II SA/Po 542/04

II SA/Po 542/04 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2005-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Łaskarzewska /przewodniczący sprawozdawca/
Edyta Podrazik
Małgorzata Górecka
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Skarżony organ
Lekarz Weterynarii
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Małgorzata Górecka Protokolant sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2005r. sprawy ze skargi P.G. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] czerwca 2004r. Nr [...] w przedmiocie nakazów z zakresu nadzoru weterynaryjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii na rzecz skarżącego kwotę 200zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/M. Górecka /-/A. Łaskarzewska /-/E. Podrazik
Uzasadnienie
Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. na podstawie art. 6 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 3b ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej (tj. Dz. U. 1999r. Nr 66, poz. 752 ze zm.) § 1 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 3, 4, 5 § 2, § 3, § 7 ust. 1, § 9 ust. 1, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 października 2002r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy organizowaniu lub urządzaniu targów, spędów i wystaw zwierząt (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 192, poz. 1609) § 9 ust. 1, ust. 2 pkt 1, pkt 2a, b, c, d, pkt 3a, ust. 3 pkt 3, 4, § 10 ust. 1, 2, § 12 ust. 1, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2003r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy zarobkowym przewozie zwierząt, ich skupie i sprzedaży (Dz. U. z 2003r., Nr 66, poz. 618) wstrzymał działalność spędu pod nazwą "Skup i Sprzedaż Zwierząt Rzeźnych" prowadzoną przez P.G.
W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Lekarz Weterynarii wyjaśnił, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] marca 2004r. stwierdzono następujące uchybienia w zakresie spełniania warunków weterynaryjnych wymaganych przy prowadzeniu skupu i sprzedaży zwierząt rzeźnych:
- brak utwardzenia placu, na którym odbywa się skup i sprzedaż zwierząt;
- brak wyodrębnienia pomieszczeń lub wiat dla przetrzymywania zwierząt, brak pomieszczeń dla zwierząt chorych lub podejrzanych o zakażenie;
- brak pomieszczeń do przetrzymywania środków żywienia zwierząt, paszy;
- brak pomieszczenia do składowania środków dezynfekcyjnych;
- brak pomieszczeń lub wiaty z urządzeniami do bezpiecznego badania zwierząt;
- brak bieżącej wody pitnej w pomieszczeniach, w których gromadzone są zwierzęta;
- brak odprowadzenia ścieków w pomieszczeniach, w których gromadzone są zwierzęta;
- brak archiwum ewidencji skupowanych i sprzedawanych zwierząt;
- brak pomieszczenia socjalno – biurowego.
Stwierdzono również, że osoba prowadząca działalność w zakresie skupu i sprzedaży zwierząt nie została przeszkolona w tym zakresie. Ponadto, w pomieszczeniach, gdzie gromadzone są zwierzęta, po ich usunięciu nie przeprowadza się czyszczenia i dezynfekcji.
Decyzją z dnia [...] lipca 2003r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. nakazał P. G. usunięcie uchybień. We wskazanym terminie nie zostały one usunięte.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. G. domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił, że naruszenie art. 107 § 1 kpa poprzez niepodanie z imienia i z nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania. Naruszenie art. 24 § 1 i § 3 kpa poprzez nierozpoznanie wniosku o wyłączenie od udziału w sprawie K.P. Ponadto, błędne zastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 października 2002r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy organizowaniu lub urządzaniu targów, spędów i wystaw zwierząt. Naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa i art. 98 kpa poprzez odmowę zawieszenia postępowania w sprawie do czasu zakończenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.
Odwołujący podał też, że teren punktu skupu jest utwardzony. Dla chorych zwierząt znajduje się specjalnie zaadoptowane pomieszczenie. Na terenie skupu znajdują się środki dezynfekujące, a po zakończeniu spędu przeprowadza się dezynfekcję. Ponadto, punkt skupu prowadzi ewidencję skupowanych zwierząt, nie posiada jedynie dokumentacji za okres kiedy jej prowadzenie nie było wymagane. Na terenie skupu znajduje się też pomieszczenie biurowo – socjalne.
Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1c, art. 90 i 93 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zwierząt oraz o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. Nr 69, poz. 625), § 1 pkt 1-4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2003r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych wymaganych przy zarobkowym przewozie zwierząt, ich skupie i sprzedaży oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wskazania rodzaju działalności prowadzonej przez stronę i w związku z tym wykreślić wyraz "spędu", a w to miejsce wpisać "w zakresie obrotu zwierzętami, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu zwierząt, prowadzonym". W pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że odwołanie zasadne jest w części zarzucającej wstrzymanie działalności w zakresie wskazanym jako "spęd". Przedmiotem działalności strony jest – skup i sprzedaż zwierząt rzeźnych, związany z ich skupowaniem i dostarczaniem do rzeźni.
Ponadto organ II instancji wskazał, że w dniu 01 maja 2004r. weszła w życie ustawa z dnia 11 marca 2004r. o ochronie zwierząt oraz o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, która uchyliła ustawę z dnia 24 kwietnia o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej, będącej podstawą prawną zaskarżonej decyzji. Nowa ustawa w art. 90 i 93 rozstrzygnęła, że do spraw niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie zastosowanie mają nowe przepisy tej ustawy. Dotychczasowe przepisy wykonawcze zachowały moc tylko do dnia wydania nowych przepisów. W dniu 26 kwietnia 2004r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał rozporządzenie w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia działalności w zakresie obrotu zwierzętami, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu zwierząt, które weszło w życie z dniem uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej tj. z dniem 01 maja 2004r. i ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Wymagania weterynaryjne dotyczące obrotu zwierzętami określone w tym rozporządzeniu zostały ujęte bez rozróżnienia odrębnych warunków dla poszczególnych form tej działalności. Pojęcie spędu nie zostało też odrębnie określone.
Zmiana ta nie narusza interesu odwołującego, albowiem wymagania weterynaryjne są identyczne dla wszystkich obiektów, w których prowadzona jest tego typu działalność gospodarcza. Zmiana decyzji w tym zakresie jest więc uzasadniona.
Organ odwoławczy dodał też, że z akt sprawy wynika, że punkt skupu nie spełnia wymogów określonych w uchylonym jak i w obowiązującym rozporządzeniu.
Brak zamieszczenia pieczęci osoby podpisanej pod nazwiskiem jest uchybieniem formalnym, ale pozostającym bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Osoba podpisana pod decyzją posiadała upoważnienie do jej wydania.
Organ nie uznał także za zasadny zarzut braku rozpatrzenia wniosku o wyłączenie organu oraz zawieszenie postępowania. Oba te wnioski zostały oddalone, a po wniesieniu zażaleń oddalone.
Organ wyjaśnił taż, że wymóg prowadzenia ewidencji skupowanych i sprzedawanych zwierząt obowiązuje od 1999r., a dokumentację należy przechowywać przez okres 3 lat. W tej sytuacji odwołujący nie może powoływać się, że przed wrześniem 2002r. nie był zobowiązany do jej prowadzenia.
Skargę na powyższą decyzję wniósł P. G. domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 107 § 1 kpa, art. 24 § 1 i 3 kpa oraz art. 97 § 1 pkt 4 kpa podtrzymując stanowisko wyrażone w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna. I tak rację miał skarżący podnosząc, że organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję nie zastosował się do wymogów art. 107 § 3 kpa.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone w nazbyt lakonicznej formie. Wojewódzki Lekarz Weterynarii wbrew swemu obowiązkowi, wynikającemu także z art. 11 kpa nie ustosunkował się do zarzutów odwołania. Nie wyczerpuje bowiem zadośćuczynienia obowiązkowi wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek jakimi kieruje się organ wywiedzenie, że nie znajdują uzasadnienia zarzuty odwołania w zakresie ustalenia stanu faktycznego i wskazywanie, że prowizoryczne wyodrębnienie miejsc w przyczepach samochodowych realizuje wymóg prowadzenia działalności w specjalnie przygotowanych pomieszczeniach spełniających kryteria weterynaryjne.
Zakres zarzutów odwołania był o wiele szerszy i aby móc skontrolować prawidłowość decyzji znajomość motywów organu jest niezbędna.
I tak w odwołaniu podniesiono, że P. G. nie zgadza się z zarzutami Powiatowego Lekarza Weterynarii i twierdzi, że spełnił wymóg w zakresie przygotowania pomieszczenia dla zwierząt chorych. Obowiązkiem organu II instancji w takiej sytuacji było wywiedzenie przyczyn z powodu których taki brak stwierdzono.
Zobowiązany musi bowiem wiedzieć jakie są jego obowiązki, w tym jak definiuje się w ocenie organu "pomieszczenie" co do którego jest spór.
Identycznie odnieść należy się do zarzutu, iż plac, na którym gromadzi się zwierzęta nie jest należycie utwardzony. Skarżący podniósł, że przygotowany przez niego plac spełnia wszelkie wymogi.
W ocenie Sądu to rzeczą organu II instancji było wykazanie, że teren wykorzystywany przez P. G. wymogów takich nie spełnia. W postępowaniu administracyjnym ciężar dowodu spoczywa na organie zwłaszcza wówczas, gdy postępowanie wszczęte z urzędu zmierza do nałożenia na stronę obowiązku.
W uzasadnieniu organu II instancji zabrakło wywodów co do tego w oparciu o jakie dowody ustalono, że po zakończeniu spędu nie przeprowadza się dezynfekcji. Odwołujący nie zgodził się także i z tym zarzutem. Skarżący podniósł wręcz, że organy nie prowadziły żadnego postępowania w tym względzie.
Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie wyjaśnił dlaczego miejsce wydzielone przez odwołującego się na środki dezynfekcyjne nie spełnia stosownych wymagań, jaką ilość środków dezynfekcyjnych zastał na terenie punktu skupu.
Wszelkie wymagania Lekarza Weterynarii co do warunku prowadzonej działalności powinny być precyzyjnie wyartykułowane, z powołaniem się na konkretne przepisy.
Precyzja w ustaleniu obowiązków przy prowadzeniu punktu skupu była istotna także z tego względu, że do czasu ich wykonania wstrzymano skarżącemu działalność. Organ II instancji winien więc przesądzić zwierając stosowny wywód w uzasadnieniu czy dopuszczalnym było poprzestanie w decyzji na określeniu, że działalność wstrzymuje się do czasu usunięcia uchybień.
W protokole, do którego odwołuje się decyzja I instancji stwierdza się jedynie, że nie spełnione zostały określone wymogi. Nie zawiera on danych co do czynności jakie należy wykonać, by uchybienia zostały zlikwidowane.
Konieczność poczynienia rozważeń w tym względzie jest też istotna, gdy zważy się, że po stronie zobowiązanego zachodzi wątpliwość co do tego jak taki stan uzyskać.
W istocie rację miał skarżący, wywodząc, że decyzja winna zwierać oznaczenia imienne i nazwisko oraz stanowiska służbowe osoby upoważnionej do wydania decyzji.
Decyzja organu I instancji nie spełniała tych warunków.
Osoba wydająca decyzję oznaczona została jedynie z nazwiska, nakreślonego odręcznie. Brak było imienia i stanowiska służbowego.
Zdaniem Sądu powyższe naruszenie nie wyczerpuje jednak przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ppkt "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270. W istocie bowiem M.C. pełniła wówczas obowiązki zastępcy Powiatowego Lekarza Weterynarii i legitymowała się upoważnieniem do wydawania decyzji, które udzielone było w oparciu o § 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 grudnia 2003r. w sprawie organizacji inspektoratów weterynarii.
Decyzji w przedmiotowej sprawie nie wydał Powiatowy Lekarz Weterynarii K.P.
Zważyć jednak w tym miejscu należy, że skarżący w żaden sposób nie udokumentował, by w istocie zaistniały przesłanki do wyłączenia wymienionego od prowadzonej sprawy.
Niezasadny zdaniem Sądu był zarzut, że zaistniały przesłanki, by zawiesić postępowanie do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Wstrzymanie prowadzenia działalności jest środkiem doraźnym, służącym do czasowego eliminowania działalności pozostającej w sprzeczności z nakazami nadzoru sanitarnego.
Sprawa pozwolenia na budowę nie ma więc znaczenia prejudycjalnego dla niniejszego postępowania w rozumieniu art. 97 § 4 kpa.
Mając na względzie powyższe stwierdzić należało, że wykazane powyżej uchybienia wyczerpują przesłanki z art. 145 § 1 ppkt "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.
Stąd orzeczono jak w punkcie I sentencji.
Orzekając ponownie organ II instancji winien szczegółowo ustosunkować się do wszystkich zarzutów odwołania.
Nie podzielając stanowiska odwołującego się należy precyzyjnie podać przyczyny takiego stanu rzeczy, dowody w oparciu o które poczyniono ustalenia. Uzasadnienie winno zawierać wyraźne określenie przyczyn, które skutkują, że określone miejsca nie odpowiadają definicjom ze stosownych przepisów. Także należy w nim zamieścić uwagi co do warunków, które należy spełnić, by osiągnąć pożądany skutek.
Uwzględnić też należy rozważania tutejszego Sądu zawarte w niniejszym uzasadnieniu.
Jak w punkcie II orzeczono na zasadzie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.
Jak w punkcie III rozstrzygnięto na zasadzie art. 200 ustawy jak wyżej.
/-/M. Górecka /-/A. Łaskarzewska /-/E. Podrazik
kk