II SA/Po 36/25

II SA/Po 36/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Edyta Podrazik
Paweł Daniel /sprawozdawca/
Wiesława Batorowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
[...] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2025 r. sprawy ze skargi X. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 grudnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno – budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 02 grudnia 2024 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty P. nr [...] z dnia 09 października 2024 r. (znak: [...]) odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla "X" S.A. z siedzibą w P. , obejmującego budynek posterunku specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej w K. , na dz. o nr. ewid. [...], obr. [...] K., jedn. ewid. [...] M. - obszar wiejski.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wskazano, że w dniu 24 czerwca 2024 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął wniosek "X" S.A. z siedzibą w P. (dalej jako: "inwestor" albo "skarżący") o pozwolenie na budowę budynku posterunku specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej w K., tj. na dz. o nr. ewid. [...], obr. [...] K., jedn. ewid. [...] M. - obszar wiejski. W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją Starosty P. nr [...] z dni 09 października 2024 r. odmówiono zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Organ I instancji wyjaśnił, że obowiązujący na terenie inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 26 września 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów części wsi K. i B. (tekst jedn. Dz. Urz. Woj. W. . z 2013 r. poz. 6617), dopuszcza, zgodnie z § 22 ust. 6, na terenie oznaczonym symbolem l/ZL lokalizację: 1) urządzeń infrastruktury technicznej; 2) dojazdów służących wyłącznie celom gospodarczym, eksploatacyjnym i porządkowym, natomiast zgodnie z zapisami ogólnymi w zakresie modernizacji rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej, które wyartykułowane zostały w §14 ust. 2, roboty budowlane w zakresie urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów budowlanych związanych z infrastrukturą techniczną oraz lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów budowlanych związanych z infrastrukturą techniczną.
Zdaniem organu I instancji planowane zamierzenie budowlane dotyczyło budowy kontenerowego, parterowego, wolno stojącego, niepodpiwniczonego, opartego na planie prostokąta, z dachem płaskim, budynku służącego za posterunek specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej, co stoi w sprzeczności z zapisami szczegółowymi, obowiązującymi na działce inwestycyjnej, tj. stającymi w opozycji do § 22 planu miejscowego. Wobec niezgodności zamierzenia budowlanego z zapisami planu miejscowego, Starosta [...] doszedł do konstatacji, że wydanie decyzji zgodnej z żądaniem inwestora jest niemożliwe.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor podnosząc zarzuty naruszenia uchwały nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 26 września 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów części wsi K. i B. art. 127 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1087); art. 5 ust. 1, ust. 2 pkt 3 lit. a, ust. 6 oraz art. 7 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1995); art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 935, dalej jako: "K.p.a."), poprzez pominięcie w sprawie istotnych okoliczności, których wyjaśnienia organ winien dokonań z urzędu.
Zdaniem inwestora ujęcie wody jest urządzeniem infrastruktury technicznej, a inwestor jest zmuszony do wybudowania posterunku specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej, co wynika z ustawy o ochronie osób i mienia. Ujęcie wody zostało zaliczone do obiektów ważnych dla bezpieczeństwa publicznego podlegających obowiązkowej ochronie przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne. W związku z czym niesłusznie Starosta P. przedłożył uregulowania prawa miejscowego nad uregulowania ustawowe.
Rozpoznając wniesione odwołanie Wojewoda wskazał, że przedmiotem zamierzenia budowlanego jest budowa kontenerowego, parterowego, wolno stojącego, niepodpiwniczonego, opartego ma planie prostokąta (o wymiarach 2,60 m x 4,80 m i wysokości 2,92 m) budynku posterunku specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej, krytego dachem płaskim o kącie nachylenia połaci wynoszącym 4,2%. Projektowane zagospodarowania terenu obejmuje posadowienie obiektu kontenerowego na terenie utwardzonym, połączonym do istniejącego budynku przepompowni infrastrukturą elektroenergetyczną i teleinformatyczną. Wody opadowe odprowadzane będą powierzchniowo do gruntu. Wjazd na teren przewidziano z drogi publicznej poprzez istniejący zjazd z drogi gminnej w m. K., tj. z dz. o nr. ewid. [...]. Działka inwestycyjna objęta jest zakazem wjazdu i dostępu dla osób niepowołanych i nieuprawnionych (opis k. [...] projektu zagospodarowania terenu). Zgodnie z zamieszczonym w projekcie budowlanym bilansie, powierzchnia terenu opracowania wynosić będzie 150 m2, z czego powierzchnia zabudowy przedmiotowego budynku wynosić będzie 12,50 m2, co oznacza, iż stanowić będzie 8,33% powierzchni terenu opracowania. Z kolei powierzchnia utwardzona stanowić będzie 137,5 m2, tj. 91,77% terenu opracowania. Posterunek ma być lokalizowany w strefie ochrony bezpośredniej ujęcia wody w rejonie M.-K..
Następnie organ przytoczył treść przepisów ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm., dalej jako: "Prawo budowlane"), wyjaśniając, że planowana inwestycja, jak zasadnie wskazał Starosta, jest niezgodne z planem miejscowym, który nie przewiduje na działce inwestycyjnej zabudowy. Na terenie inwestycyjnym obowiązuje uchwała nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 26 września 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów części wsi K. i B., gdzie przeznaczono nieruchomość inwestycyjną pod teren infrastruktury i lasów. Zgodnie z załącznikiem graficznym do planu miejscowego ww. teren został oznaczony symbolem "l/ZL". Szczegółowe ustalenia na tym terenie określono w § 22 planu miejscowego. W rozdziale I planu miejscowego przedstawiono ustalenia ogólne. I tak zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 1 w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalono lokalizację budynków i wiat o określonych w planie parametrach, zgodnie z nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, natomiast zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 1 lit. b na terenie objętym planem miejscowym, dopuszcza się lokalizację urządzeń budowlanych, związanych z obiektami budowlanymi, sytuowanymi na terenie. Zgodnie z § 13 pkt 2 planu miejscowego lokalny uchwałodawca ustalił szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, poprzez uwzględnienie, zgodnie z przepisami odrębnymi, ograniczeń wynikających z lokalizacji części obszaru objętego planem w granicach strefy ochronnej ujęcia wody w rejonie M.-K. dla zaopatrzenia P. Systemu Wodociągowego, obejmującej tereny ochrony bezpośredniej i pośredniej. Z kolei stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1-2 planu miejscowego w zakresie modernizacji rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej plan miejscowy dopuszcza: roboty budowlane w zakresie urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów budowlanych związanych z infrastrukturą techniczną; lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów budowlanych związanych z infrastrukturą techniczną.
Zdaniem Wojewody z powołanych wyżej norm wynika, że lokalizacja budynku możliwa jest o określonych w planie parametrach przy zachowaniu nieprzekraczalnych linii zabudowy (patrz § 7 ust. 1 pkt 1), zaś w stosunku do urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów budowlanych związanych z infrastrukturą techniczną lokalizacja jest dopuszczona planem miejscowym, co wyraźnie artykułuje § 14 ust. 2 pkt 2, czy też § 7 ust. 2 pkt 1 lit. b. Bezsporne w niniejszej sprawie jest okoliczność, iż projektowany posterunek specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej jest budynkiem o jakim mowa w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W tych też okolicznościach sprawy bez znaczenia ma fakt, że budynek ten będzie obiektem związanym z Ujęciem Wody M. - K., ponieważ to, czy taki budynek może powstać określić może jedynie część szczegółowa planu miejscowego. Zgodnie z częścią graficzną planu miejscowego przedmiotowa inwestycja realizowana będzie na ternie "l-ZL". Zgodnie z § 22 ust. I planu miejscowego na tym terenie, ze względu na lokalizację w granicach obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, ustalono zagospodarowanie wyłącznie po spełnieniu warunków określonych w przepisach odrębnych. Stosownie do § 22 ust. 2 planu miejscowego w miejscu wskazanym w projekcie budowlanym dopuszcza się zagospodarowanie z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z lokalizacji w granicach strefy ochronnej ujęcia wody w rejonie M.-K. dla zaopatrzenia P. Systemu Wodociągowego, w zakresie terenu ochrony bezpośredniej, przy czym w ust. 6 powyższego zapisu planu miejscowego, dopuszczono lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i dojazdów służących wyłącznie celom gospodarczym, eksploatacyjnym i porządkowym. Zatem skoro na rysunku planu miejscowego, w miejscu planowanego przedsięwzięcia, nie wyznaczono stosownych linii zabudowy, jak również nie określono parametrów obiektów budowlanych, to budowa przedmiotowego budynku posterunku specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej w strefie szczególnie chronionej ujęcia wody, jest niedopuszczalna, co wzmacniają zarówno zapisy ogólne, jak i szczegółowe planu miejscowego. Z tych względów Wojewoda w całości podzielił stanowisko Starosty [...].
Odnosząc się do poodnoszonej w odwołaniu kwestii konieczności budowy przedmiotowego zamierzenia budowlanego z uwagi na wymogi ustawy o ochronie ludzi i mienia, Wojewoda wskazał, że zakres jej regulacji nie odnosi się do sytuowania budynków, a tym bardziej zasad działania administracji architektoniczno-budowlanej. Powołane w odwołaniu przez skarżącego art. 5 ust. 1, ust.2 pkt 3 lit. a, ust. 6, art. 7 ustawy o ochronie ludzi i mienia nie nakazuje inwestorowi budowy posterunku specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej.
Wojewoda podkreślił, że nie kwestionuje konieczności ochrony przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne ujęcia wody dla mającego istotne znaczenie dla funkcjonowania aglomeracji p., niemniej należy mieć na względzie naczelną zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 K.p.a., która nakazuje organom administracji publicznej działać na podstawie przepisów prawa. Aktem regulującym sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz zasad działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach, jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z tych też względów orzekający w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej musi postępować zgodnie z przepisami art. 35 Prawa budowlanego, które w ust. 1 pkt 1 lit. a zobowiązują do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Zatem prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej nie jest prawem nieograniczonym. Stąd też właściciel nieruchomości nie ma pełnej swobody w kształtowaniu jej ładu przestrzennego, nie może też żądać od właściwego organu administracji publicznej, ażeby ten nie uwzględniał przepisów planu miejscowego, a tym samym aby wynik sprawy za każdym razem odpowiadał oczekiwaniom strony skarżącej.
Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "X" S.A. podnosząc zarzuty naruszenia: art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130); § 13 pkt 2, § 14 ust. 2, § 22 przepisów uchwały nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 26 września 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów części wsi K. i B. art. 5 ust. 1, ust. 2 pkt 3 lit. a, ust. 6 oraz art. 7 ustawy o ochronie osób i mienia; art. 127 ustawy Prawo wodne; art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez pominięcie w sprawie istotnych okoliczności, których wyjaśnienia organ winien dokonać z urzędu oraz poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy.
Skarżąca wskazała, że jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości oznaczonej jako: dz. [...], ark. [...], obr. [...] (K. ) w miejscowości K., gmina M., nr [...] na której znajduje się jeden z kluczowych obiektów X. S.A., gwarantujący zaopatrzenie w wodę mieszkańców aglomeracji p. - Ujęcie Wody M.-K. (dalej zwane "UW"). Z racji rangi obiektu UW przedmiotowa działka została zaliczona do strefy ochrony bezpośredniej ustanowionej Rozporządzeniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia 09 sierpnia 2012 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody w rejonie M.-K. dla zaopatrzenia P. Systemu Wodociągowego (Dz. Urz. Woj. W. . z 2012 r. poz. 3556, dalej jako: "rozporządzenie"). Skarżąca, odwołując się do orzeczeń sądów administracyjnych wskazała, że nie zgadza się ze stanowiskiem, jakoby w sytuacji, gdy na rysunku planu miejscowego, w miejscu planowanego przedsięwzięcia, nie wyznaczono stosownych linii zabudowy, jak również nie określono parametrów obiektów budowlanych, to budowa przedmiotowego budynku posterunku specjalistycznej, uzbrojonej formacji ochronnej w strefie szczególnie chronionej ujęcia wody jest niedopuszczalna. W przypadku, gdy w rysunku planu miejscowego nie zostały wyznaczone linie zabudowy ani określone parametry obiektów budowlanych, uzyskanie pozwolenia na budowę jest możliwe, jednak może wymagać spełnienia dodatkowych formalności i procedur. Dlatego też w przedmiotowej sprawie projektant zaproponował odpowiednie usytuowanie obiektu, zgodne z ogólnymi zasadami ładu przestrzennego, takimi jak: minimalne odległości od granic działki, dostępność komunikacyjna, zagospodarowanie przestrzeni. Także brak określenia parametrów obiektów budowlanych w planie miejscowym nie powinien stanowić przeszkody, gdyż projektant opracowuje wówczas projekt, który będzie zgodny z ogólnymi przepisami prawa budowlanego oraz z zasadami ochrony środowiska, estetyki czy funkcjonalności terenu. W takim przypadku w procesie uzyskiwania pozwolenia na budowę ważne jest spełnienie wymagań określonych w innych aktach prawnych, takich jak prawo budowlane i jego rozporządzenia wykonawcze.
W konsekwencji brak szczegółowych uregulowań w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie uniemożliwia uzyskanie wnioskowanego pozwolenia na budowę. Organ wydając skarżoną decyzję dopuścił się więc naruszenia art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy. W szczególności z § 22 ust. 2 uchwały wynika, że na części terenu I/ZL dopuszcza się zagospodarowanie z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z lokalizacji w granicach strefy ochronnej ujęcia wody w rejonie M. - K. dla zaopatrzenia P. Systemu Wodociągowego, w zakresie ochrony bezpośredniej. Rozporządzenie nie reguluje kwestii zagospodarowania strefy ochrony bezpośredniej, a stosowne uregulowania znajdują się w ustawie Prawo wodne. Zgodnie z art. 121 ust. 1 Prawa wodnego strefę ochronną stanowi obszar ustanowiony na podstawie art. 135 ust. 1 Prawa Wodnego, na którym obowiązują nakazy, zakazy i ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów oraz korzystania z wód. Natomiast art. 127 Prawa wodnego stanowi, że na terenie ochrony bezpośredniej zakazuje się użytkowania gruntów do celów niezwiązanych z eksploatacją ujęcia wody. Oznacza to, że zgodnie z Prawem wodnym grunty na terenie ochrony bezpośredniej ujęcia wody mogą być użytkowane na cele związane z eksploatacją ujęcia wody, a celem takim niewątpliwie jest ochrona ujęcia wodnego.
Rozporządzenie, do którego odwołuje się uchwała dotyczy ujęcia wodnego, którego strefa ochronna została ustanowiona na wniosek skarżącej. Skarżący jako profesjonalista w zakresie prowadzenia ujęć wody posiada wiedzę i rozeznanie, co do tego jakie przedsięwzięcia mogą zagrażać albo negatywnie wpływać na ujęcie wody. Tymczasem, rozporządzenie dopuszcza możliwość realizacji przedsięwzięć związanych z funkcjonowaniem lub wykonywaniem robót budowlanych dotyczących ujęcia wody i stacji uzdatniania wody pracującej na potrzeby tego ujęcia - § 3 rozporządzenia. Budowa posterunku nie wpłynie negatywnie na ujęcie wody - przeciwnie, jest ona niezbędna do zapewnienia jego bezpiecznej, nieprzerwanej pracy.
Następnie skarżąca zwróciła uwagę na § 13 pkt 2 uchwały, z którego wynika, że w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, ustala się uwzględnienie, zgodnie z przepisami odrębnymi, ograniczeń wynikających z lokalizacji części obszaru objętego planem w granicach strefy ochronnej ujęcia wody w rejonie M. - K. dla zaopatrzenia P. Systemu Wodociągowego, obejmującej tereny ochrony bezpośredniej i pośredniej. Natomiast z ustaleń ogólnych – § 14 ust. 2 uchwały – mających zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie wynika, że na terenie I/ZL w zakresie modernizacji rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej dopuszcza się roboty budowlane w zakresie urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów budowlanych związanych z infrastrukturą techniczna; lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów budowlanych związanych z infrastrukturą techniczną. Przedmiotowy posterunek jest obiektem budowlanym związanym z infrastrukturą techniczną jaką jest UW już istniejące na terenie I/ZL, a zatem spełniony zostaje wymóg, postawiony dla potencjalnych inwestorów w planie miejscowym. a skarżąca ubiega się o pozwolenie na budowę obiektu budowlanego związanego z ujęciem wody. Fakt, iż ujęcie wody należy traktować jako urządzenie infrastruktury technicznej potwierdzają uregulowania art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 07 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz.757) i art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz.344).
W dalszej części skarżąca wyjaśniła, że jest zmuszona do wybudowania posterunku poprzez uregulowania wynikające z Ustawy o ochronie, w konsekwencji tego, że ujęcie wody zostało zaliczone do obiektów ważnych dla bezpieczeństwa publicznego podlegających obowiązkowej ochronie przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne. Ochrona takich obiektów to cały zespół przedsięwzięć uniemożliwiających przeniknięcie na teren obiektu osób niepowołanych i dokonanie akcji destrukcyjnej lub zespół przedsięwzięć organizacyjno- taktycznych, technicznych i fizycznych zapobiegających przestępstwom i wykroczeniom przeciwko mieniu, a także przeciwdziałających powstawaniu szkód wynikających z tych zdarzeń oraz niedopuszczających do wstępu osób nieuprawnionych na teren chronionego obiektu. Plan ochrony dla ujęcia wody przewiduje posterunek, co oznacza, że skarżąca znajduje się w sytuacji przymusu, a nie wyboru, jeśli chodzi o konieczność i miejsce jego lokalizacji.
Ujęcia wody jako element systemu zaopatrzenia w wodę zostały, w ustawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 122) zaliczone do infrastruktury krytycznej - art.3 pkt 2 lit. f, która wymaga właściwej ochrony, a rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2022 r. w sprawie obiektów szczególnie ważnych dla bezpieczeństwa lub obronności państwa oraz ich szczególnej ochrony (Dz. U. poz.880) - wydane na podstawie art. 617 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyny (Dz. U. poz.655) określa rodzaje obiektów szczególnie ważnych dla obronności lub bezpieczeństwa państwa i ich kategorie. Na podstawie powyższych uregulowań ujęcie wody jest zaliczone do obiektów szczególnej ochrony kategorii II.
Analiza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonana pozwala uzyskać pełny obraz koncepcji zagospodarowania określonej jednostki elementarnej objętej planem jaką jest dz. [...], ark. [...], obr. [...] (K. ) - I/ZL, i zdaniem skarżącej, planowana przez nią inwestycja pozostaje zgodna z tą koncepcją. W żadnym punkcie planu miejscowego nie wskazano również, aby na terenie I/ZL obowiązywał zakaz zabudowy - przeciwnie, zagospodarowanie na tym terenie jest możliwe, o ile planowana inwestycja pozostaje zgodna z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych, i zdaniem skarżącej wymogi te zostały spełnione w rozpatrywanym przypadku.
Konkludując skarżąca wskazała, że całkowicie niespójne z uregulowaniami Prawa wodnego, uchwały i rozporządzenia należy uznać stanowisko Organu, iż brak jest możliwości budowy posterunku tylko dlatego, że plan miejscowy nie zawiera takich szczegółowych wytycznych jak powierzchnia zabudowy, wysokość zabudowy, rodzaj dachu czy linia zabudowy.
Odpowiadając na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 13 marca 2025 r. strony podtrzymały swoje stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: “P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody, który utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia 09 października 2024 r. odmawiającą zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla "X" S.A. z siedzibą w P. , obejmującego budynek posterunku specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej w K., na dz. o nr. ewid. [...], obr. [...] K., jedn. ewid. [...] M. - obszar wiejski.
Jak wskazuje analiza akt sprawy istota zawisłej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy planowana inwestycja jest dopuszczalna w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego.
Niewątpliwie, na terenie inwestycyjnym obowiązuje uchwała nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 26 września 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów części wsi K. i B., gdzie przeznaczono nieruchomość inwestycyjną pod teren infrastruktury i lasów. Zgodnie z załącznikiem graficznym do planu miejscowego przedmiotowy teren został oznaczony symbolem "l/ZL", przy czym stosownie do treści § 7 ust. 1 pkt 1 w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustalono lokalizację budynków i wiat o określonych w planie parametrach, zgodnie z nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, natomiast zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 1 lit. b na terenie objętym planem miejscowym, dopuszczono lokalizację urządzeń budowlanych, związanych z obiektami budowlanymi, sytuowanymi na terenie. W § 13 pkt 2 planu miejscowego ustalono szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, poprzez uwzględnienie, zgodnie z przepisami odrębnymi, ograniczeń wynikających z lokalizacji części obszaru objętego planem w granicach strefy ochronnej ujęcia wody w rejonie M.-K. dla zaopatrzenia P. Systemu Wodociągowego, obejmującej tereny ochrony bezpośredniej i pośredniej. Z kolei stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1-2 planu miejscowego w zakresie modernizacji rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej plan miejscowy dopuścił roboty budowlane w zakresie urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów budowlanych związanych z infrastrukturą techniczną; lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów budowlanych związanych z infrastrukturą techniczną.
W tych uwarunkowaniach określonych planem miejscowym Wojewoda uznał, że skoro projektowany posterunek specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej jest budynkiem o jakim mowa w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, dopuszczenie jego realizacji jest możliwe jedynie, gdy przewiduje to część szczegółowa planu miejscowego. Tymczasem § 22 ust. 2 planu miejscowego w miejscu wskazanym w projekcie budowlanym dopuszcza zagospodarowanie z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z lokalizacji w granicach strefy ochronnej ujęcia wody w rejonie M.-K. dla zaopatrzenia P. Systemu Wodociągowego, w zakresie terenu ochrony bezpośredniej, przy czym w ust. 6 powyższego zapisu planu miejscowego, dopuszczono lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i dojazdów służących wyłącznie celom gospodarczym, eksploatacyjnym i porządkowym. Zatem skoro na rysunku planu miejscowego, w miejscu planowanego przedsięwzięcia, nie wyznaczono stosownych linii zabudowy, jak również nie określono parametrów obiektów budowlanych, to budowa przedmiotowego budynku posterunku specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej w strefie szczególnie chronionej ujęcia wody, jest niedopuszczalna, co wzmacniają zarówno zapisy ogólne, jak i szczegółowe planu miejscowego. Z tych względów Wojewoda w całości podzielił stanowisko Starosty P. .
W ocenie Sądu stanowisko powyższe – z uwagi na okoliczności faktyczne sprawy – uznać należało za wadliwe.
Przede wszystkim zauważyć należy, że plan miejscowy – co do zasady, jak trafnie wywiedziono w skardze – nie wprowadza na terenie, na którym ma być zrealizowana inwestycja zakazu zabudowy. Zgodnie z przywołanym powyżej § 22 ust. 2 planu miejscowego w miejscu wskazanym w projekcie budowlanym dopuszcza się zagospodarowanie z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z lokalizacji w granicach strefy ochronnej ujęcia wody w rejonie M.-K. dla zaopatrzenia P. Systemu Wodociągowego, w zakresie terenu ochrony bezpośredniej, przy czym w ust. 6 powyższego zapisu planu miejscowego, dopuszczono lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i dojazdów służących wyłącznie celom gospodarczym, eksploatacyjnym i porządkowym. W powyższym świetle rozważenia wymagało, jaki charakter posiada planowana inwestycja.
W powyższym zakresie Sąd zwraca uwagę na argumentację zawartą w skardze, gdzie wyjaśniono, że przedmiotowy posterunek jest obiektem budowlanym związanym z infrastrukturą techniczną jaką jest ujęcie wody już istniejące na terenie I/ZL. Niewątpliwie samo ujęcie wody należy traktować jako urządzenie infrastruktury technicznej. Równocześnie, planowana inwestycja jest funkcjonalnie z nim związana – co wynika z nałożonych na skarżącą obowiązków, które obligują ją do realizacji posterunku. Przedmiotowe ujęcie wody zostało bowiem zaliczone do obiektów ważnych dla bezpieczeństwa publicznego podlegających obowiązkowej ochronie przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne. Innymi słowy, w ocenie Sądu, uznać należy dopuszczenie przez plan miejscowy planowanej zabudowy jako zabudowy związanej z infrastrukturą technicznej, bez której nie może funkcjonować samodzielnie ujęcie wody. Pośrednio wskazuje na to również przedłożony projekt budowlany, który przewiduje posadowienie obiektu kontenerowego na terenie utwardzonym, połączonym do istniejącego budynku przepompowni infrastrukturą elektroenergetyczną i teleinformatyczną. Oznacza to, że istnieje bezpośredni związek nie tylko funkcjonalny ale również techniczny pomiędzy istniejącą już infrastrukturą techniczną oraz planowanym przedsięwzięciem. Co znamienne, dostrzega to również Wojewoda, podkreślając, że przedstawione przez skarżącego argumenty wskazują na konieczność ochrony ujęcia wody przez specjalistyczne uzbrojone formacje, jako obiektu mającego istotne znaczenie dla funkcjonowania aglomeracji p. .
W tych – szczególnych uwarunkowaniach prawnych i faktycznych – w ocenie Sądu powinien znaleźć zastosowanie § 14 ust. 2 pkt 1-2 oraz § 22 ust. 6, które na terenie oznaczonym symbolem l/ZL dopuszczają lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej oraz prowadzenie robót budowlanych w zakresie urządzeń infrastruktury technicznej i obiektów budowlanych związanych z infrastrukturą techniczną. Realizacja przedmiotowej inwestycji mieści się w ocenie Sądu, w zakresie przedmiotowym inwestycji dopuszczonych przez plan miejscowy, jako roboty budowlane w zakresie urządzeń infrastruktury technicznej. Oznacza to, że możliwa jest realizacja spornego obiektu niezależnie od braku w akcie planistycznym poszczególnych parametrów urbanistycznych.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga raz jeszcze, że mamy do czynienie ze szczególną sytuacją, dotyczącej inwestycji pozostającej w związku technicznym i funkcjonalny z ujęciem wody, a więc de facto z infrastrukturą krytyczną państwa. Co za tym idzie, dopuszczenie realizacji inwestycji ma charakter wyjątkowy, gdyż co do zasady, wykonanie robót budowlanych wymaga ustalenia parametrów zabudowy w planie miejscowym lub w decyzji o warunkach zabudowy.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.
Ponownie rozpoznając skargę Wojewoda będzie związany wykładnią dokonaną w niniejszym wyroku.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w pkt 5 sentencji na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.), zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 597 zł, na która składa się wpis od skargi - 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł.