II SA/Po 3581/01
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za bezzasadne, uznając niedopuszczalność takiej skargi.
Skarga została wniesiona przez Ł. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które uznało zażalenie strony na niezałatwienie wniosku przez organ pierwszej instancji za bezzasadne. Sąd administracyjny uznał jednak, że postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie jest zaskarżalne do sądu administracyjnego, ponieważ nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. W związku z tym, skarga została odrzucona jako niedopuszczalna.
Sprawa dotyczyła skargi Ł. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO), które uznało zażalenie skarżącej na niezałatwienie jej wniosku o pomoc przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w terminie za bezzasadne. SKO argumentowało, że postępowanie zostało zakończone decyzją Kierownika MGOPS. Ł. P. zaskarżyła postanowienie SKO, zarzucając jego niekorzystność i niezgodność z prawem, a także brak poinformowania o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, rozpoznając sprawę, stwierdził, że postanowienie wydane w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter incydentalny i nie rozstrzyga merytorycznie sprawy. Zgodnie z przepisami ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (obowiązującymi w dacie wniesienia skargi) oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga do sądu administracyjnego przysługuje na postanowienia kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie SKO w przedmiocie zażalenia na bezczynność organu nie spełniało tych kryteriów. W konsekwencji, sąd uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 PPSA orzekł o jej odrzuceniu.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, postanowienie wydane w trybie art. 37 § 1 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ponieważ nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
Uzasadnienie
Przepisy k.p.a. oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia organu wyższego stopnia wydanego w trybie zażalenia na bezczynność organu, gdyż takie postanowienie ma charakter incydentalny i nie rozstrzyga merytorycznie sprawy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (5)
Główne
k.p.a. art. 37 § § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie nie jest zażaleniem w rozumieniu przepisów art. 141-144 k.p.a. i stanowi swoisty środek odwoławczy. Postanowienie wydane w tym trybie ma charakter incydentalny i nie rozstrzyga merytorycznie sprawy.
PPSA art. 58 § § 1 pkt 6
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Pomocnicze
u.NSA art. 16 § ust. 1 pkt 2
Ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym
Sąd orzekał w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służyło zażalenie, albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie z art. 37 § 1 k.p.a. nie spełniało tych wymogów.
PPSA art. 3 § § 2 pkt 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Zawiera identyczne unormowanie jak art. 16 ust. 1 pkt 2 u.NSA dotyczące zaskarżalności postanowień.
Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 97 § § 1
Sprawy wniesione do NSA przed 1 stycznia 2004 r. podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie PPSA.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Postanowienie wydane w trybie art. 37 § 1 k.p.a. nie jest zaskarżalne do sądu administracyjnego, ponieważ nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty.
Odrzucone argumenty
Postanowienie SKO jest niekorzystne i niezrozumiałe dla skarżącej. SKO nie poinformowało skarżącej o możliwości wniesienia skargi do NSA.
Godne uwagi sformułowania
Stanowisko organu wyższego stopnia wydane w formie postanowienia w trybie art.37 kpa, ma charakter incydentalny i nie rozstrzyga merytorycznie sprawy z zakresu administracji publicznej. W przepisach kodeksu postępowania administracyjnego brak jest szczegółowych unormowań o możliwości zaskarżenia takiego postanowienia co oznacza, że stronie nie przysługuje prawo podważenia tego stanowiska ( postanowienia ) w trybie procesowym. Natomiast nie jest dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego na postanowienie wydane przez organ administracyjny wyższego stopnia w trybie art.37 kpa.
Skład orzekający
Ewa Makosz-Frymus
przewodniczący sprawozdawca
Maciej Dybowski
sędzia
Lilianna Drewniak-Żaba
asystent sędziego
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu wyższego stopnia wydane w trybie zażalenia na bezczynność organu (art. 37 § 1 k.p.a.)."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego rodzaju postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym. Interpretacja przepisów PPSA i k.p.a. w kontekście zaskarżalności postanowień.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy kwestii proceduralnej związanej z zaskarżalnością postanowień, co jest istotne dla praktyków prawa administracyjnego, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
“Kiedy skarga na bezczynność organu nie prowadzi do sądu: kluczowa interpretacja WSA.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Po 3581/01 - Postanowienie WSA w Poznaniu Data orzeczenia 2004-02-26 orzeczenie nieprawomocne Data wpływu 2001-10-04 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Sędziowie Ewa Makosz-Frymus /przewodniczący sprawozdawca/ Lilianna Drewniak-Żaba Maciej Dybowski Symbol z opisem 632 Pomoc społeczna Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący del. Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus ( spr ) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Dybowski As.sąd. Lilianna Drewniak-Żaba Protokolant referent Tatiana Gajdzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2004 r. sprawy ze skargi Ł. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za bezzasadne ; p o s t a n a w i a odrzucić skargę /-/ L.Drewniak-Żaba /-/ E.Makosz-Frymus /-/ M.Dybowski Uzasadnienie Ł. P. w dniu 29 czerwca 2001 r. złożyła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wniosek o udzielnie jej pomocy na bieżące potrzeby rodziny. Po rozpatrzeniu tego wniosku Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia [...] nr [...] umorzył postępowanie. W tym samym dniu , tj. 17 lipca 2001 r. Ł. P. złożyła w Samorządowym Kolegium Odwoławczym zażalenie, na podstawie art.37 kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] nr [...], na podstawie art.37 § 1 kpa, uznało złożone w sprawie zażalenie za bezzasadne stwierdzając, że w wyniku rozpatrzenia wniosku Kierownik MGOPS wydal decyzję z dnia [...]. Ł. P. zaskarżyła postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzając, że orzeczenie to jest dla niej wielce niekorzystne i niezrozumiałe. Skarżąca zarzuciła też, że SKO nie poinformowało jej, że na postanowienie służy skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako niezgodnego z prawem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art.37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. ( Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz.1071 ze zm. ) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art.35 lub 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie to nie jest zażaleniem, o którym mowa w przepisach art.141 – 144 kpa, nie można więc do niego odpowiednio stosować przepisów dotyczących odwołań, ale stanowi swoisty środek odwoławczy w przypadku niezałatwienia przez organ sprawy w ustawowym terminie. Stanowisko organu wyższego stopnia wydane w formie postanowienia w trybie art.37 kpa, ma charakter incydentalny i nie rozstrzyga merytorycznie sprawy z zakresu administracji publicznej. W przepisach kodeksu postępowania administracyjnego brak jest szczegółowych unormowań o możliwości zaskarżenia takiego postano-wienia co oznacza, że stronie nie przysługuje prawo podważenia tego stanowiska ( postanowienia ) w trybie procesowym. Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art.37 § 1 kpa. Natomiast nie jest dopuszczalna skarga do sądu administracyjnego na postanowienie wydane przez organ administracyjny wyższego stopnia w trybie art.37 kpa. Zgodnie z art.16 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zm. ) obowiązującym w dacie złożenia przez Ł. P. skargi na postanowienie SKO z dnia [...] Sąd orzekał w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służyło zażalenie, albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Żadnego z tych wymogów nie spełnia postanowienie wydane w trybie art.37 kpa gdyż nie przysługuje na nie zażalenie, nie kończy ono postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Cytowana ustawa o NSA utraciła moc z dniem 31 grudnia 2003 r., ale z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ) . Art. 3 § 2 pkt 2 tej ustawy zawiera identyczne unormowanie jak wskazany wyżej art.16 ust.1 pkt 2 ustawy o NSA. Zgodnie z art.97 § 1 Przepisów wprowadzających ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz. U. nr 153, poz.1271 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym, zgodnie z wyżej wskazanym przepisem art.3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu administracyjnym przed sądami administracyjnymi wniesiona przez Ł. P. skarga jest niedopuszczalna i jako taka, na podstawie art.58 § 1 pkt 6 tej ustawy podlega odrzuceniu. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji. /-/ L.Drewniak-Żaba /-/ E.Makosz-Frymus /-/ M.Dybowski JFS
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI