II SA/Po 502/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w PoznaniuPoznań2025-04-24

NSAbudowlanewsa

pozwolenie na budowęstacja elektroenergetycznamagazyny energiiplan miejscowydecyzja środowiskowaPrawo budowlanePrawo energetyczneWSA Poznańnieruchomościinfrastruktura techniczna

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na decyzję Wojewody zatwierdzającą projekt budowy stacji elektroenergetycznej z magazynami energii, uznając zgodność inwestycji z planem miejscowym i brak potrzeby uzyskania decyzji środowiskowej.

Skarżąca kwestionowała decyzję Wojewody zatwierdzającą projekt budowy stacji elektroenergetycznej z magazynami energii, podnosząc zarzuty dotyczące niezgodności z planem miejscowym, braku decyzji środowiskowej i wodnoprawnej oraz wpływu na sąsiednią działkę z działalnością gospodarczą. Sąd administracyjny uznał, że inwestycja jest zgodna z planem miejscowym dopuszczającym obiekty magazynowe, a jej powierzchnia nie przekracza 1 ha, co wyklucza wymóg uzyskania decyzji środowiskowej. Sąd oddalił skargę, podzielając stanowisko organu II instancji.

Przedmiotem sprawy była skarga D. K. na decyzję Wojewody z dnia 7 czerwca 2024 r., która uchyliła decyzję Starosty i zatwierdziła projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany dla budowy stacji elektroenergetycznej wraz z magazynami energii. Skarżąca zarzucała niezgodność inwestycji z planem miejscowym, brak decyzji środowiskowej i wodnoprawnej oraz potencjalny negatywny wpływ na sąsiednią działkę z działalnością gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym, oddalił skargę. Sąd uznał, że inwestycja jest zgodna z planem miejscowym (§ 10 ust. 1 uchwały Rady Miejskiej), który dopuszcza obiekty produkcyjne, składowe i magazynowe, a definicja magazynu energii (art. 3 pkt 10ka Prawa energetycznego) obejmuje również magazynowanie energii elektrycznej. Sąd podkreślił, że powierzchnia zabudowy inwestycji (0,49545 ha) nie przekracza 1 ha, co zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wyklucza wymóg uzyskania decyzji środowiskowej. Również pozwolenie wodnoprawne nie było wymagane, gdyż zainstalowane zbiorniki zapobiegają przenikaniu cieczy do środowiska. Sąd stwierdził, że organ II instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy i wydał decyzję reformatoryjną, a zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. uznał za nieuzasadniony. Sąd podkreślił, że ocenie podlega stan faktyczny i prawny na dzień orzekania, a nie potencjalne przyszłe rozbudowy.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism

Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (4)

Odpowiedź sądu

Tak, inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, ponieważ definicja magazynu energii obejmuje przechowywanie energii elektrycznej, a sama inwestycja wpisuje się w funkcję magazynową.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że inwestycja spełnia wymogi planu miejscowego, który dopuszcza obiekty magazynowe. Definicja magazynu energii z Prawa energetycznego oraz słownikowe znaczenie słowa 'magazynowanie' potwierdzają, że jest to zgodne z przeznaczeniem terenu.

Przepisy (978)

Główne

p.b. art. 35

Prawo budowlane

Wymóg kompletności i zgodności projektu z przepisami prawa.

Pomocnicze

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Skład orzekający

Tomasz Świstak

przewodniczący

Wiesława Batorowicz

sprawozdawca

Danuta Rzyminiak-Owczarczak

członek

Informacje dodatkowe

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów

Drafting pism i dokumentów

Odpowiedzi na pytania prawne

Pogłębiona analiza z doktryny

Wypróbuj Asystenta AI za darmo

Powiązane tematy

pozwolenie na budowę stacja elektroenergetyczna magazyny energii plan miejscowy decyzja środowiskowa Prawo budowlane Prawo energetyczne WSA Poznań nieruchomości infrastruktura techniczna

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony

II SA/Po 502/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
Tomasz Świstak /przewodniczący/
Wiesława Batorowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 2047/25 - Postanowienie NSA z 2025-10-16
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 24 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody z dnia 7 czerwca 2024 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga D. K. (zwanej dalej "skarżącą") na decyzję Wojewody (zwanego dalej "Wojewodą" lub "organem II instancji") z dnia 7 czerwca 2024 r., nr [...]. W decyzji tej uchylono decyzję Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą" lub "organem I instancji") z dnia 29 listopada 2023 r., nr [...], znak: [...] w części dotyczącej zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i orzeczono w tym zakresie co do istoty poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu z dnia 18 kwietnia 2024 r. oraz projektu architektoniczno-budowlanego z dnia 18 kwietnia 2024 r. W pozostałym zakresie utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Sprawa dotyczy budowy stacji elektroenergetycznej [...]/110 kV wraz z magazynami energii elektrycznej i infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ew. [...], położonej w mieście T.. Zaskarżona decyzja została podjęta w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne. Wszystkie powołane poniżej orzeczenia sądowe są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: publ. baza CBOSA, chyba że wyraźnie zostanie wskazane inne źródło publikacji orzeczenia.
Dnia 27 kwietnia 2023 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek M. W. (zwanej dalej "Spółką" lub "inwestorem") o udzielenie pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Starosta ustalił krąg stron postępowania i pismem z dnia 1 czerwca 2023 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji z wniosku Spółki. Wśród zawiadomionych była skarżąca. Postanowieniem z tego samego dnia, Starosta wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości we wniosku inicjującym postępowanie – umowę o przyłączenie inwestycji do sieci energetycznej, określenie powierzchni zabudowy, a jeśli przekracza ona 1 ha, należy przedłożyć decyzję środowiskową dla rzeczonej inwestycji.
Skarżąca, w piśmie z dnia 12 czerwca 2023 r., wskazała, że inwestor powinien wylegitymować się decyzją środowiskową. Ponadto inwestycja będzie kolidować z prowadzoną na sąsiedniej działce działalnością gospodarczą w postaci zbierania odpadów. Przedsiębiorca posiada stosowne pozwolenie na prowadzenie tej działalności.
W piśmie z dnia 16 czerwca 2023 r. inwestor wskazał, że inwestycja będzie miała powierzchnię 9.848,39 m2. Nie dojdzie do przekroczenia 1 ha, a więc inwestor nie potrzebuje uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej. Ponadto inwestor przedłożył stosowną umowę z dostawcą energii.
Decyzją z dnia 14 lipca 2023 r., nr [...], znak: [...], Starosta zatwierdził projekt zagospodarowania działki, projektu architektoniczno-budowlanego i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzonej przez Spółkę inwestycji. Na skutek rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącą, decyzją z dnia 3 października 2023 r., nr [...], Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powodem wydania decyzji kasatroyjnej była kwestia nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. Zdaniem Wojewody, organ I instancji pominął jedną osobę, która powinna być stroną w tym postępowaniu. Również w projekcie budowlanym zabrakło przekrojów inwestycji – platformy z magazynami energii zainstalowanymi na jej dachu. Brakowało prawidłowych wymiarów miejsc postojowych, a także pominięto działalność gospodarczą prowadzoną na sąsiedniej działce.
Postanowieniem z dnia 9 października 2023 r., nr [...], Starosta wezwał inwestora do wyjaśnienia należytego oddziaływania inwestycji na działkę nr ew. [...] w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej wraz ze wskazaniem nazwy przedsiębiorcy oraz wskazania prawidłowych wymiarów miejsc postojowych i prawidłowe przekroje inwestycji. Inwestor udzielił odpowiedzi na wezwanie – mimo tego stwierdził, że inwestycja nie będzie oddziaływać na sąsiednią działkę, na której prowadzona jest działalność gospodarcza, polegająca na zbieraniu odpadów.
Decyzją z dnia 29 listopada 2023 r., nr [...], znak: [...], Starosta zatwierdził projekt zagospodarowania terenu, zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę dla jego zamierzonego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji Starosta podniósł, że w myśl art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm., zwanej dalej "p.b."), krąg stron postępowania został prawidłowo ustalony i nie wymagał poszerzenia.
Zdaniem Starosty, inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone przez przepisy prawa. Przede wszystkim wykazuje ona zgodność z planem miejscowym obowiązującym dla tego terenu – przeznaczenie produkcyjne, składowe i magazynowe. Niniejsza inwestycja jest obiektem magazynowym, dlatego zachodzi zgodność z planem miejscowym.
Inwestycja nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej. Metraż inwestycji nie przekracza 1 ha. Przedłożone do akt sprawy projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany są kompletne i prawidłowo sporządzone.
Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. Skarżąca podkreśliła, że organ I instancji błędnie ustalił tożsamość podmiotu, który prowadzi działalność gospodarczą na sąsiedniej działce. Gromadzone są tam odpady, a więc może dojść do kumulowania się oddziaływania na środowisko. Skarżąca uważa, że Starosta popełnił błąd w kwalifikacji obiektu, jako zgodnego z planem miejscowym. Prawo miejscowe stanowi, że na działce inwestora mogą być zrealizowane inwestycje magazynowe. Magazyn energii jest jednak czymś zgoła innym. Skarżąca uważa, że magazyny energii nie będą wiodącą inwestycją, tylko towarzyszącą. Należało zatem skoncentrować się na "nośniku" tych magazynów, jako głównym obiekcie budowlanym.
Inwestor odpowiedział na odwołanie skarżącej. Zgodnie z ustawową definicją, magazyn energii to instalacja umożliwiająca magazynowanie energii, w tym magazyn energii elektrycznej. Inwestycja odpowiada więc funkcji określonej w planie miejscowym dla działki inwestycyjnej. Energia jest towarem policzalnym, który jest przedmiotem obrotu na rynku.
Skarżąca przedłożyła do akt sprawy zdjęcia działki sąsiadującej z działką inwestora. Istotnie jest tam skup złomu.
Postanowieniem z dnia 28 marca 2024 r., nr [...], Wojewoda nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia opisu projektu zagospodarowania terenu w sposób zgodny ze stanem faktycznym, przedstawienia prawidłowych wymiarów miejsc postojowych, przekrojów wszystkich obiektów, jakie przewiduje inwestycja, potwierdzenia uprawnień budowlanych przez jednego z projektantów. W piśmie z dnia 18 kwietnia 2024 r. inwestor przedłożył trzy nowe projekty: zagospodarowania terenu oraz architektoniczno-budowlany. Projekty te uwzględniają wymagania postawione przez Wojewodę.
Pismem z dnia 7 maja 2024 r. Wojewoda wezwał strony postępowania do zapoznania się z materiałem dowodowym. Kilka stron, w tym skarżąca, skorzystało z tej możliwości. Skarżąca niezmiennie twierdzi, że magazyny energii są elementem akcesoryjnym, a nie głównym, przez co zachodzi rozbieżność z treścią planu miejscowego.
Decyzją z dnia 7 czerwca 2024 r., nr [...], Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i w tej części orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu z dnia 18 kwietnia 2024 r. oraz projektu architektoniczno-budowlanego z dnia 18 kwietnia 2024 r. W pozostałym zakresie Wojewoda utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podniósł, że organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany przepisem art. 35 p.b. Chociaż należało "wymienić" projekty do decyzji organu I instancji, to i tak decyzja Starosty odpowiada prawu.
Działka inwestycyjna jest objęta planem miejscowym, na którym dopuszcza się pobudowanie obiektami produkcyjnymi, magazynowymi oraz składowymi - § 10 ust. 1 uchwały nr XXIII/168/20 Rady Miejskiej [...] z dnia 30 czerwca 2020 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. pn. "Rejon ulic [...] i [...]" (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2020 r. poz. 5826 z późn. zm., zwanej dalej "uchwałą nr XXIII/168/20"). Dopuszcza się także na tym terenie realizację urządzeń infrastruktury technicznej. Wojewoda uważa, że zachodzi zgodność pomiędzy uchwałą nr XXIII/168/20 a zaplanowaną inwestycją. Funkcja tej inwestycji odpowiada przepisom prawa miejscowego. Definicja magazynu energii została wskazana w art. 3 pkt 10ka ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 266, zwanej dalej "p.e."). Skoro inwestycja zakłada pobudowanie stacji energetycznej, a uzupełniająco dojazdy i inne obiekty infrastruktury technicznej, aby możliwy był przesył energii, to należy stwierdzić, że inwestycja jest zgodna z uchwałą nr XXIII/168/20.
Zamierzona przez Spółkę inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Wynika to z faktu, że będzie ona miała powierzchnię mniejszą niż 1 ha, co stanowi barierę kwalifikującą dane przedsięwzięcie do kategorii inwestycji oddziałujących na środowisko w myśl przepisów środowiskowych. Inwestycja zajmie powierzchnię 9.848,39 m2. Sama działka inwestycyjna nie przekracza 1 ha.
Inwestycja nie wymaga także badania kwestii opadowych przy czym skarżąca tak się upiera. Przepis art. 35 ust. 2 p.b. nie stanowi podstawy do tego, aby Starosta czy Wojewoda mieli dokonywać analizy przedsięwzięcia w zakresie stosunków wodnych. Nie jest wymagane także wydanie decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym. Inwestycja zawiera dwa zbiorniki – separator dla substancji ropopochodnych oraz zbiornik retencyjny. Żaden zbiornik nie pozwoli na przenikanie żadnej cieczy do wód, dlatego też ich wykonanie nie wymaga wydania zgody wodnoprawnej.
W toku postępowania odwoławczego przedstawiono uzupełnione projekty, wymagane do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Każda z osób biorących udział w opracowaniu tych dokumentów posiadała wymagane przez prawo uprawnienia. Projekty te są kompletne. Prawidłowo oceniono wymiary miejsc postojowych oraz przedstawiono przekroje.
Skarżąca, działając samodzielnie, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując decyzję organu II instancji. Podniesiono tożsame zarzuty jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, przy czym dodano zarzut naruszenia art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwanej dalej "k.p.a.") poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wbrew temu co twierdzi Wojewoda, nie ma zgodności pomiędzy uchwałą nr XXIII/168/20 a inwestycją. Działanie inwestora poprzez zawężenie powierzchni inwestycji do bez mała 1 ha jest instrumentalnym działaniem, aby uniknąć obowiązku przedłożenia decyzji środowiskowej. Przecież dodatkowa infrastruktura, jak np. dojazdy, kable i inne urządzenia też zajmują jakąś powierzchnię, a sam magazyn energii nie może działać sam przez siebie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał stanowisko, jakie zawarł w zaskarżonej decyzji.
Inwestor także złożył odpowiedź na skargę, w której domaga się oddalenia skargi. Inwestor wniósł także o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Spółka uważa, że skarga stanowi wyłącznie polemikę z decyzją Wojewody, nie podnosząc przy tym żadnych nowy okoliczności sprawy. Spółka w pełni poparła argumentację organu II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy". W odpowiedzi na skargę złożonej przez inwestora, uczestnik postępowania zaznaczył, że wnosi o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Skarżąca, ani Wojewoda nie zażądali przeprowadzenia rozprawy. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 21 marca 2025 r., Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu wyznaczyła termin posiedzenia niejawnego na dzień 24 kwietnia 2025 r. zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Sądowa kontrola obejmuje swoją kognicją m.in. decyzje administracyjne, o czym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd jest zobowiązany z urzędu wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, choćby nie zostały one podniesione przez stronę skarżącą.
Przedmiotem zaskarżenia jest częściowo reformatoryjna decyzja Wojewody w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji elektroenergetycznej wraz z magazynami energii. Analiza całokształtu sprawy doprowadziła Sąd w składzie orzekającym do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji.
Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są przepisy Prawa budowlanego [ustawy, a nie szeroko rozumianej dziedziny prawa administracyjnego – uw. Sądu] oraz uchwały nr XXIII/168/20. Skarżąca uważa, że zaplanowana inwestycja wymaga uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, pozwolenia wodnoprawnego, a jej funkcja przeczy tej, o której mowa w § 10 ust. 1 uchwały nr XXIII/168/20. Wojewoda nie zgadza się z tą argumentacją i stwierdza, że po uzupełnieniu dokumentów prawnobudowlanych inwestycja może być zrealizowana. Sąd w składzie orzekającym podziela to stanowisko organu II instancji.
Działka inwestora została objęta uchwałą nr XXIII/168/20. Zgodnie z jej § 10 ust. 1, jest to teren przeznaczony pod obiekty produkcyjne, składowe i magazynowe. Uzupełniająco można na tym terenie zrealizować budynki gospodarcze, dojścia i dojazdy, miejsca parkingowe, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej (§ 10 ust. 2 pkt 1 lit. b, e-g uchwały nr XXIII/168/20). Inwestor postanowił zrealizować, zgodnie z treścią wniosku inicjującego postępowanie administracyjne, stację elektroenergetyczną wraz z magazynami energii. Jest to w istocie rzeczy zespół urządzeń, a głównym jego elementem są urządzenia, w jakich następuje przetwarzanie lub rozdział energii, a także magazynowanie jej. Skarżąca stawia główny zarzut wobec funkcji magazynowej, dlatego należy temu zagadnieniu poświęcić więcej uwagi.
Definicja magazynu energii została wysłowiona w art. 3 pkt 10ka p.e. – instalacja umożliwiająca magazynowanie energii, w tym magazyn energii elektrycznej. Warto zaznaczyć, że w samym wyrażeniu definiującym (definiens) wskazuje się magazynowanie, jakie główny "zabieg" wykonywany względem energii. Jedną z podstawowych zasad wykładni prawa jest przypisywanie podstawowego znaczenia słowom zgodnie z regułami języka ojczystego, jeżeli ustawodawca nie definiuje ich według własnego uznania. Innymi słowy, skoro magazynowanie nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, to należy to słowo rozumieć tak, jak ma to miejsce w języku ojczystym.. Należy w tej sytuacji sięgnąć do słownika języka ojczystego, aby ustalić znaczenie tego słowa. I tak, przez magazynowanie rozumie się "składanie, przechowywanie czegoś w jakimś pomieszczeniu, gromadzenie" (E. Sobol, Popularny słownik języka p. PWN, W. 2003, s. 434). Poglądowo, w Prawie energetycznym ustawodawca używa takiego właśnie znaczenia. Dla przykładu, w art. 3 pkt 57 p.e., magazynowanie paliw ciekłych to świadczenie usług przechowywania paliw ciekłych w instalacji magazynowania paliw ciekłych. Potwierdza się zatem, że magazynowanie to przechowywanie zgromadzonego towaru. Oczywistym jest, że tradycyjnie chodziło o rzeczy w pomieszczeniach, jednakże rozwój technologii sprawił, że sama energia może dzisiaj osobno podlegać magazynowaniu. Jak zresztą zasadnie inwestor wskazał w odpowiedzi na odwołanie od decyzji organu I instancji, energia jest towarem, który można gromadzić w zasobach, a ponadto podlega obrotowi. Energia jest dobrem policzalnym, bowiem można ją zmierzyć w jednostkach fizycznych.
Powracając do treści § 10 ust. 1 uchwały nr XXIII/168/20, należy stwierdzić, że zaplanowana inwestycja wpisuje się w przeznaczenie działki, które zostało wyznaczone przez tenże przepis prawa miejscowego. Wszystkie elementy towarzyszące, mimo iż liczniejsze od urządzeń magazynowych, stanowią element uzupełniający dla głównej funkcji. Trzeba bowiem pamiętać, że to nie procentowy udział powierzchni obiektów świadczy o funkcji zagospodarowania działki. Chodzi tutaj o to, do czego inwestycja ma służyć (zob. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 827/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 957/17). Istotą tej inwestycji jest gromadzenie energii, a nie budowanie obiektów, które będą "nośnikiem" dla magazynów energii. Istnienie tych obiektów nie jest celem inwestora, tylko magazynowanie energii. Z tego też względu, zdaniem Sądu w składzie orzekającym, zachodzi zgodność pomiędzy inwestycją a uchwałą nr XXIII/168/20 (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 142/18).
Wbrew twierdzeniom skarżącej, inwestor nie musiał uzyskiwać decyzji środowiskowej. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na terenach innych niż tereny objęte formami ochrony przyrody typu park narodowy, park krajobrazowy. Działka inwestora nie ma takiej powierzchni. Logiczną konsekwencją jest zatem to, że sama inwestycja nie może zajmować powierzchni 1 ha. W projekcie zagospodarowania terenu (s. [...]) autor tego projektu dokonał skrupulatnego wyliczenia powierzchni zajętej przez inwestycję i jej elementy składowe. Powierzchnia działki nr ew. [...] wynosi 0,9909 ha, a inwestycja ma zajmować łącznie [...]% (0,49545 ha). Taki metraż nie kwalifikuje inwestycji do wydania decyzji środowiskowej, dlatego twierdzenia skarżącej są oczywiście nieuzasadnione. Co więcej, te wyliczenia wskazują na zgodność z wymogiem zapewnienia maksymalnej powierzchni zabudowy na poziomie [...]% - § 10 ust. 2 pkt 4 uchwały nr XXIII/168/20. Minimalna powierzchnia biologicznie czynna w strefie rozłącznej ma wynosić minimum 10%. I ten wymóg został spełniony, gdyż inwestor zapewnił blisko [...]% tejże powierzchni - § 10 ust. 2 pkt 5 lit. b uchwały nr XXIII/168/20.
Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. Jest on nieuzasadniony. Sąd zweryfikował nadesłane ze skargą akta administracyjne i stwierdził, że cała dokumentacja prawnobudowlana jest zgodna z prawem. Wymóg z art. 35 p.b. został spełniony. Inwestycja odpowiada funkcji określonej w uchwale nr XXIII/168/20, o czym była już mowa. Inwestor przedstawił wymagane przez organ II instancji dokumenty obejmujące przekroje inwestycji, wykaz wszystkich elementów składowych, projekty zawierają wszystkie opinie, dokumenty wskazujące na posiadanie odpowiednich uprawnień autorów tych projektów. Co także istotne, inwestycja spełnia wymagania określone w przepisach techniczno-budowlanych. Inwestor wylegitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie ma zatem podstaw do wydania decyzji odmownej, tak jak oczekiwałaby tego skarżąca. Wbrew temu, co skarżąca podnosi w zarzucie naruszenia art. 80 k.p.a., Wojewoda dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego – stwierdził, że jest on niekompletny, dlatego też przeprowadził uzupełniające postępowanie wyjaśniające. Ustalenia przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym pozwoliły na wydanie decyzji reformatoryjnej. Wiedza zgromadzona w oparciu o materiał dowodowy była wystarczająca dla organu II instancji do podjęcia takiej decyzji.
Nie można zarzucić Spółce, że instrumentalnie traktuje prawo. Po pierwsze, inwestor wyznaczył jedną działkę dla swojej inwestycji. Jest ona zamknięta w ramach jednej działki, czemu świadczy chociażby opłotowanie całej działki. Działka ta ma mniejszą powierzchnię niż 1 ha. Po drugie, nie można podnosić zarzutu niezgodnosci inwestycji z prawem z uwagi na potencjalną możliwość rozwijania tej inwestycji w przyszłości na innych działkach. Organy administracji publicznej oraz sądy administracyjne rozstrzygają sprawę według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie orzekania w ostatniej instancji, a nie zdarzenia przyszłe i niepewne. Ulokowanie inwestycji na działce o metrażu poniżej 1 ha sprawia, że inwestor nie musiał uprzednio uzyskiwać decyzji środowiskowej. Pozwolenie wodnoprawne także było zbędne, ponieważ Spółka zainstalowała zbiorniki, które nie pozwolą na przenikanie jakiejkolwiek cieczy do środowiska.
Lokalizacja w bezpośrednim sąsiedztwie przedsiębiorstwa zbierającego odpady, zresztą na działce skarżącej, nie ma żadnego znaczenia dla sprawy, ponieważ inwestor nie miał obowiązku przedłożenia decyzji środowiskowej. Inwestycja zwyczajnie nie będzie oddziaływać na środowisko. Wbrew także temu, co skarżąca podniosła w uzasadnieniu swojej skargi, wszystkie elementy inwestycji będą znajdowały się na terenie działki należącej do Spółki. Z logicznego punktu widzenia, niemożliwym jest, aby inwestycja miała metraż przekraczający 1 ha i wymagała wydania decyzji środowiskowej.
Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów skargi i jej samej. Kierując się wspomnianym już przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., nie znaleziono przesłanek skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI