II SA/Po 455/23

II SA/Po 455/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-10-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-07-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Edyta Podrazik
Paweł Daniel /sprawozdawca/
Tomasz Świstak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 52, art. 56
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2023 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 maja 2023 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako: "Kolegium" albo "organ II instancji") decyzją z dnia 11 maja 2023 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia 25 stycznia 2023 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia na rzecz X. Sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej Y, na działce o nr ewid.[...], położonych w gminie B., m. P. .
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu 06 grudnia 2023 r. do Wójta Gminy B. wpłynął wniosek X.. Sp. z o.o. z/s w W. (dalej również jako: "inwestor") o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej Y., na działce o nr ewid.[...], położonych w gminie B., m. P. (dalej również jako: "inwestycja").
Decyzja z dnia 25 stycznia 2023 r. Wójt Gminy B. ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji.
Pismem z dnia 08 lutego 2023 r. odwołanie od decyzji złożył S. C., podnosząc zarzut braku zbadania, jak planowania inwestycja będzie wpływać na środowisko oraz brak oceny kwalifikacji przedsięwzięcia w zakresie odnoszącym się do konieczności ustalenia maksymalnych mocy anten oraz braku wskazania mocy anten radioliniowych.
Rozpoznając wniesione odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że spełnione zostały warunki wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W szczególności działka inwestycyjna nr [...] stanowi własność prywatną. Oznaczona jest w ewidencji jako działka o powierzchni 4,8900 ha, i stanowi klasoużytki Brll.RII, Rllla, Rlllb, RIVa. Działka jest częściowo zabudowana. Projekt decyzji zostało przygotowany przez osobę posiadającą stosowne uprawienia urbanistyczne, a w toku postępowania uzgodniono powyższy projekt z Dyrektorem Zarządu Zlewni Wód [...], Starostą Powiatu [...], Marszałkiem Województwa [...], Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Prezesa Urzędu Lotnictwa [...].
Postanowieniem z dnia 09 stycznia 2023 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody [...], Dyrektor Zarządu Zlewni w K. uzgodnił projekt decyzji. W przypadku pozostałych organów uzgodnienie uważa się za dokonane w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia uzgodnienia.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, a w szczególności braku oceny przez organ oddziaływania inwestycji na środowisko, Kolegium wyjaśniło, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 dalej jako "rozporządzenie") wskazuje na szczegółowy katalog inwestycji mogących znaczącą wpływać na środowisko. W obecnym stanie prawnym planowana inwestycja, nie została wymieniona w rozporządzeniu, co powoduje, że nie kwalifikuje się do inwestycji, które należy poprzedzić decyzją środowiskową. Zgodnie z nowymi przepisami planowanie przedsięwzięcie nie należy do przedsięwzięć znacząco oddziaływujących na środowisko. Kolegium nie podzieliło również zarzutów odwołania w postaci konieczności uwzględniania maksymalnych pochyleń anten wynikających z ich kart katalogowych. W ocenie Kolegium organ prowadzący sprawę jest związany wnioskiem inwestora. Skoro inwestor wnosi o ustalenie lokalizacji inwestycji o parametrach pochylenia anteny od 0 do 10 - 12 stopni i uzyskuje na nią pozytywną decyzję (na te konkretne parametry- nachylenia), to nie może w przyszłości ich zmieniać, a pochylenie anteny musi być zgodnie z tym w decyzji lokalizacyjnej, która wiąże kolejne organy w procesie budowlanym.
Kolegium podkreśliło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Przyjęcie, że podstawą odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego może być niezgodność z normami niedookreślonymi - takimi jak powołane w zarzutach odwołań, jest sprzeczne z tak rozumianym charakterem decyzji, pozostawiając nadmierny luz decyzyjny organom administracji publicznej.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu S. C. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący podniósł zarzuty:
1. art. 107 § 1 pkt 4, 5, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej jako: "K.p.a.") poprzez wydanie decyzji z pominięciem ustawowych definicji określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tym bardziej, że zarówno wniosek jak i obie decyzji nie odnoszą się do pojęcia środowiska w rozumieniu ustawy, dóbr kultury współczesnej oraz tylko częściowo uwzględniają wpływ na ludzi na podstawie rozporządzenia, które nie dotyczy środowiska;
2. art. 58 ust 2 w związku z art. 6 ust 2 pkt 1 oraz 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 977, dalej jako: "u.p.z.p." albo "ustawa’) poprzez brak dokonania analizy w zakresie przewidzianym ustawą z uwagi na nie określenie czy inwestycja naruszy chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich tym bardziej, że obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej lub wręcz uniemożliwienie korzystania z niej naraża organ konsekwencje prawne, o których mowa w przepisach;
3. art. 52 ust 2 pkt 2 lit c w związku z art. 2 pkt 3 ustawy o poprzez brak podania we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 3 powyższej ustawy w związku z art. 3 pkt 39 ustawy Prawo ochrony środowiska; w istocie nie wiadomo, jakie elementy środowiska analizowano;
4. § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez brak wskazania obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia; ponadto przepis ten uwzględnia efekty nie termiczne;
5. art. 4 ust 1 w związku z art. 2, art. 7, art. 87 ust 1 Konstytucji RP w związku z § 1 pkt 1 lit b, § 1 pkt 2 lit b, § 3, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071) w związku z art. 60 w powiązaniu z art. 63 ust 1 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez pominięcie, iż przepisy rozporządzenia, o którym mowa powyżej nie odnosiły się w istocie do środowiska oraz nie uwzględniały ustawowych wymogów, o których mowa w ustawie;
6. art. 52 ust 2 pkt 2 lit c w związku z art. 54 ust 1 ustawy poprzez brak wskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP anten sektorowych oraz radioliniowych;
7. art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy poprzez brak wskazania przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponad lokalnie).
W uzasadnieniu skargi podniesiono, odwołując się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w przedmiotowej sprawie pominięto udział Z., co stanowi bezwzględną przesłankę nieważności postępowania.
Dodatkowo zaskarżona decyzja jest objęta wadą rażącego naruszenia prawa, ponieważ nie określa precyzyjnej ilość raz mocy EIRP wszystkich anten, oraz nie wiadomo, jaką definicję pojęcia środowiska posługuje się organ w sytuacji, której ustawa określa to precyzyjnie.
Zdaniem skarżącego osnowa decyzji oraz jej uzasadnienie nie spełniają wymogów przepisów prawa, ponieważ nastąpiła zmiana przepisów prawa, a jednocześnie organ nie wskazał jak ustalono obszar odcinek na który ma inwestycja oddziaływać, w odniesieniu do konkretnego przepisu prawa materialnego. W szczególności nie wiadomo, z jakich powodów organ nie dokonał analizy parametrów technicznych na podstawie kart katalogowych anten oraz innych parametrów, co uczyniło mniejsze postępowanie fikcyjnym tym bardziej, iż spółka użytkuje aktualnie stację o mocy przekraczającej EIRP 100 000 W. Z decyzji nie wynika również, na czym ma polegać ochrona i kształtowanie ładu przestrzennego, i że inwestycja w istocie powoduje dysonans na danym terenie. Nie wiadomo, na czym ma polegać ochronę środowiska, jeżeli nawet jego definicji nie podano oraz nie uwzględniono wymagań dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie.
Skarżący wskazał wreszcie, że aktualnie obowiązujące przepisy nie chronią zarówno obywateli, jak i samego środowiska przed negatywnym wpływem pola elektromagnetycznego. Odwołując się do dostępnych źródeł naukowych wskazano, że skutek oddziaływania elektromagnetycznego nie został całościowo zbadany, co powoduje, przez za niekonstytucyjne uznać należało wyeliminowanie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, jako przedsięwzięcia, które nie oddziaływuje znacząco na środowisko. Dlatego też, w ocenie skarżącego sąd powinien odmówić stosowania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w zakresie, w jakim nie przewiduje konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga okazała się bezzasadna.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1624 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym zarządzeniem z dnia 05 września 2023 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie pozostaje decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia 25 stycznia 2023 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia na rzecz X. Sp. z o.o. z siedzibą w W. lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej Y., na działce o nr ewid.[...], położonych w gminie B., m. P..
W świetle art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez "inwestycję celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 344). Należy przy tym zwrócić uwagę, że przepis art. 6 pkt 1 u.g.n. wśród celów publicznych wymienia wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji; a także budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2 u.g.n.).W kontekście powołanych przepisów trzeba stwierdzić, że na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi lokalne (gminne) lub ponadlokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe) znaczenie inwestycji.
W orzecznictwie sądów administracyjnych bezspornym pozostaje, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jest to bowiem zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, a więc posiada status urządzenia łączności publicznej. Budowa takiej instalacji służy realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Oznacza to, że zarzuty skargi, w zakresie, w jakim dotyczyły braku rozważenia planowanej inwestycji, jako przedsięwzięcia o znaczeniu lokalnym, nie zasługiwały na uwzględnienie.
Ustalenie charakteru inwestycji jako inwestycji realizującej cel publiczny przy jednoczesnym braku planu miejscowego dla obszaru, na którym zaplanowano tę inwestycję uzasadniało wystąpienie o uzyskanie decyzji określonej w art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Ponadto, zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Nie można również uzależniać wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków - art. 52 ust. 3 u.p.z.p. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. II OSK 3398/18, Baza NSA). Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenia zatem legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji do oceny celowości, czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego na nieruchomości, która na tym etapie procesu inwestycyjnego stanowi własność prywatną. Kontrola takiej decyzji nie może zatem obejmować celowości podjęcia danej inwestycji w konkretnym kształcie i na danym terenie, gdyż rozstrzygnięcie sprawy determinowane jest faktem, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n.
Oceniając zasadność wniesionej skargi Sąd w pierwszej kolejności zbadał prawidłowość procedury. I tak, złożony wniosek był kompletny, projekt decyzji został uzgodniony z wymaganymi przepisami prawa organami uzgadniającymi, a wydana przez organ I instancji decyzja spełnia wymogi określone w art. 54 ustawy. Stąd, jak zasadnie wskazało Kolegium brak było podstaw do wydania w przedmiotowej sprawie decyzji odmownej.
Zauważyć w tym miejscu należy, że część stawianych zarzutów dotyczy prawidłowości samego wniosku oraz decyzji administracyjnej. Odnosząc się do tych zarzutów wskazać należy, żeby po pierwsze inwestorem – a więc podmiotem występującym z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego – była X. Sp. z o.o., a organ ustalił krąg stron postępowania, wśród których nie było wymienionego w skardze podmiotu – Z.. Powoływanie się, na jednostkowy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, który zapadł w innej sprawie i w innych okolicznościach faktycznych nie mogło rzutować na prawidłowość wydanej w sprawie decyzji.
Wbrew zarzutom skargi w treści decyzji organu I instancji zawarto warunki dotyczące szczegółowych zasad zagospodarowania terenu jego zabudowy w tym warunki wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Twierdzenie skarżącego, że planowana inwestycja może stanowić źródło niekorzystnego oddziaływania na zdrowie i życie ludzkie nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o odmowie lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż kwestia ewentualnego przekraczania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych oraz zasięgu ich oddziaływania będzie przedmiotem oceny odpowiednio na etapie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (wtedy też badaniu będzie podlegała zgodność z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie) lub, w przypadku realizacji inwestycji, na etapie eksploatacji stacji bazowej.
W tym miejscu należy zauważyć, że realizacja inwestycji w ramach administracyjnoprawnego procesu inwestycyjnego pozostaje procedurą wieloetapowo. Dla tych inwestycji, które mogą negatywnie oddziaływać na środowisko, w tym i na zdrowie mieszkańców, ustawodawca przewidział odrębne postępowanie przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zauważyć jednak należy, że obecnie obowiązujące przepisy nie przewidują konieczności przeprowadzenia opisanego powyżej postępowania, dla inwestycji polegających na realizacji stacji bazowych telefonii komórkowej. Ma to określone konsekwencje, gdyż przesądza, że na obecnym etapie procesu inwestycyjnego, rozstrzygnięciu podlega jedynie kwestia możliwości lokalizacji przedmiotowej inwestycji, świetle obowiązujących przepisów planistycznych. Tym samym, skarżący nie może oczekiwać od organów, a tym bardziej od sądu administracyjnego, że w ramach prowadzonego postępowania, ocenie poddany zostanie ewentualny negatywny wpływ planowanej inwestycji na zdrowie okolicznych mieszkańców. Tego typu działanie nie miałoby bowiem oparcia w obowiązujących przepisach prawnych, a tym samym wykraczałoby poza zakres postępowania podlegającego sądowej kontroli. Za nietrafne uznać należało tym samym zarzuty dotyczące spodziewanego wpływu planowanej inwestycji na zdrowie mieszkańców.
Z tych też względów Sąd uznał za nietrafne zarzuty dotyczące konieczności odstąpienia od zastosowania przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w zakresie w jakim nie przewidują one konieczności dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanej inwestycji. Sąd administracyjny – powołany do badania legalności działań administracji publicznej – oraz organ administracji publicznej nie są upoważnione do weryfikowania decyzji władzy wykonawczej, w zakresie w jakim uznaje ona konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla określonego typu inwestycji. Kwestia powyższa dotyczy bowiem wiedzy specjalistycznej i nie dotyka zasad związanych z prawidłową techniką prawodawczą, w szczególności poprzez przekroczenia zakresu upoważnienia ustawowego do wydawania rozporządzeń. Możliwość zbadania konstytucyjności przepisów rozporządzenia jest dopuszczalna w zakresie, w jakim wpływa na sferę praw i wolności lub obowiązków jednostek i obywateli, a nie kwestii związanych z określeniem poziomu wpływu danego przedsięwzięcia, jako przedsięwzięcia zawsze znacząco oddziaływującego na środowisko lub mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko.
Również za nietrafne uznać należało zarzuty dotyczące konieczności ochrony prawa własności w szczególności poprzez utratę wartości nieruchomości. Organ może mieć wpływ na tę przestrzeń decyzyjną tylko o tyle, o ile oceni, że narusza ona przepisy prawa. Decyzja dotycząca lokalizacji inwestycji celu publicznego określa jedynie możliwy (potencjalny) sposób zagospodarowania danego terenu w przypadku braku planu miejscowego. W efekcie samo wydanie omawianej decyzji dla terenu nieruchomości skarżącego nie ogranicza przysługującego mu prawa własności tej nieruchomości, a tym bardziej istoty tego prawa.
W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjęto, że do naruszenia istoty tego prawa dochodzi w sytuacji, gdy zostanie wykluczone wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy (pobieranie z niej pożytków) albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzaniem rzeczą, lub też wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por. wyrok z dnia 25 maja 1999 r., sygn. SK/9/98). Co także istotne, decyzja lokalizacyjna nie jest aktem upoważniającym do podjęcia i realizacji robót budowlanych. Przed ich rozpoczęciem inwestor musi uzyskać zgodę na wykonanie tych robót w formie przewidzianej w przepisach Prawa budowlanego. Wszystkie szczegóły techniczne planowanej inwestycji i jej zgodność z przepisami Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych (w tym techniczno-budowlanych) ocenia organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę - co należy podkreślić także w aspekcie ochrony osób trzecich. Z tego względu ochrona osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym nie może być całościowa i nie może podejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich. Tym samym nie może ona być tak konkretnie i szczegółowo określona jak przy pozwoleniu na budowę.
Jak już wskazano, przepis art. 56 u.p.z.p. wprost stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, zaś przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Z treści art. 56 u.p.z.p. wynika jasno, że jeśli w sprawie nie zostanie wskazany konkretny odrębny przepis prawa materialnego, z którym nie jest zgodna decyzja lokalizacyjna, to organy administracji nie mogą odmówić wydania takiej decyzji.
Przechodząc do zarzutów związanych z brakiem wskazania w decyzji konkretnych mocy EIRP anten sektorowych oraz radioliniowych, wskazać należy, że w decyzji organu I instancji wskazano maksymalne możliwe do uzyskania moce dla poszczególnej anteny. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 15 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2507/19, Baza NSA, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie niż wskazanym przez inwestora w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane przez inwestora parametry, m.in. układ i nachylenie do gruntu anten, są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji.
Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o jej oddaleniu.
[...]