II SA/Po 4251/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w PoznaniuPoznań2004-04-28
NSAbudowlaneŚredniawsa
samowola budowlanapozwolenie na budowęrozbiórkaobiekty budowlaneplan zagospodarowania przestrzennegostrefa ochronnaprawo budowlanenadzór budowlanyWSAPoznań

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Spółki A na decyzję nakazującą rozbiórkę obiektów budowlanych, uznając samowolę budowlaną i brak pozwolenia na budowę.

Spółka A wniosła skargę na decyzję nakazującą rozbiórkę obiektów letniskowych, argumentując, że nie są one budynkami trwale związanymi z gruntem i nie wymagały pozwolenia na budowę. Organy administracji uznały jednak, że obiekty zostały postawione bez wymaganego zgłoszenia lub pozwolenia, na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego wykluczającym zabudowę, a także w strefie ochronnej wokół jeziora i strefie ochrony archeologicznej. Sąd administracyjny oddalił skargę, potwierdzając samowolę budowlaną i brak podstaw do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w momencie wydawania decyzji.

Sprawa dotyczyła skargi Spółki A na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, która utrzymała w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nakazującą rozbiórkę obiektów letniskowych (dwukondygnacyjnego budynku, parterowego budynku, altany ogrodowej i obiektu kontenerowego). Organy administracji uznały, że obiekty te zostały postawione w lipcu 2001 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, co stanowiło samowolę budowlaną. Podkreślono, że działka, na której postawiono obiekty, jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego gminy W. z 1994 r., który przeznacza ją pod uprawy polne z zakazem zabudowy. Dodatkowo, działka leży w strefie ochronnej wokół Jeziora Dominickiego oraz w strefie ochrony archeologicznej, a także na terenie Przemęckiego Parku Krajobrazowego. Spółka A argumentowała, że obiekty nie są budynkami w rozumieniu prawa budowlanego, ponieważ nie są trwale związane z gruntem. Kwestionowała również zarzuty dotyczące planu zagospodarowania przestrzennego i strefy ochrony archeologicznej, wskazując na późniejsze zmiany w planie i decyzję o uwolnieniu nieruchomości z zabytków archeologicznych. Podniesiono również zarzut wadliwości postępowania administracyjnego, polegający na kierowaniu korespondencji do osób fizycznych zamiast do Spółki jako strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę, uznając ją za nieuzasadnioną. Sąd stwierdził, że organy administracji prawidłowo ustaliły samowolę budowlaną i brak pozwolenia na budowę. Podkreślono, że umowa z zarządem gminy i uchwała rady gminy o zmianie planu zagospodarowania przestrzennego nie miały mocy prawnej w chwili wydawania decyzji administracyjnych, a faktyczna zmiana planu nastąpiła znacznie później. Sąd odrzucił również zarzut wadliwego adresowania decyzji, wskazując, że Spółka była traktowana jako strona postępowania. Wobec braku naruszenia prawa, Sąd orzekł jak w sentencji.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Tak, nawet tymczasowe obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, jeśli wymagają pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, a zostały postawione bez tych formalności, stanowią samowolę budowlaną.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo ustaliły samowolę budowlaną, ponieważ obiekty zostały postawione bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia, a przepisy dotyczące tymczasowych obiektów budowlanych nie miały zastosowania w tej sytuacji.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odrzucono_skargę

Przepisy (9)

Główne

Pb art. 48

Prawo budowlane

Pusa art. 1 § § 2

Prawo o ustroju sądów administracyjnych

Ppusa art. 151

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Pomocnicze

Pb art. 3 § pkt 5

Prawo budowlane

Pb art. 29 § ust. 1 pkt 5a

Prawo budowlane

Pb art. 30 § ust. 1

Prawo budowlane

k.p.a. art. 7

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 156 § § 1 pkt 4

Kodeks postępowania administracyjnego

Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97 § § 1

Argumenty

Skuteczne argumenty

Obiekty budowlane zostały postawione bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Działka objęta jest planem zagospodarowania przestrzennego wykluczającym zabudowę. Obiekty naruszają przepisy dotyczące stref ochronnych (jeziora, archeologicznej) i parku krajobrazowego.

Odrzucone argumenty

Obiekty nie są budynkami w rozumieniu prawa budowlanego, ponieważ nie są trwale związane z gruntem. Zmiana planu zagospodarowania przestrzennego lub zgoda na zmianę planu unieważnia zarzuty dotyczące planu. Decyzje administracyjne były kierowane do niewłaściwych podmiotów (osób fizycznych zamiast spółki).

Godne uwagi sformułowania

samowola budowlana obiekty tymczasowe niepołączone trwale z gruntem nie zgłosili bowiem Wydziałowi Architektury i Budownictwa w Starostwie, zamiaru postawienia objętych decyzją obiektów uchwała Rady Gminy z dnia 30 sierpnia 2001r., same z siebie nie zmieniły obowiązującego w chwili wydawania decyzji administracyjnych planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy z dnia 12 grudnia 1994r.

Skład orzekający

Andrzej Zieliński

przewodniczący

Grażyna Radzicka

członek

Karol Pawlicki

sprawozdawca

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów Prawa budowlanego dotyczących samowoli budowlanej, obiektów tymczasowych oraz znaczenia planów zagospodarowania przestrzennego i ich zmian w kontekście legalności budowy."

Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu faktycznego i przepisów obowiązujących w momencie wydania decyzji (Prawo budowlane z 1994 r.).

Wartość merytoryczna

Ocena: 5/10

Sprawa ilustruje typowy problem samowoli budowlanej i znaczenie prawidłowego procedowania oraz zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego, co jest istotne dla praktyków prawa budowlanego.

Samowola budowlana nad jeziorem: Sąd potwierdza obowiązek rozbiórki obiektów bez pozwolenia.

Sektor

budownictwo

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
II SA/Po 4251/01 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2004-04-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2001-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Andrzej Zieliński /przewodniczący/
Grażyna Radzicka
Karol Pawlicki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędziowie NSA Grażyna Radzicka Asesor sąd. Karol Pawlicki Protokolant ref. staż. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2001r. Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego; o d d a l a s k a r g ę /-/K. Pawlicki /-/A. Zieliński /-/ G. Radzicka
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2001r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powiatu ziemskiego nakazał A.K. i D.K., reprezentującym Spółkę z o.o. "A" w K., rozbiórkę obiektów letniskowych: dwukondygnacyjnego budynku o konstrukcji drewnianej, parterowego budynku o konstrukcji drewnianej, drewnianej altany ogrodowej i obiektu kontenerowego.
W uzasadnieniu decyzji podano, że z ustaleń poczynionych w postępowaniu wynika, iż w/w obiekty budowlane zostały postawione w lipcu 2001r., czyli w okresie obowiązywania Prawa budowlanego z 1994r. W takim stanie prawnym wydanie decyzji było poprzedzone oceną, czy zachodziły przesłanki do zastosowania przepisu art. 48 Prawa budowlanego poprzez stwierdzenia, że ustawienie przedmiotowych obiektów wymagało uzyskania pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia.
Organ I instancji, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego zaliczył w/w obiekty do kategorii tymczasowych, jako obiektów nie połączonych trwale z gruntem.
Jakkolwiek przepis art. 29 ust 1 pkt 5a stanowi, że "pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych nie połączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust 1, ale nie później niż w okresie 120 dni, od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu" – to z ustaleń poczynionych w toku postępowania wynika, że przepis ten nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Panowie A. i D. K., reprezentujący przedsiębiorstwo A Spółka z o.o. – nie zgłosili bowiem Wydziałowi Architektury i Budownictwa w Starostwie, zamiaru postawienia objętych decyzją obiektów. Jednocześnie organ wskazał, że działka o nr ewid. [...] jest ujęta w planie zagospodarowania przestrzennego gminy W. z 1994r. (uchwała Rady Gminy z 12 grudnia 1994r. Nr IV/23/94) i należy do obszaru oznaczonego "RP" – jako teren upraw polowych przeznaczonych pod zalesienie, dla którego nie przewidziano jakiejkolwiek zabudowy. Dlatego też wnioski o pozwolenie na budowę bądź zgłoszenia zamiaru budowy – spotkałyby się z decyzjami odmownymi.
Od powyższej decyzji odwołała się spółka z o.o. "A", podnosząc, że postawione obiekty nie są budynkami w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994r., albowiem nie są trwale związane z gruntem i nie posiadają fundamentów. W związku z powyższym odwołująca się Spółka uważała, że nie było potrzeby ubiegania się o pozwolenie na budowę.
Decyzją z dnia [...] października 2001r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, poza argumentami powołanymi w decyzji organu I instancji, podkreślono, że zgodnie z uchwałą nr XI/94/91 Rady Gminy z dnia 19 grudnia 1991r. przedmiotowa działka leży w strefie ochronnej wokół Jeziora Dominickiego. Powyższe wyklucza jakąkolwiek zabudowę. Te ustalenia potwierdzone zostały w planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady o nr IV/23/94 z dnia 12 grudnia 1994r. (Dz. Urzęd. Woj. Leszczyńskiego Nr 16, poz. 102).
Naruszone też zostały przepisy dotyczące strefy ochrony archeologicznej, której obszar występowania jest określony w/w planem.
Ponadto działka nr [...] zlokalizowana jest na terenie Przemęckiego Parku Krajobrazowego, co nakłada na inwestora obowiązek dokonania uzgodnień przed przystąpienia do realizacji swoich zamiarów inwestycyjnych.
Skargę na powyższą decyzję do Ośrodka Zamiejscowego Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Spółka z o.o. "A", zarzucając jej naruszenie art. 7 kpa oraz art. 28 i 48 Prawa budowlanego z 1994r.
Zdaniem skarżącej Spółki nie może się ostać zarzut zbudowania obiektów niezgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy W., bowiem w dniu 23 maja 2001r. Zarząd Gminy wyraził zgodę na zmianę tego planu, a Rada Gminy uchwałą nr XX/214/2001 z dnia 30 sierpnia 2001r. przystąpiła do wprowadzenia zmian do tego planu, obejmujących działkę oznaczoną w ewidencji gruntów numerem geodezyjnym [...].
Odnośnie zarzutu naruszenia strefy ochrony archeologicznej skarżąca Spółka podniosła, że decyzją z dnia [...] listopada 2001r., wydaną przez Wojewódzki Oddział Służby Ochrony Zabytków w L., nieruchomość obejmująca działkę nr [...] została uwolniona z zabytków archeologicznych.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Pismem procesowym z dnia [...] kwietnia 2004r. Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji wadliwość skutkująca jej nieważność z mocy art. 156 § 1 pkt 4 kpa. Zdaniem skarżącej w toku postępowania administracyjnego wszelka korespondencja kierowana była do osób fizycznych D.K., A.K. oraz W.K.
Tak więc korespondencja i decyzje kierowane były do osób nie będących stroną w sprawie. Właścicielem nieruchomości jest bowiem Spółka z o.o. "A", która powinna być prawidłowo stroną postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
W niniejszej sprawie skarga okazała się nieuzasadniona.
Na podstawie zebranych w trakcie postępowania administracyjnego informacji (notatka strażnika Przemęckiego Parku Krajobrazowego, anonim do Prokuratury Rejonowej w L., pismo Komendy Miejskiej Policji w L., protokoły oględzin) oraz przeprowadzonych ustaleń (brak pozwolenia na budowę i zgłoszenia budowy tymczasowych obiektów budowlanych) organy nadzoru budowlanego słusznie doszły do wniosku, że na terenie działki nr [...], położonej nad brzegiem jeziora Dominickiego, na obszarze przeznaczonym na uprawy polowe, skarżąca Spółka dopuściła się samowoli budowlanej.
Na uwagę zasługuje okoliczność, że zawarta przez skarżącą Spółkę z Zarządem Gminy W. umowa z dnia [...] czerwca 2001r., a następnie podjęta przez Radę Gminy uchwała z dnia 30 sierpnia 2001r., same z siebie nie zmieniły obowiązującego w chwili wydawania decyzji administracyjnych planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy z dnia 12 grudnia 1994r.
Zmiana planu obejmująca obszar miejscowości D., działka nr geodezyjny [...], została dokonana dopiero w dniu 30 grudnia 2002r. uchwałą Rady Gminy W. o nr III/23/2002r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 28 lutego 2003r. nr 30, poz. 563.
Powyższa zmiana weszła w życie po upływie 14 dni od jej ogłoszenia, a więc 15 marca 2003r.
Jednocześnie Sąd zauważa, że błędny jest pogląd, jakoby decyzje administracyjne adresowane były do niewłaściwego podmiotu. Z akt administracyjnych wynika, że organy nadzoru budowlanego jako stronę traktowały cały czas właściciela nieruchomości tj. Spółkę z o.o. "A" z siedzibą w K. Wskazuje na to m.in. zawiadomienie o wszczęciu postępowania (k. 8 akt administracyjnych organu I instancji) oraz decyzje organów obu instancji.
W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
/-/K. Pawlicki /-/A. Zieliński /-/G. Radzicka
kk

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI