II SA/PO 38/07
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę na bezczynność Wojewody, ponieważ skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, a zaświadczenie nie jest aktem podlegającym zaskarżeniu.
Skarżący J.G. złożył skargę na bezczynność Wojewody, zarzucając mu zaniechanie działań w sprawie stwierdzenia nieważności zaświadczeń wydanych przez Prezydenta Miasta dotyczących lokali mieszkalnych. Skarżący domagał się stwierdzenia, że zaświadczenia zostały wydane z naruszeniem przepisów k.p.a. i w oparciu o nierzetelną dokumentację. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, wskazując, że skarżący nie wyczerpał trybu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, a ponadto zaświadczenie nie jest aktem podlegającym zaskarżeniu w trybie skargi na bezczynność.
Sprawa dotyczyła skargi J.G. na bezczynność Wojewody w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaświadczeń wydanych przez Prezydenta Miasta dotyczących ilości budynków i samodzielności lokali. Pełnomocnik skarżącego wniosła o zbadanie zaświadczeń i przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentacji, zarzucając naruszenie przepisów k.p.a. Wojewoda wyjaśnił, że nie posiada kompetencji do przeprowadzenia takiego postępowania i zasugerował skarżącemu złożenie skargi do WSA. Skarżący złożył skargę na Prezydenta Miasta w przedmiocie wydanych zaświadczeń oraz skargę na Wojewodę za bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowił odrzucić skargę na bezczynność Wojewody. Sąd wskazał, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a w przypadku bezczynności organu, należy wnieść zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Skarżący przyznał, że nie wyczerpał tego trybu, co stanowiło podstawę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd dodał, że zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną, nie służą od niego środki zaskarżenia, ani nie stosuje się przepisów o stwierdzeniu nieważności.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna, jeśli skarżący nie wyczerpał trybu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Uzasadnienie
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymaga wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. W przypadku bezczynności organu, środkiem tym jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (10)
Główne
PPSA art. 58 § § 1 pkt 6
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
PPSA art. 52 § § 1
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
PPSA art. 52 § § 2
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
k.p.a. art. 76 § § 3
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 77
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 217
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 220
Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 37
Kodeks postępowania administracyjnego
PPSA art. 3 § § 2 pkt 4
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
PPSA art. 3 § § 2 pkt 8
Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Niewyczerpanie przez skarżącego trybu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zaświadczenie nie jest aktem podlegającym zaskarżeniu w trybie skargi na bezczynność organu.
Godne uwagi sformułowania
zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną Nie przysługują od niego środki zaskarżenia, ani nie mają zastosowania przepisy dotyczące np. stwierdzenia nieważności orzeczenia.
Skład orzekający
Jolanta Szaniecka
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej oraz charakter prawny zaświadczenia."
Ograniczenia: Dotyczy konkretnego stanu faktycznego i przepisów PPSA oraz k.p.a. obowiązujących w dacie orzekania.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z dopuszczalnością skargi i charakterem prawnym zaświadczenia, co jest istotne dla praktyków prawa administracyjnego, ale niekoniecznie dla szerszej publiczności.
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Po 38/07 - Postanowienie WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2007-03-22 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2007-01-18 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Jolanta Szaniecka /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601 Skarżony organ Wojewoda Treść wyniku Odrzucono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. na bezczynność Wojewody w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaświadczenia; postanawia odrzucić skargę /-/ J.Szaniecka Uzasadnienie W dniu [...] października 2006 r. w siedzibie Urzędu Wojewódzkiego w Wydziale Infrastruktury w P. córka skarżącego J. G. – H. W. ustnie do protokołu z czynności służbowej wniosła o zbadanie zaświadczeń wydanych przez Prezydenta Miasta dotyczących ilości budynków i samodzielności lokali posadowionych na działce nr [...] przy ul. [...]nr [...] i [...] w P . Ponadto w oparciu o art. 76 § 3 kpa wniosła o przeprowadzenie dowodu przeciwko dokumentacji inwentaryzacyjnej przedłożonej przez zarządcę powyższych budynków. Pełnomocnik skarżącego zarzuciła, iż zaświadczenia wydane zostały przez Prezydenta Miasta z naruszeniem przepisów od art. 217 kpa do 220 kpa. Intencją skarżącego natomiast jest ustalenie właściwej ilości lokali w poszczególnych budynkach znajdujących się na działce nr[...]. W odpowiedzi na powyższe żądanie Wojewoda pismem z dnia [...] listopada 2006 r. wyjaśnił, że jako organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada kompetencji do podjęcia i przeprowadzenia postępowania jakiego domagała się pełnomocnik skarżącego. Mając na uwadze podnoszone zarzuty co do procedury, jak i zgodności z prawem wydanych zaświadczeń zaproponowano skarżącemu rozważenie możliwości złożenia na powyższe zaświadczenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w oparciu o treść art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Pismem z dnia [...]grudnia 2006 r. J.G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania w dniach [...] r., [...] r., [...]r., [...] r. i [...] r. zaświadczeń o samodzielności lokali mieszkalnych nr [...], nr [...]i nr [...] w budynku mieszkalnym nr [...] i dla lokali nr [...] i nr [...]w budynku nr [...] przy ul. [...]w P . Jednocześnie wniósł skargę na Wojewodę , któremu, po sprecyzowaniu żądania pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. zarzucił bezczynność polegającą na zaniechaniu podjęcia działań, których pełnomocnik skarżącego domagała się na spotkaniu w Urzędzie Wojewódzkim w dniu [...] października 2006 r. Skarżący wyjaśnił przy tym, że jego intencją było stwierdzenie przez organ II instancji "iż zaświadczenia wydane w wyszczególnionych datach, były wydane z rażącym naruszeniem przepisów art. 217 - 220 kpa, a nadto w oparciu o nierzetelne dokumentacje - art. 76 § 3 i 77 kpa". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zakreśliła podstawową funkcję działania sądów administracyjnych polegającą na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym sądy administracyjne orzekają o legalności, czyli o przestrzeganiu prawa przez organy wykonujące administrację publiczną, między innymi w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach wskazanych w powyższej ustawie (art. 3 § 2 pkt 8). Oznacza to, że dopuszczalna jest skarga na bezczynność organów administracji związana z procesem podejmowania w sprawach indywidualnych decyzji i postanowień oraz innych aktów i czynności przewidzianych przez prawo. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest skarga na bezczynność Wojewody. Skarżący domagał się bowiem od Wojewody określonych działań i wydania orzeczenia, które ostatecznie stwierdzi, iż kwestionowane przez skarżącego zaświadczenia o samodzielności określonych lokali mieszkalnych wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, w oparciu o nierzetelną dokumentację. Skarga wniesiona przeciwko Prezydentowi Miasta , której przedmiotem są wskazane wyżej zaświadczenia zarejestrowana została pod sygn. akt II SA/Po 136/07. Pomijając w tym miejscu ocenę dopuszczalności żądania skarżącego skierowanego do Wojewody należy wyjaśnić, że skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, do których, w wypadku skargi na bezczynność organu należy zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 kpa). Skarżący przyznał, że takiego trybu postępowania nie wyczerpał, co już tylko z tych powodów oznacza, że jego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30.VIII.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Nawiązując do obszernych wywodów skarżącego na marginesie należy wyjaśnić, że zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną przyjmującą postać dokumentu urzędowego. Nie przysługują od niego środki zaskarżenia, ani nie mają zastosowania przepisy dotyczące np. stwierdzenia nieważności orzeczenia. Przeciwko zaświadczeniu można złożyć skargę powszechną w trybie skarg i wniosków, można też w warunkach przewidzianych prawem domagać się wydania nowego zaświadczenia. Wreszcie w konkretnej sprawie administracyjnej, cywilnej można przeprowadzić dowód przeciwko treści takiego dokumentu. Uznając więc skargę na bezczynność Wojewody za niedopuszczalną, na podstawie powołanych wyżej przepisów orzeczono jak w postanowieniu. /-/ J.Szaniecka MK