II SA/Po 491/24

II SA/Po 491/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-10-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Arkadiusz Skomra /sprawozdawca/
Edyta Podrazik
Wiesława Batorowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 30 ust. 6 pkt 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2024 r. sprawy ze skargi U. B. na decyzję Wojewody z dnia 26 czerwca 2024 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru budowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 26 czerwca 2024 r., nr [...] Wojewoda (dalej jako "Wojewoda" lub "organ"), po rozpatrzeniu odwołania U. B., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "A" U. B. (dalej jako Inwestor, skarżąca, odwołująca), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia 24 maja 2024 r. nr [...] (znak: [...]).
Decyzja Wojewody, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy.
Dnia 15 kwietnia 2024 r. do Urzędu Miasta P. wpłynęło pismo inwestora z 11 kwietnia 2024 r., do którego dołączono: zgłoszenie zamiaru budowy kiosku kontenerowego, handlowego[...], jako obiektu tymczasowego na okres 180 dni, przy ul. [...] w P. (dz. nr ewid. [...], [...], ark. [...], obręb J.); oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; projekt kiosku kontenerowego wraz ze szkicem jego usytuowania; zaświadczenie Prezydenta Miasta [...] z 30 października 2023 r. (znak: [...]); decyzję Zarządu Dróg Miejskich z 26 września 2014 r. (znak: [...]) oraz decyzję Zarządu Dróg Miejskich z 15 listopada 2023 r. (znak: [...]).
Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2024 r., działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: k.p.a.) oraz art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725)- dalej: Prawo budowlane, Prezydent Miasta [...] zobowiązał inwestora do uzupełnienia zgłoszenia.
Pismem z dnia 7 maja 2024 r. inwestor dokonał ww. korekty.
Decyzją z 24 maja 2024 r. Prezydent Miasta wniósł sprzeciw od zamiaru budowy kiosku kontenerowego wyjaśniając, iż zgłaszana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z 10 czerwca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części północnej "[...] KLINA ZIELENI" w P. - obszar [...] (Dz. Urz. Woj. W.. z 2008 r. Nr [...], poz. 2366; zm.: [...]. z 2012 r. poz. 2827)- dalej: plan miejscowy, a ponadto dotyczy zgłoszenia obiektu tymczasowego w miejscu, w którym taki obiekt już istnieje.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Skarżąca zarzucając jej naruszenie art. 16 § 1 k.p.a., art. 8 § 2 k.p.a. oraz dokonanie błędnej wykładni art. 29 ust. 1 pkt. 7 Prawa budowlanego.
Wydając wskazaną na wstępie decyzję Wojewoda, po przytoczeniu treści przepisów prawa, wskazał, że zgodnie z załącznikiem graficznym do planu miejscowego, zgłaszany obiekt leży na obszarze oznaczonym symbolem 1KD-L. Jak wskazuje § 3 pkt 9 planu miejscowego, stanowi on teren komunikacji. Z kolei, § 11 pkt 1 lit c planu miejscowego, wskazuje na lokalizację dróg publicznych klasy L (lokalnych) na ww. obszarze. Zgodnie z § 13 ust. 2 planu miejscowego "Na terenach Kz-ZC i 2Kz-KDW-P dopuszcza się lokalizację tymczasowych i sezonowych obiektów handlu.", z kolei w § 22 pkt 3 planu miejscowego, określającym przeznaczenie terenu drogi publicznej 1KD-L, brak podobnych zapisów, a ustalenia w nim zawarte, dotyczą jedynie jezdni, ścieżek, zjazdów, czy infrastruktury technicznej. W związku z powyższym, brak jest możliwości sytuowania obiektów tymczasowych w miejscu wskazanym przez inwestora. Uchwałodawca określił, bowiem wprost tereny, przeznaczone pod lokalizację obiektów tymczasowych, stąd skoro nie wymienia wśród nich terenu 1KD-L, wniosek nie może być przeciwny. Twierdzenie odmienne, oznaczałoby brak konsekwencji w formułowaniu określonych warunków w planie miejscowym, co z kolei byłoby sprzeczne z podstawową zasadą racjonalnego prawodawcy, przyjmowaną w celu wykładni przepisów. Ponadto treść § 22 pkt 3 planu miejscowego, oznacza, iż nie ma możliwości lokalizacji również i stałych obiektów kubaturowych na tym terenie.
W sprawie nie będzie miał zastosowania również § 7 pkt 1 lit. a planu miejscowego, dopuszczający lokalizację obiektów małej architektury na terenach dróg publicznych, ponieważ zgodnie z art. 3 pkt. 4 Prawa budowlanego pod określeniem takiego obiektu "należy (...) rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki;", stąd nie sposób znaleźć analogię pomiędzy zgłaszanym kioskiem kontenerowym, a ww. obiektami.
Ponadto Wojewoda wskazał, iż organ wnosi sprzeciw w przypadku, gdy zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje (art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego). Jest to rozwiązanie, które ma na celu przede wszystkim uniemożliwienie inwestorowi obejścia prawa polegającego na tym, że zgłoszony raz na 180 dni w określonym miejscu obiekt tymczasowy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, mógłby po upływie tego terminu, na podstawie kolejnych zgłoszeń, trwale funkcjonować w tym samym miejscu bez potrzeby uzyskania pozwolenia na budowę.(...) Należy także zaznaczyć, że nowa lokalizacja zgłaszanego obiektu budowlanego w żadnym zakresie nie powinna pokrywać się z dotychczasową, aczkolwiek może to być teren tej samej nieruchomości lub działki geodezyjnej. Jak wskazano w decyzji organu I instancji, zgłaszana lokalizacja obiektu różnić ma się o ok. 1m, względem lokalizacji poprzedniej, stąd stwierdzić należy, iż miejsca jego usytuowania w znaczący sposób pokrywają się, skutkując użytkowaniem obiektu w tożsamej lokalizacji przez czas dłuższy niż dopuszczalne 180 dni.
Wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie z art. 8 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.. Odwołująca słusznie wskazała, iż organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył zasadę utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, jednakże fakt ten nie może mieć wpływu na aktualne, merytoryczne jej rozpoznanie. Organ odwołując się do stanowiska doktryny wskazał, iż przesłanką odstąpienia od dotychczasowej praktyki organów administracji może być stwierdzenie, że naruszała ona prawo z kolei zgodnie z obowiązującą wykładnią, przytoczoną wcześniej wydanie decyzji o odmiennym stanowisku, naruszałoby ustalenia planu miejscowego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła U. B. zarzucając jej:
- dokonanie błędnej wykładni przepisów uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 10 czerwca 2008 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części północnej "[...] KLINA ZIELENI" w P. - obszar [...], poprzez błędne przyjęcie, iż na obszarze 1KD-L nie ma możliwości lokalizacji tymczasowych obiektów i stałych obiektów kubaturowych, co miało istotny wpływ na wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia;
- naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zasady wyrażonych w powyższym artykule w wydaniu zaskarżonej decyzji, tj. zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;
- dokonanie błędnej wykładni art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że przesunięcie tymczasowego obiektu budowalnego o 1 m względem lokalizacji poprzedniej spowoduje pokrywanie się w znaczący sposób ze sobą miejsc usytuowania obiektu, co ma skutkować użytkowaniem obiektu w tożsamej lokalizacji.
Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi uzupełniająco Skarżąca podniosła, że nie zgadza się ze stwierdzeniem organu, iż na obszarze 1KD-L nie ma możliwości lokalizacji tymczasowych obiektów i stałych obiektów kubaturowych wobec brzmienia § 10 pkt 1) uchwały, w którym nie wymieniono obszaru 1KD-L jako obszaru, na którym ustalono zakaz lokalizacji budynków. Skarżąca odniosła się do zawartej w art. 3 pkt 2) prawa budowlanego definicji budynku, że przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Skarżąca również podniosła, że stałe obiekty kubaturowe, o których mowa w zaskarżonej decyzji, mogą więc znajdować się na obszarach, dla których w uchwale nie ustalono zakazu ich lokalizacji z uwagi na ich stały, czyli trwały charakter. Skarżąca uważa, że brak jest podstawy do stwierdzenia, jakoby stały obiekt kubaturowy nie był budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego. Zdaniem Skarżącej celowe było takie ukształtowanie tego zapisu, ażeby odnosił się on tylko do budynków, nie zaś do tymczasowych obiektów budowlanych.
Ponadto Skarżąca podniosła, że uchwała nie zakazuje lokalizacji obiektów tymczasowych na terenach innych niż określone w § 13 pkt 2) uchwały, a jedynie zezwala na lokalizację tymczasowych i sezonowych obiektów handlu na określonych obszarach. Zdaniem skarżącej nie jest zasadnym uznanie organu, że brak wskazania terenu 1KD-L w § 13 pkt 2) uchwały oznacza brak możliwości lokalizacji na tym terenie tymczasowych obiektów budowlanych, bowiem gdyby powyższa regulacja miała taki cel, zostałoby to wyrażone w sposób wcześniej przyjęty przez racjonalnego ustawodawcę, podobnie jak w § 10 pkt 1) w zakresie budynków.
Skarżąca wskazała, że jej zdaniem nie bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje fakt wydawania przez kilkanaście lat decyzji przez organ I oraz II instancji, tj. Urząd Miasta P. oraz W. Urząd Miasta P., które nie wnosiły sprzeciwu oraz uchylały decyzję wnoszącą sprzeciw w sprawie dotyczącej zgłaszania zamiaru budowy przez Skarżącą
Skarżąca zarzuciła decyzji wydanie jej z pominięciem zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli wyrażonej w art. 7 k.p.a. Skarżąca podniosła, że w rozpatrywanej sprawie znaczenie ma, obok słusznego interesu skarżącej, który przejawia się w skoncentrowaniu działalności zawodowej skarżącej w tymczasowym obiekcie budowalnym (kwiaciarni), interes społeczny. Skarżąca zaznaczyła, że został on wykazany w odwołaniu z dnia 11 czerwca 2024 r. skierowanym do organu przez skarżącą. W wyżej wymienionym odwołaniu skarżąca podkreśliła znaczenie prowadzonej przez nią działalności dla interesu społecznego w załączonym do odwołania piśmie oraz petycji. Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja nie odniosła się merytorycznie do dołączonej do odwołania petycji oraz pisma. Zdaniem skarżącej organ nie uwzględnił w żadnym ze zdań waloru wniesienia tych dokumentów ani ich wpływu na niniejszą sprawę, co zdaniem skarżącej stanowiło naruszenie zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a.
Skarżąca zakwestionowałą argumentację organu, jakoby zasadne było wniesienie sprzeciwu przez organ I instancji na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 3) prawa budowlanego, a w szczególności z uwagi na ustalenie, że przesunięcie tymczasowego obiektu budowalnego o 1 m względem lokalizacji poprzedniej spowoduje pokrywanie się w znaczący sposób ze sobą miejsc usytuowania obiektu, co ma skutkować użytkowaniem obiektu w tożsamej lokalizacji. Skarżąca podniosła, że jej zdaniem nie można mówić o tożsamości lokalizacji, jeżeli lokalizacja jest zmieniana — bez względu na to w jakim stopniu, ale obiektywnie lokalizacja obiektu ulega zmianie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 30 października 2024 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej również jako: "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty o wniesieniu sprzeciwu.
Podstawę materialnoprawną zapadłej w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725) - dalej: "Prawo budowlane".
Zgodnie z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego budowa lub inne roboty budowlane mogą zostać zrealizowane w oparciu o zgłoszenie, a nie pozwolenie na budowę. W takim wypadku inwestor, przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych składa do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej zgłoszenie wraz z niezbędną dokumentacją, a roboty można rozpocząć, jeśli organ ten, w terminie 21 dni od otrzymania zgłoszenia, nie wniesie sprzeciwu (art. 30 ust. 5 ustawy).
Zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych inicjuje uproszczone postępowanie administracyjne. Zgłoszenie jest sui generis wnioskiem o milczącą akceptację organu względem zgłaszanego zamierzenia budowlanego (Z. Niewiadomski (red.), Prawo budowlane. Komentarz. Wyd. 10, Warszawa 2021, art. 30).
Do postępowania w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy określonych rodzajów inwestycji budowlanych nie mają w pełni zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Specyfika postępowania administracyjnego prowadzonego w wyniku dokonanego zgłoszenia jest tak znaczna, iż wymaga uwzględnienia, że instytucja ta w rezultacie szczególnego charakteru uregulowania, powoduje, że nie mają do niej zastosowania wszystkie regulacje kodeksowe (wyrok NSA z 17.11.2005 r., II OSK 197/05, LEX nr 196647).
Wyjaśnić zatem należy, że zgodnie z art. 30 ust. 5 zdanie drugie Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw.
Zgłoszenie zamiaru budowy lub wykonywania innych robót budowlanych otwiera bieg terminu prawa materialnego na dokonanie oceny zgodności z prawem opisanego w zgłoszeniu zamierzenia inwestycyjnego. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (art. 30 ust. 5 zdanie trzecie Prawa budowlanego).
W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego).
Zgodnie z art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5.
Powyższe oznacza, iż termin do wniesienia sprzeciwu biegnie od daty uzupełnienia zgłoszenia lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia braków zgłoszenia.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż zgłoszenie zamiaru budowy wpłynęło do Urzędu Miasta 15 kwietnia 2024 r. ale organ I instancji wystosował do inwestora postanowienie, wydane na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, wyznaczając 14-dniowy termin na uzupełnienie zgłoszenia, a które to zostało doręczone 6 maja 2024 r..
Strona uzupełniła zgłoszenia dnia 9 maja 2024 r. W związku z powyższym, 21-dniowy termin na wniesienie sprzeciwu upływał 30 maja 2024 r. (w dzień wolny od pracy).
Tym samym mając na uwadze, iż decyzja o wniesieniu sprzeciwu została wysłana przed tym terminie, to tym samym sprzeciw został wniesiony z zachowaniem terminu i co nie jest kwestionowane przez Skarżącą.
Odnosząc się natomiast do samych przesłanek wniesienia sprzeciwu wskazać należy, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:
1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;
2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;
3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje;
4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5 (art. 30 ust. 6).
W przedmiotowej sprawie sprzeciw został wniesiony na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.
Sąd w pierwszej kolejności postanowił odnieść się do przesłanki wynikającej z art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego, gdyż powyższe stanowiło podstawę oddalenia skargi.
Wobec powyższego w niniejszej sprawie należy rozstrzygnąć czy zgłoszone zamierzenie dotyczy tymczasowego obiektu budowlanego w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.
Omawiamy przepis, na co słusznie zwrócił uwagę organ, ma na celu przede wszystkim uniemożliwienie inwestorowi obejścia prawa polegającego na tym, że zgłoszony raz na 180 dni w określonym miejscu obiekt tymczasowy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, mógłby po upływie tego terminu, na podstawie kolejnych zgłoszeń, trwale funkcjonować w tym samym miejscu bez potrzeby uzyskania pozwolenia na budowę.
Sąd przy tym podziela stanowisko organu, które jest również reprezentowane w doktrynie, że "nowa lokalizacja zgłaszanego obiektu budowlanego w żadnym zakresie nie powinna pokrywać się z dotychczasową, aczkolwiek może to być teren tej samej nieruchomości lub działki geodezyjnej" (zob. pkt. 15 Komentarza do art. 30 Prawa Budowlanego - Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, LEX).
Tym samym Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, iż nie można mówić o tożsamości lokalizacji, jeżeli lokalizacja jest zmieniana — bez względu na to w jakim stopniu.
Tym samym przesunięcie przedmiotowego kontenera o wymiarach 4,5 m na 2,4 m wyłącznie o 1 m nie może prowadzić do uznania, że obiekt ten posadowiony zostanie w innym miejscu. Takie przesunięcie spowoduje, iż w znacznej części położenie obiektu pokrywać będzie się z lokalizacją dotychczasową.
Z tych też względów organ zasadnie, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 3) Prawa budowlanego, wniósł sprzeciw o zamierzenia budowlanego.
Odnosząc się natomiast do drugiej podstawy wniesienia sprzeciwu tj. sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a dokładnie zapisami uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 10 czerwca 2008 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części północnej "[...] KLINA ZIELENI" w P. - obszar [...] wskazać należy, iż wywody organu w tym zakresie nie uwzględniły treści art. 8 § 2 K.p.a. zgodnie z którym organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.
Sąd ma na uwadze, iż zakaz ten nie ma charakteru bezwzględnego, co oznacza, że organ może od niego odstąpić, winien jednak wykazać uzasadnioną przyczynę, dla której tak czyni. Składając wniosek o załatwienie sprawy, strona powinna mieć bowiem możliwość przewidywania wydania takiego samego rozstrzygnięcia w takich samych okolicznościach i w takim samym stanie prawnym. Organ natomiast bez uzasadnionej przyczyny nie powinien odstępować od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż uchwała nr [...] weszła w życie 12 września 2008 r. W okresie obowiązywania powyższej uchwały strona wielokrotnie składała zgłoszenia budowy obiektu tymczasowego, a organy pomimo obowiązywania takich zapisów powyższe akceptowała. Na gruncie niniejszej sprawy przede wszystkim zwrócić należy uwagę na decyzję Wojewody [...] z dnia 21 kwietnia 2011 r., nr [...] Decyzja ta nie znajduje się w aktach administracyjnych ale z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, iż decyzją tą uchylono decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 01 marca 2011 r. znak: [...] [...] zgłaszającej sprzeciw w sprawie zamiaru ustawienia kiosku kontenerowogo w pasie drogowym ulicy [...] w P., na działce o nr ewid. [...], ark. [...], obręb J. umorzono postępowanie pierwszej instancji.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji Prezydenta [...] w decyzji tej Wojewoda stwierdził, iż "z zapisów obowiązującego na obszarze, na którym zlokalizowana jest działka o nr ewid. [...] (1 KD-L) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie wynika zakaz ustawiania tymczasowych obiektów o przeznaczeniu handlowym. W ocenie organu II instancji zapisu §13 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części północnej "[...] KLINA ZIELENI" w P. - obszar [...] (uchwała nr [...] Rady Miasta [...] z dnia 10 czerwca 2008r.) cyt.: "Na terenach Kz-ZC i 2Kz-KDW-P dopuszcza się lokalizację tymczasowych i sezonowych obiektów handlu" nie należy odczytywać jako zakazu wobec lokalizacji tymczasowych obiektów handlowych poza terenami oznaczonymi symbolami Kz-ZC i 2Kz-KDW-P. Ponadto w ocenie Wojewody z treści §13 ww. uchwały wynika ogólna reguła, iż ww. uchwała nie reguluje kwestii związanych z określeniem sposobów i terminów tymczasowego zagospodarowania, urządzenia i użytkowania, co nie oznacza że zakazuje się tego typu zamierzeń inwestycyjnych".
Na podstawie powyższej decyzji organ na przestrzeni 13 lat nie wnosił sprzeciwu od zamierzenia budowlanego, pomimo, i co wynika z ustaleń organu, zainteresowani co 120 dnia, a obecnie co 180 dni występowali z nowym zgłoszeniem.
Tym samym nie ulega wątpliwości, iż na gruncie interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykształciła się utrwalona praktyka, od której to organ obecnie odstąpił. Z tych też względów Wojewoda słusznie wskazał, iż Prezydent Miasta wydając zaskarżoną decyzję naruszył zasadę utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw. W ocenie Sądu nie jest natomiast wystarczające dla odstąpienia od utrwalonej praktyki lakoniczne stwierdzenie, że przesłanką odstąpienia od dotychczasowej praktyki organów administracji może być stwierdzenie, że naruszała ona prawo tj. ustalenia planu miejscowego.
Sąd ma przy tym na uwadze, iż organ w uzasadnieniu decyzji przedstawił szeroką argumentacją dotyczącą aktualnej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ale brak jakiegokolwiek odniesienia się do dotychczasowej wykładni czyni zasadnym postawienie organom zarzutu naruszenia art. 8 § 2 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak należytego uzasadnia okoliczności uzasadniających od dokonywanej dotychczas wykładni prawa miejscowego.
Jednakże Sąd mając na uwadze prawidłowość wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 3 Prawa budowlanego uznał, iż powyższe uchybienie organu nie ma wpływu na wynik sprawy.
Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 7 K.p.a. ponieważ w ocenie Sądu brak odniesienia się i uwzględnienia przy rozpoznawaniu sprawy złożonej petycji nie stanowi naruszenia przepisów prawa. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż organ rozpoznając zgłoszenie związany jest bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa. Podkreślić należy, iż w razie wystąpienia okoliczności określonych w art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego organ nie ma swobody wyboru rozstrzygnięcia, a ma obowiązek wnieść sprzeciw w razie zaistnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie, co opisano wyżej. Z tych też względów argumentacja o znaczeniu i opinii publicznej w odniesieniu do planowanej inwestycji pozostaje bez wpływu na ocenę zapadłego rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.