II SA/Po 529/24

II SA/Po 529/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-11-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Arkadiusz Skomra
Danuta Rzyminiak-Owczarczak /przewodniczący/
Mirella Ławniczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 145
art. 132 ust. 3 pkt 4, art. 134c ust. 1 pkt 4, art. 135p ust. 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra Protokolant: sekretarz sądowy Elżbieta Polody po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi K. C. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia 4 czerwca 2024 r., nr [...] w przedmiocie kary nagany oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Po 529/24
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją dnia 4 czerwca 2024 roku o nr [...] Komendant Policji utrzymał w mocy orzeczenie nr [...]
Komendanta Powiatowego Policji K. o wymierzeniu kary nagany K. C..
W toku postępowania dyscyplinarnego ustalono następujący stan faktyczny.
W dniu 30 maja 2023 roku do Komendanta Powiatowego w K. wpłynął raport podkom. Ł. G. o nieuprawnionym dokonywaniu
sprawdzeń w dostępnych policyjnych i pozapolicyjnych bazach przez sierż. sztab. K. C. .
W dniu 1 czerwca 2023 roku Komendant Powiatowy Policji w K. wydał postanowienie o zleceniu przeprowadzenia czynności wyjaśniających w
tej sprawie A. D. p.o Naczelnika Wydziału Ogólnego Komendy Powiatowej Policji w K..
Do akt załączono raporty trybu kontroli i nadzoru dotyczące sprawdzeń dokonywanych przez sierż. szt. K. C. ,a dotyczących
D. P., I. P. i T. P. .Wynikało z nich ,że obwiniona w okresie od stycznia 2021 roku do 10
lutego 2023 roku w ramach realizowanych sprawdzeń w systemie KSIP dokonała sprawdzeń w/w osób. Ponadto w systemie RDO w dniu 18 marca
2021 roku w/w dokonała sprawdzeń w systemie PESEL T. P.. Sprawdzenia te w znacznej większości nie zostały opatrzone
znakiem sprawy pozwalającym na weryfikację okoliczności i powodów ich dokonania bądź znak sprawy nie pozwalał na identyfikację
czynności, co do której sprawdzenie było analizowane. Ponadto w dniu 29 maja 2022 roku w bazie PESEL dokonano sprawdzenia dla
sierż.szt.K. C. ,a wykonane zostało przez asp. K. C.. Sprawdzenie tej samej osoby tj. T. P.
dnia 2 sierpnia 2022 roku zostało z kolei wykonane przy użyciu karty dostępowej mł. asp. M. Z.. Ustalono też ,że w dniu
30 czerwca 2020 r K. C. nie dysponowała kartą mikroprocesową umożliwiająca dostęp do systemów teleinformatycznych z uwagi na
przekazanie jej do odblokowania, natomiast w dniu 26 października 2022 roku karta została przekazana do recertyfikacji.
W dniu 4 października 2022 roku do Komendanta Powiatowego Policji w K. wpłynęło pismo I. P. opisujące nieetyczne zdaniem
I. P. zachowania obwinionej jako funkcjonariusza publicznego, funkcjonariusza Policji , co winno skutkować reakcją
przełożonego .Wyżej wymieniona w dniu 2 grudnia 2022 oraz 25 listopada 2023 roku została przesłuchana w charakterze świadka ( w dniu
2 grudnia 2022 roku do sprawy nadzorowanej przez Prokuraturę Okręgową w K.1). W toku przesłuchania potwierdziła informacje i
okoliczności podane w piśmie z dnia 30 września 2022 roku. W dniu 25 listopada 2022 roku oraz 9 grudnia 2022 roku przesłuchano w
charakterze świadka kolejną sprawdzaną przez obwinioną osobę, a mianowicie detektywa T. P. ( w dniu 9 grudnia 2022 do
sprawy nadzorowanej przez Prokuraturę Okręgową w K.1). Zarówno I. P. jak i T. P. zaprzeczyli, jakoby K.
[...] dokonywała z nimi jakichkolwiek czynności uprawniających ją do dostępu do systemów informacyjnych Policji.
Postanowieniem z dnia 27 października 2023 roku wszczęto p-ko K. C. postępowanie dyscyplinarne .
Do akt załączono protokół jej przesłuchania w charakterze świadka z dnia 29 września 2023 roku do sprawy prowadzonej przez
Prokuraturę Okręgową w K.1. Zeznała wówczas ,że nie jest w stanie wskazać, ilu i jakich sprawdzeń wykonała w ostatnich latach
,nie prowadziła takiego rejestru ,nie miała takiego obowiązku. Zeznała też, że bywają sytuacje, gdy policjanci z innych jednostek
sprawdzają dane w Posterunku Policji w D.. Na pyt. prokuratora wyjaśniła, że nie dawała fizycznie swojej karty innemu policjantowi
, jeżeli zachodziła potrzeba sprawdzenia danych jakiejś osoby. Nie udostępniała też kodu PIN do niej.
W dniu 27 listopada 2023 roku przesłuchano w charakterze świadka policjanta PP w D. M. Z.. Zeznał on ,że nie
wyklucza ,iż kartę dostępową do systemów informacyjnych Policji zostawiał w metalowej szafce, do której dostęp miało też dwóch innych
funkcjonariuszy. Nie pamiętał , czy w dniu 2 sierpnia 2022 roku dokonywał sprawdzeń i czy inny funkcjonariusz korzystał z jego karty
dostępowej, bo musiałby znać do niej PIN. Nie zna osoby o nazwisku T. P. i nie pamięta, czy wykonywał wobec niego
jakiekolwiek czynności .
W dniu 7 grudnia 2023 roku przesłuchano w charakterze świadka K. C.. Zeznał on ,że dokonane w dniu 29 maja 2022 roku
sprawdzenie mogło być wykonane przez niego .Zdarza się, że któryś z policjantów wykonuje czynności na tzw. komputerze dostępowym , na
którym można dokonać sprawdzeń KSIP i może wykonać je na zlecenie innego policjanta po wpisaniu jego danych i danych dotyczących
realizowanej czynności .Przyznał, że sprawdzenie T. P. wykonał na zlecenie K. C. .Nie pamiętał z jakiego powodu
nie mogła, czy nie chciała osobiście dokonać takiego sprawdzenia.
W dniu 11 grudnia 2023 roku przesłuchano w charakterze świadka Ł. G.. Zeznał on, że jego zdaniem sprawdzenia , których
dokonywała K. C. były wykonane na prośbę D. P., gdyż był z nią w bliskiej relacji.
W dniu 27 grudnia 2023 roku przesłuchano w charakterze świadka Z. M. z Komisariatu Policji w K.. Zeznał on, że nie
pamięta sprawdzeń, których dokonywał w dniu 22 stycznia 2023 roku i w jakich systemach. K. C. zna służbowo, nigdy nie
wykonywał dla niej żadnych sprawdzeń.
W toku postępowania ustalono, że w latach 2021 -2022 nie prowadzono w Posterunku Policji w D. czynności z udziałem D. P., I. P. i T. P..
W dniu 5 stycznia 2024 roku przesłuchano w charakterze świadka kierownika Posterunku Policji D. T. P.. Zeznał on, że nie
zlecał K. C. sprawdzeń w lipcu 2022 roku , posiada indywidualną kartę dostępową i nikt nie ma do niej dostępu ani
żaden z funkcjonariuszy nie zna kodu PIN do tej karty. Identyfikator natomiast jest możliwy do zapamiętania, gdyż jest widoczny na
umundurowaniu. Zdaniem świadka K. C. w roku 2022 poza ujętymi w formularzu spisu spraw oznaczonych symbolem [...] nie
realizowała innych czynności zleconych z uwagi na to ,iż wszystkie pomoce prawne realizowane są przez dzielnicowych Posterunku. Pomocy
prawnych nie wykonują policjanci z Zespołu Kryminalnego.
Postanowieniem z dnia 8 stycznia 2024 roku zmieniono obwinionej zarzuty w postępowaniu dyscyplinarnym. Przesłuchana w dnu 16 stycznia
2024 roku po zmianie zarzutów w charakterze obwinionej K. C. odmówiła składania wyjaśnień.
Postanowieniem dnia 18 stycznia 2024 Komendant Wojewódzki Policji P. odmówił wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału
w postępowaniu dyscyplinarnym.
W dniu 18 stycznia 2024 roku pełnomocnik obwinionej złożył wniosek dowodowy, w którym zażądał przesłuchania w charakterze świadka
D. P. na okol. zlecania K. C. wykonania sprawdzeń. Wniósł też o przesłuchanie asp.sztab.Z. B. na okoliczność zlecenia dokonywania sprawdzeń, S. B. na okol. zlecenia dokonywania sprawdzeń, załączenie
do akt bilingów rozmów pomiędzy I. P., a Ł. G. na okoliczność ich zażyłej relacji, załączenie do kart
postępowania korespondencji e-mail pomiędzy obwinioną a Kancelarią Prawną [...], [...], na okoliczność przebywania na zwolnieniu
lekarskim , załączenie do akt postępowania zrzutu wiadomości od I. P. do D. P. na okol. wiedzy D. P. o detektywie., załączenie do akt postępowania przesłuchania T. P. w ramach postępowania nadzorowanego przez
Prokuraturę Okręgową w K.1.
Postanowieniem z dnia 11 marca 2024 roku odmówiono uwzględnienia wniosku dowodowego pełnomocnika strony. Rzecznik dyscyplinarny odniósł
się do poszczególnych żądań pełnomocnika uznając je za niezasadne.
W dniu 19 marca 2024 roku przesłuchano K. C. w charakterze obwinionej. Nie przyznała się do zarzucanych jej czynów i
wyjaśniła, że z uwagi na wykonywany charakter pracy dokonywała wielu sprawdzeń ,a ramach nich mogły w zaistnieć różne przypadkowe
"koligacje słowno-jezykowe ". Przyznała, że nie zrobiła żadnej indywidualizacji przy nazwisku P.. Nie wykluczyła, ze I.
P. była w Posterunku Policji D. i mogła coś sprawdzać. Nie pamiętała również okoliczności sprawdzenia D. P. Nie
zlecała sprawdzeń funkcjonariuszom K. C. i M. B. .Wyjaśniła, że numer identyfikacyjny jest widoczny
na mundurze. Nikomu nie podawała numeru PIN do karty dostępowej. Z D. P. pozostaje w relacjach koleżeńskich.
Przesłuchana w charakterze świadka E. P. zeznała, że nigdy nie była Posterunku Policji w D., od paru lat w ogóle nie
była w tej miejscowości. Jej zdaniem K. C. to partnerka jej syna.
W toku postępowania ustalono, że nieskutecznym były próby wezwania na przesłuchanie w charakterze świadka D. P..
Orzeczeniem z dnia 12 kwietnia 2024 roku o nr [...] zdecydowano o ukaraniu K. C. karą nagany za czyny polegające na tym,
że :
1) w dniu 24 sierpnia 2022 roku o godz. 12:31:34 będąc asystentem Zespołu Kryminalnego Posterunku Policji D. i posiadając w
związku z pełniona funkcją oraz dotyczącym zakresem czynności służbowych wynikających z kart opisu stanowiska pracy , dostęp do
policyjnych systemów informatycznych KSIP,PESEL, CEPIK i innych przekroczyła swoje uprawnienia w ten sposób ,że w policyjnym systemie
informatycznym dokonała sprawdzenia osoby I. P. w bazie danych PESEL ,podając imię i nazwisko osoby sprawdzanej bez związku
z czynnościami służbowymi i pozyskała na potrzeby niezwiązane z realizacją zadań służbowych pełne dane o w/w osobie objęte tajemnicą
służbową , czym naruszyła dyscyplinę służbową-tj. o czyn z art. 132 ust.3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z art. 20 ust.1c ustawy o
Policji w zw. z § 41 ust.3 pkt 1,2,3 Zarządzenia Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 2 grudnia 2019 roku w sprawie Krajowego
Systemu Informacyjnego Policji.
2) w dniu 7 września 2022 roku o godz. 8:34:37 będąc asystentem Zespołu Kryminalnego Posterunku Policji D. i posiadając w związku z
pełnioną funkcją oraz dotyczącym zakresem czynności służbowych wynikających z kart opisu stanowiska pracy , dostęp do policyjnych
systemów informatycznych KSIP,PESEL, CEPIK i innych przekroczyła swoje uprawnienia w ten sposób ,że w policyjnym systemie
informatycznym dokonała sprawdzenia osoby D. P. w bazie danych PESEL ,podając nr PESEL osoby sprawdzanej ,a następnie o
godz. 8:35:19 poprzez wskazanie adresu zamieszkania D. P. pozyskała na potrzeby niezwiązane z realizacją zadań
służbowych pełne dane o w/w osobie oraz pozostałych osobach zamieszkujących pod wskazanym w sprawdzeniu adresem , czym naruszyła
dyscyplinę służbową -tj. o czyn z art. 132 ust.3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z art. 20 ust.1c ustawy o Policji w zw. z § 41 ust.3 pkt
1,2,3 Zarządzenia Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 2 grudnia 2019 roku w sprawie Krajowego Systemu Informacyjnego Policji
3) w dniu 29 maja 2022 roku o godz. 12:42:15 i 12:42:19 będąc asystentem Zespołu Kryminalnego Posterunku Policji D. przekroczyła
swoje uprawnienia w ten sposób ,że zleciła asp.K C.-dzielnicowemu Zespołu Prewencji Posterunku Policji w D.
Komendy Powiatowej w K. sprawdzenie w policyjnym systemie informatycznym osoby T. P. w bazie danych PESEL, podając imię
i nazwisko PESEL osoby sprawdzanej , bez związku z czynnościami służbowymi i pozyskała na potrzeby niezwiązane z realizacją zadań
służbowych pełne dane o w/w osobie objęte tajemnicą służbową , czym naruszyła dyscyplinę służbową -tj. o czyn z art. 132 ust.3 pkt 4
ustawy o Policji w zw. z art. 20 ust.1c ustawy o Policji w zw. z § 41 ust.3 pkt 1,2,3 Zarządzenia Nr [...] Komendanta Głównego Policji z
dnia 2 grudnia 2019 roku w sprawie Krajowego Systemu Informacyjnego Policji
oraz uniewinniono ją od czynu polegającego na tym, że w dniu 2 sierpnia 2022 roku o godz. 13:16:07 będąc asystentem Zespołu
Kryminalnego Posterunku Policji D. przekroczyła swoje uprawnienia w ten sposób ,że zleciła mł.asp.M Z.-
referentowi Zespołu Prewencji Posterunku Policji w D. Komendy Powiatowej w K. sprawdzenie danych osoby T. P. w
bazie danych PESEL, podając nr PESEL osoby sprawdzanej , bez związku z czynnościami służbowymi i pozyskała na potrzeby niezwiązane z
realizacją zadań służbowych dane o w/w osobie objęte tajemnicą służbową , czym naruszyła dyscyplinę służbową -tj. o czyn z art. 132
ust.3 pkt 4 ustawy o Policji w zw. z art. 20 ust.1c ustawy o Policji w zw. z § 41 ust.3 pkt 1,2,3 Zarządzenia Nr [...] Komendanta Głównego
Policji z dnia 2 grudnia 2019 roku w sprawie Krajowego Systemu Informacyjnego Policji .
W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art.21nb ust.1 ustawy o Policji, Komendant Główny Policji prowadzi Krajowy System Informacyjny
Policji będący zbiorem danych, w którym przetwarza się informacje ,w tym dane osobowe w związku z realizacją zadań ustawowych Policji.
W świetle regulacji § 66 ust 1 i 2 Zarządzenia Nr [...] KGP sprawdzenia w KSIP informacji o osobie dokonuje się w określonych
przypadkach m. in. przed podjęciem oraz podczas wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych wobec osoby lub dochodzeniowo-śledczych
z udziałem tej osoby ,w toku czynności poszukiwawczych , wykonując czynności , o których mowa w art.14 ust.1 ustawy o Policji przy
pomocy uprawnień określonych w art.15 ust.1 tej ustawy .W art. 15 b ust.1 wskazano, że przetwarzanie informacji , w tym danych
osobowych, niezgodnie z przepisami w/w rozporządzenia stanowi naruszenie dyscypliny służbowej i w przypadku policjantów daje podstawę
do pociągnięcia do odpowiedzialności dyscyplinarnej na podst. przepisów rozdziału 10 ustawy- o Policji. Organ wyjaśnił, że na
podstawie dokumentów zawierających dane logowania do systemów w bazie KSIP , wydruków dotyczących sprawdzeń realizowanych w ramach
faktycznych czynności wobec osób objętych tym postępowaniem , zeznań świadków I. P., E. P., T.
P., K. C., M. Z. ,T. P., jak i wyjaśnień obwinionej ustalono, że dopuściła się
zarzucanych jej naruszeń. Organ analizując jej wyjaśnienia wskazał w uzasadnieniu, że są one niekonsekwentne i przeczą zasadom logiki.
Podkreślono, że wyłączona została możliwość potwierdzenia jej wyjaśnień z uwagi na niestawiennictwo D. P. ,pomimo
wielokrotnych prawidłowych wezwań. Organ w uzasadnieniu wyjaśnił przyczynę i okoliczności zmiany zarzutu i uniewinnienia obwinionej od
zarzutu związanego ze zleceniem M. B. sprawdzenia T. P.. Mianowicie nie sposób było jednoznacznie
potwierdzić , czy ta realizacja miała miejsce na zlecenie K. C. , czy też mogła wyniknąć z innych czynności, których na
etapie dowodowym nie udało się wyjaśnić. Niewątpliwe brak było podstaw do sprawdzeń w/w w policyjnych systemach, ale też brak dowodu na
to, aby zlecenie takie przypisać obwinionej. Z uwagi więc na zasadę In dubio pro reo uniewinniono K. C. od powyższego
zarzutu. W zakresie uzasadnienia wymierzonej kary organ przyjął następujące przesłanki. Po pierwsze nie uznano za okoliczność
zaostrzającą wymiar kary faktu toczącego się w dacie orzekania postępowania przed WSA w Poznaniu o inny czyn. Podobnie jak nie
zaistniały przesłanki z art. 134h ust.3 ustawy o Policji. Niemniej w ocenie organu nie zaistniały także przesłanki mogące mieć wpływ na
złagodzenie wymiaru kary. Są nimi nieumyślność popełnienia przewinienia, podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków,
brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych bądź dobrowolne poinformowanie przełożonego
dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania. Jednocześnie organ przyznał, że brak jest
przesłanek dla przyjęcia, że charakter przewinienia miał poważne skutki dla służby. Organ zaznaczył jednak, że nie można pominąć faktu
,że obwiniona nie współpracowała z rzecznikiem dyscyplinarnym w celu wyjaśnienia okoliczności zdarzeń, kilkukrotnie zmieniała obrońcę,
co w znaczący sposób utrudniało postępowanie , w czasie trwania postępowania przez 114 dni przebywała na zwolnieniach lekarskich ,a na
zaplanowane czynności nie stawiała się i nie przedkładała właściwego usprawiedliwienia. Nie przyznała się do zarzucanych czynów ,a jej
zachowanie podyktowane było pobudkami osobistymi. Przy wymiarze kary uwzględniono stanowisko Przewodniczącego Zarządu Terenowego
Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów powiatu k. , który po zapoznaniu się z materiałem dowodowym nie wniósł
do niego uwag, ale wniósł o możliwie najniższy wymiar kary.
Pełnomocnik K. C. w dniu 29 kwietnia 2024 roku złożył odwołanie od tej decyzji. Zarzucił orzeczeniu
-obrazę przepisów postępowania tj.art.135 c ust 2 ustawy o Policji poprzez niewyłącznie rzecznika dyscyplinarnego od udziału w
postępowaniu , podczas gdy w świetle notatki z dnia 18 grudnia 2023 powstała sytuacja nakazująca powzięcie uzasadnionych wątpliwości co
do jego bezstronności
-obrazę przepisów postępowania tj.§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 września 2020 roku w sprawie określenia wzoru
pouczenia o uprawnieniach i obowiązkach świadka w post. karnym polegającą na braku pouczenia T. P. o możliwości odmowy
składania przez niego zeznań w zakresie informacji objętych tajemnicą zawodową
-obrazę przepisów postępowania tj.art 135 ha ust.1 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i nie wyłączenie zarzucanych
obwinionej czynów za wyjątkiem czynu sprawdzenia osoby D. P. do odrębnego postępowania dyscyplinarnego uwagi na
zgromadzenie dostatecznych dowodów i podstaw do orzekania w sprawie wszystkich czynów poza czynem dot. innej osoby , który to czyn
powinien być przedmiotem odrębnego postępowania z uwagi na brak możliwości jego przesłuchania.
-naruszenie przepisów postępowania tj. art.5 § 2 kpk w zw. z art.135 ust.1 ustawy o Policji poprzez nierozstrzygnięcie zaistniałych w
sprawie wątpliwości na korzyść obwinionej w odniesieniu do rzekomego zlecenia sprawdzenia funkcjonariuszowi K. C. z
uwagi na takie rozstrzygnięcie w analogicznym stanie faktycznym związanym z osobą funkcjonariusza M. Z..
Pełnomocnik wniósł o uniewinnienie od wszystkich zarzutów.
Orzeczeniem o nr [...] Komendant Policji utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji K..
W uzasadnieniu wskazał, że brak było podstaw do wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego od udziału w sprawie na gruncie art.135c ust.1
ustawy o Policji. W odniesieniu do zarzutu nie uprzedzenia świadka o możliwości odmowy składania zeznań, organ w ślad Komendantem
Powiatowym w K. wskazał, że tryb czynności dyscyplinarnych został określony w przepisach ustawy o Policji i nie przewiduje odwołania
od przywołanego przez obrońcę art. 12 ustawy o usługach detektywistycznych. Dalej wskazując na sprzeczność wyjaśnień obwinionej z
zebranym materiałem dowodowym i brak możliwości przesłuchania świadka D. P. organ przyjął, że sprawstwo i wina
obwinionej nie budzą wątpliwości .Także w zakresie zlecenia K. C. sprawdzenia T. P.. Zdaniem organu II
instancji w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym zbadano i uwzględniono w toku czynności dowodowych okoliczności przemawiające
zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionej .Zebrana w sprawie dokumentacja potwierdza słuszność ustaleń Komendanta Powiatowego
Policji w K. i bez wątpienia wskazuje, że wszystkie istotne okoliczności sprawy zostały wyjaśnione .
Strona skorzystała z prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zarzucono zaskarżonemu orzeczeniu
-obrazę przepisów postępowania tj. art 135n ust.4 pkt 2 ustawy o Policji poprzez nieuchylenie przez wyższego przełożonego
dyscyplinarnego orzeczenia [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. i nie uniewinnienie obwinionej od wszystkich pozostałych
zarzucanych jej czynów w sytuacji, w której prawidłowa analiza zbieranego materiału dowodowego powinna doprowadzić do uniewinnienia
obwinionej
-naruszenie przepisów postępowania tj.art.135 c ust. 2 ustawy o Policji poprzez niewyłączenie rzecznika dyscyplinarnego od udziału w
postępowaniu ,pomimo że w świetle treści notatki z dnia 18 grudnia 2023 roku powstała wątpliwość co do bezstronności rzecznika
-naruszenie przepisów postępowania tj.§1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 września 2020 roku w sprawie określenia
wzoru pouczenia o uprawnieniach i obowiązkach świadka w postępowaniu karnym oraz art.180 § 1 kpk polegająca na braku możliwości odmowy
złożenia zeznań przez świadka T. P. z uwagi na brak wymaganego pouczenia.
-naruszenie przepisów postępowania art.135 ha ust.1 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i niewyłączenie zarzucanych
obwinionej czynów , za wyjątkiem czynu dotyczącego sprawdzenia osoby D. P. do odrębnego postępowania dyscyplinarnego w
sytuacji gdy zaistniały przesłanki do takiego wyłączenia z uwagi na zgromadzenie dostatecznych dowodów i podstaw do orzekania w sprawie
wszystkich czynów poza czynem dotyczącym sprawdzenia osoby D. P. ,a który to czyn powinien być przedmiotem dalszego,
odrębnego postępowania dyscyplinarnego z uwago na bezwzględną konieczność podjęcia dalszych czynności postępowania , przede wszystkim
mających na celu doprowadzenie do przesłuchania istotnego dla rozpoznawanego czynu świadka D. P.
-naruszenie przepisów postępowania tj.art.5 § 2 kpk w zw. art.135p ust 1 ustawy o Policji poprzez nierozstrzygnięcie zaistniałych w
sprawie wątpliwości w odniesieniu do czynu rzekomego zlecenia przez obwinioną sprawdzenia określonej osoby K. C. na
korzyść obwinionej i brak uniewinnienia obwinionej od w/w czynu w sytuacji gdy z uwagi na nie dające się usunąć wątpliwości doszło w
odniesieniu do czynu rzekomego zlecenia sprawdzenia M. Z. ,a czyny opierały się na tożsamej podstawie faktycznej i
prawnej.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że skoro sam organ stwierdza ,że jedynie uprawdopodobniono określone okoliczności , to nie sposób
przyjąć , by było to wystarczające do uznania strony za obwinioną. W postępowaniu dyscyplinarnym w oczywisty sposób spokrewnionym z
postępowaniem karnym , do przypisania zarzucanych czynów i odpowiedzialności dyscyplinarnej niezbędne jest jednoznaczne ,nie budzące
wątpliwości wykazanie winy. Chodzi o udowodnienie winy ,a nie jedynie jej uprawdopodobnienie. Dla oceny sprawy nie bez znaczenia
pozostaje konflikt pomiędzy obwinioną, a I. P. , co rzecznik pominął w swoich ustaleniach i rozważaniach. Za bulwersujące
pełnomocnik uznał twierdzenie organu ,że w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniona 4 krotnie zmieniała pełnomocnika, bowiem nie ma
to znaczenia dla rozstrzygnięcia. Stronie przysługuje prawo do obrony i jest to jej fundamentalne uprawnienie. Zaznaczono, że organ II
instancji nie odniósł się do tej kwestii.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Rolą sądu administracyjnego jest cena działań organów administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem. Tak stanowi art. 1 ustawy
z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. w Dz.U. z 2021 r., poz.137): § 1 Sądy administracyjne sprawują
wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość
między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami
administracji rządowej.
§ 2 Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z kolei z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(t.j. w Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.")
§ 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (...)
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dla uwzględnienia skargi K. C. niezbędne byłoby zatem wykazanie, że zaskarżone do Sądu orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego
Policji i poprzedzające je orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w K. naruszają prawo. Zdaniem Sądu nie ma ku temu podstaw,
zarzucone tym organom w skardze naruszenia prawa nie miały miejsca.
Orzeczenia te zostały wydane z zastosowaniem m.in. art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji. Stanowi on, ,że naruszeniem dyscypliny
służbowej jest w szczególności: zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia i podniesionych wobec
tych ustaleń zarzutów, w ocenie Sądu ustalenia te są prawidłowe i nie zostały skutecznie podważone. Wynikającym z przepisów
regulujących przebieg czynności dowodowych i ocenę zebranego materiału dowodowego wymogom organ sprostał. W toku postępowania
dyscyplinarnego zebrany został materiał dowodowy wystarczający do wydania w sprawie orzeczenia. Poszczególne dowody oceniane osobno i
we wzajemnym powiązaniu ukazują spójny i logiczny przebieg zdarzeń i nie zachodzi konieczność uzupełnienia tego materiału. Z tego
względu poczynione ustalenia faktyczne Sąd podziela i przyjmuje za własne.
W kwestii materialnoprawnej należy wskazać, że zgodnie z § 41 ust.1 i 3 pkt 1,2,3 Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z
dnia 2 grudnia 2019 r. w sprawie Krajowego Systemu Informacyjnego Policji ([...]) – policjanci lub pracownicy Policji
wprowadzają informacje, w tym dane osobowe, do właściwego zbioru danych KSIP oraz do policyjnych zbiorów danych, o których mowa w § 4
ust. 1, jeżeli w toku wykonywania czynności służbowych zaistniały okoliczności uzasadniające pobranie, uzyskanie lub zgromadzenie tych
informacji i informacje te odpowiadają zakresowi informacyjnemu i rzeczowemu danego zbioru.
2.
Policjanci lub pracownicy Policji uprawnieni do przetwarzania informacji, w tym danych osobowych, w zbiorach danych KSIP oraz
policyjnych zbiorach danych, o których mowa w § 4 ust. 1, przed wykonaniem każdej operacji przetwarzania, sprawdzają, czy informacja, w
tym dane osobowe, podlegające wprowadzeniu do zbioru danych nie zostały już do niego wprowadzone.
3.
Policjanci lub pracownicy Policji korzystają z informacji, w tym danych osobowych, przetwarzanych w KSIP wyłącznie:
1)
wtedy, gdy jest to przydatne lub niezbędne do prawidłowego wykonania czynności służbowych oraz podczas ich wykonywania;
2)
w konkretnych i uzasadnionych wykonywanymi czynnościami służbowymi celach;
3)
w zakresie niezbędnym, adekwatnym i stosownym do potrzeb wykonywanych czynności służbowych i celów przetwarzania w danych
okolicznościach.
Należy podkreślić, że materiał dowodowy jednoznacznie wykluczył, że jakiekolwiek sprawdzenie w systemie świadka I. P. było
uzasadnione wykonywanymi czynnościami służbowymi. Podobnie jak wykluczył, że dokonywane sprawdzenia były niezbędne, adekwatne i
stosowne w danych okolicznościach. Wykazuje to jednoznacznie wynik analizy danych logowania do systemów w bazie KSIP , jak i treść
zeznań samej I. P., E. P., a przede wszystkim niekonsekwentne wyjaśnienia samej obwinionej. Podniesienie
przez pełnomocnika zarzutu pominięcia kwestii ,że tak obwiniona, jak i I. P. były w konflikcie jest o tyle bezzasadne, że
przecież wyraźnie w orzeczeniu I instancji wskazano, że brano pod uwagę pobudki osobiste obwinionej. Protokół przesłuchania I. P. w charakterze świadka w ramach post. dyscyplinarnego z dnia 25 listopada 2023. jest wiarygodny i konsekwentny. Spójny z
przesłuchaniem z 2 grudnia 2022 roku przeprowadzonym też w ramach post. dyscyplinarnego, a także protokołem przesłuchania w
charakterze świadka przez prokuratora z dnia 29 września 2023 w toku postępowania karnego. W żadnym razie nie było podstaw , by z
tego powodu tj. konfliktu pomiędzy obwinioną, a I. P. kwestionować zeznania I. P., a jednocześnie E. P. czy T. P. , bowiem konsekwentnie eliminują one wyjaśnienia obwinionej zakresie przyczyn i okoliczności
dokonywanych sprawdzeń. W zakresie tego ostatniego świadka tj. T. P. Sąd podziela stanowisko organu ,że tryb czynności
dyscyplinarnych został określony w przepisach ustawy o Policji i nie przewiduje odwołania do cytowanego przez pełnomocnika art.12
ustawy o usługach detektywistycznych. Rację ma też organ wskazując, że postępowanie nie dotyczyło okoliczności, przebiegu czy skutków
jego działań jako detektywa, a jedynie tego , czy istniały powody do sprawdzeń świadka w systemach Policji. Ponadto podczas
przesłuchania to detektyw powinien skorzystać z prawa do domowy składania zeznań i złożyć stosowne oświadczenie przed organem
przesłuchującym np. organem ścigania . Detektyw ma prawo do skorzystania z odmowy zeznań w każdym momencie przesłuchania, powołując się
na art. 180 § 1 k.p.k., co pozwala mu unikać dalszych zeznań w kwestiach objętych tajemnicą, jeżeli tylko wyrazi taką wolę, co w
niniejszym postępowaniu nie miało miejsca. W dniu 25 listopada 2023 w trakcie kolejnego przesłuchania T. P. również z tej
możliwości nie skorzystał, jak również z pozostałych możliwości odmowy składania zeznań. Wolą detektywa jest składanie bądź odmowa
składania zeznań, z której może skorzystać lub nie.Samo pouczenie zawarte w druku protokołu przesłuchania nie konstytuuje takiego
prawa, a jego brak nie wyklucza możliwości skorzystania z takiego uprawnienia. Niemniej, jak wyżej wskazano kwestie ,które mogły
stanowić tajemnice służbową nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Treść zeznań tego świadka stanowiła środek dowodowy służący
jedynie wskazaniu potencjalnych przyczyn dokonywanych wobec niego sprawdzeń, czyli realizacji celów służbowych obwinionej, a nie
kwestii stanowiących tajemnicę służbową.
Sąd nie podzielił również kolejnego zarzutu skargi podnoszącego , że w postępowaniu całkowicie pominięto okoliczności notatki
rzecznika dyscyplinarnego z dnia 18 grudnia 2023 roku ,a która dowodzi ,że powstała sytuacja nakazująca powzięcie uzasadnionych
wątpliwości co do jego bezstronności i możliwości obiektywnego wykonywania przez niego swoich obowiązków. Otóż, jak to wynika z akt
sprawy –przedmiotowa notatka w ogóle nie stanowiła środka dowodowego podlegającego ocenie organów w zakresie przypisywanych
obwinionej czynów. Wręcz przeciwnie-rzecznik dyscyplinarny był obowiązany badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na
korzyść, jak i na niekorzyść obwinionej, a nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzygać właśnie na jej korzyść .I tak stało się w
odniesieniu do czynu obwinionej dotyczącego zlecenia sprawdzenia T. P. funkcjonariuszowi M. Z.. Powód
uniewinnienia obwinionej od tego zarzutu został wyjaśniony wystarczająco i poparty zebranym materiałem dowodowym. Niezrozumiałym jest
stanowisko pełnomocnika skarżącej odnośnie ograniczenia zarzutu obwinionej dot. czynu z dnia 2 sierpnia 2022 roku, skoro zdaniem
pełnomocnika był to czyn tożsamy z naruszeniem z dnia 29 maja 2022 roku. Otóż lektura akt dowodzi, że spornymi były okoliczności
użycia karty dostępowej M. Z., co tym samym wyłącza jakiekolwiek analogiczne ustalenia ze zdarzeniem z dnia 29 maja
2022 roku .K. C. zeznał jednoznacznie ,że dobrze pamięta to sprawdzenie, bo nawet sporządzał notatkę służbową w związku z
tym zdarzeniem.Wyjaśnił, że sprawdzenia dokonywał wprawdzie na swojej karcie dostępowej, ale na prośbę K. C.. M. Z. natomiast neguje fakt jakichkolwiek sprawdzeń T. P. w policyjnych systemach w dniu 2 sierpnia 2022 roku, jak
również okoliczność użyczenia komukolwiek swojej karty dostępowej, czy też kodu PIN do niej. Wobec zaistniałych różnic w zeznaniach
tych dwóch funkcjonariuszy i z uwagi na zaistniałe wątpliwości co do przebiegu zdarzenia z dnia 2 sierpnia 2022 roku uniewinniono
obwinioną od tego czynu, co w konsekwencji czyni niezasadnym ten zarzut skargi. Należy podkreślić, że zakres oceny orzeczenia
dyscyplinarnego, zbliżonego w swej istocie do rozstrzygnięcia karnego, dokonywanej przez sąd administracyjny różni się od oceny
postępowania opartego na regułach postępowania administracyjnego. Gdyby w obu postępowaniach miały obowiązywać te same, bądź zbliżone
reguły procedowania, to zbędne byłoby kategoryczne wyłączenie przewidziane w art. 135p ust. 1 ustawy o Policji.
Odnosząc się do zarzutu niewyłączenia rzecznika dyscyplinarnego, wskazać trzeba, że zgodnie z art. 134c ust. 1 pkt 4 u.o.p., którego
naruszenie skarżąca zarzuca, przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu
dyscyplinarnym, jeżeli między nim, a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną przez obwinionego zachodzi stosunek osobisty mogący wywołać
wątpliwości co do jego bezstronności. W toku całego postępowania skarżąca nie wykazała, żeby pomiędzy nią, a rzecznikiem
dyscyplinarnym istniał jakikolwiek związek osobisty, który stanowiłby przesłankę do wyłączenia rzecznika od udziału w postępowaniu.
Okoliczność, na którą powołuje się strona, a mianowicie sporządzonej notatki urzędowej nie świadczy o istnieniu podstaw do wyłączenia
od udziału w przedmiotowej sprawie, a wniosek pełnomocnika nie zawierał powołania się na żadną ustawową przesłankę do wyłączenia.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 135 ha ust.1 ustawy o Policji, bowiem organy prawidłowo motywowały odmowę
przesłuchania wnioskowanego przez obwinioną i jej pełnomocnika świadka, który odebrał osobiście wezwanie, ale się nie stawił i nie
usprawiedliwił swojej nieobecności. Należy podkreślić , że w postępowaniu dyscyplinarnym nie ma możliwości dyscyplinowania świadków do
składania zeznań. Stanowi o tym wyraźnie cyt.wyżej art. 135 p ust. 1 ustawy o Policji wskazując, że w zakresie nieuregulowanym w
niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące porządku
czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a, wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar
porządkowych oraz konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje
się przepisu art. 184 Kodeksu postępowania karnego. Wyłączona jest tym samym możliwość nakładania na świadków kar porządkowych, a w
konsekwencji nie ma też prawnej możliwości przymuszenia świadków do składania zeznań w postępowaniu dyscyplinarnym oraz wyegzekwowania
stawienia się świadka i złożenia zeznań. W postępowaniu dyscyplinarnym jak wyżej wskazano do świadków nie stosuje się również art. 184
k.p.k. ,a w ustawie o Policji brak przepisu zawierającego odesłanie do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Sam ten zarzut z kolei oparto na skrupulatnej weryfikacji zeznań K. C. tak pod kątem powodów sprawdzeń, jak i okoliczności
ich dokonywania w systemie PESEL. Dowiodły one jednoznacznie ,że sprawdzenia te były bez związku z realizowanymi przez obwinioną
zadaniami służbowymi i stanowiło przekroczenie uprawnień. Brak realizowania przez nią pomocy prawnych dla innych jednostek
jednoznacznie wykluczył kierownik PP w D. T. P. w przesłuchaniu z dnia 5 stycznia 2023 roku. W konsekwencji nie było też
podstaw do wyłączenia tego czynu odrębnego postępowania, celem przesłuchania świadka, bowiem w sposób wystarczający uprawdopodobniono
wystąpienie tego naruszenia.
Zasadnie organ uznał, że dla przedstawionych zarzutów wyczerpującymi były źródła osobowe w postaci świadków I. P., E. P., T. P., K. C., M. Z., T. P.. Ich zeznania były konsekwentne i
wystarczające dla sformułowania zarzutów oraz prawidłowo ocenione przez organ, także w zakresie uwolnienia obwinionej od jednego z
zarzutów. Podobnie , jak dane logowania się do systemów w bazie KSIP i PESESL, wydruków sprawdzeń realizowanych w ramach czynności
wobec osób,odnośnie których postawiono zarzuty obwinionej.
Przechodząc na grunt wymiaru kary i etyki zawodowej , za słuszne uznać należy te twierdzenia przełożonych skarżącej, w myśl których
wymogi etyki zawodowej policjantki powinny być rygorystyczne, a to z uwagi na społeczne znaczenie i charakter jej służby, czego
policjantka z kilkuletnim stażem powinna być świadoma. Jest to pogląd oczywisty i znajdujący również potwierdzenie w orzecznictwie
sądów administracyjnych. Odpowiedzialność dyscyplinarna policjantów oparta jest na regułach zaostrzonych, wynikających ze szczególnego
rodzaju zadań stawianych jednostkom organizacyjnym. Przy wykonywaniu zadań Policji funkcjonariuszy obowiązuje nie tylko dyscyplina
służbowa, ale i przestrzeganie zasad etyki zawodowej, do których należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków, a
także poczucie odpowiedzialności każdego funkcjonariusza za nienaganne wykonanie obowiązków służbowych i wizerunek społeczny Policji (z
wyroku WSA w Białymstoku o sygn. akt II SA/Bk 28/18).
Sąd podzielił też stanowisko organu, że wybór kary dyscyplinarnej pozostawiony jest uznaniu właściwego organu. W wyroku wydanym w
sprawie o sygn. akt I OSK 538/17 NSA stwierdził, że ustalając katalog kar przewidzianych za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego,
które określone zostały w art. 134 ustawy z 1990 r. o Policji, ustawodawca nie określił jakiemu przewinieniu dyscyplinarnemu winna
odpowiadać każda z nich. Brak w tym względzie przyporządkowania określonych przewinień lub naruszeń dyscypliny służbowej do
poszczególnych kar wskazuje, iż wybór kary pozostawiony został uznaniu organu orzekającego o jej wymierzeniu. Nie jest to uznanie
nieograniczone, bo zawsze musi mieścić się w ramach nakreślonych prawem i organ winien dokonywać oceny zasadności kary na podstawie
ustaleń faktycznych, a wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Patrząc pod tym kątem na
zaskarżone orzeczenie Sąd nie dopatruje się takiego działania organów dyscyplinarnych, które świadczyłoby o przekroczeniu granic
uznania, by wymierzona skarżącej kara była niewspółmierna do przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, co zostało uzasadnione
w zaskarżonej decyzji, w której organ podkreślił charakter czynu skarżącej oraz jego wydźwięk z punktu widzenia zasad etyki zawodowej
policjanta i specyfiki tej profesji. Pewna doza swobody orzekania przez organ dyscyplinarny jest tu dopuszczalna, przewidziana prawem i
zasadna z punktu widzenia funkcjonowania służby mundurowej. W tym przypadku Sąd nie znalazł podstaw do ingerowania w wymiar kary
dyscyplinarnej, zwłaszcza, że wymierzono karę nie za jedno przewinienie dyscyplinarne, a za trzy.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a także decyzji pierwszoinstancyjnej, świadczą o dokładnym ustaleniu stanu faktycznego i ustaleniach
przyjętych zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Rozważania organów na temat charakteru czynów skarżącej, ich oceny z
punktu widzenia etyki zawodowej są właściwe. Sąd nie dopatruje się w działaniu organów naruszeń prawa zarzuconych w skardze.
Odnosząc się precyzyjnie do zarzutów skargi wskazać należy, że w istocie zarzuty opisane w pkt. 2-5 skargi były tożsame ze złożonymi w
postępowaniu odwoławczym, a organ II instancji odniósł się do każdego z nich osobno i wyczerpująco. Sąd rozpoznający sprawę
stanowisko to podziela.
Należy też podkreślić, że uznanie w postępowaniu dyscyplinarnym oczywistości popełnienia przestępstwa jest czymś odmiennym od uznania winnym popełnienia przestępstwa przez sąd karny i dlatego rozstrzygnięcie o winie w postępowaniu dyscyplinarnym będzie się różniło od wyroku wydanego przez sąd w postępowaniu karnym. W postępowaniu tym wystarczy jedynie uprawdopodobnić naganne zachowanie policjanta wbrew zawodowej etyce Policji.
To na organie spoczywa obowiązek oceny, charakteru i wagi zarzucanych funkcjonariuszowi czynów, a zdaniem Sądu organ dokonując tej oceny nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a rozstrzygnięcie dostatecznie uzasadnił zindywidualizowanymi przesłankami.
Z uwagi na powyższe , sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.