II SA/Po 492/06

II SA/Po 492/06 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2006-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Łaskarzewska /sprawozdawca/
Barbara Drzazga
Elwira Brychcy /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ Protokolant sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi S. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] . Nr [...] w przedmiocie użytkowania obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia [...]., Znak [...] II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B.Drzazga /-/ E.Brychcy /-/ A.Łaskarzewska
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 104 i 105 § 1 kpa oraz art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie użytkowania budynku mieszkalnego zlokalizowanego w P. , przy ul. [...] , gmina T. . W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...] września 2005r. dokonano oględzin nieruchomości przy udziale właściciela budynku mieszkalnego F. S. i ustalono, że budynek nie jest użytkowany. Nie stwierdzono także, aby właściciel budynku dokonał skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy. Wykluczono również, by doszło do naruszenia art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego.
Odwołując się od powyższej decyzji S.L. zarzucił jej naruszenie art. 7, 8, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa oraz art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego i podniósł, że organ oparł się wyłącznie na oświadczeniu właściciela budynku, bez uzasadnienia odmawiając wiarygodności jego wyjaśnieniom. Nie zbadano takich okoliczności jak zużycie wody, odbiór nieczystości stałych oraz płynnych, czy miejsca zameldowania właściciela budynku. Odwołujący podniósł także, iż obiekt stanowi zagrożenie dla życia ludzi.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu odwoławczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. prawidłowo ustalił, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Okoliczność nieużytkowania obiektu potwierdzona została podczas oględzin w dniu [...] września 2005r.
W skardze na powyższą decyzję S.L. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego oraz art. 7, 8, 10 § 1, 11, 77 § 1, 79 § 2, 81, 85, 107 § 3, 156 § 1 pkt 2 kpa.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się uzasadniona.
Zgodnie z treścią art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w przypadku przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 (to jest bez zawiadomienia o zakończeniu budowy lub bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie) właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.
Celem postępowania administracyjnego w sprawie użytkowania budynku mieszkalnego zlokalizowanego w P. , przy ul. [...] było ustalenie (stwierdzenie bądź wykluczenie) użytkowania tego budynku. Użytkowanie budynku staje się możliwe po zakończeniu budowy, a więc doprowadzeniu budowy do stanu, w którym - chociażby nawet częściowo - jest możliwe przystąpienie do użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W uznaniu za zakończoną nie powinien przeszkadzać częściowy brak wykonania robót wykończeniowych, wyposażeniowych lub innych o podobnym charakterze, które mogą być wykonywane w użytkowanym obiekcie, (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 1997r., sygn. akt II SA/Kr 998/96).
Podstawą oceny okoliczności użytkowania budynku musi być prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Dopiero bowiem wyjaśnienie wskazanych wyżej okoliczności stworzy w rezultacie podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia. Ustaleń takich w niniejszej sprawie zabrakło.
Zasada prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) nakazuje organom dokonać wszechstronnej oceny okoliczności, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kpa. Stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Podkreślić trzeba, iż obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest ściśle związany z przyjętą w kpa zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa). Rozstrzygnięcie organu administracji zawsze musi się opierać na ocenie dowodów, wprawdzie swobodnej, lecz nie dowolnej. Wynika z tego obowiązek prawidłowego uzasadnienia przez organ swego stanowiska zajętego w sprawie (art. 107 § 3 kpa). Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa) (por. wyrok SN z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNP z 1995 r. Nr 7 poz. 83, akceptowany przez A. Wróbla w: "K.p.a. - orzecznictwo, piśmiennictwo" Zakamycze 2002 s. 418 t. 4). Zgodnie z treścią art. 75 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.
W niniejszej sprawie nie można uznać, by organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Nie uwzględniono bowiem wszystkich okoliczności. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie zapadło wyłącznie w oparciu o oświadczenie właściciela, iż budynku nie użytkuje. Naruszając dyrektywę art. 80 k.p.a. organy obu instancji bez podania przyczyny odmówiły wiarygodności twierdzeniom skarżącego, jednocześnie dając wiarę niczym nie popartym twierdzeniom właściciela budynku.
Nie dokonano jednakże żadnych czynności dowodowych celem zweryfikowania jego twierdzeń. Skarżący wnosił choćby o sprawdzenia zużycia wody w obiekcie oraz stanu nieczystości, a także o podanie adresu zameldowania właściciela budynku. Czynności tych jednak nie przeprowadzono. Wskazać należy, iż organ nie ma prawa odmówić przeprowadzenia dowodu, chyba, że uzna, iż przeprowadzenie takiego dowodu nie wniesie nic nowego do sprawy.
Wobec powyższego ustalenie, że przedmiotowy budynek nie jest użytkowany uznać należy za przedwczesne i nieznajdujące oparcia w treści zebranego w sprawie materiału. W konsekwencji nie znajduje także oparcia w treści zebranego w sprawie materiału teza, iż postępowanie jako bezprzedmiotowe wymagało umorzenia. Zaniechanie wszechstronnego zbadania sprawy i dokonania wnikliwej oceny zebranych w ten sposób dowodów przez organ wskazuje, iż decyzje obu instancji zostały wydane z oczywistym naruszeniem przywołanych wyżej przepisów art. 7, art. 75, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku.
O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (punkt II wyroku) orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.
/-/ B.Drzazga /-/ E.Brychcy /-/ A.Łaskarzewska
MK