd, uchylając decyzje organów, wskazał na kluczowe naruszenie prawa materialnego. Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Jednakże, jeśli ostateczna decyzja została uchylona w wyniku wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności lub przez sąd administracyjny, a sprawa jest rozpatrywana ponownie co do istoty, zastosowanie mają przepisy nowej ustawy. Ponieważ poprzednia ostateczna decyzja w tej sprawie została uchylona wyrokiem WSA z 25 stycznia 2006 r., organy powinny były zastosować ustawę z 2003 r. Brak takiego zastosowania sprawił, że postępowanie było bezprzedmiotowe, a decyzje naruszały prawo materialne, co skutkowało ich uchyleniem.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Sprawę należy rozpatrzyć na gruncie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z 2003 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed jej wejściem w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Jednakże, jeśli ostateczna decyzja została uchylona przez sąd administracyjny, a sprawa jest rozpatrywana ponownie co do istoty, zastosowanie mają przepisy nowej ustawy. Ponieważ poprzednia ostateczna decyzja w tej sprawie została uchylona wyrokiem WSA, organy powinny były zastosować ustawę z 2003 r.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uchylono_decyzję
Przepisy (8)
Główne
u.p.z.p. art. 85 § ust. 1
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. A contrario, jeśli ostateczna decyzja została uchylona przez sąd administracyjny, a sprawa jest rozpatrywana ponownie co do istoty, zastosowanie ma ustawa z 2003 r.
Pomocnicze
u.z.p. art. 39
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
u.z.p. art. 40 § ust. 1 i 3
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
u.z.p. art. 42
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
u.z.p. art. 46
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
u.z.p. art. 10 § ust. 1
Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym
p.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 1 lit. a
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
p.p.s.a. art. 152
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niewłaściwe zastosowanie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. zamiast ustawy z 2003 r. po uchyleniu przez sąd poprzedniej ostatecznej decyzji.
Odrzucone argumenty
Argumentacja organów oparta na niezgodności z planem miejscowym i stosowaniu ustawy z 1994 r.
Godne uwagi sformułowania
A contrario przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (...) nie mają zastosowania do spraw już zakończonych decyzją ostateczną, nawet jeżeli decyzja taka zostałaby wzruszona w trybie nadzwyczajnym w postępowaniu administracyjnym lub w postępowaniu sądowym. Jeżeli zatem decyzja ostateczna o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została uchylona w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 kpa lub stwierdzono jej nieważność na podstawie art. 156 kpa albo wyeliminowano ją z obrotu prawnego przez Sąd Administracyjny, to w przypadku powtórnego rozstrzygania sprawy co do istoty zastosowanie ma ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponieważ zaś nowe przepisy nie znają decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w kształcie kreowanym ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. - postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu.
Skład orzekający
Jolanta Szaniecka
przewodniczący
Aleksandra Łaskarzewska
sprawozdawca
Edyta Podrazik
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów przejściowych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwłaszcza w kontekście uchylenia przez sąd wcześniejszych decyzji administracyjnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji, gdy ostateczna decyzja została uchylona przez sąd, a sprawa wraca do ponownego rozpatrzenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak kluczowa jest właściwa interpretacja przepisów przejściowych i jak błąd w tym zakresie może prowadzić do uchylenia decyzji, nawet jeśli merytoryczne argumenty skarżącego nie były podstawą rozstrzygnięcia.
“Błąd w ustawie? Sąd uchyla decyzję, bo organy sięgnęły po złe przepisy!”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Po 62/07 - Wyrok WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2007-05-10 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2007-01-26 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Aleksandra Łaskarzewska /sprawozdawca/ Edyta Podrazik Jolanta Szaniecka /przewodniczący/ Symbol z opisem 6153 Warunki zabudowy terenu Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku Uchylono decyzję I i II instancji Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta w z dnia [...] r. nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ E.Podrazik /-/ J.Szaniecka /-/ A.Łaskarzewska Uzasadnienie Dnia [...] r. "A" Spółka z o.o. w W. złożyła w Urzędzie Miejskim wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w O. przy ul. [...] i [...]. Dnia [...] r. Prezydent Miasta w decyzji odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektów handlowo-usługowych w O. przy ul. [...] - [...]. Rozstrzygnięcie oparto o art. 39, 40 ust. 1 i 3, 42, 46 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wywiedziono, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy powyżej opisaną decyzję Prezydenta Miasta (znak [...]). Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., a także decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] (sygn. akt II SA/Po 649/04). Dnia [...] r. Prezydent Miasta decyzją w oparciu o art. 39, 40 ust. 1 i 3, 42, 46, 10 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie obiektów handlowo-usługowych w O. przy ul. [...],[...]. W uzasadnieniu wywiedziono, że lokalizacja wnioskowanej inwestycji jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego, obowiązującego na tym obszarze, zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miasta. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki "A" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na powyższą decyzję złożyła Spółka "A" z siedzibą w W. wnosząc o jej uchylenie. W ocenie skarżącej Spółki niedopuszczalnym było wydanie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy bez sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Tylko na podstawie raportu można stwierdzić, czy przedmiotowa inwestycja wpływa znacząco na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Podtrzymało do tej pory prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna jednak z zupełnie innych przyczyn aniżeli podniósł skarżący. Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.) do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. A contrario przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2004 r. Nr 89 poz. 415 ze zm.) nie mają zastosowania do spraw już zakończonych decyzją ostateczną, nawet jeżeli decyzja taka zostałaby wzruszona w trybie nadzwyczajnym w postępowaniu administracyjnym lub w postępowaniu sądowym. Jeżeli zatem decyzja ostateczna o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została uchylona w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 kpa lub stwierdzono jej nieważność na podstawie art. 156 kpa albo wyeliminowano ją z obrotu prawnego przez Sąd Administracyjny, to w przypadku powtórnego rozstrzygania sprawy co do istoty zastosowanie ma ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponieważ zaś nowe przepisy nie znają decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w kształcie kreowanym ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. - postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu. W niniejszej sprawie decyzja ostateczna wydana w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. została uchylona mocą wyroku tut. Sądu z dnia 25 stycznia 2006 r., który wydany został w sprawie o sygn. II SA/Po 649/04. Po jego wydaniu organy rozpatrujące sprawę na podstawie wniosku złożonego dnia [...] r. winny w myśl przedstawionych wyżej rozważań do jego załatwienia stosować przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717). Rozpoznając i rozstrzygając sprawę w oparciu o ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym organy administracji obydwu instancji naruszyły przepis ustawy art. 85 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r. Dopuściły się zatem naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym stanie rzeczy uchyleniu ulec musiały decyzje organów obu instancji. Stąd orzeczono jak w pkt. I sentencji. Ponownie orzekając organ uwzględni poczynione wyżej rozważania. Jak w pkt. II orzeczono na zasadzie art. 152 ppsa. /-/ E.Podrazik /-/ J.Szaniecka /-/ A.Łaskarzewska MK
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI