II SA/PO 4630/01

Sprawa dotyczyła wniosku policjanta S. P. o przyznanie pomocy finansowej na remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Komendant Powiatowy Policji odmówił, uznając, że wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w zarządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz w art. 95 pkt 2 ustawy o Policji, ponieważ posiadał już lokal mieszkalny w miejscowości służby. Organ I instancji powołał się na art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, który reguluje pomoc na uzyskanie lokalu, a nie na remont. W odwołaniu S. P. zarzucił naruszenie art. 209 kpa przez niezastosowanie się do wiążącego orzeczenia NSA z 2001 r., które nakazywało rozpatrzenie wniosku na podstawie art. 91 ustawy o Policji i wydanych na jego podstawie zarządzeń. Skarżący podniósł również zarzut rażącego przedłużania postępowania. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, argumentując, że art. 94 ustawy o Policji jest właściwy, a art. 91 nie ma związku ze sprawą. Podkreślił, że policjant posiadający lokal mieszkalny nie spełnia kryteriów przyznania pomocy finansowej. W skardze do WSA S. P. podtrzymał argumentację, kwestionując prawo organu II instancji do badania zasadności orzeczenia NSA oraz zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 kpa przez pominięcie nowych okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę za zasadną. Sąd podkreślił wiążącą moc orzeczeń sądowych (art. 170 PPSA i art. 30 u.NSA), wskazując, że organy administracji były zobowiązane do rozpatrzenia sprawy zgodnie ze wskazaniami NSA z 2001 r. Sąd wyjaśnił, że art. 91 ustawy o Policji wraz z aktami wykonawczymi (w tym zarządzeniem z 1997 r.) dotyczy pomocy finansowej na remont lokalu, podczas gdy art. 94 i następne regulują pomoc na uzyskanie lokalu. Ponieważ wniosek dotyczył remontu, właściwe były przepisy powołane przez NSA, a nie te zastosowane przez organy. W konsekwencji sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający