Pełny tekst orzeczenia

II SA/Po 605/02

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

II SA/Po 605/02 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2004-06-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-03-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Grażyna Radzicka
Jolanta Szaniecka /przewodniczący/
Karol Pawlicki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędzia NSA Grażyna Radzicka Asesor sąd. Karol Pawlicki (spr.) Protokolant sekr.sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 czerwca 2004r. sprawy ze skargi I.i J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2002r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżona decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2001r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących I. i J.P. kwotę 50 zł (pięćdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ K.Pawlicki /-/ J.Szaniecka /-/ G.Radzicka
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2001r. Prezydent Miasta ustalił J. M. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku usług poligraficznych z przeznaczeniem na pomieszczenia magazynowe na terenie położonym w K. przy ul. [...] (nr działki [...], obręb 42).
Jako podstawę prawną decyzji podano art. 39, art. 40 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) i "Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta K." zatwierdzony uchwałą nr XIX/121/91 Rady Miejskiej K. z dnia 22 października 1991r. (Dz.Urzęd.Woj.Kaliskiego Nr 17, poz. 163).
Z powołanego zapisu planu wynika, że działka znajduje się na terenie jednostki bilansowej "E 46 MN", obejmującej tereny mieszkalnictwa rodzinnego o niskiej intensywności zabudowy.
Odwołanie od tej decyzji wnieśli I. i J. małż. P., którzy wskazali, że wybudowanie budynku w granicy działek spowoduje zacienienie znacznej części ich ogrodu.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2002r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, wskazując, że zgodnie z art. 40 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto nie można odmówić ustalenia warunków, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami planu (art. 43).
W przedmiotowej sprawie w ustaleniach ogólnych planu wskazano, że plan perspektywiczny utrzymuje i rozwija dominującą mieszkaniową funkcję dzielnicy, uzupełniając ją koncentracją realizacji usług o znaczeniu ponadpodstawowym w zespoleniu z normatywnymi usługami podstawowymi.
Na powyższą decyzję skargę do Ośrodka Zamiejscowego Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli I. i J. małż. P., podkreślając, że planowana inwestycja powstanie wzdłuż całej granicy działek i to od strony południowej. W warunkach zabudowy przewidziano też minimum 5 miejsc parkingowych w granicach własnej posesji, a to spowoduje jeszcze większy ruch samochodowy i wzmożony hałas.
Organ odwoławczy, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
W niniejszej sprawie skarga okazała się zasadna.
Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie zwrócił uwagi na to, że warunki zabudowy bardzo szczegółowo określiły usytuowanie planowanej inwestycji. Zarówno z części opisowej decyzji jak i z mapy sytuacyjno-wysokościowej wynika, że inwestycja zlokalizowana ma być w granicy z dwoma sąsiednimi działkami.
Takie rozstrzygnięcie w decyzji ustalającej warunki zabudowy jest niedopuszczalne. Nie można przy tym powoływać się na obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego miasta K., ponieważ plan ten nie rozstrzyga w sposób jednoznaczny usytuowania obiektów budowlanych na terenie, którego dotyczy.
Tak więc decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego nie może określać jednoznacznie usytuowania budynku.
Pogląd powyższy utrwalił się w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Zgodnie z nim decyzja o warunkach zabudowy określa ogólnie rodzaj planowanej inwestycji, wytycza linie rozgraniczające teren oraz ogólne podstawowe kierunki rozbudowy budynku. Szczegółowe określenie planowanej inwestycji następuje zaś w trybie i na zasadach określonych w przepisach prawa budowlanego i warunkach technicznych (wyrok z 16 grudnia 1997r. sygn. akt II SA/Gd 1247/97, "Lex" nr 44228).
Rozstrzyganie kwestii konkretnego miejsca usytuowania budynku na działce jest niedopuszczalne, albowiem takie szczegółowe rozstrzygnięcie nie znajduje podstaw w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Okoliczności szczegółowe budowy obiektu winny być rozstrzygane w postępowaniu o pozwolenie na budowę (wyrok z 16 września 1999r., sygn. akt IV SA 1265/97, "Lex" 48742).
W tych okolicznościach Sąd uchylił decyzję zarówno organu I jak i II instancji, nie będąc przy tym związany zarzutami skargi i jej wnioskami.
W dalszym postępowaniu organy administracyjne winny rozpoznać wniosek inwestora biorąc pod uwagę niniejsze orzeczenie i obowiązujące przepisy prawa.
W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ K.Pawlicki /-/ J.Szaniecka /-/ G.Radzicka
Brak podpisu s .G.Radzickiej
spowodowany jest jej nieobecnością
/-/ J.Szaniecka