II SA/Po 484/22

II SA/Po 484/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-10-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz /przewodniczący/
Arkadiusz Skomra
Wiesława Batorowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Sygn. powiązane
II OSK 321/23 - Wyrok NSA z 2025-07-09
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 19 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska -Tylewicz Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra Protokolant: st. sekr. sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2022 roku sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 maja 2022 r., nr [...] w przedmiocie ` umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. (zwany dalej "PINB" lub "organem I instancji") w dniu 30 marca 2018 r. przeprowadził kontrolę na działce nr [...] przy ul. [...] w S.. W jej trakcie ustalił, iż na nieruchomości znajdują się: budynek usług oświaty – żłobek – powstały poprzez zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego; parterowy budynek z przyległą wiatą – budynek usługowy oraz budynek z lat 70-tych ubiegłego wieku, nieużytkowany – budynek gospodarczy (murowany, parterowy). Właścicielka nieruchomości nie przedłożyła żadnych dokumentów odnośnie ww. budynków, jednak zobowiązała się do dostarczenia ich w terminie siedmiu dni od daty kontroli dokumentów dotyczących ww. budynków.
Starosta P. pismem z 16 kwietnia 2018 r., poinformował organ I instancji, że w Starostwie Powiatowym brak wniosków o pozwolenie na budowę na działce ew. nr [...] w S.. Starosta Powiatowy natomiast wydał zaświadczenia: o braku sprzeciwu dot. zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na lokal usługowy – żłobek ([...] października 2017 r.) oraz zamiaru wykonania remontu lokalu usługowego ([...] września 2017 r.). Archiwum Państwowe w P. w dniu 30 kwietnia 2018 r. przekazało informacje, że w zasobach nie odnaleziono decyzji pozwolenia na budowę, projektów budowlanych ani innych dokumentów dotyczących zabudowy nieruchomości położonej w S., ul. [...].
W dniu 3 maja 2018 r. J. W. (zwana dalej "inwestorem") przekazała do organu powiatowego, m.in. kopię decyzji z 9 listopada 1971 r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] w S., wydaną przez Prezydenta Powiatowej Rady Narodowej w P. .
W dniu 10 stycznia 2019 r., PINB przeprowadził kontrolę w trakcie, której ustalił, iż na przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek usługowy pełniący obecnie funkcję żłobka – użytkowany jako żłobek (zaświadczenie [...] z 16 października 2017 r. wydane przez Starostę P.). W granicy z działką nr [...] zlokalizowany jest stary budynek usługowy (stolarnia), który po remoncie pełni obecnie funkcję żłobka od września 2018 r. (remont wykonano na zgłoszenie), pod wiatą przy budynku zorganizowano plac zabaw dla dzieci. Na posesji znajduje się też budynek gospodarczy (przy granicy z dz. nr [...]), który pełni funkcję pomocniczą – objęty odrębnym postępowaniem prowadzonym przez PINB. Z tyłu posesji (od strony działki nr [...]) zorganizowano plac zabaw.
Urząd Miasta i Gminy w S. przesłał kopie trzech decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. o warunkach zabudowy wydanych dla przedmiotowej nieruchomości. Dla budynku dawnego domu mieszkalnego decyzja o warunkach zabudowy jest ostateczna. Co do budynku dawnej stolarni (żłobek wraz z wiatą), decyzja o przebudowie nie jest ostateczna. Również decyzja o zmianie sposobu użytkowania budynku dawnej stolarni nie jest ostateczna.
Decyzją z 16 sierpnia 2019 r. PINB umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w sprawie legalności zabudowy (budynek usług oświaty – żłobek oraz budynek z przyległą wiatą – budynek usługowy) położonej na działce nr [...] przy ul. [...] w S., w części legalności budynku usług oświaty – żłobek.
W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego od decyzji organu I instancji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej "WWINB" lub "organem II instancji") decyzją z 9 października 2019 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, iż w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ powiatowy ustalił, iż budynek mieszkalny obecnie użytkowany jako żłobek powstał leganie na podstawie decyzji z 9 listopada 1971 r., o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] w S., wydaną przez Prezydenta Powiatowej Rady Narodowej w P.. Następnie inwestor zmieniła jego sposób użytkowania z budynku mieszkalnego na żłobek. Z zaświadczenia Starosty P. z dnia 16 października 2017 r. wynika, iż nie wniesiono sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na żłobek na działce nr [...] w S.. WWINB stwierdził, że postępowanie dotyczące legalności budowy budynku mieszkalnego na ul. [...] w S. jak i jego zmiany sposobu użytkowania na budynek usług oświatowych (żłobek), jest bezprzedmiotowe i PINB prawidłowo je zakończył.
Urząd Miasta i Gminy S. pismem z dnia 3 lutego 2020 r. poinformował PINB, że decyzje: z 16 czerwca 2019 r. – o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zabudowie istniejącej wiaty przy budynku usługowym oraz przebudowie budynku usługowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny oraz z dnia 21 sierpnia 2019 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek usług oświaty (żłobek), zostały zaskarżone i nie są ostateczne.
W dniu 6 marca 2020 r. PINB wydał decyzję znak: [...], umarzającą w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w sprawie legalności zabudowy (budynek usług oświaty żłobek oraz budynek z przyległą wiatą – budynek usługowy) położonej na działce nr [...] przy ul. [...] w S..
Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, WWINB decyzją z dnia 9 czerwca 2020 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że PINB prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające winien dokonać analizy zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ocenić czy obiekt jest rzeczywiście w dobrym stanie technicznym, ale także (w głównej mierze) czy jest zgodny z przepisami oraz przypomniał organowi powiatowemu o obowiązku zawarcia w uzasadnieniu decyzji wszechstronnej oceny zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, analizy argumentów wszystkich stron, a także dokonanej przez organ wykładni stosowanych przepisów prawa oraz oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.
PINB w dniu 17 lipca 2020 r. przeprowadził ponownie kontrolę na działce nr [...] w S.. W jej trakcie ustalił, że na nieruchomości zlokalizowany jest:
1) budynek żłobka, pierwotnie zrealizowany jako budynek mieszkalny jednorodzinny powstały w latach 70-tych ubiegłego wieku przez poprzednich właścicieli Państwa S. . Budynek dwukondygnacyjny, podpiwniczony o konstrukcji tradycyjnej, murowanej z dachem płaskim krytym papą. W stosunku do przedmiotowego budynku obecnie użytkowanego jako żłobek, toczyło się postępowanie przed PINB, które zostało zakończone ostateczną decyzją;
2) budynek stolarni z wiatą obecnie użytkowany jako żłobek, pierwotnie zrealizowany jako stolarnia z wiatą w latach 70-tych ubiegłego wieku przez poprzednich właścicieli Państwa S.. Budynek jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony w konstrukcji tradycyjnej, murowanej z dachem płaskim kryty blachą. Na budynek wydano decyzję pozwolenia na użytkowanie o nr [...] z dnia 21 grudnia 1981 r. przez Urząd Miasta i Gminy w S. Wydział Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska na rzecz M. S. jako budynek warsztatu stolarskiego;
3) budynek gospodarczy w konstrukcji tradycyjnej murowanej z dachem płaskim kryty papą. Budynek został zrealizowany w latach 70-tych ubiegłego wieku przez poprzednich właścicieli. Budynek w chwili kontroli użytkowany był jako gospodarczy, przechowywane były meble.
PINB nie stwierdził w ww. budynkach zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Właścicielka nieruchomości oświadczyła, że wszystkie dokumenty związane z realizacją obiektu przedłożyła w siedzibie organu powiatowego. Następnie pełnomocnik inwestora, dostarczył decyzję Urzędu Miasta i Gminy S. z dnia 21 grudnia 1981 r. udzielającą pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatu stolarskiego, położonego na nieruchomości przy ul. [...] w S..
Obszar nieruchomości nr [...] położonej w S. w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta S., zatwierdzonego uchwałą nr XLIV/235/94 Rady Miejskiej S. z dnia 21 lutego 1994 r. został oznaczony symbolem [...] – wiodąca funkcja terenu – budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Znaczna część osiedla leży w strefie uciążliwości kolei.
PINB wydał w dniu 24 września 2020 r. decyzję umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu w sprawie legalności zabudowy (budynek usług oświaty – żłobek oraz budynek z przyległą wiatą – budynek usługowy) położonej na działce nr [...] przy ul. [...] w S., w części dotyczącej budynku z przyległą wiatą – budynek usługowy.
Odwołanie w ustawowym terminie złożyła Z. D. (zwana dalej "Skarżącą") wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem Skarżącej organ powiatowy nie wziął pod uwagę faktu, że inwestor w dniu 9 listopada 1971 r. otrzymał decyzję na budowę budynku mieszkalnego, a nie budynku gospodarczego czy usługowego. Skarżąca zakwestionowała stwierdzenie PINB o legalności budynku usług – żłobka, czy budynku usługowego z przyległa wiatą. Według niej brak jest dokumentów potwierdzających datę wzniesienia obiektu w jego aktualnej formie. Nie zgromadzono nadto danych wskazujących czy wzniesiony budynek powstał w ramach obowiązujących przepisów – a zatem czy stanowił on czy nie samowolę budowlaną. Nie zbadano zakresu remontu czy był wykonany w ramach zgłoszenia czy może wykraczał poza to zgłoszenie.
WWINB utrzymując w mocy zaskrzoną decyzję podkreślił w pierwszej kolejności, że PINB prowadził postępowanie w sprawie legalności zabudowy (budynek usług oświaty – żłobek oraz budynek z przyległą wiatą – budynek usługowy) położonej na działce nr [...] przy ul. [...] w S.. Postępowanie w części dotyczące budynku usług oświaty znak: [...], zakończyło się decyzją z 16 sierpnia 2019 r. umarzającą postępowanie w tym zakresie. WWINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Obecne postępowanie dotyczy natomiast pozostałej części budynków, a mianowicie legalności zabudowy budynku z przyległa wiatą – budynek usługowy. Poza tym PINB prowadzi postępowanie w sprawie legalności budynku gospodarczego na działce nr [...] przy ul. [...] w S. (znak: [...]).
WWINB wskazał, że jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, poprzedni inwestor – M. S. uzyskał decyzję pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatu stolarskiego, położonego na nieruchomości przy ul. [...] w S., o nr [...] z dnia 21 grudnia 1981 r. wydaną przez Urząd Miasta i Gminy w S. Wydział Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska. Z treści tej decyzji wynika, iż co prawda obiekt powstał jako samowola budowlana, niemniej jednak organ wydający decyzję ocenił, że ze względów ekonomicznych – poniesione nakłady, należało zalegalizować poprzez wydanie decyzji zezwalającej na jego użytkowanie. Zatem organ co prawda wskazał na niezgodność obiektu z planem miejscowym, niemniej jednak nie kwestionował prawidłowości budowy stolarni, pod względem pozostałych przepisów obowiązujących w czasie wydawania decyzji.
Odnosząc się do argumentów Skarżącej dotyczących samowolnej budowy przedmiotowego obiektu jak i argumentów dotyczących niezgodności budynku stolarni z przepisami o planowaniu przestrzennym organ II instancji wskazał, że co prawda budynek (stolarnia) powstał nielegalnie, niemiej jednak został zalegalizowany jako obiekt usługowy – stolarnia w 1981 r. przez Urząd Miasta i Gminy w S..
W ocenie organu odwoławczego z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zmianami, zwanej dalej: "k.p.a."), mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego występuje w przypadku, gdy brak jest któregokolwiek z elementów konstruujących przedmiot tego postępowania.
Wobec ustalenia, że przedmiotowy budynek stolarni, został zalegalizowany decyzją z 21 grudnia 1981 r., Nr [...] wydaną przez Urząd Miasta i Gminy w S. Wydział Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska, postępowanie organu powiatowego w zakresie legalności jego powstania winno być umorzone. Zatem PINB ze względu na ww. ustalenia, co do legalności budowy budynku stolarni, prawidłowo zastosował w rozstrzygnięciu art. 105 k.p.a. Jednocześnie WWINB przypomniał organowi, iż do rozstrzygnięcia pozostaje kwestia legalności wiaty jak również kwestia legalności obecnego sposobu użytkowania budynku stolarni oraz wiaty. PINB w niniejszym postępowaniu nie wskazał, aby kwestie te były rozstrzygnięte niniejszym postępowaniem.
W wyniku rozpoznania skargi złożonej przez Skarżącą, prawomocnym wyrokiem z dnia 23 września 2021 r. o sygn. akt II SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję organu II instancji. Sąd stwierdził, że decyzja organu II instancji jest co najmniej przedwczesna, ponieważ ani on, ani PINB nie zbadali istnienia interesu prawnego Skarżącej. Jej dom (pod numerem [...]) jest oddzielony od budynku dawnej stolarni budynkiem mieszkaniowym zaadaptowanym następnie na budynek żłobka. Rolą WWINB w ponownie przeprowadzonym postępowaniu powinna więc być ocena tego, czy Skarżąca miała interes prawny, aby być stroną postępowania administracyjnego i skutecznie złożyć odwołanie od decyzji PINB. W zależności od poczynionych ustaleń WWINB wyda odpowiednie rozstrzygnięcie.
Jednocześnie Sąd przypomniał, że sprawa dotyczy wyłącznie legalności posadowienia budynku dawnej stolarni wraz z wiatą. Legalność robót budowlanych przeprowadzonych później powinno być przedmiotem odrębnego postępowania.
Pismem z dnia 22 grudnia 2021 r. WWINB powiadomił strony o fakcie niezałatwienia sprawy w terminie miesięcznym i wskazał jako datę zakończenia postępowania dzień 5 kwietnia 2022 r.
Pismem z dnia 5 kwietnia 2022 r. WWINB wezwał Skarżącą do pisemnego wyjaśnienia i udowodnienia (przesłanie kserokopii dokumentów), jakiego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie zakończone decyzją PINB z dnia 24 września 2020 r.
W odpowiedzi na wezwanie organu II instancji, pełnomocnik Skarżącej – adw. M. S. wskazał, że interes prawny jego mandantki wynika z art. 140 oraz art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zmianami, zwanej dalej "k.c."). Pełnomocnik Skarżącej powołał przepis art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz.1186 ze zmianami, zwanej dalej "p.b."). Wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji staje się problematyczne, ponieważ inwestor zgłaszał jedynie remont, a w rzeczywistości wymagały one udzielenia pozwolenia na budowę.
Jak wskazano, Skarżąca sąsiaduje z działką, na której zlokalizowana jest kwestionowana zabudowa. Zmiana sposobu użytkowania wszystkich zabudowań ma daleko idące konsekwencje nie tylko dla tych mieszkańców, którzy sąsiadują z inwestorem, ale także dla tych, którzy mieszkają w większej odległości. Oddziaływanie na nieruchomość Skarżącej następuje poprzez immisje. Te zaś polegają na większym hałasie i trudności w dostępie do własnej nieruchomości – zwiększył się ruch samochodowy osób, które przywożą dzieci do żłobka. Istotne jest samo istnienie interesu, a nie jego naruszenie.
Decyzją z dnia 19 maja 2022 r., nr [...] WWINB umorzył postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem Skarżącej od decyzji organu I instancji. Organ II instancji bardzo szczegółowo zrelacjonował cały stan faktyczny. WWINB powołał na wstępie przepis art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdził, że jest związany prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 września 2021 r. o sygn. akt II SA/Po [...] i musi podjąć rozważania nad interesem prawnym Skarżącej.
WWINB przystąpił następie do analizy pojęcia interesu prawnego z art. 28 k.p.a. Stwierdził, że Skarżąca jest właścicielką działki nr [...], przylegającej do nieruchomości przy ul. [...] w S..
Interes prawny Skarżącej z całą pewnością, zdaniem WWINB, nie może być wywodzony z art. 28 ust. 2 p.b., ponieważ powołany przepis dotyczy postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Niniejsza sprawa dotyczy legalności wybudowania budynku dawnej stolarni. Natomiast kwestia immisji, jakie wskazano w odpowiedzi na wezwanie organu II instancji nie są przedmiotem oceny przez organ nadzoru budowlanego tylko przez Policję. Wzmożony ruch oraz parkowanie pojazdów nie jest sprawą należącą do WWINB. Skarżąca nie wykazała także, aby subiektywnie odczuwany hałas przekraczał dopuszczalne normy.
Działka Skarżącej tj. [...] znajduje się w dużej odległości od budynku objętego postępowaniem administracyjnym, a więc nie ma oddziaływania, w oparciu o które można by zrekonstruować jej interes prawny.
Pełnomocnik Skarżącej złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwestionując w całości decyzję organu II instancji. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia:
1) art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 p.b. polegające na uznaniu, że nie jest ona stroną postępowania, albowiem nie ziścił się jeden z warunków decydujących o posiadaniu statutu strony, a mianowicie wpływ zrealizowanej inwestycji na prawnie chronione uprawnienia i jej interes prawy. Organ II instancji nie zweryfikował jednak tego zagadnienia poprzestając na sugerowaniu jej, jakie instytucje i organy winna zawiadamiać w związku z immisjami nieruchomości przy ul. [...] w S.;
2) art. 7 i art. 11 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego w szczególności do zweryfikowania twierdzeń Skarżącej zawartych w piśmie z dnia 13 kwietnia 2022 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji WWINB w ramach odniesienia się do treści tego pisma poprzestał jedynie na zanegowaniu wskazanych tam twierdzeń, nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego czy sprawdzającego. Tym samym organ zaniechał wyjaśnienia rzeczywistego wpływu budynków znajdujących się na nieruchomości inwestora na sąsiednie nieruchomości. Jako przykład należy wskazać stwierdzenie, że budynek usług (dawna stolarnia) usytuowana jest "w dużej odległości" od granicy od działki [...];
3) art. 8 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co skutkowało uniemożliwieniem realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia rzetelne sporządzenie środka odwoławczego, a następnie kontrolę instancyjną, albowiem sfera motywacyjna pozostaje nieujawniona. Organ w uzasadnieniu decyzji powołał się na rozważania Sądu, przyjmując je jako ustalenia stanu prawnego w niniejszej sprawie, podczas, gdy organ powinien te rozważania zweryfikować, przeanalizować, a nie bezrefleksyjnie przyjmować jako pewnik, ponieważ Sąd tego nie przesądził;
4) art. 138 § 1 1 pkt 3 w związku z art. 28 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na umorzeniu postępowania przy stwierdzeniu, że Skarżąca nie ma przymiotu strony i dlatego brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.
Na tej podstawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie decyzji PINB oraz przyznanie kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca wniosła także o przeprowadzenie rozprawy.
Skarżąca podniosła, że budynek żłobka oraz budynek dawnej stolarni wraz z wiatą negatywnie oddziałuje na jej nieruchomość. Błędem WWINB było to, że przerzucił na nią obowiązek wykazania interesu prawnego w tym, aby być stroną postępowania administracyjnego. Skarżąca miała wykazać przekroczenie poziomu hałasu.
Stwierdzenie, że budynek Skarżącej znajduje się "w dużej odległości" od budynku dawnej stolarni należącej do inwestora jest poważnym naruszeniem prawa, co wskazuje na brak przeprowadzenia jakichkolwiek ustaleń. Nie określono, czym jest duża odległość.
Hałas i wzmożony ruch samochodów, co słychać przy zamkniętych oknach wskazuje na przekroczenie dopuszczalnych norm akustycznych.
W odpowiedzi na skargę WWINB wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 19 października 2022 r. stawił się pełnomocnik substytucyjny Skarżącej – adw. M. S., który wywiódł jak w skardze. Za pozostałe strony nie stawił się nikt. Wyrok wydano po zamknięciu rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu". W związku z tym, zarządzeniem z dnia 19 września 2022 r. Przewodniczący Wydziału II. tut. Sądu skierował sprawę do rozpoznania jej na rozprawie w dniu 19 października 2022 r.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a.") w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd.
Zanim Sąd rozpocznie właściwą analizę sprawy, należy jedynie przypomnieć, że na podstawie art. 153 p.p.s.a. Sąd w składzie orzekającym jest związany zapadłym w tej sprawie orzeczeniem – wyrok tut. Sądu z dnia 23 września 2021 r. o sygn. akt II SA/Po [...]. Jak stanowi powołany przepis: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". W niniejszej sprawie nie doszło do zmiany stanu faktycznego, ani prawnego, dlatego Sąd w składzie orzekającym ma obowiązek dokonać sprawdzenia, czy WWINB wykonał zobowiązanie, które niegdyś polecił jemu tut. Sąd w prawomocnym wyroku.
Przedmiotem skargi jest ocena zgodności z prawem decyzji WWINB, w której umorzono postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem Skarżącej od decyzji organu I instancji. W wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z następującej argumentacji.
Sąd postanowił rozpocząć od dość poważnej pomyłki, jaką popełnił WWINB. Chodzi o nieprawidłowe oznaczenie działki Skarżącej. Jak wskazał tut. Sąd w prawomocnym wyroku: "Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji dotyczącej umorzenia postępowania organów nadzoru budowlanego jedynie w części obejmującej samowolne pobudowanie budynku stolarni zauważyć należy, iż decyzja organu II instancji zapadła w następstwie rozpoznania odwołania złożonego przez Z. D., która jest właścicielem nieruchomości nr [...] położonej przy ul. [...] w S., która graniczy z działką o nr ew. [...] na której wzniesiono sporny budynek stolarni." Tutejszy Sąd, w oparciu o akta administracyjne organów administracji publicznej (rozpoznawczego oraz odwoławczego) stwierdził, że Skarżąca jest właścicielką działki nr [...]. Tymczasem WWINB w zaskarżonej decyzji kilkukrotnie stwierdził, że Skarżąca jest właścicielką działki nr ew. [...] co nie jest prawdą. Błędnie oznaczona działka to działka, w której znajduje się droga publiczna tj. ul. [...] w S.. Ten błąd wskazuje, że przyjęto nieprawidłowe założenie co do punktu odniesienia w zakresie badania istnienia interesu prawnego.
Jednakże, skoro WWINB stwierdził, że działka [...], która w rzeczywistości bezpośrednio graniczy z działką inwestora, znajduje się "w dużej odległości" od budynku żłobka powodującego immisje, to należy stwierdzić, że WWINB popełnił omyłkę, mając jednocześnie cały czas na względzie to, iż punkt odniesienia jego analizy znajduje się na właściwej działce Skarżącej – [...]. Z tego właśnie względu, Sąd potraktował tę omyłkę, jako niemającą wpływu na wynik postępowania. Istotny jest bowiem cały kontekst wypowiedzi organu II instancji przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. WWINB cały czas miał bowiem na względzie działkę [...], ponieważ cytując wyrok tut. Sądu podkreślił oddalenie budynku dawnej stolarni od budynku Skarżącej. Kontekst wskazuje jasno, że WWINB miał na myśli prawidłową działkę tj. [...], ale błędnie ją oznaczył.
Przechodząc zatem do badania interesu prawnego, należy jednoznacznie stwierdzić, że WWINB prawidłowo uznał, iż Skarżąca nie legitymuje się nim, a przez to nie może być stroną postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.
Wbrew twierdzeniom Skarżącej nie doszło do naruszenia przepisu art. 28 p.b. Jak prawidłowo wskazał WWINB, przepis art. 28 ust. 2 p.b. stanowi o interesie prawnym podmiotów prawa w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie to nie udzielenie pozwolenia na budowę jest jego istotą, a legalność zarzucanej samowoli budowlanej. Z tego właśnie względu niezasadne było podnoszenie naruszenia tego przepisu. Regulacja p.b. nie zawiera żadnego przepisu, z którego można by zrekonstruować interes prawny w postępowaniu dotyczącym samowoli budowlanej dla podmiotów innych niż inwestor. Stanowisko Sądu w składzie orzekającym jest powszechnie akceptowane. "W postępowaniu legalizacyjnym krąg stron ustala się na podstawie art. 28 k.p.a., a nie art. 28 p.b." (wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 527/18, podobnie wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 508/11, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 548/17, dostępne na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). Naczelny Sąd Administracyjny również stwierdził, że: "Przepis art. 28 ust. 2 p.b. stanowi lex specialis i może mieć zastosowanie wyłącznie w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Nie ma zastosowania w sprawach samowoli budowlanej, nawet jeżeli istnieją przesłanki do jej zalegalizowania (art. 48-49 p.b.) oraz w postępowaniu naprawczym (art. 50-51 p.b.)." [wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 314/18, dostępny w CBOSA].
Mając powyższe na uwadze należało zrekonstruować interes prawny Skarżącej kierując się ogólnymi założeniami postępowania administracyjnego, a więc przepisem art. 28 k.p.a. Powołany przepis procesowy stanowi: "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Jak wskazuje doktryna: "Interes prawny w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza występowanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu a sprawą administracyjną, w której może nastąpić konkretyzacja tych uprawnień i obowiązków. Konkretyzacja ta następuje najczęściej w decyzji administracyjnej, wydanej w następstwie rozstrzygnięcia sprawy." (W. Sawczyn, Administracyjne postępowanie ogólne [w:] Postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne z kazusami, pod red. R. Hausera i A. Skoczylasa, Warszawa 2017, s. 56, a także B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996 r., s. 202, uchwała podjęta w składzie pięciu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2001 r., sygn. akt OPK 19/01, dostępna w CBOSA). Należy zatem zrekonstruować znaczenie interesu prawnego, aby wykazać prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonej decyzji. "Interes prawny jest kwalifikowanym interesem faktycznym. Interes prawny wynika z określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Interes prawny może wynikać wyłącznie z powszechnie obowiązującego przepisu prawa." (P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, s. 158-159). Ten interes istnieje, kiedy zachodzi ścisły związek między obowiązującą normą prawną a konkretną sytuacją, w której znalazł się podmiot prawa. Innymi słowy, muszą wystąpić takie okoliczności faktyczne, z których wystąpieniem ustawodawca wiąże określony skutek prawny (zob. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 2164/97, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 1684491).
Wobec stwierdzenia, że przepisy p.b. nie zwierają żadnej podstawy prawnej, która pozwalałaby Skarżącej na wywiedzenie swojego interesu prawnego z materii prawnobudowlanej, jej pełnomocnik podniósł, że Skarżąca wywodzi swój interes z przepisów k.c., które dotyczą ochrony prawa własności. Rację ma Skarżąca, że interes prawny można oprzeć o regulację cywilistyczną (zob. np. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 629/97, LEX nr 47855, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 571/22, dostępny w CBOSA). Przepisami stanowiącymi podstawę interesu prawnego są przepisy art. 140 oraz art. 144 k.c. Należy zatem przystąpić do analizy tego, czy w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wywiedzenie ochrony prawa własności do nieruchomości Skarżącej.
Jak stanowi przepis art. 140 k.c.: "W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą". Przepis ten otwiera księgę II. k.c. pt. "Własność i inne prawa rzeczowe". Prawo rzeczowe, spośród którego najszerszym z nich jest właśnie prawo własności składa się z kilku składników – prawo do używania rzeczy (ius utendi), prawo pobierania pożytków i innych dochodów z rzeczy (ius fruendi), prawo do korzystania i rozporządzania rzeczą z wyłączeniem osób trzecich (ius disponendi), prawo do faktycznego władania rzeczą (ius abutendi) oraz prawo do posiadania jej (ius possidendi). Te pomniejsze uprawnienia składające się na treść prawa własności muszą istnieć jednocześnie z tą samą intensywnością, aby stwierdzić, że budynek dawnej stolarni, w którym obecnie mieści się żłobek nie wpływa na prawo własności Skarżącej.
Warto jeszcze przywołać przepis art. 144 k.c., który także został powołany jako podstawa domniemanego interesu prawnego Skarżącej. Stanowi on, że: "Właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych". Z zacytowanego przepisu da się wyodrębnić wyrażenie, które wskazuje na oddziaływanie nieruchomości. Jest to wyrażenie "ponad przeciętną miarę". Dla stwierdzenia, że dochodzi do oddziaływania jednej nieruchomości na drugą w sposób czyniący podmiot prawa stroną postępowania nie wystarczy występowanie jakiegokolwiek oddziaływania. Nie wystarczy także przeciętne oddziaływanie. Ustawodawca wprowadził do art. 144 k.c. postać kwalifikowaną – oddziaływanie "ponad przeciętną miarę". To oznacza, że oddziaływanie musi występować w większym natężeniu niż oddziaływanie przyjęte w ramach społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości – tu: działalność polegająca na prowadzeniu żłobka. Punktem wyjścia jest zatem określenie, że działalność żłobka, jednakże nie budynku, który odgradza działkę Skarżącej i budynek dawnej stolarni, tylko właśnie tę dawną stolarnię, stanowi oddziaływanie ponad przeciętną miarę.
Jak zasadnie ustalił organ II instancji, pomiędzy budynkiem dawnej stolarni, a nieruchomością Skarżącej stoi budynek, co do którego prawomocnie umorzono postępowanie legalizacyjne. Oznacza to, że Skarżąca w żaden sposób nie ma bezpośredniego kontaktu z tym budynkiem. Skarżąca uważa, że poprzez działalność żłobka dochodzi do ograniczenie jej prawa własności, ponieważ powstał wzmożony ruch samochodów. Rodzice dzieci, którzy przywożą je do żłobka parkują samochody na ulicy [...], przez co jej dostęp do nieruchomości jest ograniczony. Dodatkowo wzmożony hałas, który jest słyszalny przy zamkniętych oknach, jej zdaniem, świadczy o przekroczeniu norm akustycznych.
Sąd odnosząc się do twierdzeń Skarżącej nie dopatrzył się naruszenia jej prawa własności, a także oddziaływania na jej nieruchomość poprzez immisje. Począwszy od immisji, należy wskazać za Naczelnym Sądem Administracyjnym: "Uprawnienia właściciela wyprowadzone z art. 144 k.c., same w sobie nie stanowią o interesie prawnym w postępowaniu administracyjnym, a ochrona własności przed immisjami, które zakłóca korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, może być dochodzona na drodze cywilnej przed sądami powszechnymi." (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 978/21, dostępny w CBOSA). Sąd cywilny może stwierdzić, że istniejące immisje przekraczają stan oddziaływania w taki sposób, że ich natężenie przekracza przeciętną miarę. Sąd administracyjny takich uprawnień nie posiada.
Samo eksploatowanie nieruchomości (tu: na cele prowadzenia żłobka) nie przesądza o istnieniu immisji, a tym bardziej ponad przeciętną miarę. Jeżeli eksploatacja następuje w sposób uwzględniający społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości to podniesienie argumentu, że sam fakt istnienia immisji zresztą niepotwierdzonych co do ponadnormatywnego oddziaływania, nie może stanowić o istnieniu interesu prawnego (wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 1466/19, dostępny w CBOSA). Skarżąca twierdząc, że istnieje stan przekroczenia norm akustycznych powinna przedłożyć dowód na poparcie tego twierdzenia. "Samo wskazywanie na immisje w postaci zapachów, czy nadmiernego hałasu, czy ogólne stwierdzenie, że nieruchomość jest wykorzystywana niezgodnie z przeznaczeniem, nie są wystarczające do stwierdzenia istnienia interesu prawnego." (wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 662/21, dostępny w CBOSA). Postępowanie dowodowe jest prowadzone przez organ administracji publicznej, jednakże Skarżąca nie jest zwolniona z obowiązku przedłożenia ekspertyz na potwierdzenie jej twierdzeń. WWINB nie przeprowadził oceny oddziaływania akustycznego, gdyż wykazał, że budynek dawnej stolarni oddziela budynek piętrowy, stąd nie można było mówić o ponad przeciętnym oddziaływaniu. Sąd zaznacza, że w budynku dawnej stolarni, w której obecnie funkcjonuje żłobek nie ma urządzeń, które mogłyby przekraczać normy akustyczne, ponieważ takie urządzenia nie są desygnowane dla budynków, w których przebywają dzieci w najmłodszym wieku.
Ochronie mogą podlegać na podstawie art. 140, art. 144 k.c. w związku z treścią art. 28 k.p.a. tylko te interesy właściciela nieruchomości, które są w świetle przepisów prawnie chronione. Sferę prawnie chronioną wyznacza ustalenie, że oddziaływanie inwestycji na inną nieruchomość przekracza przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Oddziaływania (np. akustyczne) muszą przekraczać określony przepisami dopuszczalny minimalny poziom negatywnego wpływu na nieruchomość sąsiednią, albowiem inaczej każde minimalne zakłócenie, jakie wywiera działalność właściciela nieruchomości na nieruchomość sąsiednią i inne nieruchomości należałoby traktować jako uzasadnienie przypisania interesom faktycznym właściciela nieruchomości sąsiedniej równolegle charakteru prawnego uzasadniającego jego udziału w postępowaniu (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 671/18, dostępny w CBOSA). Jeżeli więc budynek dawnej stolarni jest zasłonięty, to nie może być mowy o ponad przeciętnym oddziaływaniu, a tylko takie może, w świetle art. 144 k.c. stanowić o istnieniu oddziaływania uprawniającego do przyznania przymiotu strony postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oddziaływaniem jednej nieruchomości na drugą, świadcząc przy tym o niewątpliwym istnieniu interesu prawnego wywodzonego z art. 140 i art. 144 k.c. jest np. zalewnie działki sąsiedniej wodą pochodzącą ze stawu zbudowanego na działce emitującej immisje (wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 594/16, dostępny w CBOSA). Musi to być zatem realne oddziaływanie.
Zdaniem Sądu w składzie orzekającym hałas, który dobiega z ulicy, a nie z działki inwestora, generowany przez samochody nie świadczy o oddziaływaniu jednej nieruchomości na drugą. Parkowanie samochodów na ulicy [...] jest wywołane prowadzoną działalności gospodarczą (żłobek), ale to nie świadczy o oddziaływaniu jednej nieruchomości, a w zasadzie spornego budynku dawnej stolarni na działkę Skarżącej. Gdyby dzieci nie były przywożone do żłobka pojazdami, oddziaływania nie byłoby żadnego, a mimo to brak oddziaływania nie byłby wygenerowany przez budynek dawnej stolarni. Sąd przypomina, że ten budynek jest zasłonięty przez budynek żłobka (niegdyś budynek mieszkalny jednorodzinny). Hałas traktowany jako immisje pochodzą z ulicy [...], natomiast hałas pochodzący z budynku dawnej stolarni jest tłumiony przez drugi budynek żłobka.
Fakt parkowania samochodów nie sprawia, że Skarżąca ma w jakikolwiek sposób ograniczone prawo do własności. Skarżąca nadal może faktycznie korzystać z niej, może ją sprzedać, wynająć, dysponować nią w zakresie, jaki jej odpowiada. Może zdecydować o rozbudowie swojego domostwa. Nie ma ograniczonego dostępu do swojej działki, ponieważ jej nieruchomość niezmiennie posiada styczność z drogą publiczną – ul. [...]. Innymi słowy, Skarżąca nadal może używać swoją nieruchomość (czynić z nią co chce), pobierać z niej pożytki, posiadać ją i dysponować nią. Nie dojdzie do ograniczenia tego prawa, ponieważ budynek dawnej stolarni nie oddziałuje na jej nieruchomość. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: "Zarzuty, co do hałasu, muzyki, śpiewów, gwaru stanowią o interesie faktycznym, a nie prawnym." (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2239/06, dostępny w CBOSA).
Przechodząc do zarzutów podniesionych w skardze należało stwierdzić ich niezasadność. Nie doszło do naruszenia art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 p.b. Tak jak wyjaśniono, przepis art. 28 ust. 2 p.b. jest podstawą prawną do bycia stroną postępowania administracyjnego o udzielenia pozwolenia na budowę. Niniejsza sprawa dotyczy natomiast postępowania legalizacyjnego, stąd art. 28 ust. 2 p.b. nie mógł być zastosowany.
Jeśli chodzi o art. 28 k.p.a. przepisy prawa cywilnego w niniejszej sprawie nie stanowią podstawy interesu prawnego Skarżącej. Jak wskazano powyżej, obiekt budowlany poddany postępowaniu legalizacyjnemu nie oddziałuje na nieruchomość Skarżącej. Jest on zasłonięty przez inny budynek, przez co nie rzuca cienia na nieruchomość Skarżącej, w żaden sposób nie powoduje ekspansji na działkę Skarżącej. Hałas pochodzący z tego budynku jest istotnie tłumiony przez budynek żłobka, który jest przecież większy od tego spornego. To z kolei pozwala na wniosek, że emisja hałasu względem działki Skarżącej nie stanowi oddziaływania, które mogłoby ją czynić stroną postępowania administracyjnego. Natomiast hałas związany z ruchem samochodów, czy też utrudnianie ruchu drogowego występuje na ulicy [...]. Sam budynek nie jest przyczyną tych uciążliwości, a tylko budynek jest przedmiotem postępowania legalizacyjnego.
W wyniku zalegalizowania budynku dawnej stolarni nie spowoduje, że Skarżąca będzie obciążona jakimiś nowymi obowiązkami. Stąd też przepis art. 28 k.p.a. nie stanowi o przymiocie strony postępowania względem Skarżącej.
Organ II instancji nie naruszył przepisów art. 7 i art. 11 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. WWINB zbadał, zgodnie z poleceniem tut. Sądu istnienie interesu prawnego. Stwierdzono, że oddziaływanie nie występuje, ustosunkowując się zarazem do pisma z dnia 13 kwietnia 2022 r. w uzasadnieniu decyzji. WWINB stwierdził, że występuje "duża odległość" pomiędzy budynkiem dawnej stolarni a nieruchomością Skarżącej. Chociaż rzeczywiście jest to określenie wykazujące dużą nieostrość, WWINB uwzględnił fakt zasłonięcia budynku dawnej stolarni przez budynek żłobka, co oczywiście istotnie wpływa na oddziaływanie.
Ruch samochodów po ulicy [...] w S. wiąże się z prowadzoną działalnością gospodarczą – oświata w dwóch budynkach na działce inwestora – budynku dawnej stolarni (obecnie żłobek) oraz dawnym budynku mieszkalnym jednorodzinnym (obecnie żłobek). Sam budynek stolarni nie oddziałuje na nieruchomość Skarżącej, co zostało niewątpliwie wyjaśnione przez organ II instancji.
Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisu art. 8 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Używanie zbyt ogólnikowego stwierdzenia "w dużej odległości" rodzi wątpliwości co do stanu rzeczy, jednakże w decyzji wskazano okoliczności przemawiające na rzecz umorzenia postępowania odwoławczego. To, że Skarżąca nie czuje się przekonana nie oznacza, że decyzja została sporządzona w sposób niewłaściwy. Sąd rozumie racje Skarżącej, ale stan rzeczy jest taki, że budynek dawnej stolarni jest zasłonięty przez co emisja hałasu pochodząca z tego budynku opiera się o przeszkodę (budynek żłobka). Tym samym hałas doznaje znaczącego osłabienia.
Organ II instancji wyjaśnił, że parkowanie dużej liczby samochodów, które niewątpliwie może być uciążliwe dla Skarżącej należy zgłaszać odpowiednim służbom, które są kompetentne do regulowania ruchu drogowego. Organy nadzoru budowlanego również nie mogą oceniać tejże kwestii w postępowaniu o legalizację samowoli budowlanej.
W konsekwencji powyższych twierdzeń Sądu, należało stwierdzi także, że prawidłowo zastosowano art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Postępowanie należało umorzyć z uwagi na brak interesu prawnej Skarżącej do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym dotyczącym legalizacji obiektu budowlanego.
Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów skargi i jej samej. Kierując się wspomnianym już art. 134 § 1 p.p.s.a. nie znaleziono żadnych podstaw skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.