II SA/PO 484/02

II SA/Po 484/02 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2004-05-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Kamieńska
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
Jolanta Szaniecka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewoda
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka /spr./ Sędzia NSA Barbara Kamieńska Asesor sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st.ref.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2004 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu; o d d a l a s k a r g ę /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Szaniecka /-/ B.Kamieńska
Uzasadnienie
Starosta Powiatowy w J. decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r. na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo Budowlane (Dz.U. Nr 38 poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89 poz. 414 ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestorów o wydanie pozwolenia na użytkowanie udzielił E. O. , Z. O. , M. O. i W.O. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wybudowanego bez pozwolenia na budowę na działce Nr [...] położonej w K. przy ul. [...], z wyłączeniem użytkowania balkonu do czasu wykonania balustrady.
W motywach powyższej decyzji przedstawiono następujące ustalenia i wnioski. Budowę przedmiotowego budynku, bez wymaganego pozwolenia na budowę rozpoczęto w 1988 r. i w tym samym roku, na wniosek T. S. wszczęte zostało w stosunku do owego obiektu postępowanie administracyjne. W tej sytuacji zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89 poz. 414 ze zm.) w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38 poz. 229 ze zm.).
W sprawie doprowadzenia samowolnie wzniesionego budynku do stanu zgodnego z prawem orzekał Kierownik Urzędu Rejonowego w J.. Decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 1998 r. organ ten, na podstawie art. 40 i 42 Prawa budowlanego z 1974 r. nakazał inwestorom przedłożenie określonych dokumentów i uzyskanie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego.
Rozpoznając wniosek inwestorów o wydanie wskazanego wyżej pozwolenia uwzględniono inwentaryzację i orzeczenia techniczne sporządzone przez uprawnione osoby (M. K. i Z. S. ), a nadto wyniki oględzin. Dowody te potwierdziły zdatność przedmiotowego budynku mieszkalnego do użytkowania. W szczególności ustalono, że budynek ten spełnia wymagania w zakresie bezpieczeństwa konstrukcji, warunków zdrowotnych a także użytkowych, a nadto nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich tj. nie pozbawia właścicieli działek sąsiednich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej, dopływu światła dziennego (art. 5 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego).
Ocena stanu technicznego budynku mieszkalnego rodziny O. , w tym wytrzymałość fundamentów zostały sprawdzone na etapie opracowania orzeczeń i inwentaryzacji, przez autorów tych opracowań. Obowiązek przedłożenia wskazanej dokumentacji spoczywał na stronie, która dopuściła się samowoli budowlanej. Z opracowania inż. Z. S. wynikało nadto, że przedmiotowy budynek tylko w nieznacznym stopniu zacienia ogródek oraz dojazd na działkę nr [...] stanowiącą własność T. S..
Lokalizacja obiektu inwestorów zapewnia wymagany przepisami dostęp światła naturalnego do terenu i obiektów sąsiednich.
W sprawie ustalono także, że działka inwestorów, w dacie realizacji inwestycji przeznaczona była w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzonym 30.X.1980 r. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Również plan miejscowy obowiązujący od 1.I.1995 r. określa przeznaczenie tej działki pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.
Ponieważ wzniesiony budynek nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi bądź mienia i nie pogarsza warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia to brak było podstaw do zastosowania art. 37 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez T. S. Wojewoda decyzją z dnia 16.X.2000 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że decyzja została wydana przez niewłaściwy organ. W dniu 1 stycznia 1999 r. weszła w życie ustawa z 24 lipca 1998 r. o zmianie ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U. Nr 89 poz. 414 ze zm.) organem właściwym w sprawie jest zgodnie z art. 103 Prawa budowlanego, powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, a nie starosta.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. , M., E. i W. O.
Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 grudnia 2001 r. (sygn. akt II SA/Po 2920/00) uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że zadania należące do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego wymienione zostały w art. 83 Prawa budowlanego z 1994 r. i stanowią zamknięty katalog obowiązków tego organu. Natomiast zgodnie z art. 82 do zakresu kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej należą sprawy określone w ustawie i niezastrzeżone do właściwości innych organów. Wobec czego, organem właściwym do orzekania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu był starosta.
Wojewoda ponownie rozpoznając odwołanie wniesione przez T. S. decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatowego w J. z dnia [...] sierpnia 2000 r.
Podzielając stanowisko wyrażone w decyzji pierwszoinstancyjnej Wojewoda podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się orzeczenie techniczne wykonane przez uprawnioną osobę tj. inż. bud. Z. S., w którym stwierdzono, że budynek mieszkalny rodziny O. tak pod względem konstrukcyjnym jak i usytuowania nie jest uciążliwy dla zlokalizowanego w granicy działki budynku gospodarczego T. S.. Ponadto położenie budynku mieszkalnego pozwala na wymagane nasłonecznienie tak obiektów jak i działki wnoszącego odwołanie.
W ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do powołania przez organ administracji innego rzeczoznawcy.
Na powyższą decyzję T. S. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając, że zaskarżona decyzja sankcjonuje samowolę budowlaną. Ponadto stwierdził, że dotychczasowe postępowanie i czynności podejmowane w sprawie nie uwzględniły szkodliwego oddziaływania samowolnie wybudowanego obiektu na budynek gospodarczy, którego jest właścicielem. Uzupełniając skargę podniósł, że rzeczoznawcy i ich opinie nie mają cech obiektywności i prawdziwości, a nadto były opłacane przez inwestorów oraz że organ administracji nie powołał wnioskowanych przez niego biegłych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że zdatność do użytku wybudowanego obiektu potwierdzili też - podczas oględzin nieruchomości - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszym rzędzie wskazać należy, że postępowanie w sprawie likwidacji skutków samowoli budowlanej polegającej na realizacji budynku mieszkalnego na działce Nr [...] położonej w K. przy ul. [...] zostało zakończone ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w J. z dnia [...] sierpnia 1998 r. Wskazaną decyzją wydaną na podstawie art. 40 i 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38 poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.VII.1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89 poz. 414 ze zm.) nakazano inwestorom przedłożenie określonych dokumentów i uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. Zobowiązując inwestorów do dokonania czynności niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami (art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r.), w powołanej decyzji organ orzekający stwierdził, że brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 37 Prawa budowlanego, a w konsekwencji do orzeczenia rozbiórki przedmiotowego obiektu. Decyzja ta stanowiła więc podstawę do dokonania ewentualnej legalizacji samowoli budowlanej.
Wykonując obowiązki nałożone cytowaną wyżej decyzją inwestorzy złożyli wniosek o udzielenie im pozwolenia na użytkowanie wzniesionego obiektu dołączając dokumentację inwentaryzacyjną, orzeczenia techniczne oraz inne dokumenty wymienione w decyzji.
Powinnością organu rozpoznającego powyższy wniosek było zatem rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., który stanowi, że podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu.
Ustalając, że przedmiotowy budynek spełnia wymagania jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane w świetle przepisów Prawa budowlanego, a nadto nie narusza usprawiedliwionych interesów T. S. w rozumieniu powołanych przepisów, organy obu instancji nie naruszyły prawa, zwłaszcza art. 42 ust. 3 w związku z art. 5 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r.
Wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie brak było uzasadnionych podstaw do zakwestionowania dokumentacji inwentaryzacyjnej i orzeczeń technicznych przedłożonych przez inwestorów. Trzeba bowiem przypomnieć, że obowiązek przedłożenia takiej dokumentacji spoczywał właśnie na inwestorach, co jednoznacznie wynika z decyzji z [...] VIII.1998 r.
Ponieważ omawiana dokumentacja sporządzona została przez uprawnione podmioty, zawiera szczegółową analizę i ocenę wzniesionego budynku mieszkalnego z punktu widzenia wymagań prawa budowlanego (rozwiązań konstrukcyjnych, technologicznych. lokalizacyjnych, bezpieczeństwa ludzi i mienia itd.), a wreszcie wyczerpująco odnosi się do zgłoszonych przez skarżącego zastrzeżeń, to nie można jej zarzucić braku rzetelności.
Należy wskazać, że w ocenach technicznych zawarto wnikliwą analizę oddziaływania przedmiotowego budynku na nieruchomość skarżącego, w tym budynek gospodarczy usytuowany w granicy działki, obejmującą emisję zanieczyszczeń, wibracji, hałasu oraz zagadnienie zacienienia i stanu technicznego budynku gospodarczego skarżącego.
Z owych ekspertyz wynika, że budynek inwestorów nie narusza usprawiedliwionych interesów skarżącego oraz spełnia wszelkie wymagania stawiane budynkom mieszkalnym.
W tych okolicznościach zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa.
Z przyczyn wyżej podanych Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Szaniecka /-/ B.Kamieńska
MK