II SA/Po 575/25

II SA/Po 575/25 - Postanowienie WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-09-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Arkadiusz Skomra /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Skarżony organ
Komisja Orzekająca
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi I. B. na pismo Komisja Orzekająca z dnia 14 maja 2024 r., nr [...] w przedmiocie weryfikacji punktów z części praktycznej egzaminu zawodowego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy, 3. umorzyć postępowanie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Uzasadnienie
Komisja Orzekająca pismem z 14 maja 2024 r. , powołując się na art 44zzzt ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (j.t. Dz.U. z 2022 r., poz. 2230) poinformował I. B. (dalej: "Skarżąca"), że odwołanie od wyniku weryfikacji sumy punktów z egzaminu zawodowego w części praktycznej nie przysługuje.
Skarżąca wniosła skargę na powyższe pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jak również wnosząc o przyznanie prawa pomocy.
Komisja Orzekająca w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując, iż jest ona niedopuszczalna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż kontrola sądu administracyjnego w sprawach dyscyplinarnych dopuszczalna jest tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi. Pogląd ten jest akceptowany zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 1067/12, z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 1608/16, publ. baza CBOSA; J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis Warszawa 2006 r., s. 47).
Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych, będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności w nim niewymienionych oznacza, że sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia.
W niniejszej sprawie skarżona jest informacja Komisji Orzekającej , która nie należy do żadnego aktu bądź czynności objętych ww. przepisem. Ostateczny wynik egzaminu zawodowego nie jest ustalany w ramach postępowania administracyjnego kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu z zakresu administracji publicznej. Wynik egzaminu zawodowego nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach strony.
Należy zaznaczyć, iż wniosek o weryfikację sumy punktów przyznanych przez egzaminatora, złożony przez Skarżącą w oparciu o przepis art. 44zzz ust. 3 ustawy o systemie oświaty nie mógł zainicjować żadnego z postępowań, w których rozstrzygnięcia podlegałyby zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego, dlatego też skarga wniesiona na informację Dyrektora stanowiącą odpowiedź na odwołanie od pisma o utrzymaniu punktacji nie podlega kognicji tego sądu. Okoliczność tę potwierdza również sama treść art. 44zzzy ustawy o systemie oświaty, zgodnie z którym między innymi wyniki egzaminu zawodowego są ostateczne i nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego.
Powyższe stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym wprawdzie egzaminu maturalnego, jednakże z uwagi na treść art. 44 zzzy ww. ustawy, ma analogiczne zastosowanie w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 44zzzy ustawy o systemie oświaty wyniki egzaminu ósmoklasisty, egzaminu maturalnego i egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie ustalone w trybie przepisów ustawy są ostateczne i nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego.
W postanowieniu z dnia 28 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt I SA/Wa 2027/05) uznał, że sprawa ustalenia oceny z egzaminu maturalnego jako nie podlegająca jurysdykcji administracyjnej, uniemożliwia jednocześnie kontrolę przez sąd administracyjny wszelkich pism i oświadczeń okręgowej komisji egzaminacyjnej ocen uzyskanych na egzaminie maturalnym.
Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 838/07, jak i w postanowieniu z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1349/10.
W związku z powyższym Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Odnosząc się zaś do zgłoszonego przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I OZ 152/13, dostępne w CBOSA). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczy skargi podlegającej odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność z wyżej przedstawionych przyczyn, a to z kolei stanowi o oczywistej bezzasadności skargi i tym samym obligowało Sąd do odmownego załatwienia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie zart. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie 2 sentencji postanowienia.
Ponadto w pkt 3 postanowienia Sąd orzekł o umorzeniu postępowania z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi mając na uwadze treść art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zgodnie z którym Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W niniejszej sprawie z uwagi na niedopuszczalność skargi i jej odrzucenia postępowanie w zakresie przywrócenie terminu do wniesienia skargi stało się bezprzedmiotowe.