II SA/Po 610/19

II SA/Po 610/19 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-05-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-07-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
Jakub Zieliński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Sygn. powiązane
II OSK 1812/23 - Postanowienie NSA z 2025-04-16
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2023 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. oraz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Gminy Suchy Las z dnia 18 października 2018 r., nr XLIX/571/18 w przedmiocie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń oddala skargę.
Uzasadnienie
J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedziba w W. oraz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwane w skrócie: "Skarżące" lub "Spółki") wniosły skargę na uchwałę Rady Gminy Suchy Las z dnia 18 października 2018 roku nr XLIX/571/18 w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane.
Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik tj. art. 37b ust. 2 pkt 3) - 4) oraz 6) - 8) w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 12 i art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1945 z późn. zm.) - dalej także: "u.p.z.p." - w zw. z art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 roku - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez zaniechanie dokonania ponowienia uzgodnień i opinii oraz zaniechanie ponowienia wyłożenia, projektu uchwały reklamowej dla Suchego Lasu do publicznego wglądu, pomimo wprowadzenia do niego istotnych przedmiotowo (i wpływających na sytuację prawną Skarżących) zmian (m.in. zmniejszenie maksymalnych dopuszczalnych wielkości powierzchni ekspozycji nośników reklamowych, czy dodanie zapisu dot. zasad i warunków tablic i urządzeń reklamowych na granicy dwóch stref).
Nadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj.
1. art. 37a ust. 1, 6 i 7 u.p.z.p. w zw. z art. 94 Konstytucji RP w zw. z § 143 oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 roku, poz. 283), poprzez nieznajdujące oparcia w przepisach upoważniających do stanowienia uchwal reklamowych, odesłanie w zakresie wyznaczenia położenia stref B, C i D do postanowień Studium (dodatkowo, bez sprecyzowania w zaskarżonej uchwale aktu, do którego nastąpiło odesłanie, co umożliwia jego jednoznaczną identyfikację) - wobec wątpliwości, czy nośniki Skarżących znajdują się w strefach A2 czy C oraz Al czy B, ww. zapisy w sposób oczywisty naruszają ich interes prawny;
2. art. 37a ust. 6 i 7 u.p.z.p., poprzez brak określenia w sposób jednoznaczny granic obszarów dla których obowiązują różne regulacje (ni es porządzenie opisu jednoznacznie określającego granice różnych stref);
3. art. 37a ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 94 Konstytucji RP poprzez nieobjęcie postanowieniami zaskarżonej uchwały obszaru całej gminy (uchwała pomija obszary zajęte pod lasy, tereny kolejowe, tereny innych dróg, niż objęte strefami A1, A2 i A3), co biorąc pod uwagę, że zaskarżona uchwała zawiera nakaz (§5 pkt 1 lit b zaskarżonej uchwały) sytuowania tablic i urządzeń reklamowych w poszczególnych strefach zgodnie z przypisanymi do nich parametrami (a co za tym idzie, nie zawiera żadnych postanowień co do innych terenów), narusza również zasadę równości (oraz interes prawny Skarżących, którzy do zaskarżonej uchwały są zobowiązani się stosować);
4. art. 37a ust. 9 u.p.z.p. w zw. z art. 94 Konstytucji RP poprzez brak należytego uregulowania zasad, w jaki sposób dostosować istniejące nośniki reklamowe (brak należytego określenia warunków istniejących nośników reklamowych);
5. art. 2 w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 oraz w zw. z art. 31 ust. 3, art. 20, art. 21, art. 22 oraz art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP poprzez naruszenie przez uchwalę reklamową dla Suchego Lasu zasady ochrony praw słusznie nabytych (w szczególności na skutek ingerowania, w oparciu o sprzeczny z art. 2 Konstytucji RP przepis art. 37a ust. 9 u.p.z.p., w sytuację prawną właścicieli istniejących dotychczas, legalnych nośników reklamowych), a także, zasady proporcjonalności, swobody działalności gospodarczej oraz ochrony prawa własności.
W uzasadnieniu skargi, nawiązując do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku - o samorządzie gminnym Spółka J. wyjaśniała, iż jest właścicielem m.in. następujących nośników reklamowych położonych C. ( gmina S. ), na dz. nr [...] i działce nr [...]. Z kolei Spółka S. jest właścicielem m.in. billboardu (dwustronny nośnik reklamowy) położonego w miejscowości Suchy Las przy ul. [...], dz. nr [...]. Natomiast zaskarżona uchwała stanowiąca akt prawa miejscowego, zakresem normowania obejmuje nośniki reklamowe należące do Skarżących. Zauważono przy tym, iż mimo niejednoznacznego brzmienia przepisów zaskarżonej uchwały, nośniki te nie spełniają określonych w niej warunków.
Uzasadniając podniesione zarzuty wskazano, że określona w art. 37b u.p.z.p. procedura sporządzania projektu zaskarżonej uchwały nie przewiduje obowiązku ponowienia procedury, w szczególności uzgodnień, opiniowania lub wyłożenia do publicznego wglądu. Jednak nie świadczy to o tym, że czynności tych nie należy, po wprowadzeniu istotnych zmian do projektu uchwały, ponowić. Brak ponowienia uzgodnień, opinii oraz wyłożenia zmienionego projektu uchwały do publicznego wglądu powodowałyby, że czynności dokonane w odniesieniu do wcześniejszej wersji projektu stałyby się iluzoryczne (w istocie bowiem, nie dotyczyłyby w ogóle uchwały, a jedynie bliżej nieokreślonego projektu, który taką uchwała nigdy się nie stał). Mogłoby to np. prowadzić do zmiany projektu uchwały w sposób oczekiwany przez podmiot uzgadniający (opiniujący), a następnie, bez ponowienia opinii i uzgodnień, powróciłby do pierwotnego kształtu. Założenie o racjonalności prawodawcy wyklucza przyjęcie takiej wykładni ww. przepisów. Stanowiłoby to niejako przyzwolenie na obchodzenie prawa. Zaznaczono przy tym, iż zgodnie z art. 1 ust. 3 u.p.z.p., ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne.
Spółki zarzuciły dalej, iż zawarte w § 3 ust. 1 pkt 4) - 6) zaskarżonej uchwały odesłanie do bliżej nieokreślonego dokumentu (Studium) jest niezgodnie z art. 37a ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 94 Konstytucji RP oraz art. 37 ust. 6 u.p.z.p. Gdyby natomiast uznać, że ww. odesłanie dotyczy faktycznie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Suchy Las, wówczas byłoby to dodatkowo odesłanie do aktu niestanowiącego nawet aktu prawa miejscowego i stało w sprzeczności z zasadami techniki prawodawczej.
Podniesiono też, iż mimo wymogu z art. 37a ust. 6 i 7 zaskarżona uchwała nie określa jednoznacznie granic poszczególnych obszarów gminy Sychy Las dla których przewidziano odmienne regulacje. Zdaniem Skarżących o ile załącznik graficzny ma charakter fakultatywny, to precyzyjne określenie granic różnych obszarów gminy powinno mieć miejsce właśnie w części tekstowej uchwały reklamowej. Tymczasem zaskarżona uchwala jest nieprecyzyjna m.in. w zakresie przypisania poszczególnych obszarów do strefy C lub A2 oraz do strefy B lub A1,w odniesieniu do nośników reklamowych, które jednocześnie znajdują się w odległości 50 m od osi jezdni, odpowiednio drogi krajowej [...] oraz ul. [...] oraz na terenie przeznaczonym przez Studium pod zabudowę.
Według Spółek zaskarżona uchwała nie spełnia też warunków określonych w art. 37a ust. 5 u.p.z.p. zgodnie z którym powinna dotyczyć całego obszaru gminy, z wyłączeniem terenów zamkniętych ustalonych przez inne organy niż ministra właściwego do spraw transportu. Uchwała ta nie obejmuje w rzeczywistości obszaru całej gminy. Pomija całkowicie (co wynika z zapisów tekstowego opisu granic - § 3 ust. 1 zaskarżonej uchwały) obszary zajęte pod lasy, tereny kolejowe, tereny innych dróg, niż objęte strefami A1, A2 i A3 (jeśli nie są one zlokalizowane w pasach wyznaczonych dla stref A1 A2, A3), tj. nie przypisuje ich do żadnej ze stref. Las (czy też pozostałe z ww. tereny) nie mogą być kwalifikowane jako tereny przeznaczone w Studium pod zabudowę (odpada możliwość kwalifikacji do stref B i C), a ponadto, nie stanowią terenów objętych formami ochrony przyrody, terenów zieleni, terenów rolniczych, ani pojedynczych zabudowań położonych poza łączącymi się terenami zabudowy (brak możliwości przypisania do strefy D).
Dalej zarzucono, iż zaskarżona uchwała narusza postanowienia art. 37a ust. 9 u.p.z.p. bowiem nie określa warunków dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych. § 8 ust. 3 zaskarżonej uchwały nie niesie w tej materii treści normatywnej. Z jego brzmienia wynika jedynie, że "dostosowanie nośników ma polegać na dostosowaniu nośników" - bez wskazania konkretnych warunków, działań, czynności czy jakichkolwiek innych obowiązków w tym zakresie. Według Skarżących zaskarżona uchwała nie określa, w jaki sposób dostosować istniejące, legalne nośniki reklamowe - czy należy, w przypadku gdy dla danego terenu brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, występować o kolejną decyzję o warunkach zabudowy (a jeśli tak, czy istnieje obowiązek jej wydania), pozwolenie na budowę, czy też jakiekolwiek inne decyzje administracyjne (oraz, kto miałby je wydać). Zaskarżona uchwała nie wskazuje, czy nośnik reklamowy musi wówczas spełniać również inne warunki, niż zgodność z uchwałą reklamową (np. przesłanki, od których spełniania uzależnione jest ustalenie warunków zabudowy). Zaskarżona uchwala nie wyjaśnia ponadto, czy w takim przypadku należy uprzednio wyeliminować z obrotu uzyskane wcześniej decyzje administracyjne (np. uzyskane pozwolenia na budowę), a także, kto i na jakiej podstawie miałby to uczynić.
Podnosząc zarzut naruszenia art. 2 w zw. z art. 8 ust. 1 i 2 oraz w zw. z art. 31 ust. 3, art. 20, art. 21, art. 22 oraz art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP wskazano, iż zaskarżona uchwala, zakazując istnienia urządzeń i tablic reklamowych poza obiektami wyraźnie w niej wskazanymi, a więc delegalizując również istniejące obecnie, legalne nośniki reklamowe, narusza art. 2 Konstytucji RP (narusza zasadę ochrony praw słusznie nabytych). Uchwała dość, że zawiera obowiązki o charakterze retrospektywnym, to jeszcze nie uzasadnia konieczności ich wprowadzenia, a także, nie przewiduje żadnego odszkodowania dla ich adresatów. Zauważono przy tym, że dbałość o krajobraz nie jest wartością, czy zasadą konstytucyjną. Zdaniem skarżących rozpoznając przedmiotową skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu powinien samodzielnie dokonać oceny zgodności z Konstytucją RP wskazanych wyżej przepisów- ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Odpowiadając na skargę, Wójt Gminy Suchy Las wniósł o jej oddalenie.
Organ wskazał, że ustawodawca nie przewidział obowiązku ponowienia procedury uchwalania zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, mimo iż niewątpliwe były mu znane wątpliwości wskazywane w skardze a dotyczące procedury uchwalania studium zagospodarowania przestrzennego.
Według organu odesłanie w tekście uchwały do "Studium" nie mogło wpłynąć na jej niejasność, w sytuacji gdy elementem uchwały jest mapa wskazująca obszar objęty jej postanowieniami. Zaznaczono, iż odniesienie do Studium stanowi fakultatywne informację względem terenów jeszcze niezainwestowanych. Jednoznaczne granice określa załącznik nr 1 do uchwały, sporządzony na mapie ewidencyjnej w skali 1:50 000. Załącznik cyfrowy, sporządzony w Państwowym Układzie Współrzędnych Geodezyjnych EPSG 2177, dostępny jest do wglądu w Urzędzie Gminy Suchy Las. Zauważono, że § 3 ust. 2 zaskarżonej uchwały, określający przyjęcie zasad obligatoryjnych dla sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych na granicy dwóch stref jednoznacznie wskazuje, że dla terenów tych przyjmuje się zasady zgodne z ustaleniami stref A1, A2 i A3. Załącznik graficzny nr 1 do uchwały reklamowej jednoznacznie przedstawia granice stref A1, A2 i A3, które zostały wyznaczone w odległości 50 m od osi po obu stronach istniejących dróg.
Stwierdzono nadto, że w uchwale nie zawarto kazuistycznych wskazań co do sposobu wprowadzenia niezbędnych zmian w celu dostosowania istniejących obiektów do uregulowań przyjętych w tym akcie, co nie oznacza, iż uchwała nie określa warunków dostosowana o jakich mowa w ustawie. Ponadto wyczerpująca delegacja ustawowa nie daje podstaw do wprowadzenia regulacji ochronnych. Priorytetem było zadbanie o krajobraz i ład przestrzenny. Brak jest również delegacji do wprowadzenia uregulowań w zakresie odszkodowania dla podmiotów , którym w momencie wprowadzenia uchwały przysługiwał tytuł prawny do nośników reklamowych objętych obowiązkiem dostosowania do warunków uchwały lub likwidacji.
Postanowieniem z 15 stycznia 2020 r. o sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie w sprawie na podstawie art. 125 §1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego zadanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 166/18: "Czy art. 37a ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.) w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 37a ust. 1 powołanej ustawy, warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia, jest zgodny z art. 2, art. 21, art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r. (Dz.U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175 ze zm.)."
Następnie, postanowieniem z 13 marca 2023 r. o sygn. II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podjął zawieszone postępowanie.
W piśmie procesowym z dnia 15 maja 2023 r. pełnomocnik organu uzupełnił odpowiedź na skargę podtrzymując i rozwijając argumentacje przetoczoną w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259) - dalej: p.p.s.a. - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Podstawę prawną wniesienia skargi na powyższą uchwalę stanowi nadto art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40 z późn. zm.) - dalej w skrócie "u.s.g". Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Skarżące Spółki w treści skargi, a także złączając kopie dokumentów tam powołanych, wykazały iż są właścicielami nośników reklamowych zlokalizowanych na terenie Gminy Suchy Las, tj. na działkach nr [...] i [...] w miejscowości C. ( Spółka J. ) oraz na działce [...] przy ul. [...] w Suchym Lesie (Spółka S., postanowienia zaskarżonej uchwały odnoszą się do tych konkretnych nośników reklamowych wymuszając ich stosowną modyfikację lub likwidację. W ocenie Sądu spełniony został zatem wymóg określony w art. 101 ust. 1 u.s.g. dotyczący korelacji między zaskarżonym aktem organu gminy a interesem prawnym podmiotów wnoszących skargę do sądu administracyjnego.
Przed przystąpieniem do przedstawienia motywów rozstrzygnięcia wyjaśnić należy motyw podjęcia uprzednio zawieszonego postępowania przed ustaniem przyczyny jego zawieszenia , wskazanej w wyżej opisanym postanowieniu tutejszego Sądu z dnia z 15 stycznia 2020 r. (o sygn. akt II SA/Po [...] ).
Przepis art. 7 p.p.s.a. nakładający na sąd administracyjny obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy stanowi doprecyzowanie konstytucyjnych gwarancji rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (patrz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Realizując zatem swoje ustrojowe i procesowe powinności sąd administracyjny musi czuwać i w - w każdej sprawie indywidualnie - wyważać celowość dalszego zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem równie istotne jak trwałość prawomocnych orzeczeń sądowych jest to, aby dostęp do sądu nie utracił dla ochrony interesu prawnego skarżącego znaczenia prawnego.
W niniejszej sprawie, dnia 15 stycznia 2020 r. Sąd postanowił o zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na skierowane przez NSA pytania do Trybunału Konstytucyjnego, w sprawie zgodności z Konstytucją RP oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r. art. 37a ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 37a ust. 1 powołanej ustawy, warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia.
Od momentu zarejestrowania tego pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego (w dniu 09 września 2019 r.) do dnia podjęcia postępowania w niniejszej sprawie upłynęły już ponad 3 lata. Jednocześnie do dnia wydawania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie wyznaczono nawet terminu rozprawy przed Trybunałem Konstytucyjnym (www.trybunal.gov.pl).
Realizując zatem prawidłowo swoje ustrojowe i procesowe zadania Sąd sprawę niniejszą rozpoznający musiał czuwać nad tym, aby oczekiwanie na wynik postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym nie doprowadziło do naruszenia samej istoty prawa do sądu. Nie sposób bowiem pominąć, że tak może się stać gdy z uwagi na upływ czasu związany z oczekiwaniem na wyrok sądu, prawo do sądu stanie się dla strony jedynie "prawem papierowym", z tej przyczyny, że orzeczenie sądu utraci znaczenie prawne dla stron (zob. H. Knysiak-Sudyka, [w:] T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 1212).
W piśmie z dnia 2 marca 2023 r. pełnomocnik skarżących Spółek wskazał, iż dobiegają do końca terminy określone w zaskarżonej uchwale (w brzmieniu nadanym uchwałą zmieniająca z dnia 10 grudnia 2020 r. – XXVII/305/20), a tym samym upływa termin dostosowania nośników do wymagań zaskarżonej uchwały, a szybkie rozpoznanie skargi Spółek ma dla nich istotne znaczenie.
Trzeba zaznaczyć, że ustawodawca, pozostawił ocenie Sądu, zasadność zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania (...) przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - jest fakultatywne - w każdym przypadku pozostawione ocenie Sądu. Nadto z art. 128 § 1 pkt 4 in fine p.p.s.a., wynika, ze sąd może stosownie do okoliczności podjąć zawieszone postępowania także przed zakończeniem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Jakkolwiek, w niniejszej sprawie Sąd widział zasadność zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w 2020 r. (na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), to mając na uwadze znaczny upływ czasu od skierowania pytania do Trybunału Konstytucyjnego (co miało miejsce w 2019 r.) oraz brak wyznaczenia jakiegokolwiek terminu wskazującego na bliską perspektywę załatwienia tej sprawy przez TK, mając na uwadze istotę prawa do sądu, Sąd zadecydował o podjęciu postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie, pomimo że postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym P 20/19, zainicjowane pytaniem prawnym sformułowanym w postanowieniu NSA dnia 6 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 166/18 nie zostało jeszcze zakończone.
Przechodząc do kwestii dotyczących oceny zgodności z prawem uregulowań zawartych w zaskarżonej uchwale w pierwszej odnieść się należy do zarzutów dotyczących prawidłowości przeprowadzenia procedury jej uchwalenia.
Jak wynika z przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawodawca zdecydował się wprowadzić odrębny tryb i etapy uchwalania uchwał w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane (dalej w skrócie zwanej: uchwałą reklamową). Opisana w art. 37b u.p.z.p. procedura przyjmowania uchwały reklamowej jest niewątpliwie odrębna od regulacji dotyczących przyjmowania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 11 u.p.z.p.) oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 17-20 u.p.z.p.). W odniesieniu do uchwały reklamowej przepisy u.p.z.p. w żaden sposób nie odnoszą się do przepisów regulujących przyjmowanie studium lub planu miejscowego. Określony w art. 37b u.p.z.p. katalog czynności związanych z procedurą sporządzania projektu uchwały reklamowej jest zatem odrębnym, autonomicznym i kompleksowym uregulowaniem.
W przypadku złożenia uwagi do projektu uchwały i jej uwzględnienia, uchwała podlega stosownej korekcie, natomiast w razie nieuwzględnienia uwagi organ wykonawczy gminy zamieszcza ją w wykazie uwag nieuwzględnionych i wraz z projektem uchwały reklamowej przedkłada radzie gminy (art. 37b ust 3 u.p.z.p.). Ustawodawca nie przewidział w tym przypadku obowiązku ponowienia procedury, w szczególności uzgodnień, opiniowania lub wyłożenia do publicznego wglądu por wyrok WSA w Gdańsku z 10 kwietnia 2019 r. o sygn. akt II SA/Gd 397/18 i wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 października 2017 r. o sygn. Akt II SA/Op 196/17 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na: https://orzeczenia.nsa.gov.pl )
Sąd orzekający w mniejszym składzie nie podziela zarzutu strony skarżącej, iż w odniesieniu do uchwał reklamowych, przez analogie winy mieć zastosowanie regulacje dotyczące ponawiania procedury uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazano wyżej procedura sporządzania projektu uchwały reklamowej jest odrębnym, autonomicznym i kompleksowym uregulowaniem. Przepisy te są jednoznaczne pod względem językowym. Art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zawiera on zatem normę zakazującą domniemywania kompetencji takiego organu i tym samym nakazuje, by wszelkie działania organu władzy publicznej były oparte na wyraźnie określonej normie kompetencyjnej. Konstytucyjny wymóg podstawy prawnej jest równoznaczny z żądaniem, by taka podstawa faktycznie istniała. Analogia jako metoda wykładni nie może prowadzić do tworzenia nowych norm, które racjonalny ustawodawca nie przewidział, kompleksowo regulując daną kwestię. Takie działanie jest działaniem wbrew obowiązującym przepisom prawa i prowadzi do domniemywania kompetencji przez organy władzy publicznej. To z kolei godzi w wyrażoną w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadę państwa prawa (art. 2) oraz zasadę praworządności (art. 7). W ocenie Sądu zgłaszane przez stronę skarżącą uwagi i zastrzeżenia do unormowań przyjętych w art. 37b - być może w zamyśle słuszne - mogą jednak stanowić jedynie podstawę do zainicjowania postulatów de lege ferenda. Trzeba też wspomnieć, iż materia regulowana uchwałą reklamową w porównania do materii objętej regulacjami studium, a zwłaszcza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest znacznie zawężona, co może uzasadniać pewne uproszczenia w zakresie procedowania tych aktów. Sąd nie przesądza, iż regulacja zawarta w art 37b u.p.z.p. jest pozbawiona wad, niemniej jest ona czytelna i jednoznaczna, a rolą Sądu nie jest jej modyfikowanie, a jedynie kontrola, czy procedura w niej określona została zachowań przez organ uchwalając zaskarżona uchwałę reklamowa. W odniesieniu do uchwały Rady Gminy Sychy Las z 18 października 2018 r. Nr XLIX/571/18 Sąd nie dopatrzył się naruszenia trybu określonego w art. 37b u.p.z.p., co wynika z nadesłanych dokumentów.
Przechodząc do dalszych zarzutów podniesionych w skardze, a dotyczących naruszenia art. 37a ust 1, 6 i 7 u.p.z.p. w powiązaniu z art 94 Konstytucji RP oraz przepisami rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r w sprawie "Zasad techniki prawodwaczej", uznać należy je za niezasadne.
Zgodnie z art. 37a ust. 1 u.p.zp. rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Uchwała, o której mowa w ust. 1, jest aktem prawa miejscowego (ust. 4) i dotyczy całego obszaru gminy, z wyłączeniem terenów zamkniętych ustalonych przez inne organy niż ministra właściwego do spraw transportu (ust. 5). Uchwała, ta może przewidywać różne regulacje dla różnych obszarów gminy określając w sposób jednoznaczny granice tych obszarów (ust. 6) . W przypadku, o którym mowa w ust. 6, uchwała reklamowa może zawierać załącznik graficzny wraz z opisem, jednoznacznie określającym ich granice.
Zaskarżona uchwala w § 3 ust. 1 pkt 1-6 wprowadziła 6 stref (obszarów), dla których określiła odrębne regulacje. Zdaniem strony skarżącej postanowienia uchwały w zakresie granic ustalony stref są nieprecyzyjne, a nadto § 3 ust. 1 pkt 4-6 odwołują w się do bliżej niesprecyzowanego aktu/dokumentu nazwanego "Studium" w celu ustalenia obszarów gmin, które te strefy obejmują . Zgodzić się należy, że zawarte w ww. § 3 ust. 1 pkt 4-6 postanowienia są niefortunnie sformułowane, bowiem odwołują się do bliżej niesprecyzowanego dokumentu nazwanego "Studium" - pozostawiając z jednej strony wątpliwości czym jest owo "Studium" , a z drugiej także wątpliwości co do istnienia podstawy prawnej do umieszczenia w w akcie prawa miejscowego odwołania do innych regulacji niebędących źródłami norm powszechnie lub lokalnie obowiązujących (przy założeniu, że § 3 ust. 1 pkt 4-6 zaskarżonej uchwały mowa jest o studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Suchy Las). Takie sformułowanie ww. postanowień kwestionowanej uchwały nie daje jednak podstawy do stwierdzenia naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem ich nieważności. Podkreślić trzeba, iż zaskarżona uchwała zawiera załącznik graficzny, który zgodnie z § 1 ust. 3 pkt 1 stanowi jej integralna część. Załącznik ten stanowi rysunek w skali 1:10 000 i zatytułowany jest "Podział obszaru Gminy Suchy Las na strefy, dla których obowiązują różne zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów, z jakich mogą być wykonane". Załącznik ten, załączony do dokumentacji przesłanej do Sądu, jest czytelny i zawiera jednoznaczny opis pozwalający ustalić granice obszarów wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 1-6 zaskarżonej uchwały. W załączniku graficznym zostały określone, na podkładzie zawierającym obrysy zabudowy i granic działek geodezyjnych, granice obszarów (narysowane linie graniczne), wypełnione kolorem obszary (zawierające się w tych granicach) wraz z ich opisem. Skorzystanie przez Gminę Suchy Las z możliwości wprowadzenia załącznika graficznego, wraz z obligatoryjnym opisem granic wprowadzonych stref, zwalniało ten organ z obowiązku powtarzania tej materii w części tekstowej uchwały (por. Wyrok NSA z 15 października 2019 r. II OSK 2880/17). Zawarty w § 3 ust. 1 opis ustalonych stref, nie wyznacza granic tych obszarów (czyni to załącznik graficzny) a jedynie charakteryzuje, różnicuje, te obszary z uwagi na sposób ich zagospodarowania. Powołanie się przy tym na "Studium" nie wprowadza zatem uzasadnionych Sądu wątpliwości co do jednoznaczności opisu granic ustalonych stref, który to opis zawiera opisany wyżej załącznik graficzny. Nieuzasadnione są zatem zarzuty Skarżących, że w oparciu o zapisy zaskarżonej uchwały nie można jednoznacznie ustalić w jakiej strefie zlokalizowane są należące do nich nośniki reklamowe. Kwestia ta wynika z załącznika graficznego nr 1 , natomiast w § 3 ust. 2 części tekstowej zaskarżonej uchwały zwarto normy kolizyjne w sytuacji lokalizacji nośników reklamowych na granicy stref A1, A2 lub A3 z sąsiednimi strefami.
Z powołanych wyżej przyczyn chybiony jest też zarzut dotyczący art. 37a ust. 5 w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 94 Konstytucji RP. W § 1 ust. 2 zaskarżonej uchwały wskazano, iż jej postanowienia obejmują cały obszar Gminy Suchy Las z włączeniem terenów zamkniętych, ustalanych przez ministra właściwego do spraw transportu. Z kolei ze stanowiącego integralną część uchwały załącznika graficznego wynika, że strefy o których mowa w § 3 ust. 1 uchwały pokrywają cały obszar Gminy Suchy Las z wyłączeniem terenów zamkniętych. Niewymienienie terenów leśnych, kolejowych czy też innych dróg, w zawartym w § 3 ust. 1 uchwały opisie stref , nie oznacza, iż nie są one objęte postanowieniami uchwały reklamowej. Decydujące w tej materii są informacje wynikające z załącznika graficznego uchwały.
W § 8 zaskarżonej uchwały Rada Gminy, zgodnie z dyspozycją zwartą w 37a ust. 9 u.p.z.p. określiła warunki i termin dostosowania istniejących w dniu wejścia w życie uchwały obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych.
W § 8 ust. 3 uchwały reklamowej wskazano, iż warunkiem dostosowania istniejacych w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych jest taka ich modyfikacja, w wyniku której tablice reklamowe i urządzenia reklamowe będą odpowiadały wyżej wskazanym zakazom, zasadom i warunkom.
Zdaniem Sądu postanowienia § 8 ust. 3 uchwały wyczerpują wskazania zawarte w art. 37a ust 9 u.p.z.p. Dostosowanie o którym mowa w art. 37a ust. 9 u.p.z.p. powinno polegać na doprowadzeniu do stanu całkowitej zgodności z uchwałą. W większości przypadków takie doprowadzenie do całkowitej zgodności z uchwałą nie będzie wymagać określenia warunków dostosowania. Będzie bowiem oczywiste, że dostosowanie ma polegać po prostu na doprowadzeniu do stanu zgodności z ustaleniami uchwały. Na przykład może ono polegać na usunięciu istniejących na tym obszarze w dniu wejścia w życie uchwały tablic reklamowych i urządzeń reklamowych – jeżeli na określonym w uchwale obszarze gminy wprowadzono zakaz lokalizowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych. Może też polegać na takich działaniach podmiotów zobowiązanych do dostosowania, które doprowadzą do tego, aby tablice reklamowe i urządzenia reklamowe odpowiadały parametrom i standardom jakościowym wskazanym w uchwale oraz aby były wykonane z takich materiałów, z jakich zgodnie z uchwałą mogą być wykonane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 czerwca 2022 r. II OSK 1052/19 trafnie zauważył, iż jest przy tym obojętne czy to dostosowanie nastąpi w ten sposób, że określona tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe zostaną przerobione, czy też zastąpione nowymi. Istotne jest jedynie to, aby powstał stan zgodny z warunkami określonymi w uchwale. Jest przy tym oczywiste, że o ile doprowadzenie do tego określonego przez uchwałę stanu wymagać będzie spełnienia określonych odrębnymi przepisami warunków (np. pozwolenie na budowę, zgłoszenie robót budowlanych), to te warunki należy spełnić. Będą to jednak warunki wynikające z odrębnych przepisów, a nie warunki dostosowania w znaczeniu użytym w art. 37a ust. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem także w takim przypadku nie jest konieczne określanie warunków dostosowania.
Nie jest zatem zasadny zarzut Skarżących , iż nie wskazano wprost na czym ma polegać dostosowanie istniejących w dniu wejścia w życie zaskarżonej uchwały tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad lub warunków określonych w tej uchwale i w jakich przypadkach winno dojść do tego dostosowania. Jak wyżej powiedziano, w przypadku tablic reklamowych i urządzeń reklamowych istnieje bezwzględny nakaz dostosowania istniejących w dniu wejścia w życie uchwały tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad lub warunków określonych w uchwale, którego jedynym ograniczeniem może być termin dostosowania, nie krótszy niż 12 miesięcy od wejścia w życie uchwały. Art. 37a ust. 9 u.p.z.p. powinien być przy tym wykładany w ten sposób, że w przypadku tablic reklamowych i urządzeń reklamowych rada gminy jest zobowiązana określić warunki dostosowania istniejących w dniu wejścia w życie uchwały podejmowanej na podstawie art. 37a ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad lub warunków określonych w tej uchwale tylko wtedy, gdy jest to konieczne z uwagi na ustalenia uchwały, do których nie byłoby możliwe dostosowanie się bez dodatkowych szczegółowych regulacji zawierających warunki dostosowania (por. ponownie wyrok NSA z 7 czerwca 2022 r. II OSK 1052/19).
W ocenie Sądu w przypadku zaskarżonej uchwały, w odniesieniu do tablic reklamowych i urządzeń reklamowych należących do Skarżących, tak sytuacja nie zachodzi. Brak jest więc podstaw prawnych, aby wymagać od Rady Gminy, żeby na podstawie art. 37a ust. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określając warunki dostosowania wskazywała, na czym ma polegać dostosowanie i w jakich przypadkach dostosowanie ma nastąpić. Dostosowanie ma polegać na doprowadzeniu do stanu zgodności istniejących tablic reklamowych i urządzeń reklamowych z ustaleniami uchwały i jest wymagane w odniesieniu do wszystkich tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, które są niezgodne z tymi ustaleniami. Dostosowanie winno nastąpić zgodnie z odrębnymi regulacjami (np. prawa budowlanego), ale to od posiadacza danych tablic reklamowych i urządzeń reklamowych zależy w jaki sposób doprowadzi do ich zgodności z postanowieniami uchwały np. czy dokona tego likwidując daną tablicę reklamową/ urządzenie reklamowe i wykona nowe, czy też przebuduje (zmodyfikuje) istniejące urządzenie reklamowe (tablicę reklamową), tak aby doprowadzić do jego zgodności z postanowieniami uchwały reklamowej.
Odnoszą się na koniec do zarzutu dotyczącego naruszenia przez uchwałę art. 2 Konstytucji RP, mającego polegać na naruszeniu zasady ochrony praw nabytych i interesów w toku a także proporcjonalności ograniczeń praw i wolności konstytucyjnych (swobody gospodarczej, ochrony prawa własności) zauważyć należy, iż zarzuty te mają charakter zarzutów de lege ferenda i dotyczą w rzeczywistości regulacji ustawowej, na podstawie której wydana została zaskarżona uchwała. Przepis art. 37a u.p.z.p. jednoznacznie nakazuje dostosowanie istniejących tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do postanowień postanowień uchwały reklamowej niezależnie od tego czy zostały one zrealizowane legalnie czy nielegalnie. Przepis art. 37a u.p.z.p. obowiązuje w systemie prawnym i korzysta z domniemania konstytucyjności. Dopóki domniemanie to nie zostanie podważone, to wydana na podstawie tego przepisu i w jego granicach uchwała także z tego domniemania korzysta.
Trzeba jednoczenie zauważyć, iż wprowadzenie możliwości uchwalania przez rady gminy tzw. uchwał reklamowych, które mogą wprowadzać pewne ograniczenia w zakresie sytuowania nośników reklamowych lub w zakresie ich rozmiarów czy też formy wykonania było uzasadnione dbałością o krajobraz, ład przestrzenny, środowisko, jak też bezpieczeństwo w ruchu drogowym oraz komfort życia mieszańców (np. w odniesieniu do wykorzystywania projekcji świetlnych i elementów ruchomych o intensywnym natężeniu), czyli ogólnie rzecz biorąc ważny interes publiczny. Sąd nie ma wątpliwości, iż w interesie publicznym jest uporządkowanie dotychczasowego chaosu reklamowego, nawet jeśli oznacza to dla przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie reklamy zmianę polegającą na konieczności respektowania pewnych ograniczeń, w miejsce poprzedniej dowolności. Jest to jednak ograniczenie, które odpowiada dwóm warunkom: wprowadzone zostało ustawą i ze względu na ważny interes publiczny (art. 22 Konstytucji RP), nie jest zatem sprzeczne z prawem, choć rzeczywiście interes prawny przedsiębiorcy narusza. Trzeba też zaznaczyć, iż zaskarżona uchwała nie wprowadza całkowitego zakazu sytuowanie nośników reklamowych, lecz uprawnienie to zostało w pewnym stopniu ograniczone.
Zdaniem Sądu zaskarżona uchwała nie narusza także zasady proporcjonalności – art. 31 ust. 3 Konstytucji RP – w zakresie dostosowaniem do zasad i warunków określonych uchwałą tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, istniejących w dniu wejścia uchwały w życie i niezgodnych z przepisami uchwały.
Jak wskazano wyżej wprowadzone ograniczenia są uzasadnione ważnym interesem publicznym. Uchwała wprowadza wymogi, którym nośniki reklamowe muszą odpowiadać, przewiduje jednocześnie odpowiedni okres dostosowawczy, jak również pozostawia przedsiębiorcy pewną swobodę wyboru co do tego, czy nośnik nieodpowiadający tym warunkom zdemontować czy też dostosować do nowych regulacji. Biorąc pod uwagę cel uchwały, jakim jest uporządkowanie wspólnej przestrzeni publicznej poprzez zniwelowanie chaosu reklamowego, uznać należy, że cel ten usprawiedliwia wprowadzenie na przedsiębiorców omawianych ograniczeń. Ograniczenie to nie narusza też zasady wolności (swobody) prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż odnosi się do pewnej grupy podmiotów, a nie tylko samych Skarżących. Wprowadzenie omawianych ograniczeń, w równym stopniu dotyczy wszystkich osób (podmiotów gospodarczych), które prowadząc działalność gospodarczą w zakresie reklamy zewnętrznej, zobligowani są tych ograniczeń przestrzegać. Nadto, jak zauważył Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 kwietnia 1998 r., sygn. K. 10/97 (OTK ZU nr 3/1998, poz. 29, s. 163) działalność gospodarcza, ze względu na jej charakter, a zwłaszcza na bliski związek zarówno z interesami innych osób, jak i interesem publicznym, może podlegać różnego rodzaju ograniczeniom w stopniu większym niż prawa i wolności o charakterze osobistym bądź politycznym. Istnieje w szczególności legitymowany interes państwa w stworzeniu takich ram prawnych obrotu gospodarczego, które pozwolą zminimalizować niekorzystne skutki mechanizmów wolnorynkowych, jeżeli skutki te ujawniają się w sferze, która nie może pozostać obojętna dla państwa ze względu na ochronę powszechnie uznawanych wartości. Z kolei zaspokajanie potrzeb wspólnoty samorządowej jest zadaniem własnym (zadaniem publicznym) jednostek samorządu terytorialnego (art. 166 ust. 1 Konstytucji RP).
Wprowadzenie pewnych ograniczeń dotykających przedsiębiorców, wobec wcześniejszej znacznej swobody, uzasadnione było interesem publicznym – interesem danej wspólnoty samorządowej. Ograniczenie, to znajduje podstawę w przepisach rangi ustawowej – art. 37a u.p.z.p., a zatem nie narusza art. 22 Konstytucji
Przyjęte przez Radę Gminy Suchy Las regulacje w odniesieniu do Skarżących Spółek nie powodują też naruszenia istoty prawa własności. Nieruchomości jak i nośniki reklamowe nadal będą mogły być wykorzystywane zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem (art. 140 kodeksu cywilnego), choć w danym przypadku wprowadzone przepisy mogą ograniczać możliwość uzyskiwania dochodów z tych nośników. Jest to jednak zgodne z intencją ustawodawcy, który zezwala na to, aby takie ograniczenia czy wręcz zakazy wprowadzać. Nie można więc stwierdzić, że wprowadzenie tych regulacji nie odpowiada prawu. Obowiązujące przepisy nie kształtują prawa własności jako absolutnego i nieograniczonego. Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowi, że własność może być ograniczona, ale tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a zatem z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wymienionych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te powinny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Tak więc ustawowe granice prawa własności wyznaczają nie poszczególne przepisy, lecz całokształt obowiązującego ustawodawstwa. Mogą to być zarówno przepisy prawa cywilnego (art. 140 kodeksu cywilnego), jak i administracyjnego (regulujące wymagania urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, ład przestrzenny, interes publiczny, czy zrównoważony rozwój). W konsekwencji ograniczenia prawa własności, które mogą pojawiać się w przyznanych ustawowo ramach, nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały. (por. wyrok WSA w Gdańsku z 10 kwietnia 2019 r. o sygn. akt II SA/Gd 397/18) .
Reasumując, w ocenie Sądu, w granicach rozpoznawanej skargi zakreślonych interesem prawnym skarżących Spółek, brak jest podstaw do uznania, że Rada Gminy Suchy Las przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały naruszyła przepisu prawa.
Z tych przyczyn, skargę Spółek J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedziba w W. oraz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. należało oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.