II SA/Po 557/25

II SA/Po 557/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-12-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Arkadiusz Skomra
Robert Talaga /sprawozdawca/
Tomasz Świstak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 39 § 1-3, art. 39
1, art. 134, art. 141 § 1-2
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Sędzia WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi skargi J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 maja 2025 roku J. B., za pośrednictwem e-PUAP złożył do Urzędu Miejskiego w [...] wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego istnienie i funkcjonowanie "obiektów uciążliwych", w tym stacji paliw, stacji kontroli pojazdów i obiektu handlowego "[...]", w sąsiedztwie nieruchomości o numerach ewidencyjnych [...], obręb G., przy ul. [...], [...]. We wniosku J. B. podał adres do korespondencji; [...], ul. [...], skrytka pocztowa [...], [...].
Postanowieniem z 27.05.2025 r., nr [...], Burmistrz [...] odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego istnienie i funkcjonowanie "obiektów uciążliwych", w tym stacji paliw, stacji kontroli pojazdów i obiektu handlowego "[...]", w sąsiedztwie nieruchomości o numerach ewidencyjnych [...], obręb G., przy ul. [...], [...].
W uzasadnieniu organ stwierdził, że z uwagi na fakt, że żądana treść zaświadczenia wykracza poza zakres potwierdzania faktów lub stanu prawnego, wynikających z ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, wniosek o wydanie zaświadczenia o żądanej treści podlega odmowie. Organ pouczył wnioskodawcę o prawie do wniesienia zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego za pośrednictwem Burmistrza [...] w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia.
Postanowienie zostało podpisane przez działającą z upoważnienia Burmistrza [...] Sekretarz Gminy podpisem odręcznym, a następnie przesłane na adres skrytki pocztowej wskazanej przez J. B. we wniosku. Kopię postanowienia strona odebrała w dniu 29.05.2025 r.
Organ zaznaczył, że na życzenie wnioskodawcy wyrażone w rozmowie telefonicznej przesłał kopię postanowienia na skrytkę e-PUAP, z której został przesłany wniosek J. B.. W dniu 5.06.2025 r. J. B. odebrał przesłane na adres skrytki pocztowej postanowienie.
Pismem z dnia 2.06.2025 r. J. B. wniósł za pośrednictwem skrzynki podawczej e-PUAP zażalenie na powyższe postanowienie. J. B. złożył podpis elektroniczny pod pismem przewodnim przesyłanym wraz z zażaleniem, jednak nie podpisał samego zażalenia.
Pismem z 12.06.2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało J. B. do podpisania zażalenia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości doręczania pism na adres skrzynki pocztowej, w związku z czym wezwanie zostało przesłane na skrzynkę e-PUAP, z której korzysta Strona. W celu ustalenia tożsamości strony organ odwoławczy zwrócił się również o podanie adresu zamieszkania.
W odpowiedzi J. B. podpisał zażalenie, jednakże nie wskazał adresu zamieszkania.
Pismem z 16.06.2025r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło się do organu I instancji z prośbą o: przedłożenie potwierdzenia przesłania i doręczenia przedmiotowego postanowienia J. B. na adres do doręczeń: [...], ul. [...], skr. pocztowa [...], [...], udostępnienie danych z rejestru PESEL dotyczących adresu zameldowania J. B., ewentualnie potwierdzenia, że w/w nie posiada adresu zameldowania.
Pismem z dnia 17.06.205 r. Burmistrz [...] przedłożył dowód doręczenia stronie postanowienia na adres do doręczeń wskazany przez J. B. w dniu 5.06.2025 r. Jednocześnie organ I instancji zwrócił się do organu odwoławczego z wyjaśnieniem, że potwierdzenie adresu zameldowania będzie możliwe po złożeniu wnioskującego o sporządzenie wniosku na urzędowym formularzu o udostępnienie danych jednostkowych z rejestru mieszkańców oraz rejestru PESEL.
Pismem z dnia 24.06 2025 roku J. B. przesłał dodatkowe dokumenty dotyczące jego pierwotnego wniosku o wydanie zaświadczenia.
Pismem z 26.06.2025 roku organ odwoławczy zwrócił się do J. B. o wskazanie czy korespondencja może być przesyłana na adres skrytki e-PUAP.
Pismem z 26.06.2025r. J. B. wyraził zgodę na doręczanie korespondencji na adres skrytki e-PUAP.
W dniu 26.06.2025r. organ odwoławczy przesłał do organu I instancji wniosek na urzędowym formularzu.
Pismem z dnia 30.06.2025r. Gmina [...] przesłała do organu II instancji informacja z rejestru PESEL potwierdzającą, że J. B. nie ma adresu zameldowania ani na pobyt czasowy, ani też na pobyt stały.
Postanowieniem z dnia 3 lipca 2025 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdził niedopuszczalność zażalenia J. B. na postanowienie Burmistrza [...] z dnia 27.05.2025 roku, nr [...], w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego istnienie i funkcjonowanie "obiektów uciążliwych".
W uzasadnieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego podkreśliło, że tylko zgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego doręczenie orzeczenia, wywołuje skutki prawne przewidziane w obowiązujących przepisach. W przypadku wadliwego doręczenia, czynność taka jest bezskuteczna. Postanowienie wchodzi bowiem do obrotu prawnego dopiero w dacie jego doręczenia, stąd tak istotne znaczenie ma ustalenie, czy czynność doręczenia była prawidłowa i skuteczna. Postanowienie administracyjne zgodnie art. 110 § 1 w zw. z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego, wiąże organ podatkowy, który je wydał od chwili jego doręczenia. Od daty doręczenia postanowienia biegną terminy procesowe, w tym termin do wniesienia zażalenia na postanowienie. W przypadku uznania, iż nie nastąpiło skuteczne doręczenie postanowienia w obrocie prawnym brak jest aktu, którym związany byłby organ administracji i na który strona mogłaby wnieść zażalenie. Wniesione zażalenie od niedoręczonego skutecznie postanowienia nie może być rozpatrzone, gdyż w obrocie prawnym nie pojawiło się postanowienie będące przedmiotem zażalenia. W wyniku jego wniesienia organ odwoławczy zobowiązany jest wydać postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia z powodów przedmiotowych. A zatem, gdy strona pomimo tego złożyła zażalenie, organ odwoławczy zobowiązany jest stwierdzić jego niedopuszczalność.
W ocenie SKO oryginał postanowienia Burmistrza [...] z 27.05.2025 r., nr [...] został podpisany przez Sekretarz Gminy podpisem odręcznym i przesłany na wskazany przez Stronę adres do doręczeń [...], ul. [...], skrytka pocztowa [...], [...]. Strona nie powinna wskazywać jako adres do korespondencji w postępowaniu administracyjnym adresu skrytki pocztowej, ponieważ Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości takiego doręczenia i tylko w pewnych przypadkach dopuszcza się możliwość doręczania korespondencji na adres skrytki pocztowej np. gdy brak adresu zamieszkania strony. W sprawie niniejszej Strona nie podała adresu zamieszkania, a z danych przekazanych z rejestru PESEL wynika, że J. B. nie posiada adresu zameldowania ani na pobyt stały, ani na pobyt czasowy. Organ I instancji mógł więc w tym przypadku przesłać postanowienie na adres skrytki pocztowej wskazanej przez Stronę jako adres do korespondencji. Postanowienie wydane przez organ I instancji nie mogło zostać prawidłowo przesłane drogą elektroniczną, ponieważ zostało podpisane odręcznie, a nie podpisem elektronicznym. Nie ma możliwości podwójnego złożenia podpisu pod postanowieniem jednocześnie pismem odręcznym i podpisem elektronicznym. Wydane przez organ I instancji postanowienie zostało podpisane odręcznie i przesłane na adres skrytki pocztowej. Postanowienie zostało doręczone J. B. w dniu 5.06.2025r. Jedynie kopia tego postanowienia, na prośbę Strony, została przesłana na adres skrytki e-PUAP i została odebrana przez Stronę w dniu 29.05.2025 r. W myśl art. 141 § 1 i § 2 oraz art. 129 § 1 w zw. z art. 144 K.p.a., zażalenie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie w' terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Jeżeli zażalenie zostało wniesione zanim postanowienie weszło do obrotu prawnego w rozumieniu art. 110 § 1 w zw. z art. 126 K.p.a., to organ odwoławczy powinien stwierdzić niedopuszczalność zażalenia na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. Wniesienie zażalenia przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania tej czynności jest przedwczesne i nie może wywoływać skutków prawnych. Postanowienie Burmistrza [...] z 27.05.2025r., nr [...] zostało doręczone Stronie w dniu 5.06.2025r. Natomiast J. B. złożył zażalenie na to postanowienie w dniu 2.06.2025r. przez co należało uznać niedopuszczalność zażalenia wniesionego przedwcześnie (art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. K.p.a.).
Pismem z dnia 8.7.2025 r. J. B. przesłał za pośrednictwem platformy e-PUAP do Samorządowego Kolegium Odwoławczego "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" wskazując w nim, że nie zgadza się z podjętym przez organ drugiej instancji rozstrzygnięciem. W ocenie wnioskodawcy zażalenie zostało wniesione w sposób prawidłowy, z zachowaniem terminu i wszystkich warunków formalnych. J. B. podkreślił, że występując z wnioskiem do Burmistrza w dniu 21.05.2025 r. nie zrezygnował on z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, co sprawia że cała korespondencja powinna była odbywać się drogą elektroniczną.
Pismem z dnia 11.07.2025 r. Kolegium wezwało wnioskodawcę o sprecyzowanie, czy przesłane w dniu 8.07.2025 r. pismo zatytułowane "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" zakwalifikować należy jako skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Poznaniu, zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu z 3.07.2025 r., czy jako inne pismo, zaznaczając, że w przypadku braku odpowiedzi wnioskodawcy zostanie ono potraktowane jako skarga doi sądu administracyjnego.
W dniu 15.07.2025 r. J. B. wniósł kolejne pismo do Kolegium zatytułowane "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" podkreślając, że postanowienie organu drugiej instancji z 3.07.2025 r. powinno zostać uchylone lub uznane za nieważne, a wniesione przez wnioskodawcę zażalenie rozpatrzone merytorycznie. Uznał ponadto, że uchybienia organów administracji publicznej zostały "sztucznie wykreowane".
Pismem z dnia 22.07.2025 r. Kolegium przekazało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pismo J. B. z dnia 8.07.2025 r., zakwalifikowane jako skargę na postanowienie z dnia 3.07. 2025 r.
W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27.05.2025 roku stwierdzające niedopuszczalność zażalenia. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.
Zaskarżone postanowienie zapadło we wstępnym postępowaniu organu odwoławczego (w niniejszej sprawie Kolegium), w którym organ ten podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy środek zaskarżenia - zażalenie jest dopuszczalny oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminu. Na tym etapie organ odwoławczy badając dopuszczalność środka zaskarżenia nie może wejść w ocenę jego merytorycznej zasadności. Zaskarżone do Sądu postanowienie Kolegium, stwierdzające niedopuszczalność zażalenia ma bowiem charakter czysto procesowy. Innymi słowy, nie ma ono charakteru merytorycznej oceny rozstrzygnięcia sprawy, a jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że środek zaskarżenia nie może zostać rozpoznany.
W niniejszej sprawie z uwagi na przyjęcie przez Kolegium, że czynność wniesienia zażalenia nastąpiła przedwcześnie, odstąpiło ono od oceny postanowienia organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia. Dlatego też ocena merytoryczna postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia z dnia 27.05.2025 roku pozostaje poza zakresem kognicji tutejszego Sądu w niniejszym postępowaniu. Jako podstawę prawną kontrolowanego postanowienia wskazano art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
W niniejszej sprawie jako powód stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia Kolegium wskazało na jego wniesienie przed dniem doręczenia skarżącemu postanowienia z dnia 27.05.2025 roku o odmowie wydania zaświadczenia.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia daty doręczenia postanowienia skarżącemu postanowienia Burmistrza [...], od którego należy liczyć siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia.
Z art. 141 § 1 k.p.a. wynika, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie (§ 2). W powyższym kontekście podkreślenia wymaga, że normy regulujące instytucję doręczenia (art. 39-49 k.p.a.) mają przede wszystkim charakter gwarancyjny, ich celem jest bowiem zapewnienie ochrony jednostce przed nadużyciami ze strony organów administracji. Zatem nie mogą być interpretowane niejako "na szkodę" obywatela, w sytuacji gdy ten podejmuje wszelkie starania mające zapewnić mu prawo do wniesienia skutecznego odwołania od wydanej decyzji. Wszelkie nieprawidłowości w zakresie doręczeń powinny więc obciążać organy administracji publicznej i nie powinny być interpretowane na szkodę jednostki (wyrok NSA z 20 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2259/12, wyrok NSA z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2734/14, wyrok NSA z 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 3/08).
Kwestia doręczeń została uregulowana w art. 39 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu. Doręczenia elektroniczne stanowią zatem podstawowy sposób doręczania korespondencji przez organy administracji publicznej. Dopiero gdy nie ma możliwości doręczenia drogą elektroniczną, organ administracji publicznej doręcza pisma pocztą albo przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 § 2 k.p.a.). W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 i § 2 pkt 1, organ administracji publicznej doręcza pisma: 1) przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 366, 820 i 1456), albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 § 3 k.p.a.). Ze wskazanej wyżej regulacji wynika, że doręczenie, o którym mowa w art. 39 § 3 k.p.a. dopuszczalne jest tylko w przypadku braku możliwości albo skuteczności uprzedniego doręczenia elektronicznego.
Zgodnie z art. 39ą k.p.a. reguluje zasady doręczania pism drogą elektroniczną w myśl, którego w przypadku doręczenia w sposób, o którym mowa w art. 39 § 1, pisma doręcza się stronie lub innemu uczestnikowi postępowania na: 1) adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych, o której mowa w art. 25 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwanej dalej "bazą adresów elektronicznych", a w przypadku pełnomocnika - na adres do doręczeń elektronicznych wskazany w podaniu, albo 2) adres do doręczeń elektronicznych powiązany z kwalifikowaną usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego, za pomocą której wniesiono podanie, jeżeli adres do doręczeń elektronicznych strony lub innego uczestnika postępowania nie został wpisany do bazy adresów elektronicznych.
Zgodnie więc z art. 39ą k.p.a. w niniejszej sprawie Burmistrz [...] miał obowiązek doręczać rozstrzygnięcie kończące postępowanie wszczęte podaniem skarżącego z dnia 21.05.2025 r. za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Zaskarżone zaś przez skarżącego postanowienie Burmistrz [...] z dnia 27.05.2025 roku zostało wysłane pierwotnie za pośrednictwem operatora pocztowego na adres skrytki pocztowej podanej w piśmie przez wnioskodawcę, który wniósł je za pośrednictwem e-PUAP. Z akt rozpoznawanej sprawy nie wynikało natomiast, aby na tym etapie postepowanie doręczanie elektroniczne było z jakiś przyczyn niemożliwe lub bezskuteczne. Skarżący złożył pismo z dnia 21.05.2025 r. za pomocą platformy e-PUAP, a więc organ dysponował możliwościami technicznymi pozwalającymi na doręczanie mu pism w formie elektronicznej, stosownie do art. 39ą k.p.a. W istocie Burmistrz [...] nie miał uprawnienia, aby doręczyć swoje postanowienie poprzez operatora pocztowego i w efekcie w ten sposób nie doręczył skutecznie skarżącemu postanowienia z dnia 27.05.2025 r. w trybie art. 39ą k.p.a. W świetle powyższego postanowienie wydane przez organ I instancji przesłane w ten sposób jako nieprawidłowo doręczone, nie mogło zostać uznane za wprowadzone do obrotu prawnego. Dokonane następnie przez organ w trybie elektronicznym doręczenie jedynie zeskanowanego postanowienia Burmistrza [...] z dnia 27.05.2025 roku opatrzonego ręcznym podpisem zamiast stosownym podpisem elektronicznym również nie mogło wywołać należytego skutku w postaci właściwego doręczenia, bowiem nie zostało przesłane do wnioskodawcy w należytej formie przewidzianej dla dokumentów elektronicznych. Brak skutecznego doręczenia sprawia, że w ogóle nie rozpoczął biegu termin przewidziany do wniesienia zażalenia od postanowienia. W istocie nie zostało ono doręczone stronie, a zatem nie weszło do obrotu prawnego. Tym samym zażalenie złożone w takich okolicznościach uznać należało za niedopuszczalne, ale z innych przyczyn niż wskazało to Samorządowe Kolegium Odwoławcze.
W ocenie Sądu z przyczyn wyżej podniesionych zaskarżone orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie odpowiadało prawu, a ponadto nie było korzystne dla skarżącego. Wniesione przez skarżącego zażalenie nie mogło zostać złożone z przekroczeniem 7-dniowego terminu do jego wniesienia, gdyż nie weszło skutecznie do obrotu prawnego postanowienie Burmistrza [...] z dnia 27.05.2025 roku. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie stwierdził aby zaistniały jakiekolwiek okoliczności uniemożliwiające doręczanie elektroniczne przedmiotowego postanowienia Burmistrza [...] z dnia 27.05.2025 r. Skarżący natomiast pismo z dnia 22.05.2025 r. złożył za pomocą platformy e-PUAP, a co za tym idzie organ dysponował możliwościami technicznymi pozwalającymi na doręczanie mu pism w formie elektronicznej, stosownie do art. 39ą k.p.a. Z tego względu organ nie miał podstaw do doręczenia skarżącemu postanowienia poprzez operatora pocztowego. Tylko zgodne z przepisami doręczenie przedmiotowego postanowienia Burmistrza [...] pozwala poddać je merytorycznej ocenie, w przypadku prawidłowo wniesionego zażalenia.
Jednocześnie brak zachowania należytej formy sporządzenia postanowienia przez Burmistrza [...] sprawił, że nie można było zastosować poglądu w myśl którego zachowanie sformalizowanego trybu dokonywania doręczeń przewidzianego w przepisach proceduralnych nie jest konieczne, jeśli tylko strona, dla której pismo było przeznaczone, oświadczy, że pismo to otrzymała. Takie oświadczenie strony zasadniczo może być uznane za dostateczny dowód dotarcia do świadomości strony treści pisma (por. wyrok WSA w Poznaniu z 1 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Po 360/19). W piśmiennictwie również zwraca się uwagę, że jeżeli orzeczenie znalazło się w posiadaniu strony, jakkolwiek nie nastąpiło to zgodnie z przepisami regulującymi procedurę doręczeń, to brak jest podstaw do przyjęcia, że wniesienie środka zaskarżenia było przedwczesne (zob. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX/el 2019).W tym miejscu podkreślić należy, że powyższe stanowisko odnosi się także do doręczania postanowień i wnoszenia zażaleń, ale tylko takich które zostały sporządzone w przewidzianej do tego prawidłowej formie prawnej.
Reasumując przedstawione powyżej rozważania teoretyczne, jak również okoliczności rozpoznawanej sprawy, Sąd wskazuje, że dzień doręczenia rozstrzygnięcia stronie przez operatora pocztowego (na adres skrytki pocztowej) nie mógł mieć decydującego znaczenia dla oceny skuteczności wniesienia środka zaskarżenia. Natomiast odbiór zeskanowanej wersji postanowienia przesłanej za pośrednictwem e-PUAP nie zostało opatrzone należytym podpisem elektronicznym przez co również nie mogło mieć decydującego znaczenia dla oceny skuteczności wniesienia środka zaskarżenia.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium będzie związane oceną prawną wyrażoną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku.