II SA/PO 373/23

II SA/Po 373/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-02-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
Edyta Podrazik /przewodniczący/
Paweł Daniel /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lutego 2024 r. w sprawie ze skarg Gminy K. i G. W. na decyzję Wojewody z dnia 07 kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargi
Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 07 kwietnia 2023 r., nr [...], umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z dnia 16 stycznia 2023 r., nr [...], (znak: [...]) zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej P. sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o nazwie P. wraz z infrastrukturą towarzyszącą (wewnętrzną linią zasilającą, kanalizacją dla światłowodu) na działce nr [...], jedn. ewid. [...], przy ul. [...] w miejscowości C., gm. K. .
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wskazano, że dnia 17 listopada 2022 r. P. sp. z o. o. wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o nazwie P. wraz z infrastrukturą towarzyszącą (wewnętrzną linią zasilającą, kanalizacją dla światłowodu) na działce nr [...], przy ul. [...] w miejscowości C., gm. K.. Po ustaleniu kręgu stron postępowania, organ I instancji zawiadomieniem z 14 grudnia 2022 r. poinformował strony o wszczęciu postępowania w sprawie oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma, a następnie decyzją z 16 stycznia 2023 r. zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił P. sp. z o.o. pozwolenia na budowę powyższej inwestycji.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Wójt Gminy K. (właściciel działki drogowej nr [...]), K. S. (właściciel działki nr [...]), G. i M. W. (właściciele działek nr [...] i [...]) oraz E. C. (właściciel działki nr [...]) zarzucając, iż nie wyrażają oni zgody na narażanie ich na promieniowanie elektromagnetyczne pochodzące ze stacji bazowej oraz obniżenie wartości ich nieruchomości.
Rozpoznając wniesione odwołania Wojewoda wskazał, że zaplanowana inwestycja obejmuje realizację budowy wolnostojącej wieży stalowej typu "M. " o wysokości całkowitej 49,30 m n.p.t., zagłębionego w ziemi fundamentu płytowego dla wieży o wym. 7,8 m x 7,8 m, dwóch stalowych platform pod urządzenia sterujące posadowione bezpośrednio na gruncie. Na wieży na wysokości 46,5 m n.p.t. zostaną zawieszone: 2 anteny sektorowe (A. ), skierowane na azymut 100°, pracujące w paśmie 800 MHz i 2600 MHz oraz 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz (moc EIRP anten: 50,8 W i 49 W), których maksymalne nachylenie wynosić będzie 12°; 2 anteny sektorowe (A. ), skierowane na azymut 220°, pracujące w paśmie 800 MHz i 2600 MHz oraz 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz (moc EIRP anten: 50,8 W i 49 W), których maksymalne nachylenie wynosić będzie 12°, 2 anteny sektorowe (A. ), skierowane na azymut 345°, pracujące w paśmie 800 MHz i 2600 MHz oraz 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz (moc EIRP anten: 50,8 W i 49 W), których maksymalne nachylenie wynosić będzie 12°. Na wieży na wysokości 43,30 - 44,00 m n.p.t. zostanie zawieszonych 7 anten RL o średnicy od 0,3 - 0,6 m oraz 15 modułów RRU.
Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm., dalej jako: "Prawo budowlane") wyjaśniając, że stroną postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę może być właściciel nieruchomości sąsiedniej, o ile należąca do niego nieruchomość znajduje się na terenie wyznaczonym na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego w otoczeniu przedmiotowego obiektu budowlanego, przy czym przepisy te wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania nieruchomości powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. O obszarze oddziaływania, za każdym razem będą zatem decydować indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu.
W niniejszej sprawie krąg stron postępowania został wyznaczony w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, dalej jako: "warunki techniczne"), przepisy środowiskowe, w tym rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448, dalej jako: "rozporządzenie Ministra Zdrowia") i rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2020 r., poz. 258 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie Ministra Klimatu"). W przypadku inwestycji będącej przedmiotem pozwolenia na budowę obowiązku sprawdzania, czy odpowiednie poziomy pól elektromagnetycznych zostały zachowane, rodzi uprawnienia po stronie osób, które zamieszkują w miejscach, w których takie pola mogą bądź będą mogły występować. Badanie powyższych kwestii uzasadnia również § 314 warunków technicznych, zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Zaznaczyć należy, że promieniowanie elektromagnetyczne nie ma charakteru opadu radioaktywnego, zatem na potrzeby niniejszego przedsięwzięcia istotne będzie ustalenie na jakich wysokościach dopuszczalne parametry analizowanego promieniowania będą występować.
Pomiary poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla zakresów częstotliwości od 10 MHz do 300 GHz w otoczeniu instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych oraz radiolokacyjnych, w przyjętych pionach pomiarowych, wykonuje się w punktach pomiarowych położonych na wysokościach od 0,3 m do 2,0 m nad powierzchnią terenu albo nad innymi miejscami dostępnymi dla ludności. Powyższy zapis znajduje się w pkt 11 załącznika rozporządzenia Ministra Klimatu. Ponadto tożsamą definicję miejsc dostępnych dla ludności zawiera rozporządzenie Ministra Zdrowia.
Uzupełniająco Wojnowa wskazał, że w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 ze zm.) - dalej "Prawo ochrony środowiska", przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.
W niniejszej sprawie rozkład poziomy mocy gęstości promieniowania elektromagnetycznego zawarty został w projekcie zagospodarowania terenu (zob. rys. Z.l). Analizując rozkład poziomy ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego stwierdzono, że nie wystąpi ekspozycja ludności na ponadnormatywne pole elektromagnetyczne wytwarzane przez projektowane anteny. Z części graficznej wynika, że ww. promieniowanie występować będzie na działce inwestycyjnej nr [...] oraz na działkach nr [...] i [...] w odległości ok. 13 m od nadajników zamieszczonych na szczycie wieży stacji bazowej. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że ww. inwestycja nie spowoduje ograniczeń w zabudowie działek skarżących oraz nie będzie wpływać na ich zdrowie i życie. Z części graficznej projektu architektoniczno-budowlanego (rys. nr [...]) oraz pkt 2.5 i 2.9 danych ogólnych projektu zagospodarowania terenu wynika, że fundament wieży nie będzie wystawał na powierzchnie, a zagłębiony będzie w ziemi na głębokości min. 0,6 m. Z kolei, nawierzchnia wygrodzonego na stację bazową obszaru o pow. 8 m x 8 m wykonana będzie z kruszywa na geowłókninie, a cały dzierżawiony teren zostanie poddany niwelacji i ukształtowany w sposób umożliwiający zagospodarowanie wód opadowych w terenie części działki wykorzystywanej przez inwestora, przez co należy uznać, że nie dojdzie do zmiany naturalnego spływu wód opadowych, w celu kierowania ich na teren sąsiednich nieruchomości.
Zdaniem Wojewody, skoro w obszarze, gdzie występuje ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne nie ma nieruchomości skarżących, to uznać należy, że planowana inwestycja nie wpłynie na ograniczenie możliwości zabudowy ich nieruchomości, jak również nie ograniczy skarżącym dostępu do drogi publicznej oraz szeroko pojętych mediów.
Organ odwoławczy, przechodząc do oceny przymiotu strony Wójta Gminy K., zauważył, że nieruchomości nr [...], należąca do Gminy K. jest działką drogową, stanowiącą teren komunikacji oznaczoną w miejscowym planie symbolem [...],KL- ulica lokalna. Zgodnie z § 25 miejscowego planu na terenach wydzielonych liniami rozgraniczającymi ulic zakazuje się sytuowania innych obiektów niż sieci techniczne oraz innych niż urządzenia przeznaczone na cele komunikacji. Powyższe przesądza zatem o braku możliwości potencjalnej zabudowy ww. nieruchomości obiektami kubaturowymi z pomieszczeniami na pobyt ludzi. Tym samym, w kontekście definicji obszaru oddziaływania zawartej w Prawie budowanym, uniemożliwia to zakwalifikowanie działki nr [...] do tego obszaru. Ponadto posiłkując się definicją drogi zawartą w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2022 r., poz. 1693 ze zm.) należy wyjaśnić, że droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym (art. 4 pkt 2). Droga, którą jest działka nr [...], jest drogą publiczną, ta zaś jest zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Gmina będąca zarządcą drogi publicznej nie może zatem uniemożliwiać korzystania z drogi wybranym właścicielom gruntów przy niej zlokalizowanych i w ten sposób dyskryminować niektóre z podmiotów.
W dalszej kolejności Wojewoda podniósł że uprawnienia właścicielskie wynikające z art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. -Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm.), aby mogły stanowić podstawę do uznania wnioskodawcy za stronę postępowania, muszą zostać powiązane z przepisem Prawa budowlanego, który w związku z działaniem inwestora spowodował ograniczenie prawa wnioskodawcy do zagospodarowania jego nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem - na tym bowiem zasadza się istota konstrukcji obszaru oddziaływania obiektu. Regulacje prawa cywilnego same w sobie mogą być źródłem wyłącznie roszczeń o charakterze cywilnoprawnym, w tym ewentualne przekroczenie dopuszczalnego poziomu immisji w rozumieniu Kodeksu cywilnego (takich jak: spaliny, ścieki, pyły).
Stąd, zdaniem organu odwoławczego, działka drogowa nr [...], nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Mając zatem na uwadze powyższe, Wójt Gminy K. nie posiada w przedmiotowej sprawie interesu prawnego, jak również legitymacji do skutecznego wniesienia odwołania i występowania w postępowaniu jako jego strona.
Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Gmina K. oraz G. W..
W skardze Gminy, reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika, podniesiono zarzuty naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że wskazany przez inwestora w projekcie budowlanym obszar oddziaływania jest prawidłowy i jedynie ograniczenia zabudowy przez inwestycję może być podstawą do uznania Gminy K. za stronę postępowania (sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po [...]).
G. W. podniosła zarzuty naruszenia: art. 140, art. 144 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 8, art. 28 K.p.a., art. 3 ust. 20, art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną interpretację, ich niezastosowanie i uznanie przez organ II instancji, iż skarżąca nie jest stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy interes ten w rzeczywistości występuje i ma wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby zostało to uwzględnione przez organ II instancji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, decyzja organu I instancji zostałaby uchylona w całości a skarżąca miałaby prawo uczestniczenia w postępowaniu na kolejnych etapach postępowania przez organ I instancji; art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit d, i pkt 9, art. 32, art. 35 ust. 1 pkt 1-4 oraz ust. 3, art. 20 ust. 1 pkt 1 b i ust. 2, art. 12 ustawy Prawo budowlane wskazujące na błędy w dokumentacji projektowej będącej podstawą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, niezgodności z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego; art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego przewidującego ochronę nieruchomości sąsiednich przed immisjami poprzez błędne zastosowanie, brak uwzględnienia przez organ I i II instancji; art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez podjęcia niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie; art. 147 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. polegające na przyjęciu, iż skarżąca nie ma legitymacji procesowej do złożenia odwołania od decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ze względu na fakt, iż nie była stroną przedmiotowego postępowania, mimo iż dotyczy ono jej interesu prawnego; art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia czy ewentualne przewrócenie się wieży nie spowoduje bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia, życia oraz mienia; § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d) rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1609 ze zm.), ze względu na odstąpienie przez organ I instancji od sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami tego rozporządzenia i tym samym nieudowodnienie, że obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, czy dla środowiska oraz nie będzie miał wpływu na dobra materialne; art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 czerwca 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne (t.j. Dz.U. 2016 r. poz. 950 ze zm.), poprzez brak ustalenia, czy projekt zawiera dane dotyczące strefy pośredniej oraz zagrożenia, co jest obligatoryjnie wymagane; art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w sytuacji gdy z analizy materiału dowodowego w sprawie wynika, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa; art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po [...].
Postanowieniem z dnia 26 października 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył sprawy o sygn. akt II SA/Po [...] oraz II SA/Po [...], do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1624 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zmianami). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z tym Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że przedmiotem skargi pozostaje rozstrzygnięcie Wojewody, który uznał, że skarżący – Gmina K. oraz G. W., nie mają interesu prawnego do wniesienia odwołania. Innymi słowy, organ odwoławczy uznał, że skarżący nie mogli skutecznie wnieść odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia 16 stycznia 2023 r., nr [...], (znak: [...]) zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej P. sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o nazwie P. wraz z infrastrukturą towarzyszącą (wewnętrzną linią zasilającą, kanalizacją dla światłowodu) na działce nr [...], jedn. ewid. [...], przy ul. [...] w miejscowości C., gm. K.. Konsekwentnie Sąd nie był uprawniony i nie mógł na tym etapie odnieść się do podniesionych przez G. W. zarzutów dotyczących wadliwości samej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Idąc dalej, wyjaśnić należy, że w ocenie Sądu organy prawidłowo oceniły, że skarżący nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej z dnia 16 stycznia 2023 r.
W postępowaniu dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane będącego przepisem szczególnym względem art. 28 K.p.a. Ogranicza on pojęcie strony do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane obowiązującym w dacie wydania pozwolenia na budowę teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie terenu. Szczególna regulacja przywołanego przepisu nakazuje wykładać go ściśle a nie rozszerzająco (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1242/20, Baza NSA). Oznacza to, że dopiero wprowadzenie w terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego ograniczeń związanych z przepisami odrębnymi, dotyczącymi niemożności zabudowy terenu, traktować należy jako przynależność tego terenu do obszaru oddziaływania. Tym samym dla przyznania przymiotu strony postępowania konieczne jest ustalenie przez organ, że w związku z realizacją inwestycji właściciel innej nieruchomości dozna rzeczywistego ograniczenia w zabudowie swojej nieruchomości. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej wyroku z dnia 20 kwietnia 2023 r. obszaru oddziaływania nie można utożsamiać z każdym obszarem, na którym odczuwalne będą niekorzystne skutki realizacji określonej inwestycji. Dlatego nawet ustalenie, że planowana inwestycji powodować będzie określone uciążliwości nie decyduje samo w sobie o statusie strony właścicieli na nie narażonych. W świetle art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie wystarczy samo przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Tylko bowiem przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają legitymację procesową strony określonemu podmiotowi, który zgłaszając swoje żądanie powinien ten interes wykazać. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do wykazania związku o charakterze materialnoprawnym pomiędzy obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania prawa może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania tej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sytuację prawną danego podmiotu, to nie można mówić o jego interesie prawnym.
Oceniając interes prawny skarżących Wojewoda prawidłowo określił przepisy odrębne istotne dla ustalenia obszaru oddziaływania projektowanego zamierzenia. Biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję i inne cechy charakterystyczne projektowanego obiektu oraz uwzględniając sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w jego otoczeniu, do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane należy zaliczyć przede wszystkim ustawę Prawo ochrony środowiska, rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz rozporządzenie w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. W tak zakreślonych ramach Wojewoda właściwie zauważył brak podstaw do przyznania skarżącym interesu prawnego w sprawie.
Jak wynika z przedłożonego przez inwestora projektu, a w szczególności jego części graficznej obejmującej projekt zagospodarowania terenu (k. [...] akt sadowych), przedmiotowa inwestycja będzie generować promieniowane na działce inwestycyjnej nr [...] oraz na działkach nr [...] i [...] w odległości ok. 13 m od nadajników zamieszczonych na szczycie wieży stacji bazowej. Oznacza to, że przedmiotowa inwestycja nie spowoduje ograniczeń w zabudowie działek skarżących oraz nie będzie wpływać na ich zdrowie i życie, a w szczególności nie spowoduje ograniczeń dotyczących nieruchomości skarżącej G. W..
Odnosząc się do interesu prawnego Gminy K., zauważyć należy, w ślad za Wojewodą, że nieruchomości nr [...], należąca do Gminy jest działką drogową, stanowiącą teren komunikacji oznaczoną w miejscowym planie symbolem [...].KL- ulica lokalna. Zgodnie z § 25 miejscowego planu na terenach wydzielonych liniami rozgraniczającymi ulic zakazuje się sytuowania innych obiektów niż sieci techniczne oraz innych niż urządzenia przeznaczone na cele komunikacji, co jak prawidłowo wywiódł organ odwoławczy, przesądza o braku możliwości potencjalnej zabudowy przedmiotowej nieruchomości obiektami kubaturowymi z pomieszczeniami na pobyt ludzi. Tym samym, w kontekście definicji obszaru oddziaływania zawartej w Prawie budowanym, uniemożliwia to zakwalifikowanie działki nr [...] do tego obszaru. Co więcej, droga, którą jest działka nr [...], jest drogą publiczną, ta zaś jest zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie sposób bowiem przyjąć, aby przedmiotowa inwestycja wprowadzała ograniczenia w zakresie zagospodarowania działki stanowiącej własność Gminy.
Z przedstawionych okoliczności wynika, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie obejmuje działek skarżących, co też wyklucza przyznanie im statusu strony postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę spornej stacji bazowej telefonii komórkowej. Skoro więc skarżący nie mogli być stroną postępowania w prawie udzielenia pozwolenia na budowę, to tym bardziej wniesione przez nich odwołanie nie mogło zostać rozpoznane, a Wojewoda prawidłowo w ich zakresie umorzył postępowanie odwoławcze.
W ocenie Sądu kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, by decyzja ta naruszała prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego. Analiza akt wykazuje, że ustalenia organu znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a przeprowadzona przez nie ocena jest prawidłowa i logiczna, w sprawie zaś nie występuje, przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego. W tym kontekście należy zauważyć, że w sprawie zasadnicze znaczenie dla oceny charakteru inwestycji, jej kształtu i rozmiarów ma przedłożony projekt budowlany, który również podlegał ocenie organów jednakże ta ocena w przypadku tego środka dowodowego jest ograniczona. Wynika to z tego, że za rozwiązania zastosowane w projekcie odpowiada uprawniony projektant, który składając stosowne oświadczenia zaświadcza o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma uprawnień do modyfikowania lub podważania zastosowanych przez projektanta rozwiązań, o ile są one zgodne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Tym samym Wojewoda miał prawo oprzeć się na dokumentacji projektowej uwzględniając zakres oddziaływania planowanej inwestycji.
Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.