II SA/Po 436/24

II SA/Po 436/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-10-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-06-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Danuta Rzyminiak-Owczarczak /przewodniczący/
Robert Talaga
Wiesława Batorowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
[...] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Robert Talaga Protokolant: st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2024 roku sprawy ze skargi D. B. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia 3 kwietnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie dodatku specjalnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga D. B. (zwanego dalej "skarżącym") na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w P. (zwanego dalej "Dowódcą JW [...]" lub "organem II instancji") z dnia 3 kwietnia 2024 r., nr [...]. W decyzji tej utrzymano w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w Ł. (zwanego dalej "Dowódcą JW [...]" lub "organem I instancji") z dnia 19 stycznia 2024 r., nr [...] w sprawie o przyznanie skarżącemu jednorazowego dodatku specjalnego za wykonanie lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych. Zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne. Wszystkie poniżej przedstawione orzeczenia sądowe są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl, chyba że wyraźnie zostanie wskazane inne źródło publikacji orzeczenia.
Rozkazem dziennym Dowódcy JW [...] z dnia 24 kwietnia 2023 r. skarżący został wyznaczony na stanowisko służbowe [...] działu planowania, sekcji zastosowania bojowego i działań bieżących w zespole rozpoznania powietrznego, grupie działań lotniczych i mianowano skarżącego na stopień [...]. W 2023 r. został przyznany skarżącemu dodatek specjalny za wykonywanie lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych. Skarżący pozostał na tym stanowisku również w 2024 r.
Decyzją z dnia 19 stycznia 2024 r., nr [...], Dowódca JW [...] z urzędu przyznał skarżącemu jednorazowy dodatek specjalny w wysokości 300% kwoty pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym. W uzasadnieniu decyzji Dowódca JW [...] wskazał, że skarżący zajmuje stanowisko, o którym mowa w poprzednim akapicie. W związku z zajmowanym stanowiskiem, skarżący wykonuje loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych. Staż służbowy skarżącego liczy się od dnia 14 stycznia 2013 r., kiedy został powołany na swoje pierwsze stanowisko. Od tego bowiem zależy wysokość jednorazowego dodatku specjalnego.
Na dzień 31 grudnia 2023 r. skarżący posiada 10 lat, 11 miesięcy i 18 dni zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego. W 2023 r. skarżący wykonał 98 godzin i 49 minut lotów na samolotach naddźwiękowych. Otrzymał dodatek specjalny o charakterze stałym w kwocie łączne [...] zł miesięcznie.
W związku z powyższym, zasadnym było przyznanie jednorazowego dodatku specjalnego w wysokości 300% do pobieranego przez skarżącego dodatku stałego, co łącznie wynosi [...] zł. Podstawą prawną przyznanego świadczenia jest § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 stycznia 2023 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 149 z późn. zm., zwanego dalej "rozporządzeniem o dodatkach").
Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji. Skarżący podniósł, że został wskazany błędny okres zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego. Z treści § 9 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia o dodatkach wynika, że żołnierzowi przysługuje dodatek 300% kwoty pobieranego dodatku stałego posiadającemu co najmniej 10-letni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, który wykonał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż w rozpatrywanym przypadku 30 godzin. Ponadto dodatek ten ulega zwiększeniu o 20% za każdy pełny rok zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego ponad 10 lat.
Jak wynika z art. 185 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2305 z późn. zm., zwanej dalej "u.o.o."), termin rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz stanowisko służbowe na jakim będzie pełniona ta służba, określa rozkaz personalny. Taki rozkaz został wydany skarżącemu w dniu 28 listopada 2012 r., w którym z dniem 31 grudnia 2012 r. skarżący został skierowany do zawodowej służby wojskowej. Zdaniem skarżącego, źle zinterpretowano pojęcia rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowej. Z kolei przepis § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie trybu wyznaczenia żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalania z tych stanowisk (Dz. U. z 2009 r. Nr 218, poz. 1699 z późn. zm.), wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowej uważa się za dokonane, jeżeli zostanie wydana decyzja o wyznaczeniu żołnierza na stanowisko służbowe i w rozkazie dziennym dowódca jednostki wojskowej stwierdzi datę objęcia przez żołnierza obowiązków służbowych. Zdaniem skarżącego, błędem jest zatem uznanie, że jego służba wojskowa zaczęła się z dniem 14 stycznia 2013 r. Skarżący uważa ponadto, że od dnia 31 grudnia 2012 r. posiadał uprawnienia do kierowania wojskowymi statkami powietrznymi i to uprawniało go do zaliczenia do personelu latającego. Skarżący uważa, że powinien otrzymać jednorazowy dodatek specjalny do pobieranego już dodatku w wysokości 320%, a nie 300%.
Decyzją z dnia 3 kwietnia 2024 r., nr [...], Dowódca JW [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Dowódca JW [...] stwierdził, że rozkazem personalnym z dnia 28 listopada 2012 r. skarżący został powołany do stałej zawodowej służby wojskowej i z dniem 31 grudnia 2012 r. wyznaczono skarżącego na stanowisko służbowej pilota klucza lotniczego, eskadry lotniczej [...] grupy działań lotniczych [...]. Bazy Lotnictwa [...]. W tym samym rozkazie wskazano, że skarżący ma objąć obowiązki służbowej z dniem 14 stycznia 2013 r. i tak też się stało. Fakt ten potwierdzono w rozkazie dziennym z dnia 15 stycznia 2013 r. Sporny dodatek przyznano w drodze decyzji administracyjnej, jednakże jego wysokość oblicza się za każdy pełny rok zawodowej służby wojskowej.
Zdaniem Dowódcy JW [...], skarżący błędnie utożsamia staż służby wojskowej ze stażem wykonywania obowiązków służbowych. Ten drugi staż ma wynosić co najmniej 10 lat. Skarżący objął swoje stanowisko służbowej z dniem 14 stycznia 2013 r., co potwierdzono w rozkazie dziennym z dnia 15 stycznia 2013 r. Jego staż wynosi zatem 10 lat, 11 miesięcy i 18 dni. Nie ma tutaj mowy o 11 latach stażu. Z tego względu organ I instancji, zdaniem Dowódcy JW [...], wydał prawidłową decyzję administracyjną.
Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika – r. pr. M. G. – wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując decyzję organu II instancji w całości. Podniesiono zarzut naruszenia:
1) § 9 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach w związku z art. 185 ust. 4 u.o.o. poprzez ich błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że skarżący na dzień wydania decyzji posiada pełny 10-letni staż zawodowy służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego uprawniającego do przyznania jednorazowego dodatku specjalnego w wysokości 300% podczas, gdy w dacie wydawania tejże decyzji posiada pełny 11-letni staż; błędna ocena długości stażu zawodowego wynika z nieprawidłowej oceny mocy wiążącej rozkazu personalnego z dnia 28 listopada 2012 r. i wskazanej tam daty powołania do stałej zawodowej służby wojskowej;
2) § 9 ust. 3 rozporządzenia o dodatkach poprzez jego całkowite pominięcie polegające na nieprzyznaniu jednorazowego dodatku specjalnego w wysokości 320% mimo spełnienia określonych przez przepisy prawa wymagań;
3) art. 224 ust. 1 u.o.o. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu daty wydania legitymacji służbowej, która stwierdza pełnienie zawodowej służby wojskowej co istotnie wpływa na określenie stażu pełnienia zawodowej służby wojskowej;
4) art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., zwanej dalej "k.p.a.") poprzez jego nieuzasadnione pominięcie polegające na nieuwzględnieniu zasady trwałości decyzji administracyjnej w toku postępowania administracyjnego czego rezultatem jest wydanie decyzji pozbawiającej skarżącego prawa nadanego mocą uprawomocnionej decyzji organów administracji publicznej;
5) art. 6 oraz art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem obowiązujących przepisów prawa materialnego, naruszając przy tym zasadę praworządności, zasadę działania na podstawie przepisów prawa, naruszając przy tym słuszny interes obywateli;
6) art. 104 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że rozkaz personalny z dnia 28 listopada 2012 r., który określa datę powołania do stałej zawodowej służby wojskowej nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a., której mocą jednostka uzyskuje uprawnienia wpływające na wysokość jednorazowego dodatku specjalnego.
W oparciu o ww. zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zwrot kosztów postępowania sądowego oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi przedstawiono podobną argumentację, jak w odwołaniu skarżącego od decyzji organu I instancji. Zdaniem skarżącego, organy wojskowe błędnie uznały za datę początkową determinującą wysokość dodatku, dzień 14 stycznia 2013 r., kiedy to objął on swoje stanowisko służbowe. Skarżący uważa, że tym dniem powinien być dzień 31 grudnia 2012 r., a więc dzień powołania go do zawodowej służby wojskowej i wyznaczenia go na stanowisko służbowe, zbieżne z wymaganym, dla którego przewiduje się jednorazowy dodatek specjalny.
Skarżący uważa także, że naruszona została zasada trwałości decyzji administracyjnej. W 2023 r. otrzymał już dodatek w wysokości 300%. Zachodzi zatem powaga rzeczy osądzonej, a to oznacza, że nie może on ponownie otrzymać takiego samego dodatku, gdyż jest to nielogiczne.
W odpowiedzi na skargę Dowódca JW [...], reprezentowany przez pełnomocnika – r. pr. A. M. – wniósł o oddalenie skargi. Organ II instancji przedstawił własną argumentację, w której nie podzielił żadnego z postawionych jego decyzji zarzutów. Organ II instancji wyjaśnił, że skarżący błędnie utożsamia staż pełniony w służbie wojskowej z tym, o czym mowa w podstawie prawnej przyznania dodatku – § 9 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach. Aby uzyskać sporny dodatek należy posiadać staż w personelu lotniczym. Bezsprzecznie skarżący pełni swoją służbę na stanowisku od dnia 31 grudnia 2012 r., ale to dnia 14 stycznia 2013 r. objął to stanowisko i zaczął wykonywać swoje obowiązki. Organ II instancji zwrócił uwagę na treść § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 2023 r. w sprawie wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania tych stanowisk (Dz. U. z 2023 r. poz. 413, zwanego dalej "rozporządzeniem o stanowiskach"). W tymże przepisie mowa jest o tym, że wyznaczenie żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe uważa się za dokonane po stwierdzeniu daty objęcia przez żołnierza stanowiska służbowego w rozkazie dziennym przez dowódcę jednostki wojskowej. Taki rozkaz został wydany i stwierdza się w nim, że skarżący objął swoje stanowisko z dniem 14 stycznia 2013 r. i to, zdaniem Dowódcy JW [...], stanowi datę początkową niezbędną do obliczenia stażu w personelu latającym. Dnia 31 grudnia 2023 r. nie upłynął 11-sty rok jego służby, dlatego zasadne było przyznanie jednorazowego dodatku w wysokości 300% do pobieranego już dodatku stałego na mocy osobnej decyzji.
Organ II instancji odniósł się także do zarzutu naruszenia zasady z art. 16 § 1 i 3 k.p.a. Organ stwierdził, że decyzja, na mocy której otrzymał już taki dodatek dotyczył innej sprawy. Jednocześnie skarżący nie został pozbawiony żadnego uprawnienia i w żaden sposób nie pogorszono jego sytuacji prawnej. Decyzja organu I instancji z dnia 9 stycznia 2023 r. dotyczyła sprawy "wylatanych godzin" w 2022 r. i decyzja ta odnosiła się do innego stanu faktycznego.
Na rozprawę w dniu 16 października 2024 r. stawili się pełnomocnicy obydwóch stron. Pełnomocnik skarżącego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w skardze i podniósł, że nie może być wydana jeszcze raz taka sama decyzja. Pełnomocnik organu II instancji stwierdził, że tamta decyzja odnosi się do innego okresu – 2022 r. Z kolei zaskarżona decyzja dotyczy roku 2023. Po zamknięciu rozprawy Sąd ogłosił wyrok.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli, zgodność z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje m.in. sądową kontrolę decyzji administracyjnych, o czym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1643 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd z urzędu powinien wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności, które mają wpływ na ocenę trafności kontrolowanego rozstrzygnięcia, nawet jeśli nie zostały one podniesione przez stronę skarżącą.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena zgodności z prawem decyzji Dowódcy JW [...], utrzymującej w mocy decyzję Dowódcy JW [...] w przedmiocie przyznania skarżącemu jednorazowego dodatku specjalnego. Analiza całokształtu sprawy doprowadziła Sąd w składzie orzekającym do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji.
Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są przepisy u.o.o. oraz dwóch rozporządzeń, które wyżej już powołano. Istotą sporu, jaki rozgorzał pomiędzy skarżącym a Dowódcą JW [...] jest zasadniczo identyfikacja daty, od której należy liczyć staż służby wojskowej w personelu latającym, jaki uprawnia go do pobierania jednorazowego dodatku specjalnego. Skarżący uważa, że jest to data, z którą powołano go do służby wojskowej oraz wyznaczono na stanowisko służbowej – 31 grudnia 2012 r. Dowódca JW [...] uważa z kolei, za organem I instancji, że jest to data, którą wskazano w rozkazie dziennym, stwierdzającym datę objęcia stanowiska służbowego – 14 stycznia 2013 r. Sąd w składzie orzekającym, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa powszechnie obowiązującego, tj. u.o.o. oraz rozporządzenie o stanowiskach stwierdza, że datą miarodajną jest data wskazana przez organ II instancji.
Rozpoczynając rozważania od podstawy prawnej przyznania dodatku, o którym mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach, należy wskazać na zakres czasowy, który determinuje przyznanie tego dodatku. Powołany przepis stanowi: "Żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w § 8 ust. 1, posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, który wykonał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż:
1) 30 godzin - samolotem naddźwiękowym albo
2) 40 godzin - innym wojskowym statkiem powietrznym
- po zakończeniu roku kalendarzowego lub w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku służbowym, na którym żołnierz zawodowy otrzymywał ten dodatek, przyznaje się jednorazowy dodatek specjalny w wysokości 300% kwoty pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym".
Dodatek 300-procentowy przysługuje żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach. Tym żołnierzem jest żołnierz otrzymujący dodatek specjalny o charakterze stałym w danym roku kalendarzowym. Musi zatem wcześniej zapaść ostateczna decyzja administracyjna o przyznaniu żołnierzowi zawodowemu dodatku specjalnego o charakterze stałym. Ponadto żołnierz ten musi obligatoryjnie posiadać minimum 10-letni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego. Po wykonaniu w tymże roku lotów w wymiarach wskazanych w § 9 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach, żołnierzowi przysługuje jednorazowy dodatek specjalny.
Jak stanowi § 9 ust. 3 rozporządzenia o dodatkach, wysokość jednorazowego dodatku specjalnego podwyższa się o 20% za każdy pełny rok zawodowej służby wojskowej pełnionej bezpośrednio w składzie personelu latającego ponad 10 lat. Jako, że moment rozpoczęcia daty pełnienia obowiązków na stanowisku służbowym jest zagadnieniem spornym na gruncie niniejszej sprawy, należy przejść do omówienia powołania do zawodowej służby wojskowej.
Zgodnie z art. 185 ust. 4 u.o.o., termin rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz stanowisko służbowe, na jakim będzie pełniona ta służba, określa rozkaz personalny. Zatem początkiem służby wojskowej jest moment powołania do tej służby wskazany w rozkazie personalnym. Trzeba zauważyć, że tenże rozkaz powinien wskazywać nie tylko moment rozpoczęcia służby, ale także stanowisko służbowe. Oczywistym jest, że obydwa elementy nie muszą być wskazane w tym samym rozkazie, ponieważ stanowisko służbowe na przestrzeni całej kariery wojskowej może się zmieniać. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny: "Termin powołania do pełnienia zawodowej służby wojskowej nie musi bowiem pokrywać się z terminem wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe, które warunkuje podjęcie służby. Powołanie do zawodowej służby wojskowej oznacza nawiązanie stosunku służbowego i skutkuje nabyciem przez żołnierza określonych praw np. do uposażenia. Dopóki jednak żołnierz nie zostanie wyznaczony na konkretne stanowisko służbowe, nie pełni służby." (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 369/16). Zatem pełnienie służby rozpoczyna się z momentem powołania i wyznaczenia na stanowisko służbowe. Na podstawie przepisu art. 202 ust. 1 u.o.o., Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie o stanowiskach. Określił w § 26 ust. 1 rozporządzenia o stanowiskach moment, w którym następuje wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe. Dokonuje się to po stwierdzeniu daty objęcia przez żołnierza stanowiska służbowego w rozkazie dziennym wydanym przez dowódcę jednostki wojskowej. Co istotne, w rozporządzeniu o stanowiskach przewiduje się niejako dwustopniową procedurę powołania na stanowisko. Pierwszy stopień to decyzja o wyznaczeniu na stanowisko służbowe. Określa się w tej decyzji stopień wojskowy, stan służby, datę wyznaczenia oraz stanowisko służbowe, na które żołnierz jest kierowany. Drugi stopień wydawałoby się, że ma charakter ewidencyjny, jednakże w § 26 ust. 1 rozporządzenia o stanowiskach prawodawca wiąże potwierdzenie objęcia stanowiska w rozkazie dziennym z momentem dokonania się wyznaczenia na stanowisko służbowe. Na poziomie teoretycznoprawnym, należałoby skonstatować, że czynność z § 26 ust. 1 rozporządzenia o stanowiskach jest ostatnią czynnością niezbędną, aby czynność konwencjonalna, jaką jest wyznaczenie na stanowisko służbowe, dokonała się. Należy więc stwierdzić, że musi zaistnieć stwierdzenie w rozkazie dziennym, że żołnierz zawodowy objął swoje stanowisko, aby ten fakt miał miejsce. Nie jest to zatem tylko czynność o charakterze ewidencyjnym, ale wywołuje ona również skutki materialne. Powyższe wywody są zbieżne z art. 2 pkt 18 u.o.o., w którym definiuje się objęcie stanowiska służbowego. Zgodnie z definicją ustawową, objęcie stanowiska służbowego to "określony w rozkazie dziennym dowódcy jednostki wojskowej dzień przystąpienia żołnierza zawodowego do wykonywania obowiązków służbowych na stanowisku służbowym, na które żołnierz ten został wyznaczony decyzją uprawnionego organu". Ponownie z punktu widzenia teoretycznoprawnego, definicja ustawowa jest przejawem wynikiem zawężającego podejścia ustawodawcy do rozumienia przepisów prawa. Należy więc tak wykładać przepisy, aby spełnić zamysł ustawodawcy zawarty w definicji.
Nie tylko zatem Minister Obrony Narodowej przewiduje dwuetapowość powoływania żołnierza, ale czyni to sam ustawodawca. Sąd w składzie orzekającym nie dostrzega zatem żadnego konfliktu w relacji ustawa-rozporządzenie, które mogłoby uzasadniać istnienie wątpliwości natury konstytucyjności przepisów podustawowych.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że Dowódca JW [...] wydał prawidłową decyzję. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego można było ustalić, że skarżący, rozkazami personalnymi z dnia 28 listopada 2012 r., nr [...] i [...] (de iure decyzjami administracyjnymi) został odpowiednio powołany do stałej zawodowej służby wojskowej z dniem 31 grudnia 2012 r. i z tymże dniem zaliczono go do korpusu osobowego sił powietrznych, grupy osobowej pilotów o specjalności wojskowej pilot samolotu [...] naddźwiękowego oraz wyznaczono skarżącego z dniem 31 grudnia 2012 r. na stanowisko służbowe pilot lotniczy [...] eskadry lotniczej grupy działań lotniczych [...]. Bazy Lotnictwa [...] w Ł.. Kadencja ta obejmowała okres 31.12.2012-30.09.2015. W ten sposób rozpoczęła się służba wojskowa skarżącego i zaczął on pełnić ją na stanowisku służbowym, ale od dnia 31 grudnia 2012 r. nie objął on tego stanowiska w rozumieniu art. 2 pkt 18 u.o.o., ani § 26 ust. 1 rozporządzenia o stanowiskach. Dopiero w rozkazie dziennym z dnia 15 stycznia 2013 r. (k. [...] akt administracyjnych) stwierdzono, że skarżący objął swoje stanowisko z dniem 14 stycznia 2013 r. Wypada tylko zaznaczyć, że pod rządami poprzednich regulacji prawnych (art. 6 pkt 17 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych [t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 536 z późn. zm.], § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 września 2014 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk [Dz. U. z 2014 r. poz. 1292 z późn. zm.] oraz § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk [Dz. U. z 2009 r. Nr 218, poz. 1699 z późn. zm.]) powoływanie na stanowisko służbowe było regulowane w tożsamy sposób jak ma to miejsce obecnie. Nic zatem nie zmieniło się w tej kwestii odkąd skarżący jest zawodowym żołnierzem. Pogląd ten potwierdza się również w orzecznictwie (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 165/15)
Skarżący, zgodnie z materiałem dowodowym, jaki został zgromadzony w niniejszej sprawie, od samego początku swojej służby wojskowej jest w personelu latającym. To nie ulega wątpliwości. Jednak od dnia 14 stycznia 2013 r., co zostało potwierdzone przez organ I instancji, skarżący wykonuje swoje obowiązki w związku z wyznaczeniem go na stanowisko służbowe. Tym samym należy stwierdzić, że skutek wyznaczenia na stanowisko służbowe zmaterializował się dnia 14 stycznia 2013 r. i de facto zaczął pełnić służbę wojskową w takim rozumieniu, że zaczął wykonywać swoje obowiązki.
Powracając do treści § 9 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach, rolą organów wojskowych było sprawdzenie, czy skarżący posiada 10-letni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego oraz czy spełnia wymagania z § 8 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach. Skarżący otrzymał dodatek specjalny o charakterze stałym decyzją organu I instancji z dnia 2 maja 2023 r., nr [...] (k. [...] akt administracyjnych). Jest to decyzja ostateczna i prawomocna, ponieważ nikt jej nigdy nie zakwestionował. W roku 2023 r. skarżący otrzymał zatem dodatek specjalny o charakterze stałym, co stanowi warunek sine qua non do tego, aby otrzymać jednorazowy dodatek specjalny, o którym mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach.
Mając na uwadze to, że skarżący dnia 14 stycznia 2013 r. objął swoje stanowisko zgodnie z decyzją o wyznaczeniu na stanowisko służbowe, od tego dnia należało obliczać staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego. Dziesięć lat upłynęło 14 stycznia 2023 r., a zatem w roku 2023 skarżącemu przysługiwał jednorazowy dodatek specjalny w wysokości określonej w § 9 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach, a nie tak jak tego oczekiwał, w wysokości o 20% wyższej – § 9 ust. 3 rozporządzenia o dodatkach. Skarżący, na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie posiadał 11 lat stażu służby wojskowej, co zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości.
Odnosząc się do zarzutów skargi, należało stwierdzić ich niezasadność. Nie doszło do naruszenia § 9 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach w związku z art. 185 ust. 4 u.o.o. Staż zawodowej służby wojskowej skarżącego, w rozumieniu § 9 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach rozpoczął się w dniu 14 stycznia 2013 r., co wynika z art. 185 ust. 4 w związku z art. 2 pkt 18 u.o.o. w związku z § 26 ust. 1 rozporządzenia o stanowiskach. Samo wydanie decyzji o wyznaczeniu stanowiska służbowego to za mało, aby mówić o faktycznym rozpoczęciu wykonywania czynności zawodowych. Jednocześnie § 9 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach wymaga pełnienia służby w składzie personelu lotniczego.
Niezasadny był zarzut naruszenia § 9 ust. 3 rozporządzenia o dodatkach. Zasadnie nie zastosowano tego przepisu, ponieważ z ustaleń faktycznych, których nie sposób zakwestionować, wynika, że skarżący nie ma 11-letniego stażu służby wojskowej. Skarżący błędnie utożsamia początek służby wojskowej z początkiem pełnienia obowiązków w związku z wyznaczeniem na stanowisko służbowe.
Zarzut naruszenia art. 224 ust. 1 u.o.o. jest chybiony, a stanowi to konsekwencję tego, że błędne jest rozumowanie skarżącego. Legitymacja służbowa żołnierza zawodowego ma charakter ewidencyjny i o ile stwierdza ona włączenie żołnierza do służby wojskowej o tyle nie jest to podstawa do przyznania jednorazowego dodatku specjalnego, o którym mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym powyżej wyroku, powołanie do służby wojskowej włącza żołnierza zawodowego w system wojskowości, ale nie świadczy i nie skutkuje rozpoczęciem wykonywania obowiązków służbowych.
Nie doszło do naruszenia art. 16 k.p.a. Naruszenie tego przepisu było przedmiotem rozważań podczas rozprawy sądowej. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że decyzja z 2023 r. o przyznaniu skarżącemu dodatku w wysokości 300%, a której kopia została dołączona do skargi, dotyczyła innego okresu – roku 2022. Jest to zatem inny element stosunku administracyjnoprawnego, jaki zawiązał się między skarżącym a Dowódcą JW [...]. Tamta decyzja nie może wywoływać żadnego skutku na gruncie niniejszej sprawy. Ponadto, Sąd przypomina o tym, że istotny w niniejszej sprawie jest skutek wynikający z § 8 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach. Jednorazowy dodatek specjalny z § 9 ust. 1 rozporządzenia o dodatkach przysługuje żołnierzowi zawodowemu, który już pobiera dodatek specjalny o charakterze stałym. Taki dodatek został przyznany skarżącemu w decyzji Dowódcy JW [...] z dnia 2 maja 2023 r., nr [...] To właśnie ta decyzja jest wiążąca i pozostaje w ścisłym związku z zaskarżoną decyzją. Z kolei decyzja Dowódcy JW [...] z dnia 9 stycznia 2023 r., nr [...] dotyczyła spraw zaistniałych w 2022 r. Jest to poza granicami sprawy, ponieważ sprawa zawisła przed organem I instancji, a kontrolowana przez Sąd w składzie orzekającym dotyczy 2023 r.
Niezasadny był także zarzut naruszenia art. 6 i art. 7 k.p.a. Żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego nie został pominięty. Organy wojskowe prawidłowo zastosowały ww. przepisy ustawowe i rozporządzeń. Słuszny interes obywatela nie został naruszony, ponieważ skarżący po osiągnięciu 11-letniego stażu służby zawodowej będzie mógł liczyć na 320-procentowy jednorazowy dodatek specjalny.
Zarzut naruszenia art. 104 k.p.a. okazał się również niezasadny. Rozkaz personalny z dnia 28 listopada 2012 r. jest decyzją administracyjną, jednakże sama w sobie nie wywołuje skutku uprawniającego do uzyskania dodatku, o którym mowa w § 9 ust. 3 rozporządzenia o dodatkach. Potrzebny jest jeszcze skutek w postaci objęcia stanowiska służbowego, a to następuje, w myśl § 26 ust. 1 rozporządzenia o stanowiskach, z momentem stwierdzenia tego przez przełożonego dowódcę w rozkazie dziennym. W przypadku skarżącego, nastąpiło to z dniem 14 stycznia 2013 r., co jego dowódca potwierdził.
Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów podniesionych w skardze jak i jej samej. Kierując się wspomnianym już przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł żadnych podstaw, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.