II SA/Po 467/12

II SA/Po 467/12 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2012-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Drzazga /sprawozdawca/
Jakub Zieliński /przewodniczący/
Wiesława Batorowicz
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
art. 35 ust. 1, 3, 4
Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 63 ust. 3 w zw. z art. 36
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2012 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; oddala skargę
Uzasadnienie
Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia 6 kwietnia 2012 r. nr IR.IV-12.7721-174/11, po rozpoznaniu odwołania L.G., T.S,, P.Z., K.B. i D.B. od decyzji Starosty Wrzesińskiego nr [...] z dnia 20 lutego 2012 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej I. sp. z o.o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej wraz z wewnętrzna drogą dojazdową na działce nr ew. [...], obręb S., gm. M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 14 kwietnia 2011 r. do Starostwa Powiatowego we Wrześni wpłynął wniosek I. sp. z o.o., skorygowany w dniu 11 maja 2011 r., o wydanie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o mocy 800 kW wraz z infrastrukturą techniczną w postaci drogi dojazdowej, położonych w miejscowości B., ob. S., gm. M., na działce nr nr ew. [...]. W trakcie postępowania administracyjnego Wojewoda Wielkopolski dwukrotnie uchylał decyzję Starosty Wrzesińskiego. Po otrzymaniu akt sprawy w dniu 2 stycznia 2012 r. organ I instancji (po uzupełnieniu dokumentacji) w dniu 27 stycznia 2012 r. oraz w dniu 8 lutego 2012 r., zawiadomił strony o prowadzonym postępowaniu oraz umożliwił zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Następnie Starosta Wrzesiński decyzją nr [...] z dnia 20 lutego 2012 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej wraz z wewnętrzną drogą dojazdową na przedmiotowej działce.
Od powyższego rozstrzygnięcia odwołały się strony postępowania: L.G., T.S., P.Z,, K.B. oraz D.B..
Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623), dalej Prawo budowlane, każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z powyższego przepisu wynika, że inwestor aby uzyskać pozwolenie na budowę musi spełnić obydwa warunki łącznie. Na podstawie art. 3 pkt. 11 Prawa budowlanego poprzez prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonania robót budowlanych. Powyższe oświadczenie załączono wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przez Inwestora. Na podstawie art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami prawa, kompletność projektu budowlanego, wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane prawem uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego badany projekt budowlany posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany został opracowany oraz sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, które zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, dołączyły do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Wojewoda stwierdził, że zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana na podstawie ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy M. nr [...] z dnia 20 kwietnia 2010 r. o warunkach zabudowy dla I. sp. z o.o. dla inwestycji pod nazwą: "budowa elektrowni wiatrowej o mocy do 850 KW wraz z infrastrukturą techniczną w postaci drogi dojazdowej w miejscowości B., obręb S. - gmina M." oraz na podstawie ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy M. z dnia 2 września 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie parku elektrowni wiatrowych składających się z pięciu jednostek o mocy 2 MW każda wraz z infrastrukturą techniczną w postaci kabla elektroenergetycznego oraz dróg dojazdowych na działce nr [...] w K. i działkach nr [...]/ [...] i [...] w Skotnikach. W powyższej decyzji o warunkach zabudowy w punkcie 3 ppkt. 1 d organ postanowił: "zachować odległości określone w postępowaniu środowiskowym, zgodnym z przepisami odrębnymi w zakresie oddziaływania pola elektromagnetycznego i emisji hałasu od:
- istniejącej najbliżej położonej zabudowy zagrodowej lub jednorodzinnej - min. 250 m,
- projektowanej zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi- m.in. 450 m Odległość, która będzie spełniać wymagania Polskiej Normy w zakresie ochrony przed hałasem budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi, należy określić w oparciu o szczegółowe pomiary poszczególnych elektrowni wiatrowych."
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Starosty Wrzesińskiego wskazano, że "najbliższa istniejąca zabudowa zagrodowa lub jednorodzinna znajduje się w odległości ok. 300 m od turbiny". Powyższe odzwierciedlają mapy dołączone do akt sprawy (karta nr 8 i 6 akt organu I instancji). Zaś w załączonym raporcie czytamy: "poziom hałasu maleje wraz ze wzrostem odległości od turbiny i w odległości ok. 250 m osiąga poziom 45dB. Wojewoda zaznaczył, że w materiałach Ministerstwa Środowiska z dnia 16 czerwca 1999 r. znajduje się zasada, iż należy przestrzegać zakazu wznoszenia elektrowni wiatrowej w bliskim sąsiedztwie siedzib ludzkich: minimalna odległość elektrowni wiatrowej od najbliższych zabudowań wynosi 200 m. W analizowanym przypadku odległość elektrowni wiatrowej od najbliższych zabudowań wynosi 300m. Poziom emitowanego dźwięku nie przekroczy na tym terenie progu 45 dB. Biorąc powyższe pod uwagę oraz załączone do akt sprawy mapy i zapisy Rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U z 2007 r. Nr 12, poz. 826), organ II instancji uznał, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami decyzji o warunkach zabudowy oraz znajduje się w odległości większej niż 250 m od najbliżej położonej zabudowy zagrodowej lub jednorodzinnej. Odnośnie zapisu w decyzji o warunkach zabudowy "projektowanej zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi - m.in. 450 m ..." organ I instancji wystąpił do organu wydającego niniejszą decyzję o warunkach zabudowy o jego zinterpretowanie oraz wyjaśnienie. W odpowiedzi Burmistrz Gminy M. wskazał, że zapis ten należy rozpatrywać jako jedno z uwarunkowań na etapie sporządzenia projektów: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowani przestrzennego gminy dla obszaru położonego w sąsiedztwie projektowanej elektrowni wiatrowej. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda przyjął, że zapis ten nie odnosi się zatem do postępowania o pozwolenie na budowę. W konsekwencji bez znaczenia jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy wydanych przez Burmistrza Gminy M. dla D.B., zaznaczając fakt odpowiedniego oddalenia elektrowni wiatrowej (ponad 250 m). Ustalono także, że Starosta Wrzesiński pozostawił wniosek D.B. o pozwolenie na budowę bez rozpoznania (po wezwaniu wnioskodawcy na podstawie art. 64 k.p.a.). Ponadto planowana inwestycja jest zgodna z pozostałymi zapisami decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w związku z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80 poz. 717 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Wojewoda stwierdził też, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę. Ponadto nie narusza pozostałych norm dotyczących ochrony środowiska, a w szczególności zapisów rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku oraz rozporządzenia z dnia 30 października 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. nr 192 poz. 1883) w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. W przedmiotowym raporcie środowiskowym czytamy: "w przypadku farmy wiatrowej głównym źródłem emisji pół elektromagnetycznych są generatory i sieć elektroenergetyczna. Obszar oddziaływania sieci elektroenergetycznej wynosi zaledwie ok. 3,5 m, a w dodatku planowana inwestycja zakłada położenie kabla średniego napięcia w większości pod ziemią. Natomiast generator umieszczony będzie w gondoli na wieży o wysokości 100 m, dzięki czemu górować nad otoczeniem. Ludność fizycznie nie będzie miała dostępu, co powoduje, że obszary te nie pokrywają się z miejscami przebywania ludzi. Na tej podstawie można stwierdzić, że planowana lokalizacja nie powoduje zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Omawiana farma wiatrowa będzie usytuowana na terenach wolnych od zabudowy mieszkaniowej i przemysłowej. Najbliższy budynek mieszkalny znajduje się w znacznej odległości (ok. 300m) od stacji i linii, i będzie poza zasięgiem oddziaływania pola elektromagnetycznego. Można więc przyjąć, że narażenie ludzi na działanie pół elektromagnetycznych w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia jest pomijalne. W zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia nie znajdują się żadne obiekty, dla których funkcjonowanie przedsięwzięcia byłoby uciążliwe". Zatem nie ma mowy o przekroczeniu norm dotyczących promieniowania elektromagnetycznego. Wojewoda biorąc pod uwagę zapisy raportu środowiskowego, jak i odległości elektrowni wiatrowej od najbliższych zabudowań (ok. 300 m) stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie naruszy przepisów uwzględniających normy dotyczące hałasu. Ponadto badana inwestycja nie leży na terenie objętym ochroną NATURA 2000 oraz nie będzie oddziaływać na tereny z nią związane. Wojewoda zauważył, że planowana elektrownia wiatrowa będzie położona na terenie otoczonym przez grunty rolne, co nie jest w sprawie bez znaczenia. Ponadto w myśl art. 36 w związku z art. 63 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części, zaś w przypadku decyzji o warunkach zabudowy ww. roszczenia pokrywa inwestor - po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Organ odwoławczy ustalił także, że do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu faktycznie wpłynął wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, jednakże do dnia wydania niniejszej decyzji Kolegium nie wszczęło postępowania w tejże sprawie oraz nie wstrzymało wykonania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto w aktach sprawy znajdują się zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt. 3 i art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę gdy wnioskodawca w swojej dokumentacji spełnia wymagania zawarte w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy nie odnalazł przepisów na podstawie których mógłby odmówić wydania pozwolenia na budowę lub które powodowałby uzupełnienie materiału dowodowego.
D.B. wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego, wskazując, że narusza ona jego prawo poprzez zezwolenie na budowę wiatraka zbyt blisko jego nieruchomości oraz domu mieszkalnego, na który ma wydaną decyzję o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, powołując się na stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W dniu 21 sierpnia 2012 r. sąd uzyskał informację, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 25 maja 2012 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku D.B. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy M. z dnia 20 kwietnia 2010 r. nr [...] znak: [...] orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą "budowa elektrowni wiatrowej o mocy do 850 KW wraz z infrastrukturą techniczną w postaci drogi dojazdowej w miejscowości B., obręb S., gm. M. jest ostateczne. (k. 30 i 22 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się bezzasadna.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.).
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji dotyczą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej wraz z wewnętrzna drogą dojazdową.
Oceniając zgodność z prawem przedmiotowych decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny przede wszystkim zważył, iż proces inwestycyjny, który zakończyć ma się zrealizowaniem planowanej inwestycji składa się z kilku etapów. Dobrze obrazuje to niniejsza sprawa, w której inwestor - przed wystąpieniem z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, musiał uzyskać dla planowanej inwestycji najpierw ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Konsekwencją negatywnego wyniku sprawdzenia, o którym mowa w ww. przepisie, jest zastosowanie trybu z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z kolei pozytywny wynik opisanego powyżej sprawdzenia skutkuje obowiązkiem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika to z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W niniejszej sprawie zasadnie organy obu instancji przyjęły, iż na tym etapie procesu inwestycyjnego organy architektoniczno - budowlane nie dokonują ponownie oceny tych okoliczności sprawy, które stanowiły podstawę wydania zarówno decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wynika to wprost z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który nakłada na organy obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie daje im natomiast kompetencji do oceniania materiału dowodowego, na podstawie którego zostały wydane ww. decyzje, czy też ingerowania w zapisy zawarte w tych decyzjach. Nie pozostaje w ich kompetencji analiza raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko, czy też zmiana wymagań ochrony środowiska określonych w ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. To art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określa bowiem zakres obowiązków organu, jakie musi wypełnić w fazie wyjaśniającej prowadzonego postępowania administracyjnego mającego za przedmiot zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Musi on zatem ocenić zgodności projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska sprecyzowanymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie ma on natomiast prawa we własnym zakresie uchylić się od respektowania ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji, czy też ustaleń ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z treści art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) wynika natomiast, że to w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa się środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Organ architektoniczno-budowlany nie może ich zatem samodzielnie określić inaczej.
W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, iż dla planowanej inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej wraz z układem drogowym ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w ostatecznej decyzji Starosty Wrzesińskiego z dnia 20 lutego 2012 r. nr [...] znak: [...] Ponadto z ustaleń Sądu wynika, że pomimo żądania stwierdzenia jej nieważności przez skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu postanowieniem z dnia 25 maja 2012 r. odmówiło wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Przypomnieć należy, że stosownie do przepisu art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W powołanej decyzji o warunkach zabudowy Starosta Wrzesiński określił m.in.:
Parametry techniczne projektowanej elektrowni wiatrowej:
- maksymalna wysokość ze śmigłami – 145 m,
- wysokość wieży – od poziomu terenu do 105 m,
- fundament wieży żelbetowej o powierzchni ok. 300 m2,
- poziom posadowienia – ok. 2,5 m poniżej poziomu terenu,
- konstrukcja wieży – rurowa, stalowa prefabrykowana,
- maksymalna moc akustyczna 104 dB.
Ustalono też, że należy zachować odległości (...) od istniejącej najbliżej położonej zabudowy zagrodowej lub jednorodzinnej – min. 250 m, od projektowanej zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi – min. 450 m. Odległość budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi należy określić w oparciu o szczegółowe pomiary poszczególnych elektrowni wiatrowych. Stwierdzono też, że wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich należy określić na etapie postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę. Wskazano też, że inwestycje należy zaprojektować w sposób zgodny z rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.
Sąd podziela ustalenia Starosty Wrzesińskiego poczynione w niniejszej sprawie. Wynika z nich, że najbliższa zabudowa zagrodowa znajduje się w odległości ok. 300 m od miejsca lokalizacji projektowanej turbiny (k. nr 8 i 6 akt oraz k. 13 załącznik nr 3 I instancji). Dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zagrodowych wynosi zaś 45 dB (Załącznik - Tabela 1 rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku). Z kolei z pisma Burmistrza Gminy M. z dnia 7 września 2011 r. nr [...] wynika, że dla terenu leżącego w odległości do 450 m od miejsca lokalizacji turbiny nie wydano żadnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Jednocześnie w piśmie tym Burmistrz podał, że prowadzone jest postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w m. L. (k. 108 akt adm. I instancji). Dalej Starosta ustalił, czego strony nie kwestionowały, że 24 października 2011r. Burmistrz Gminy M. wydał decyzję (znak: [...]) ustalającą na rzecz skarżącego warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obręb L.. Decyzja ta stała się ostateczna 21 listopada 2011 r. W związku z tym Starosta zwrócił się do Burmistrza M. o interpretację zapisów punktu 3.1 lit. d tiret 2 decyzji z dnia 20 kwietnia 2010 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej elektrowni wiatrowej, w szczególności o wyjaśnienie, czy w ocenie organu wydającego tę decyzję zamierzenie inwestycyjne staje się "projektowaną zabudową" w momencie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, czy też decyzji o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi Burmistrz Gminy M. w piśmie z dnia 23 stycznia 2012 r. nr [...] wyjaśnił, że zastosowanie pojęcia "projektowana zabudowa" w decyzji nr [...] było zapisem, który na etapie sporządzenia projektów: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy dla obszaru położonego w sąsiedztwie projektowanej elektrowni wiatrowej należy rozpatrzyć jako jedno z wielu uwarunkowań. Rozpatrzenie tego uwarunkowania nastąpi po etapie uzyskania pozwolenia na budowę przez inwestor inwestycji. W związku z powyższym, jak trafnie przyjął Starosta Wrzesiński ostateczne ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb L. w odległości ok. 300 m od turbiny planowanych wiatraków nie oznacza jeszcze, by można było przyjąć, że nie została zachowana odległość planowanej elektrowni wiatrowej od "projektowanej zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi" wyznaczonej na 450 m w decyzji o warunkach zabudowy dla tejże elektrowni (decyzja Burmistrza Gminy M. z dnia 20 kwietnia 2010 r.). Stwierdzając bowiem, że odległość projektowanej zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi od przedmiotowej elektrowni wiatrowej planowanej do zabudowy na działce nr [...] w m. B. nie może być mniejsza niż 450 m, chodziło o zabudowę, co do której została już wydana decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę. Innymi słowy okoliczność, że skarżący uzyskał ostateczną decyzję o warunkach zabudowy dla budowy domu jednorodzinnego na działce nr [...] w odległości ok. 300 m od planowanej elektrowni nie oznacza, że niemożliwym jest – ze względu na sprzeczność z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy dla budowy przedmiotowej elektrowni wiatrowej – wydanie pozwolenia na budowę tejże elektrowni. Istotne jest zaś, że skarżący pomimo złożenia wniosku o pozwolenie na budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w L., w odległości ok. 300 m od przedmiotowej elektrowni wiatrowej, nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę, lecz jego wniosek pozostawiono bez rozpoznania (pismo Starosty Wrzesińskiego z dnia 16 marca 2012 r. – 148 akt adm.).
W ocenie Sądu organy prawidłowo stwierdziły również, że projekt budowlany przedmiotowej elektrowni wiatrowej jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Trzeba zaznaczyć, że w ramach postępowania prowadzącego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia został sporządzony i zaakceptowany przez organy raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Przewiduje on m.in., że obszar oddziaływania sieci elektroenergetycznej wynosi zaledwie ok. 3, 5 m, a w dodatku planowana inwestycja zakłada położenie kabla średniego napięcia w większości pod ziemią. Dalej określa, że generator umieszczony będzie w gondoli na wieży o wysokości 100 m, dzięki czemu górować będzie nad otoczeniem. Ludność fizycznie nie będzie miała dostępu, co powoduje, że obszary te nie pokrywają się z miejscami przebywania ludzi. Uznano na tej podstawie, że planowana lokalizacja elektrowni wiatrowej nie powoduje zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Farma wiatrowa będzie usytuowana na terenach wolnych od zabudowy mieszkaniowej i przemysłowej. Najbliższy budynek mieszkalny znajduje się w znacznej odległości (ok. 300 m) od stacji i linii i będzie poza zasięgiem oddziaływania pola elektromagnetycznego. Przyjęto, w konsekwencji powyższego, że narażenie ludzi na działanie pól elektromagnetycznych w przypadku tego przedsięwzięcia jest pomijalne. W zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia nie znajdują się też żadne obiekty, dla których funkcjonowanie elektrowni byłoby uciążliwe. Ponadto lokalizacja inwestycji nie została przewidziana w obszarze objętym ochroną Natura 2000, ani nie będzie oddziaływać na tereny tą ochroną objęte.
Dodatkowo stwierdzić należy, że organy orzekające zbadały zgodność projektu budowlanego z przepisami Prawa budowlanego i przepisami techniczno-budowlanymi oraz stwierdziły, że projekt zagospodarowania nieruchomości, będący częścią projektu budowlanego, jest zgodny z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Uznały, że projekt ten jest czytelny, skala i obszar mapy, na której został sporządzony są dostosowane do rodzaju i wielkości zamierzenia budowlanego i jest wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśniono, że projekt zagospodarowania nie musi obejmować całego obszaru oddziaływania, organ I instancji analizę tego obszaru wykonał na podstawie dodatkowej mapy, o którą uzupełniono materiał dowodowy.
Odnosząc się do kwestii dalszego użytkowania nieruchomości sąsiednich wokół terenu inwestycji organ odwoławczy trafnie wyjaśnił stronom, że jeżeli decyzja o warunkach zabudowy wywołuje skutki, o których mowa w art. 36, a więc korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, ewentualnie wartość nieruchomości uległa obniżeniu, a właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość i nie skorzystał z praw, o których mowa w art. 36 ust. 1 i 2, przepisy art. 36 oraz art. 37 stosuje się odpowiednio. Koszty realizacji roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 i 3, ponosi inwestor, po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać w przypadku gdy korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone - odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części, względnie – w przypadku obniżenia wartości nieruchomości - może żądać odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości.
Reasumując, Sąd uznał, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia są zgodne z prawem i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę D.B..