II SA/Po 504/25

II SA/Po 504/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-11-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Arkadiusz Skomra
Robert Talaga /sprawozdawca/
Tomasz Świstak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Inne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono orzeczenie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 145
art. 132 ust. 1, art. 135c ust. 1-6, art. 135j ust. 2 pkt 6, art. 135ha ust. 1-2
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Sędzia WSA Robert Talaga (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Ł. G. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia 8 kwietnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary upomnienia I. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 17 lutego 2025 r., nr [...]; II. zasądza od Komendanta Policji na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 2 sierpnia 2024 roku mł. asp. D. R. - detektyw Wydziału Kryminalnego KPP w [...] sporządził notatkę urzędową dotyczącą zgłoszenia kradzieży pieniędzy w miejscowości [...] (gm. [...].) na szkodę B. A.. W toku wykonywanych na miejscu czynności od wymienionej przyjęto protokół ustanego zawiadomienia o przestępstwie. Dokonano przeszukania osób podejrzewanych o dokonanie przedmiotowej kradzieży, to jest: P. G. i A. B. oraz przeszukania pojazdu [...] nr rej. [...] użytkowanego przez P. G., w wyniku którego wewnątrz ujawniono i zabezpieczono pieniądze w kwocie [...]zł. W związku z zaistniałym zdarzeniem P. G. i A. B. zostali zatrzymani.
Pismem z dnia 8 sierpnia 2024 roku P. G. wniósł zażalenie na jego zatrzymanie.
Pismem z dnia 8 sierpnia 2024 roku A. B. również wniósł zażalenie na jego zatrzymanie.
W obu przypadkach podniesiono te same okoliczności dotyczące policjanta Ł. G., który miał wydać nieformalne polecenie zatrzymania mimo braku przesłanek ustawowych do jego dokonania.
W dniu 7 sierpnia 2024 roku asp. szt. P. K. sporządził notatkę urzędową dotyczącą okoliczności zdarzenia - zgłoszenia kradzieży pieniędzy przez B. A. w miejscowości [...], na które to miejsce przyjechał funkcjonariusz KPP w [...] Ł. G., który będąc w czasie wolnym ingerował w prowadzone przez nas czynności, tj. zadawał pytania zgłaszającej, pytał sierż. szt. T. J., czy krzyczał na Panią B. , chciał rozmawiać na osobności z Panem G. , pozostał na miejscu interwencji i po przyjeździe funkcjonariuszy WK KPP [...] podszedł z nimi do domu zgłaszającej. Ponadto podczas wykonywania czynności przeszukania pojazdu również był on obecny, po czym, po ujawnieniu ile pieniędzy w portfelu posiada P. G. udał się do domu zgłaszającej ".
W dniu 13 sierpnia 2024 roku Komendant Powiatowy Policji w [...] wydał postanowienie Nr [...] o zleceniu przeprowadzenia czynności wyjaśniających w kwestii przekroczenia uprawnień przez asp. Ł. G. w dniu 1 sierpnia 2024 roku w miejscowości [...]".
W dniu dnia 19 sierpnia 2024 roku P. G. wniósł skargę na czynność funkcjonariusza Ł. G., który spowodował zatrzymanie oraz przeszukanie w związku z interwencją funkcjonariuszy Policji z 1 sierpnia 2024 roku w sprawie.
W dniu 19 sierpnia 2024 roku A. B. wniósł skargę na czynności funkcjonariusza Policji - Ł. G., w której podniesiono podobne kwestie jak w skardze P. G..
W dniu 29 sierpnia 2024 roku mł. asp. D. R. z Wydziału Kryminalnego KPP w [...] sporządził notatkę służbową dotyczącą okoliczności zdarzenia związanego ze zgłoszeniem kradzieży pieniędzy przez B. A., w której stwierdził, iż na miejscu zdarzenia znajdował się asp. Ł. G., ale w żaden sposób nie utrudniał przeprowadzania czynności, tzn. nie brał w nich udziału.
W dniu 29 sierpnia 2024 roku sierż. K. C. z Wydziału Kryminalnego KPP w [...] sporządził notatkę służbową dotyczącą okoliczności zdarzenia związanego ze zgłoszeniem kradzieży pieniędzy przez B. A., który wskazał, że Ł. G. nie był obecny podczas przeprowadzanych przeze niego czynności z udziałem mężczyzn i ich pojazdu, nie ingerował w nie i nie utrudniał ich przebiegu.
W dniu 29 sierpnia 2024 roku asp. P. K. z Posterunku Policji w [...]. sporządził notatkę służbową dotyczącą okoliczności zdarzenia związanego z kradzieżą pieniędzy na szkodę B. A. i udziału w nim asp. Ł. G..
W dniu 29 sierpnia 2024 roku sierż. szt. P. J. z Posterunku Policji w [...]. sporządził notatkę służbową dotyczącą okoliczności zdarzenia związanego z kradzieżą pieniędzy na szkodę B. A. i udziału w nim asp. Ł. G..
W dniu 30 sierpnia 2024 roku asp. Ł. G. z Wydziału Ruchu Drogowego KPP w [...] sporządził notatkę służbową opisując w niej swój udział w czynnościach wykonywanych przez policjantów w związku ze zgłoszeniem B. A. o kradzieży pieniędzy.
W dniu 6 września 2024 roku Komendant Powiatowy Policji w [...] polecił wszcząć postępowanie dyscyplinarne w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza Policji Ł. G. w dniu 1 sierpnia 2024 roku w miejscowości [...] na podstawie sprawozdania z przeprowadzonych czynności wyjaśniających.
W dniu 18 października 2024 roku Komendant Powiatowy Policji w [...] wydał postanowienie Nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko asp. Ł. G..
W dniu 21 października 2024 roku w charakterze świadka przesłuchany został asp. szt. P. K..
W dniu 21 października 2024 roku w charakterze świadka przesłuchany został sierż. szt. T. J..
W dniu 22 października 2024 roku w charakterze świadka przesłuchany został asp. szt. J. M. - dyżurny z KPP w [...], który w dniu 1 sierpnia 2024 roku pełnił służbę na stanowisku dyżurnego KPP w [...] w godz. 8.00 - 20.00.
W dniu 23 października 2024 roku w charakterze świadka przesłuchany został sierż. K. C. - referent Wydziału Kryminalnego KPP w [...].
W dniu 24 października 2024 roku przesłuchany został w charakterze świadka P. G., który w dniu 1 sierpnia 2024 roku w miejscowości F. przeprowadzał naprawę rolet B. A..
W dniu 24 października 2024 roku w charakterze świadka przesłuchany został A. B. który w dniu 1 sierpnia 2024 roku wspólnie z P. G. naprawiali rolety u B. A..
W dniu 29 października 2024 roku przesłuchana w charakterze świadka została B. A. zeznała, że w dniu 1 sierpnia 2024 przyjechali do niej fachowcy, którzy mieli naprawić roletę okienną.
W dniu 31 października 2024 roku przesłuchana w charakterze świadka została M. A., która w dniu 1 sierpnia 2024 roku przebywała u swojej mamy B. A. w [...] i stwierdziła, że policjanci, którzy przybyli na miejsce, potraktowali jej mamę w sposób krzywdzący i dyskryminujący.
W dniu 31 października 2024 roku w charakterze świadka przesłuchany został K. W. - partner M. A. która zeznał, iż z uwagi na to, że zajmował się dzieckiem nie była w stanie dokładnie opisać sytuacji która miała miejsce podczas interwencji policjantów w [...] w dniu 1 sierpnia 2024 roku.
W dniu 4 listopada 2024 roku w charakterze świadka przesłuchany został mł. asp. D. R. - detektyw Wydziału Kryminalnego KPP w [...], który miał dyżur zdarzeniowy wspólnie z K. C..
W dniu 6 listopada 2024 roku przesłuchany w charakterze świadka został nadkom. R. W. - Naczelnik Wydziału Kryminalnego KPP w [...].
W dniu 3 grudnia 2024 roku asp. Ł. G. w obecności swojego obrońcy T. G. dokonał przeglądu akt postępowania dyscyplinarnego, do którego dołączył kserokopie oświadczenia: B. A. z dnia 27 listopada 2024 roku oraz M. A. z dnia 27 listopada 2024 roku.
W toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego z Prokuratury Rejonowej w [...] uzyskano protokół przesłuchania świadka - asp. szt. P. K. z dnia 17 grudnia 2024 roku (sprawa [...]), który zeznał, że policjant G. nie utrudniał czynności, a chciał tylko rozmawiać z G. , ale odszedł gdy ten sobie tego nie życzył. Oprócz tego z Prokuratury Rejonowej w [...] uzyskano protokoły przesłuchań w charakterze świadka (do tej samej sporawy [...]) T. J. i Ł. G.. Zeznania T. J. korelowały z jego zeznaniami złożonymi przez niego w toku postępowania dyscyplinarnego [...]
W dniu 31 grudnia 2024 roku w charakterze świadka przesłuchany został asp. szt. P. K., który po odczytaniu mu fragmentu protokołu przesłuchania świadka z dnia 17 grudnia 2024 roku otrzymanego z Prokuratury Rejonowej w [...] zeznał, że Ł. G. cały czas ingerował w interwencje od czasu przyjazdu i rozumie słowo utrudnianie jako wchodzenie w jakąś fizyczną interakcję – przepychankę, a Ł. G. go nie popychał, nie przepychał podczas wykonywania czynności służbowych’’. Podtrzymał też zeznania z dnia 21 października 2024 roku, które złożył do prowadzonego postępowania dyscyplinarnego.
W dniu 13 stycznia 2025 roku w charakterze obwinionego przesłuchany został asp. Ł. G., który stwierdził, że nie bardzo rozumie jak zadzwonienie telefonem prywatnym na telefon prywatny kolegi asp. K. utrudniało czynności służbowe. Nie przyznał się też do dalszych ujętych w postanowieniu zarzutów dotyczących jego osoby. Potwierdził, że w dniu 1 sierpnia 2024 zadzwoniła do niego B. A. i bardzo płakała. Próbowała mu coś powiedzieć, jednak jej wypowiedzi były bardzo chaotyczne. Odniósł wrażenie, że stało się coś złego. Kobieta prosiła go aby pilnie przyjechał. Chciała przekazać telefon będącemu na miejscu policjantowi, który stwierdził, że nie musi z nikim rozmawiać. Ł. G. szczegółowo opisał sposób przeprowadzenia interwencji przez policjantów z Posterunku Policji z [...] - w sposób, w jaki zrelacjonowała to B. A.. Jednocześnie stwierdził, że na miejscu nie wykonywał żadnych czynności i nie wydawał nikomu żadnych rozkazów ani poleceń. Policjant wyjaśniał, że żaden z policjantów nie powiedział, że przeszkadza na miejscu, ani nie prosił go o opuszczenie miejsca zdarzenia.
W dniu 22 stycznia 2025 roku asp. Ł. G. w obecności obrońcy zapoznany został z aktami postępowania dyscyplinarnego.
W dniu 3 lutego 2025 roku rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko asp. Ł. G..
Orzeczeniem Nr [...] z dnia 17 lutego 2025 roku Komendant Powiatowy Policji w [...] uznał aspiranta Ł. G. winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzeniu kary upomnienia.
W uzasadnieniu organ wskazał, że aspirant Ł. G. jest kontrolerem ruchu drogowego ogniwa kontroli ruchu drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...]. W dniu 1 sierpnia 2024 roku, będąc w czasie wolnym od służby, udał się do miejscowości [...], gdzie przeprowadzana była interwencja funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w [...], tj. asp. szt. P. K. i sierż. T. J., w związku ze zgłoszeniem B. A. dot. kradzieży pieniędzy, gdzie naruszył zasady etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że utrudniał działania interweniującym policjantom poprzez zadzwonienie na numer prywatny telefonu asp. szt. P. K., próby przeprowadzenia rozmowy z osobą wobec której trwała interwencja, tj. P. G., któremu przedstawił się jako funkcjonariusz Policji i znajomy osoby zgłaszającej, oraz głośne komentowanie przeprowadzanych czynności służbowych - wyniku przeprowadzanego przeszukania samochodu, wykorzystując w ten sposób swój zawód do celów prywatnych, tj. chęci pomocy B. A., tj. czyn z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w związku z § 12 zasad etyki zawodowej policjanta stanowiących załącznik do Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie "zasad etyki zawodowej policjanta.
Orzeczeniem Nr [...] (znak [...]) z dnia 8 kwietnia 2025 roku Komendanta Policji utrzymał w mocy orzeczenie Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 17 lutego 2025 roku o uznaniu policjanta Ł. G. winnym zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzeniu kary upomnienia.
W ocenie Komendanta Wojewódzkiego ze zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego materiału wynika, iż w dniu 1 sierpnia 2024 roku do miejscowości [...] w związku ze zgłoszeniem kradzieży pieniędzy przez B. A., skierowani zostali przez dyżurnego KPP w [...] funkcjonariusze Policji z Posterunku Policji w [...]. W pierwszej kolejności na miejsce przybyli: asp. szt. P. K. oraz mł. asp. T. J.. Następnie na miejsce zdarzenia przyjechał nie będący wówczas w służbie asp. Ł. G. z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...], który wiedział, że w [...] znajdują się już funkcjonariusze. Po jakimś czasie w związku z zaistniałą sytuacją na miejsce przybili, skierowani również przez dyżurnego KPP w [...] funkcjonariusze z Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w [...] to jest: sierż. K. C. oraz mł. asp. D. R.. Pomimo tego, iż na w związku ze zgłoszeniem kradzieży pieniędzy, na miejscu czynności wykonywało aż czterech policjantów, asp. Ł. G. cały czas znajdował się tam i obecny był podczas wykonywanych czynności przez wymienionych funkcjonariuszy. przytoczone okoliczności sprawy miały potwierdzać nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej przez asp. Ł. G. poprzez wykorzystanie swojego zawodu do celów prywatnych. Udział w wykonywanych czynnościach na miejscu zdarzenia przez policjanta, który nie pełnił służby i który przedstawił się jako znajomy pokrzywdzonej (pomimo, że na miejscu znajduje się czterech policjantów skierowanych przez dyżurnego) uznano za bezzasadny. Sytuacja ta mogła wzbudzić wątpliwości co do obiektywizmu postępowania obwinionego i wszystkich policjantów będących na miejscu zdarzenia oraz wątpliwości etyczne i faktycznie. Efektem było złożenie dwóch skarg na asp. sz. Ł. G. (P. G. i A. B.). Z zeznań asp. szt. P. K., sierż. szt. T. J., P. G. i A. B. wynikało, że po ujawnieniu pieniędzy w busie obwiniony udał się do domu B. A.. Wymienieni świadkowie potwierdzili, że obwiniony komentował sytuację bezpośrednio po znalezieniu pieniędzy w busie, co uznać należy za niedopuszczalne. Zeznania wymienionych świadków organ odwoławczy uznał za logiczne, spójne - zasługujące na uwzględnienie. Na miejsce przybyli policjanci z Wydziału Kryminalnego KPP w [...] zmusili obwinionego do opuszczenia domu B. A..
W ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego - podinsp. E. K. z udziału w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. Za niedopuszczalny uznany został zarzut, iż w prowadzonym postępowaniu niewłaściwie za podstawę ustaleń faktycznych uznano zeznania "asp. szt. P. K., sierż. szt. T. J., podejrzanego P. G. i A. B.". Zeznania asp. szt. P. K. złożonych: w dniu 21 października 2024 roku w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, w dniu 17 grudnia 2024 roku w toku prowadzonego postępowania karnego i w dniu 31 grudnia 2024 roku ponownie w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, miały zawierać powody, dla których organ stwierdził dlaczego asp. Ł. G. nie utrudniał mu prowadzenia czynności.
Organ odwoławczy za bezpodstawny uznał zarzut, iż analiza zeznań sierż. szt. T. J. ujawnia, że świadek nie potrafił szczegółowo zrelacjonować istotnych elementów zachowania się asp. Ł. G. w świetle postawionych temu ostatniemu zarzutów. Twierdzenie to nie jest prawdziwe, albowiem zeznania sierż. szt. T. J. korelują z zeznaniami asp. szt. P. K..
Kwestia wyproszenia asp. szt. P. K. i sierż. szt. T. J. przez B. A. z domu, nie miała nic wspólnego z oceną zachowania asp. Ł. G.. Wobec asp. Ł. G. żaden z będących na miejscu policjantów wprost nie wyartykułował stwierdzenia, że jego obecność na miejscu zdarzenia nie była potrzebna, czy też przeszkadzała w wykonywaniu czynności służbowych lub utrudniał je. Niemniej obwiniony przybywając w dniu 1 sierpnia 2024 roku do miejscowości [...] i uczestnicząc w wykonywanych tam czynnościach służbowych, wykorzystał swój zawód policjanta do celów prywatnych. Tym bardziej, że asp. szt. P. K. podczas rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z asp. Ł. G. powiedział, że wie co ma robić i nie potrzebuje pomocy. Asp. szt. P. K. informował telefonicznie o obecności asp. Ł. G. dyżurnego jednostki i Naczelnika Wydziału Kryminalnego KPP w [...].
W ocenie organu odwoławczego zeznania P. G. oraz A. B. były niewiarygodne. Zachowania Ł. G. na miejscu zdarzenia nie mogły usprawiedliwiać wskazane w odwołaniu przesłanki, którymi kierował się przyjeżdżając do B. A., iż: został wezwany przez zgłaszającą, przyjechał, ponieważ dzwoniła do niego wcześniej bardzo zapłakana z prośbą o pilny przyjazd, B. A. była bardzo roztrzęsiona i zapłakana, asp. Ł. G. przyjechał gdyż nie mógł dokładnie zrozumieć wypowiedzi plączącej B. A., był wcześniej dzielnicowym w rejonie miejsca zamieszkania B. A.. Organ odwoławczy nie odnosił się do kwestii znajomość jaka łączyła asp. Ł. G. z B. A., a tym samym do motywów jakimi wymieniona kierowała się prosząc obwinionego o przyjazd do jej domu.
Kwestie niepełnego przesłuchania B. A. w kwestii zachowania asp. szt. P. K. i sierż. szt. P. J. nie były przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. Rzecznik dyscyplinarny słusznie odrzucił wniosek obrony o uzupełniające przesłuchanie B. A., bowiem informacje uzyskane podczas przesłuchania wymienionej w dnu 29 października 2024 roku były wystarczające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Podobnie organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odnoszących się do odrzucenia wniosku o ponowne przesłuchanie w charakterze świadka M. A., wybiórczego przesłuchania jej w charakterze świadka i do złożonego przez nią oświadczenia.
Organ odwoławczy uznał, że był również uprawiony podczas rozpoznawania odwołania do odnoszenia się do kwestii związanej bezpośrednio z okolicznościami kradzieży pieniędzy na szkodę B. A., bowiem zagadnienie to objęte były prowadzonym pod nadzorem prokuratora postępowaniem przygotowawczym.
Za niezasadny uznano zarzut dotyczący wskazania przez rzecznika dyscyplinarnego w uzasadnieniu sporządzonego w dniu 3 lutego 2025 roku postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych sformułowania, że zebrane w postępowaniu dyscyplinarnym dowody świadczyły, iż obwiniony dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego, gdyż nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie kończące postępowanie dyscyplinarne.
Pismem z dnia 27 maja 2025 r. Ł. G. wniósł (poprzez pełnomocnika) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na orzeczenie Nr [...] Komendanta Policji z dnia 8 kwietnia 2025 roku utrzymujące w mocy orzeczenie Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 17 lutego 2025 r. o uznaniu policjanta winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzeniu kary upomnienia. Zaskarżanemu orzeczeniu zarzucił:
1. naruszenie art. 135c ust. 1 pkt 4, art. 135c ust. 2, 4 i 6 ustawy o Policji poprzez oddalenie wniosku o wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego, pomimo istnienia przesłanek ustawowych przemawiających za uwzględnieniem wniosku oraz istnienia obiektywnych wątpliwości co do jego bezstronności;
2. naruszenie art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji poprzez pominięcie uzasadnienia faktycznego i prawnego orzeczenia, pomimo obowiązku prawnego nałożonego na organ w tym zakresie;
3. naruszenie art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w zakresie wiarygodności zeznań świadków P. K. i sierż. szt. T. J. podczas, gdy prawidłowa, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, logiką i ustaleniami wiedzy ich ocena dokonana z uwzględnieniem całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że wiarygodność i przydatność tych zeznań była wątpliwa, której następstwem było poczynienie przez Komendanta Policji błędnych ustaleń faktycznych co do sprawstwa asp. Ł. G..
W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Komendanta Policji Nr [...] z dnia 8 kwietnia 2025 r. w całości (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.) i rozważenie możliwości uchylenia w całości także poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] Nr [...] z dnia 17 lutego 2025 r.; zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko.
Na rozprawie przed Sądem w dniu 26 listopada 2025 roku pełnomocnik skarżącego podkreślił, że skarżący był dzielnicowym w tym rejonie ok. 4 lat i ok. pół roku wcześniej został przeniesiony do sekcji ruchu drogowego. Pokrzywdzona znała skarżącego z okresu, w którym pełnił funkcję dzielnicowego i zadzwoniła do niego jako do dzielnicowego. Pełnomocnik wskazał na obowiązek funkcjonariuszy do przeciwdziałania nieprawidłowościom innych funkcjonariuszy, który wynika z zasad etyki. Podniósł kwestię ustalenia, w którym momencie funkcjonariusze K. i J. pełnili czynności w ramach pełnionej służby, a w którym momencie inny skład policji przejął tę funkcję. Pełnomocnik podkreślił, iż prokurator w [...] skierował akt oskarżenia przeciwko sprawcom kradzieży, do których ujawnienia i zebrania dowodów doszło w następstwie działań skarżącego na miejscu zdarzenia, bowiem funkcjonariusze służby patrolowej nie podejmowali realnych działań zmierzających do zebrania dowodów przeciwko sprawcom, a takie czynności podjęli dopiero funkcjonariusze kryminalni, którzy na miejscu zdarzenia pojawili się już wtedy, gdy pokrzywdzona wyrzuciła z miejsca zamieszkania funkcjonariuszy z patrolu i skontaktowała się ze skarżącym. W jego ocenie istotą problemu było to, że gdyby nie interwencja skarżącego, to nieudolność funkcjonariuszy patrolowych doprowadziłaby do braku zebrania dowodów przeciwko sprawcom i uniemożliwiłaby ich oskarżeniu. Skarżący zjawił się w mieszkaniu pokrzywdzonej z interwencją na jej prośbę oraz próbował rozmawiać z funkcjonariuszem K. , ale działania skarżącego nie stanowiły przekroczenia uprawnień czy naruszenia etyki, a miały na celu tylko wyeliminowanie uchybień, jakich względem pokrzywdzonej dopuścili się funkcjonariusze z patrolu i zapewnienie ujawnienia sprawców przestępstwa. Pełnomocnik podkreślił odmowę rzecznika dyscyplinarnego przesłuchania funkcjonariuszy J. i K. i pokrzywdzonej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawa była kontrola prawidłowości postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko asp. Ł. G. z uwagi na jego zachowanie polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta, związane z wykorzystaniem swojego zawodu do celów prywatnych.
W pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegał, jako najdalej idący, zarzut dotyczący niewyłączenia z postępowania dyscyplinarnego rzecznik dyscyplinarnego.
Zgodnie z art. 135c ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 145) przełożony dyscyplinarny lub rzecznik dyscyplinarny podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli między nim a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną przez obwinionego zachodzi stosunek osobisty mogący wywołać wątpliwości co do jego bezstronności (pkt 4). Przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego można wyłączyć od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym także z innych uzasadnionych przyczyn (art. 135c ust. 2). Wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym może nastąpić również na wniosek obwinionego lub jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony (art. 132c ust. 4). Wyższy przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o wyłączeniu lub o odmowie wyłączenia przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym (art. 132c ust. 6).
W ocenie Sądu, wniosek o wyłączenie z udziału w postępowaniu został prawidłowo rozpatrzony. Organ odwoławczy trafnie uznał, że w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko asp. Ł. G., brak było podstaw do uwzględnienia złożonego w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, wniosku o wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego - podinsp. E. K. od udziału w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. Organ odwoławczy podobnie jak organ I Instancji nie dopatrzył się jakichkolwiek przesłanek, które uzasadniałyby zmianę rzecznika dyscyplinarnego, prowadzącego przedmiotowe postępowanie. W skardze podniesiono, że rzecznika dyscyplinarnego należało wyłączyć od udziału w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym z uwagi na "nieobiektywny ogląd sprawy", co nie zostało poparte odpowiednimi argumentami. Między rzecznikiem dyscyplinarnym a obwinionym lub osobą pokrzywdzoną przez obwinionego nie stwierdzono natomiast, że zachodzi stosunek osobisty mogący wywołać wątpliwości co do jego bezstronności. Natomiast sposób sformułowania stosownych dokumentów w toku postepowania dyscyplinarnego w żaden sposób nie przesądzał winy skarżącego wobec toczącego się postępowania, a jedynie stanowił uzasadnienie dla nadania sprawie dalszego biegu.
Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 145), policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Z kolei zgodnie z § 12 zasad etyki zawodowej policjanta stanowiących załącznik do Zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 31.12.2003 roku w sprawie Zasad etyki zawodowej policjanta "Policjant nie może wykorzystywać swojego zawodu do celów prywatnych (...) ".
Z art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji wynika, że orzeczenie dyscyplinarne powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Przyjąć należy, że uzasadnienie to powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powinny być w nim również podane motywy działania organu co do oceny całokształtu sprawy, jak również motywy jego działań procesowych, podjętych w trakcie zbierania materiału dowodowego.
Uzasadnienie orzeczenia w przedmiocie wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej powinno odzwierciedlać przebieg procesu rozumowania, który doprowadził organ do wniosku o winie lub niewinności obwinionego. Niedopuszczalne jest ogólne powoływanie się przez organ na przeprowadzone dowody, niezbędne jest bowiem ustalenie zależności każdego z nich, w całości lub w konkretnym fragmencie, od poszczególnych okoliczności faktycznych, które w sprawie wymagają udowodnienia i uzasadnienia. W razie istnienia pomiędzy dowodami sprzeczności organ w uzasadnieniu orzeczenia powinien wyjaśnić, na których z nich się oparł i dlaczego oraz z jakich powodów innych nie uwzględnił (por. wyroki NSA z 31 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2574/15, z 25 września 2024 r., sygn. akt III OSK 410/23, dostępne w CBOSA na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 135ha ustawy o Policji, jeżeli przeciwko obwinionemu jest prowadzone postępowanie dyscyplinarne obejmujące zarzuty popełnienia dwóch lub więcej czynów, a zebrane na danym etapie postępowania dowody dają podstawy do uznania obwinionego winnym popełnienia jednego z zarzuconych mu czynów, przełożony dyscyplinarny może, w drodze postanowienia, wyłączyć ten czyn do odrębnego postępowania dyscyplinarnego, bez względu na to, czy wyjaśniono wszystkie okoliczności dotyczące pozostałych czynów objętych postępowaniem. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, zebrane w toku postępowania dyscyplinarnego dowody dotyczące wyłączonego czynu stają się dowodami odrębnego postępowania dyscyplinarnego (ust 2).
W rozpoznawanej sprawie ze zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego materiału wynikało, iż w dniu 1 sierpnia 2024 roku do miejscowości [...] w związku ze zgłoszeniem kradzieży pieniędzy przez B. A., skierowani zostali przez dyżurnego KPP w [...] funkcjonariusze Policji z Posterunku Policji w [...]. W pierwszej kolejności na miejsce przybyli: asp. szt. P. K. oraz ml. asp. T. J.. Następnie na miejsce zdarzenia przyjechał nie będący wówczas w służbie asp. Ł. G. z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...]. Aspirant Ł. G. przybył na miejsce pomimo tego, iż wiedział, że w [...] znajdują się już funkcjonariusze. Po Jakimś czasie na miejsce przybili, skierowani również przez dyżurnego KPP w [...] funkcjonariusze z Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w [...] to jest: sierż. K. C. oraz mł. asp. D. R.. Pomimo tego, iż w związku ze zgłoszeniem kradzieży pieniędzy, na miejscu czynności wykonywało aż czterech policjantów, asp. Ł. G. cały obecny był podczas wykonywanych czynności przez wymienionych funkcjonariuszy.
Sąd dostrzegł, że z zeznań B. A. oraz z wyjaśnień asp. Ł. G. wynikało, iż przyjazd obwinionego do B. A. spowodowany był wykonanym do niego przez B. A. telefonem oraz jej prośbą o przyjazd do niej, w związku ze zgłoszeniem kradzieży pieniędzy przez mężczyzn, którzy dokonywali u niej naprawy rolety okiennej. Potwierdzały to zeznanie B. A. i wyjaśnienia asp. Ł. G.. Dyżurny KPP w [...] skierował do miejscowości [...] policjantów, celem wykonania czynności związanych ze zgłoszeniem. W związku z pobytem na miejscu asp. Ł. G., asp. szt. P. K. kontaktował się z dyżurnym jednostki, sygnalizując, że funkcjonariusz ten przeszkadza na miejscu - zeznanie asp. szt. J. M., dyżurnego KPP w [...]. Ł. G. zanim przyjechał do [...] chciał rozmawiać przez telefon komórkowy B. A. z asp. szt. P. K., który nie podjął rozmowy. Następnie asp. Ł. G. zadzwonił na numer prywatnego telefonu komórkowego asp. szt. P. K.. Ł. G. przybył na miejsce zdarzenia poprosił o rozmowę będącego na miejscu mł. asp. T. J., pytając o zachowanie asp. szt. P. K.. Następnie przedstawił się jako znajomy zgłaszającej oraz policjant i chciał rozmawiać z podejrzewanym o kradzież pieniędzy P. G., który odmówił rozmowy.
W ocenie Sądu w istocie w dniu 1 sierpnia 2024 roku miały miejsce dwa zgłoszenia na policję w toku prowadzonych czynności, co sprawia, że w ramach prowadzonego postępowania nieprawidłowo zakwalifikowano przyjazd policjantów w ramach jednej interwencji. To z kolei rzutuje na dalsze ustalenia dotyczące zachowania Ł. G. względem podejmowanych czynności służbowych przez funkcjonariuszy Policji. Szczególnie w sytuacji gdy organy dyscyplinarne stwierdzały, że asp. Ł. G. obecny był przy przeszukaniu samochodu - busa, którym przyjechali P. G. i A. B. w celu dokonania naprawy rolety okiennej. Zabrakło jednak jednoznacznej informacji, którzy policjanci pełnili wówczas czynności służbowe, co mogło mieć wpływ na wykonywane przez nich w danym momencie czynności służbowe. W momencie przyjazdu na miejsce zdarzenia kolejnych dwóch policjantów wyjaśnienia wymagało, czy mł. asp. T. J. i asp. szt. P. K. nadal wykonywali swoje czynności służbowe na podstawie pierwszego zgłoszenia czy też zakończyli oni swoje działania wraz z pojawieniem się kolejnych policjantów na podstawie kolejnego zgłoszenia. Tego rodzaju rozgraniczające ustalenia faktyczne powinny znaleźć się w opisie stanu faktycznego stanowiącego podstawę orzekania w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko asp. Ł. G.. W dniu 20 sierpnia 2024 roku P. G. oraz A. B. wskazali na udział Ł. G. w czynnościach wykonywanych przez policjantów w dniu 1 sierpnia 2024 roku w miejscowości [...] - wyłącznie z racji jego prywatnej znajomości z B. A.. W tym względzie organy dyscyplinarne powinny dokonać ustaleń na okoliczność prywatnej znajomości skarżącego z pokrzywdzoną biorąc pod uwagę wyjaśnienia obu stron, a także najbliższej rodziny poszkodowanej, którzy nota bene składali już wcześniej zeznania w sprawie, ale zabrakło ich należytej oceny w okolicznościach prowadzonej sprawy.
W ocenie Sądu przyjazd asp. Ł. G. na miejsce zdarzenia nie nastąpił bezpośrednio w ramach pełnionych przez niego obowiązków służbowych. Niemniej jednak organy dyscyplinarny nie uwzględniły dostatecznie, że Ł. G. pełnił wcześniej funkcję dzielnicowego i mógł z tego okresu znać poszkodowaną B. A.. Zatem potencjalnie prawdziwe jest twierdzenie, że Ł. G. instynktownie zareagował na potrzebę zapewnienia pomocy z uwagi na pełnioną wcześniej funkcję. Przedwczesna była zatem kwalifikacja, że skarżący jako policjant wykorzystał swój zawód do celów prywatnych w okolicznościach sprawy objętej postepowaniem dyscyplinarnym. Tym bardziej, ze nie zostały do końca wyjaśnione relacje łączące skarżącego z poszkodowaną. Tego rodzaju okoliczności nie zostały do końca wyjaśnione w ramach postępowania dyscyplinarnego. Wątpliwości w sprawie mogą również budzić niejednolite zeznania policjantów, z których nie wynika jednoznacznie, czy Ł. G. utrudniał wykonywanie czynności służbowych policjantom pozostającym na służbie. W tym względem obowiązkiem organów dyscyplinarnych było należyte wyjaśnienie z jakich względów uznał, że skarżący utrudniał wykonywanie czynności służbowych innych policjantów w świetle ich zeznań. Wszystkie przytoczone wątpliwości wymagają jednoznacznego wyjaśnienia aby możliwa była należyta kwalifikacja zachowania Ł. G. w przedmiotowej sprawie dyscyplinarnej.
W ocenie Sądu wobec przywołanych wątpliwości przedwczesne było stwierdzenie o nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej przez asp. Ł. G. poprzez wykorzystanie swojego zawodu do celów prywatnych. Dopiero prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i dokonanie należytej jego kwalifikacji przez organy dyscyplinarne umożliwią stwierdzenie czy doszło naruszenia art. 134ha ust. 2 ustawy o Policji poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów.
W świetle powyższych rozważań stwierdzić trzeba, że z powyższe uchybienia w postępowaniu dyscyplinarnym w sprawie doszło do istotnego naruszenia art. 134 ha ust. 1 i ust. 2, a także art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji. Przesądza to o konieczności uwzględnienia skargi i uniemożliwia odniesienie się do tego, czy prawidłowo przypisano skarżącemu naruszenie dyscyplinarne.
Wobec powyższego Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uwzględnił skargę, a z uwagi na naruszenie orzeczenia organów obu instancji podlegały uchyleniu.