II SA/PO 388/23

II SA/Po 388/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-08-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz /sprawozdawca/
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
Tomasz Świstak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 3052/23 - Wyrok NSA z 2025-01-31
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów sądowych
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 5 ust.1 i 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145 par. 1 pkt 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 24 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 sierpnia 2023 roku sprawy ze skargi P.C. na decyzję Dyrektora Regionalnego Centrum Kultury [...] w P. z dnia 17 lutego 2023 r., nr [...], znak [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego Centrum Kultury [...] w P. na rzecz skarżącego kwotę 200,- zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych
Uzasadnienie
Dyrektor Regionalnego Centrum Kultury “[...]" (dalej jako Dyrektor RCK), decyzją z dnia 17 lutego 2023 r. nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 902) oraz art. 29a pkt 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej z dnia 25 października 1991 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 194) po rozpatrzeniu wniosku p. P. C. (dalej jako Skarżący) z dnia 19 stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wynagrodzenia, jakie spółka H. Sp. z o.o. otrzymała z tytułu wykonanej umowy na zorganizowanie występu artystycznego.
W dniu 19 stycznia 2023 r. do Regionalnego Centrum Kultury - [...] w P. wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez:
1) udzielenie informacji czy Regionalne Centrum Kultury - [...] w P. było organizatorem i płatnikiem wydarzenia/koncertu organizowanego w dniu 3 czerwca 2022 r. pod nazwą Lato na maxxxa/Juvenalia;
2) przesłanie w formie skanu umowy/ew. umów/o realizację tej imprezy wraz z załącznikami, aneksami i porozumieniami do takich umów;
Pismem z dnia 23 stycznia 2023 r. Dyrektor RCK przesłał Skarżącemu informację, że z uwagi na zapisy art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 29a ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej nie może on udzielić wskazanych informacji ponieważ stoją temu na przeszkodzie tajemnice ustawowo chronione oraz zapisy zawartej umowy.
Pismem z dnia 31 stycznia 2023 r. Skarżący wskazał, że żądana przez niego informacja jest informacją publiczną, zasada jawności jest nadrzędna w stosunku do tajemnicy przedsiębiorcy, oraz że organizacja wydarzenia/koncertu nie jest działalnością artystyczną. Skarżący powołał się także na art. 61 Konstytucji RP.
Z uwagi na przekroczenie ustawowego terminu na załatwienie sprawy, Skarżący pismem z dnia 7 lutego 2023 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem instytucji zobowiązanej do udostępnienia informacji publicznej skargę na bezczynność. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Decyzją nr [...] z dnia 17 lutego 2023 r. Dyrektor RCK w całości uwzględnił skargę na bezczynność. Jednocześnie pismem z dnia 17 lutego 2023 r. Dyrektor RCK przekazał Skarżącemu większość żądanych przez niego informacji.
Decyzją nr [...] z dnia 17 lutego 2023 r. Dyrektor RCK odmówił Skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie wynagrodzenia, jakie spółka H. Sp. z o.o. otrzymała z tytułu wykonanej umowy na zorganizowanie występu artystycznego.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Dyrektor RCK powołał się ma fakt, że informacje, o udostępnienie których wnosi skarżący, stanowią tajemnice ustawowo chronione ze względu na art. 29a ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, który stanowi, iż nie ujawnia się:
1. wysokości wynagrodzenia podmiotu świadczącego usługi lub realizującego dostawy z zakresu działalności artystycznej lub twórczej,
2. danych osobowych podmiotu świadczącego usługi lub realizującego dostawy z zakresu działalności kulturalnej, związanych z posiadanymi prawami wyłącznymi – jeżeli do tych usług lub dostaw nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, a podmiot ten zastrzegł, że powyższe informacje nie mogą być udostępniane.
Dyrektor RCK wskazał, że do organizacji koncertu nie stosowano procedury w zakresie zamówień publicznych, a w umowie znalazło się zastrzeżenie poufności stawki wynagrodzenia za jej wykonanie. Dyrektor RCK wskazał również, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z usługami z zakresu działalności artystycznej lub twórczej. Dyrektor RCK wskazał, że przedmiotem zawartej umowy było wykonanie przez wykonawcę usługi polegającej na produkcji imprezy artystycznej o charakterze plenerowym. W ramach zawartej umowy wykonawca miał szereg różnych obowiązków, także natury technicznej, niemniej jednak – jak wskazał organ – wszystkie one mają charakter wtórny wobec głównego elementu umowy, jakim jest organizacja imprezy artystycznej. Nawet jeśli uznać, że opisane w umowie działania nie są "działalnością artystyczną" jako taką, to z pewnością mieszczą się w kategorii usług "z zakresu działalności artystycznej". Każda bowiem działalność artystyczna wymaga zorganizowania. Niektóre wydarzenia wymagają mniejszego, inne zaś większego nakładu pracy. Wciąż jednak są nierozerwalnie związane z głównym przedmiotem działalności, jakim jest organizacja imprezy artystycznej.
Dyrektor RCK stwierdził ponadto, że informacje, o udostępnienie których wnosi Skarżący, są objęte tajemnicą przedsiębiorcy. Dyrektor RCK wskazał, iż w umowie pomiędzy Regionalnym Centrum Kultury “[...]" a H. Sp. z o.o. dotyczącej organizacji wydarzenia, o którym mowa w złożonym przez Skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, znajduje się zastrzeżenie, że w zakresie stawki wynagrodzenia wykonawcy strony zobowiązują się do zachowania poufności co do jej treści. Dyrektor RCK podniósł w tym kontekście, iż warunki organizacji koncertów, w szczególności koszty z tym związane, zostały wypracowane w toku trudnych i długotrwałych negocjacji pomiędzy wykonawcą a RCK w P.. Dyrektor RCK wskazał, że uzyskanie przez podmiot konkurencyjny informacji o warunkach, w tym finansowych, a w szczególności za jakim wynagrodzeniem organizowany jest koncert, może wpływać na wzmocnienie pozycji rynkowej konkurentów, jednocześnie osłabiając na nim pozycję H. Sp. z o.o. jako wykonawcy oraz RCK w P. jako samorządowej instytucji kultury. Inne agencje i podmioty organizujące koncerty również przygotowują i realizują takie wydarzenia, konkurując w tym zakresie z RCK w P. i H. Sp. z o.o. i zainteresowane są poznaniem warunków, a w szczególności kosztów, jakie w tym zakresie zostały poniesione.
24 marca 2023 r. Skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora [...] Centrum Kultury “[...]" nr [...] z dnia 17 lutego 2023 r. Skarżący zarzucił Dyrektorowi RCK naruszenie Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, a także art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Dyrektor RCK w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwanej dalej – p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 17 lipca 2023 r., wydanym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie objęta była decyzja Dyrektora Regionalnego Centrum Kultury “[...]" z dnia 17 lutego 2023 r. nr [...], który działając na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako u.d.i.p.) oraz art. 29a pkt 1 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej z dnia 25 października 1991 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 194, dalej jako u.p.p.d.k.) po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego z dnia 19 stycznia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wynagrodzenia, jakie spółka H, Sp. z o.o. otrzymała z tytułu wykonanej umowy na zorganizowanie występu artystycznego.
Odmawiając Skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, Dyrektor RCK, powołując się na treść art. 5 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wskazał, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako u.d.i.p.) oraz Ustawa z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (dalej jako u.o.p.d.k.).
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).
Regulacją prawną uszczegóławiającą realizację konstytucyjnego prawa do informacji publicznej jest u.d.i.p., określająca zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych. Akt ten wskazuje też, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Zakres przedmiotowy informacji publicznej wymienia art. 6 u.d.i.p. Na podstawie powyższych regulacji przyjmuje się, że każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz, podmiotów sprawujących funkcje publiczne albo odnosząca się do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu.
Wyjątki od powyższej zasady wprowadzają przepisy art. 5 u.d.i.p. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Zgodnie z art. 29a u.o.p.d.k., nie ujawnia się:
1) wysokości wynagrodzenia podmiotu świadczącego usługi lub realizującego dostawy z zakresu działalności artystycznej lub twórczej,
2) danych osobowych podmiotu świadczącego usługi lub realizującego dostawy z zakresu działalności kulturalnej, związanych z posiadanymi prawami wyłącznymi
- jeżeli do tych usług lub dostaw nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych, a podmiot ten zastrzegł, że powyższe informacje nie mogą być udostępniane.
W niniejszej sprawie okolicznością niesporną było to, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania u.d.i.p. Nie ulega bowiem wątpliwości, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, jako samorządowa instytucja kultury, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
W niniejszej sprawie należało zatem rozważyć, czy prawo do informacji publicznej związanej z działalnością podmiotu stanowiącą przedmiot zainteresowania złożonego przez Skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej podlegało ograniczeniu ze względu na przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych oraz ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. W tym celu należy ustalić, czy działalność podmiotu, której dotyczy wniosek Skarżącego, stanowi działalność o której mowa w art. 29a u.o.p.d.k., tj. czy stanowi działalność artystyczną bądź twórczą.
W nauce prawa przyjmuje się, że dla ustalenia znaczenia poszczególnych słów (lub wyrażeń) należy zawsze przede wszystkim odwołać się do pragmatycznych językowych dyrektyw interpretacyjnych, które zmierzają do uruchomienia którejś z językowych dyrektyw apragmatycznych (wskazujących wprost sens słownikowy danego zwrotu). Należy w związku z tym najpierw sprawdzić, czy w tekście prawnym występuje definicja legalna danego wyrazu lub zbitki słownej (wyrażenia), przy czym definicji legalnej należy szukać w pierwszej kolejności w akcie prawnym zawierającym interpretowany wyraz (zbitkę słowną); jeśli definicja jest, należy ją uwzględnić. Z kolei w przypadku gdy nie ma definicji w danym akcie prawnym, a akt ten jest ustawą, należy sprawdzić, czy definicja taka występuje w kodeksie regulującym dziedzinę obejmującą problematykę regulowaną przez daną ustawę, bądź w innej ustawie uznanej za podstawową dla danej dziedziny; jeśli definicja jest, należy ją uwzględnić. Jeśli jednak w powyższych aktach stwierdzi się brak definicji legalnej, należy sprawdzić, czy ustawa zawierająca interpretowany wyraz (zbitkę słowną) formułuje oddzielne upoważnienie dla aktu wykonawczego do wprowadzenia w nim definicji terminów ustawowych; jeśli takie upoważnienie jest, należy sprawdzić w stosownym akcie wykonawczym, czy jest w nim definicja interpretowanego zwrotu; jeśli jest, należy ją uwzględnić (M. Zieliński, Rozdział XXIV. Dyrektywy percepcyjnej fazy wykładni [w:] Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2012).
W u.o.p.d.k. nie występuje definicja legalna wyrażenia "działalność artystyczna" ani wyrażenia "działalność twórcza". Co więcej, definicja taka nie występuje w żadnym kodeksie regulującym dziedzinę obejmującą problematykę regulowaną przez u.o.p.d.k. Należy jednak zauważyć, że ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Dz.U z 2023 r. poz 1230 t.j.) zawiera definicje twórcy i artysty. Zgodnie z art. 8 ust. 7 ww. ustawy, twórca to osoba, która "tworzy dzieła w zakresie architektury, architektury wnętrz, architektury krajobrazu, urbanistyki, literatury pięknej, sztuk plastycznych, muzyki, fotografiki, twórczości audiowizualnej, choreografii i lutnictwa artystycznego oraz sztuki ludowej, będące przedmiotem prawa autorskiego". Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 8, za artystę "uważa się osobę wykonującą zarobkowo działalność artystyczną w dziedzinie sztuki aktorskiej i estradowej, reżyserii teatralnej i estradowej, sztuki tanecznej i cyrkowej oraz w dziedzinie dyrygentury, wokalistyki, instrumentalistyki, kostiumografii, scenografii, a także w dziedzinie produkcji audiowizualnej reżyserów, scenarzystów, operatorów obrazu i dźwięku, montażystów i kaskaderów". Wydaje się, że powyższa definicja terminu "artysta" nie jest wystarczająca do stwierdzenia, czy działalność podmiotu, której dotyczy wniosek Skarżącego, stanowi działalność artystyczną, gdyż sama zawiera w swym definiensie wyrażenie "działalność artystyczna".
Należy zauważyć, że u.o.p.d.k. nie formułuje oddzielnego upoważnienia dla aktu wykonawczego do wprowadzenia w nim definicji terminów ustawowych. Jednak w uzasadnieniu do projektu ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej wskazano, iż "wprowadzenie ustawowej możliwości wyłączenia jawności danych osobowych podmiotów dysponujących prawami wyłącznymi (np. kolekcjonerów dzieł sztuki czy spadkobierców dysponujących prawami po zmarłych artystach) oraz wynagrodzeń artystów twórców i wykonawców – w przypadku gdy osoby te stają się stronami umów cywilnych zawartych z instytucjami kultury – uzasadniona jest zarówno bezpieczeństwem tych osób i ich majątku (np. kolekcjonerzy), jak i ochroną wysokości honorarium artysty w związku z interesem handlowym takiej osoby, przy uwzględnieniu specyfiki rynku tego typu usług. Konsekwencją braku ww. zastrzeżeń jest niejednokrotnie utrata korzystnych dla danej instytucji kultury kontraktów na zakup usług czy dostaw w zakresie działalności kulturalnej". W projekcie tym wskazuje się również, że "zgodnie z proponowanym przepisem [art. 29a – przyp. WSA] wysokość honorarium artysty podlegałaby wyłączeniu od zasady jawności ze względu na interes handlowy tej osoby, natomiast dane osobowe podlegałyby wyłączeniu od tej zasady w przypadku osób dysponujących tzw. prawami wyłącznymi (w tym przypadku zasadzie jawności podlegałaby wysokość wynagrodzenia)".
Polska Klasyfikacja Działalności wprowadzona Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), stanowi, że
1) działalność związana z wystawianiem przedstawień artystycznych obejmuje wystawianie przedstawień teatralnych, operowych, baletowych, musicalowych i innych: - działalność grup cyrkowych, orkiestr i zespołów muzycznych, - działalność indywidualnych artystów takich jak: aktorzy, tancerze, piosenkarze, lektorzy lub prezenterzy (kod: 90.01.Z)
2) działalność wspomagająca wystawianie przedstawień artystycznych obejmuje: - działalność wspomagającą wystawianie przedstawień teatralnych, operowych, baletowych, musicalowych i innych: - działalność reżyserów, producentów, scenografów, projektantów i wykonawców teatralnych dekoracji scenicznych, maszynistów sceny, specjalistów od oświetlenia sceny, konferansjerów itd. - działalność producentów przedstawień artystycznych, w obiektach lub poza nimi (kod: 90.02.Z)
3) artystyczna i literacka działalność twórcza obejmuje: - działalność indywidualnych artystów takich jak: rzeźbiarze, malarze, rysownicy, grawerzy, artyści uprawiający kwasoryt itp., - działalność indywidualnych pisarzy wszystkich dziedzin, włączając fikcję literacką, literaturę popularno-naukową itp., - działalność niezależnych dziennikarzy, - renowację prac artystycznych, takich jak obrazy itp. (kod: 90.03.Z)
Powyższe regulacje świadczą o tym, że usług wyświadczonych przez spółkę H. Sp. z o.o. w związku z organizacją wydarzenia wskazanego w złożonym przez Skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie można uznać za usługi z zakresu działalności artystycznej. Nie jest to bowiem działalność związana z wystawianiem przedstawień artystycznych ani też artystyczna i literacka działalność twórcza, lecz co najwyżej działalność wspomagająca wystawianie przedstawień artystycznych. Tym samym, choć działalność podmiotu stanowiąca przedmiot zainteresowania złożonego przez Skarżącego wniosku, polegająca na organizacji koncertu bez wątpienia stanowi szeroko rozumianą działalność kulturalną, według Sądu nie jest działalnością artystyczną ani twórczą.
Należy zatem przyjąć, że prawo do informacji publicznej związanej z działalnością podmiotu stanowiącą przedmiot złożonego przez Skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie podlegało ograniczeniu ze względu na przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych ze względu na art. 29a u.o.p.d.k.
Należy zatem rozważyć, czy prawo do informacji publicznej związanej z działalnością podmiotu stanowiącą przedmiot zainteresowania złożonego przez Skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej podlegało ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy.
Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. III OSK 405/22, "postanowienia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. rozwijają przyjęty w Konstytucji paradygmat proporcjonalnego ważenia praw i wolności różnych podmiotów. Z jednej strony ustanawiają powszechny dostęp do informacji publicznej, z drugiej zaś wprowadzają ograniczenia tego prawa, jeżeli jego realizacja prowadziłaby do nieproporcjonalnego pokrzywdzenia podmiotu, którego ta informacja dotyczy".
W wyroku z dnia 28 października 2021 r., sygn. III OSK 4143/21, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że stwierdzenie faktu możliwości naruszenia prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy w przypadku udostępnienia informacji publicznej jest elementem procesu dowodzenia i oceny materiału dowodowego, który wyznacza na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. samą możliwość wydania aktu administracyjnego, a jednocześnie wyznacza samą treść aktu (negatywną). Następnie, w wyroku z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. III OSK 405/22, stwierdził, że ogólnikowe powoływanie się na brak udostępnienia wnioskowanych informacji, prowadzenie działalności gospodarczej oraz obawę o wykorzystanie wnioskowanych informacji do celów prywatnych, z przyczyn wskazanych przez WSA jest niewystarczające do zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Wa 1525/17, wskazał, że "przedsiębiorca nie może zastrzec tajemnicą przedsiębiorstwa informacji dotyczących ceny, terminu wykonania zamówienia, okresu gwarancji warunków płatności, nawet jeżeli umowa nie jest realizowania w obszarze zamówień publicznych, co wynika z ogólnej zasady jawności finansów publicznych, w tym m.in. jawności umów, których przedmiotem jest dyspozycja środkami publicznymi. Wyłączenie tych informacji z obszarów jawności podmiot zobowiązany do udzielenia informacji ma prawo uznać za niezastrzeżone, oceniając granice zastrzeżenia poczynionego przez przedsiębiorcę". Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela poglądy zaprezentowane w cytowanych orzeczeniach, zatem w ocenie Sądu – wbrew twierdzeniom Dyrektora RCK – informacja, o udostępnienie której wnosił Skarżący, nie była objęta tajemnicą przedsiębiorcy.
W świetle powyższych rozważań należy przyjąć, iż nie ma racji Dyrektor RCK, który wywodzi, że brak było podstaw prawnych do udostępnienia Skarżącemu żądanej informacji ze względu na przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych oraz ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy.
W niniejszej sprawie należało rozważyć, czy prawo do informacji publicznej związanej z działalnością podmiotu stanowiącą przedmiot zainteresowania złożonego przez Skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej podlegało ograniczeniu ze względu na przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych oraz ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy.
Sąd stwierdził, że działalność podmiotu, objęta wnioskiem Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, nie podlega ochronie na gruncie przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych ze względu na art. 29a u.o.p.d.k. – działalność ta nie jest bowiem działalnością artystyczną bądź twórczą o której mowa w art. 29a u.o.p.d.k.; nie ma również podstaw by twierdzić, iż powinna zostać objęta tajemnicą przedsiębiorcy.
W tym stanie rzeczy wywiedziona przez Skarżącego skarga zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu rozstrzygnięcia organów wydane zostały z naruszeniem art. 1, art. 2 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieuprawnioną odmowę udostępnienia informacji publicznej.
Z tych względów sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku, tj. uchylił decyzję Dyrektora RCK.
Ponownie rozpatrując sprawę, Dyrektor RCK uwzględni przedstawione powyżej stanowisko Sądu w zakresie stosowania i wykładni art. 5 ust 1 oraz ust 2 u.d.i.p., będąc związanym wykładnią niniejszego wyroku stosownie do art. 153 p.p.s.a.