II SA/Po 487/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na decyzję SKO uchylającą decyzję o warunkach zabudowy dla budowy kortu tenisowego, uznając, że utrata mocy planu miejscowego wymaga ponownego rozpatrzenia sprawy zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu przestrzennym.
Skarżący domagali się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. o warunkach zabudowy dla budowy kortu tenisowego. SKO wskazało na wątpliwości co do zgodności inwestycji z utraconym planem miejscowym i potrzebę ponownego rozpatrzenia sprawy. Sąd uznał, że decyzja SKO była zgodna z prawem, ponieważ po utracie mocy planu miejscowego, zabudowa wymaga decyzji o warunkach zabudowy, a organ odwoławczy prawidłowo przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Sprawa dotyczyła skargi B. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która uchyliła decyzję Prezydenta Miasta K. ustalającą warunki zabudowy dla budowy kortu tenisowego. Prezydent wydał decyzję pozytywną, uznając zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. SKO uchyliło tę decyzję, wskazując na wątpliwości co do zgodności z planem oraz na fakt, że plan miejscowy stracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r. SKO przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skarżący zarzucili, że ich zgoda na lokalizację drogi wewnętrznej nie wpływa na budowę kortu i nie narusza interesów osób trzecich. Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę, uznając, że decyzja SKO była prawidłowa. Sąd podkreślił, że po utracie mocy obowiązującego planu miejscowego, zabudowa na danym terenie jest możliwa wyłącznie po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy, a organ odwoławczy miał prawo uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Tak, decyzja organu odwoławczego jest zgodna z prawem.
Uzasadnienie
Po utracie mocy obowiązującej planu miejscowego, zabudowa na danym terenie jest możliwa wyłącznie po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 2 kpa, miał prawo uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy rozstrzygnięcie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w związku z brakiem aktualnego planu miejscowego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (8)
Główne
u.p.z.p. art. 54
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 64 § 1
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 59 § 1
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 60 § 1
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
k.p.a. art. 138 § 2
Kodeks postępowania administracyjnego
u.p.z.p. art. 87 § 3
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
p.p.s.a. art. 151
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.p.z.p. art. 61 § 1
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Argumenty
Skuteczne argumenty
Decyzja organu odwoławczego uchylająca decyzję organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia jest zgodna z prawem, gdy plan miejscowy stracił moc obowiązującą, a rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.
Godne uwagi sformułowania
Utrata mocy prawnej planów miejscowych sprzed 1995r. powoduje, że jeśli nie uchwalono nowych planów od 01 stycznia 2004r. zabudowa na tych obszarach jest możliwa wyłącznie po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy.
Skład orzekający
Stanisław Małek
przewodniczący-sprawozdawca
Edyta Podrazik
członek
Wiesława Batorowicz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących utraty mocy planów miejscowych i konieczności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy po 31 grudnia 2003 r."
Ograniczenia: Dotyczy stanu prawnego po wejściu w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i utraty mocy planów uchwalonych przed 1995 r.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje praktyczne konsekwencje utraty mocy planów miejscowych i przejścia na system decyzji o warunkach zabudowy, co jest istotne dla branży nieruchomości i budownictwa.
“Utrata planu miejscowego: kiedy budowa jest możliwa bez pozwolenia?”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Po 487/04 - Wyrok WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2005-12-07 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2004-06-21 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Edyta Podrazik Stanisław Małek /przewodniczący sprawozdawca/ Wiesława Batorowicz Symbol z opisem 6153 Warunki zabudowy terenu Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku Oddalono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek /spr./ Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant sekr. sąd Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 grudnia 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi B. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; o d d a l a s k a r g ę /-/ W. Batorowicz /-/ St. Małek /-/ E. Podrazik Uzasadnienie Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. na podstawie przepisu art. 54 w związku z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80 poz. 717) na wniosek B. i J. K. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kortu tenisowego przy ulicy [...]. W uzasadnieniu stwierdzono, że zamierzona inwestycja jest zgodna z miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego dla domów jednorodzinnych w K. (uchwała Miejskiej Rady Narodowej z 23 listopada 1984r. Dz. Urz. Województwa K. Nr 1 z 1985r.) Teren zamierzonej inwestycji znajduje się w obszarze jednostki bilansowej 26 MN – oznaczającej tereny budownictwa rodzinnego o niskiej intensywności zabudowy. Odwołanie wniósł A. B. , domagając się uchylenia decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją (art. 138 § 2 kpa) uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, iż do [...] grudnia 2003r. obowiązywał szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego o osiedla domów jednorodzinnych [...]. Rada Miejska podjęła [...] września 1999r. uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ulicy [...]. Zaskarżona decyzja winna uwzględniać ustalenia obowiązującego planu. Kolegium nie jest jednakże w stanie stwierdzić czy zamierzona inwestycja mieści się w dyrektywach tego planu a w szczególności czy nie narusza ustaleń planu w odniesieniu do przebiegu zakreślonych w nim ulic. W toku dalszego postępowania rozważyć należy potrzebę zawieszenia postępowania z uwagi na podjęte prace związane z opracowaniem nowego planu przedmiotowego terenu a także wyjaśnić należy czy wszyscy uczestnicy postępowania są stronami w rozumieniu przepisu art. 28 kpa. Skargę wnieśli B. i J. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdził, iż wyraził zgodę na lokalizację na jego terenie drogi wewnętrznej stanowiącej dojazd do działki A. B., pomimo, że działka ta posiada bezpośredni dostęp do ulicy [...] i [...]. Zamierzona budowa kortu tenisowego nie wpływa na planowaną drogę wewnętrzną, jak również nie narusza interesów osób trzecich. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podkreślono, iż w świetle zapisów planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego z 1984r. "można powziąć wątpliwość co do zgodności zamierzenia skarżących z zapisami planu". Symbol 26 MN oznaczał bowiem – tereny budownictwa rodzinnego o niskiej intensywności zabudowy. Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Organ odwoławczy zgodnie z przepisem art. 138 § 2 kpa może uchylić decyzje organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Zaskarżona decyzja spełnia wymogi powołanego przepisu. Zamierzona budowa usytuowana została na terenie, który zgodnie z obowiązującym do 31 grudnia 2003r. planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego osiedla domów jednorodzinnych w K. (uchwała Miejskiej Rady Narodowej z 23 listopada 1984r. Dz. Urz. Województwa K. Nr 1 z 1985r.) przeznaczony został na budownictwo jednorodzinne o niskiej intensywności zabudowy. Stosownie do przepisu art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80 poz. 716) obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy (02 lipca 2003r.) miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 01 stycznia 1995r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do 31 grudnia 2003r. Organ odwoławczy, który jest instancją merytorycznie rozstrzygającą sprawę obowiązany był do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. W dacie orzekania (16 kwietnia 2004r.) plan miejscowy, który jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8) – utracił bowiem moc obowiązującą. Rozpoznając zatem ponownie sprawę, w przypadku braku aktualnego planu miejscowego, należy przeprowadzić postępowanie odpowiadające wymogom przepisu art. 59 i 61 ust. 1 powołanej ustawy. Utrata mocy prawnej planów miejscowych sprzed 1995r. powoduje, że jeśli nie uchwalono nowych planów od 01 stycznia 2004r. zabudowa na tych obszarach jest możliwa wyłącznie po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy. Uznając, iż zaskarżona decyzja pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, jest zgodna z prawem na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ E. Podrazik /-/ S. Małek /-/ W. Batorowicz jw
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI