II SA/Po 340/25

II SA/Po 340/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-10-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Robert Talaga /sprawozdawca/
Tomasz Świstak /przewodniczący/
Wiesława Batorowicz
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Nadzór budowlany
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1073
art. 2 pkt 9a
Ustawa z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 7 ust. 2 pkt 12; art. 48 - 49b
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Robert Talaga (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Anna Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2025 r. sprawy ze skargi L. G. i E. G. na decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji o nakazie rozbiórki oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18.03.2025 roku, nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania L. G. i Pana E. G. z dnia 18.04.2023 r. uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] (dalej: PINB) z dnia 31.03.2023 r. ([...]) o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia własnej decyzji z dnia 08.10.2010 r. ([...]) nakazującej L. i E. G. wykonanie rozbiórki altany na działce nr [...], zlokalizowanej w S. , na terenie Polskiego Związku Działkowców Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" i stwierdził wygaśnięcie decyzji PINB z dnia 08.10.2010 r. ([...]).
W uzasadnieniu organ przywołał dotychczasowy przebieg sprawy zakończony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17.10.2024 r. sygn. akt II SA/Po 489/23. Organ wskazał, że w dniu 09.01.2025 r. WWINB zlecił PINB niezwłoczne przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, poprzez zwymiarowanie altany wraz z tarasem. W dniu 14.02.2025 r. PINB przeprowadził kontrolę. W dniu 03.03.2025 r. WWINB zawiadomił o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału dowodowego.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że na podstawie 162 § 1 k.p.a., PINB dla powiatu [...] stwierdził, na podstawie ustaleń kontrolnych z dnia 01.12.2022 r., że obiekt będący przedmiotem postępowania nie spełnia wymagań, o których mowa w ustanowionej ustawowo definicji z art. 2 pkt 9a ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, a tym samym - nie mógł legalnie istnieć. Podczas kontroli w dniu 01.12.2022 r., pracownicy PINB ustalili, że powierzchnia altany wynosi 33,42 m2, a taras 13,45 m2. PINB dokonał pomiarów altany mając na uwadze zapadłe już w sprawie wyroki sądów administracyjnych w tym co do metodologii pomiarów (WSA w Poznaniu z dnia 04.10.2017 r.. sygn. akt II SA/Po 499/16; NSA z dnia 26.05.2022 r., sygn. akt II OSK 173 3/19). Z pomiarów zapisanych w protokole z kontroli przeprowadzonej w dniu 01.12.2022 r. wynikało, że powierzchnia części otwartej przekracza tę, które określił ustawodawca w ustawie o rodzinnych ogrodach działkowych. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 4 Prawo budowlane pozwolenie na budowę i zgłoszenie nie jest wymagane na wykonanie "altan działkowych i obiektów gospodarczych, o których mowa w ustawie z dnia 13.12.2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych". Obiekt budowlany usytuowany na działce nr [...] na terenie ROD "[...]" nie spełniał wymagań, określonych dla altan w ustawie o rodzinnych ogrodach działkowych w związku z przekroczeniem wymiarów. Pracownicy PINB w dniu 14.02.2025 r. na skutek prawomocnego wyroku WSA sygn. akt II SA/Po 489/23 przeprowadzili kolejna kontrolę na nieruchomości. W sporządzonym na okoliczność kontroli protokole zapisano, że wymiary altany jak na szkicu z 01.12.2022 r., stan altany nie uległ zmianie, w stosunku do ostatniej przeprowadzonej kontroli, w wyjątkiem doklejenia styropianu o gr. 10 cm na fragmencie ściany. Z dokumentacji fotograficznej wynikało, że styropian został dołożony na znacznej części ściany altany, od strony tarasu, na II kondygnacji, grubość ocieplenia wynosi 30 cm, bowiem składa się z trzech płyt o grubości 10 cm każda. Zatem powierzchnia zabudowy tarasu zmniejszyła się o ok. 1,7 m2 (0,3 x 5,69 m), niemniej na skutek tego zabiegu zwiększyła się powierzchnia altany i wynosi 35,12 m2 (33,42 m2 + 1,7 m2). Ani wykonywane wcześniej roboty budowlane ani ostatni zabieg polegający na doklejeniu styropianu na jednej ścianie nie doprowadziły obiektu do stanu zgodnego z przepisami ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych oraz ustawy Prawo budowlane, skoro powierzchnia altany była za duża o 12 cm2. Ustalenia kontroli z dnia 01.12.2022 r. odbyły się w obecności odwołujących, po kontroli w dniu 14.02.2025 r., strony zostały zawiadomione o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Przekroczenie wymiaru altany o 12 cm 2 jest niewielkie (zwiększenie o ok. 1 cm podstawowych parametrów budynku, niespełna 0,5% powierzchni budynku), a jak wynika z wielokrotnie przeprowadzanych kontroli budynek ma nierówności, odchylenia i inne krzywizny, co na przestrzeni lat stwarzało pewne trudności pomiarowe. WWINB postanowił zgodnie art. 8la K.p.a. uznać, że niewielkie przekroczenie wymiarów altany powinno być uznane za nie mające wpływu na ustawowy wymiar altany.
Zarzuty dotyczące terminologii i błędnego uznania balkonu za taras, nie zostały uwzględniane, gdyż zostało już przesądzone, że inwestor zrealizował taras. Skoro ostateczna decyzja o nakazie rozbiórki altany nie została wykonana, a altana spełnia wymagania dotyczące wielkości na terenach rodzinnych ogrodów działkowych WWINB orzekł jak w rozstrzygnięciu. W kwestii wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego WWINB wyjaśnił, że właściwym do umorzenia postępowania egzekucyjnego jest organ egzekucyjny i obecnie takie odrębne postępowania już się toczą.
Pismem z dnia 17 kwietnia 2025 roku L. G. i E. G. poprzez pełnomocnika wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 18.3.2025 roku, znak: [...] zaskarżyli w części decyzję [...] Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 18.3.2025 r., sygn. [...]. w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. Skarżący wnieśli: o uchylenie przedmiotowego postanowienia w części w jakiej dokonuje, wadliwych ustaleń faktycznych mogących stanowić ewentualnie podstawę dalszych wadliwych ustaleń merytorycznych; orzeczenie o kosztach postępowania w oparciu o normy przypisane; alternatywnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ administracji celem usunięcia wskazanych rozbieżności z treści uzasadnienia. W dalszej części skargi wskazano, że postanowieniu w trybie art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zarzucono zaskarżanemu postanowieniu w szczególności:
1. naruszenie Rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11.09.2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego powierzchnię zabudowy budynku pomniejsza się o powierzchnię części zewnętrznych budynku, takich jak: tarasy naziemne i podparte słupami, gzymsy oraz balkony;
2. naruszenie Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.4.2002 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) zgodnie z brzmieniem § 9 ust; 3 i 4 z powołaniem na ust. 5 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;
3. naruszenie ustawy Prawo Budowlane - art. 7 ust. 2 pkt 12) ustawy z dnia 7.7.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 oraz z 2022 r. poz. 88) w zakresie w jakim Decyzja pozostaje sprzeczna z zasadą, iż do powierzchni zabudowy każdego obiektu budowlanego także altany ogrodowej oraz balkonu nie wlicza się grubości . warstwy izolacyjnej termicznej i tynków tj. termomodernizacji;
4. naruszenie art. 48-49b prawa budowlanego w zakresie w jakim stwierdza w uzasadnieniu istnienia jakichkolwiek naruszeń w aktualnym stanie zabudowy.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organ wydał słuszną decyzję o wygaśnięciu uprzedniej wadliwej decyzji z dnia 8 października 2010 roku i powinna się pilnie uprawomocnić. Jednakże wskazano na wadliwość twierdzeń zawartych w uzasadnieniu i w tym zakresie z braku dostępnych innych środków prawnych wnosząc o zmianę przedmiotowego rozstrzygnięcia. Wobec długotrwałości sporu pomiędzy stronami nie zasadne były ustalenia organu administracji. Skarżący wskazali, że nigdy nie przebywali z zamiarem stałego pobytu - nigdy nie mieszkali przy ulicy [...] w S. . W szczególności nie zamieszkiwali działki nr [...], jak można ewentualnie domniemać z treści uzasadnienia. Skarżący wskazali, na wadliwe użycie określenia taras w odniesieniu do fragmentu zabudowy jako oczywistej omyłki pisarskiej - powinno być balkon tak jak to wykazano w urzędowym protokole kontroli altany z dnia 01.12.2022 r. co stanowi istotną okoliczność dla oceny wypełnienia wymogów ustawowych a tym samym na wadliwe i bezzasadne zaliczane balkonu do zabudowy altany na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20.03.2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Na podstawie protokołu kontroli PINB z dnia l.12.2022 r., w załączniku nr 1 pkt. 1 i 2 tego protokołu wykazano, że powierzchnia zabudowy altany wynosi: 33,42 m2 i tym samym nie przekracza dopuszczalne powierzchni zabudowy 35 m2 - co do tego nie ma żadnych zastrzeżeń. Powierzchnia altany jest mniejsza od dopuszczalnej 35 m2 o 1,58 m2. Powierzchnia zabudowy balkonu jak wykazano, w protokole kontroli PINB w dniu 01.12.2022 r. wynosi 13,45 m2 i jako taka nie podlega wliczeniu do powierzchni altany. W efekcie oględzin w trakcie wizji lokalnej uczestnicy czynności zgodnie ustalili usuwając wszelkie rozbieżności, że obiekt przylegający do altany jest balkonem. Na dowód tego porozumienia wszystkie strony w sprawie nr [...] podpisały protokół z kontroli w dniu 01.12.2022 r. nie wnosząc żadnych zastrzeżeń. Skarżący wskazali, iż pomimo odpowiednich wniosków nie doręczono stronie odpisu protokołu kontroli z dnia 14 lutego 2025 roku nie jest zatem możliwe ustalenie tożsamości cytowanego w uzasadnieniu fragmentu protokołu. Skoro w 2022 roku do powierzchni naruszenia doliczono 10 centymetrową warstwę ocieplenia co stanowiło podstawę faktyczną dla niekorzystnych dla Skarżących ustaleń to jej odklejenie powinno odpowiednio wpłynąć pozytywnie na wynik badania z 2025 roku nawet z uwzględnieniem powierzchni spornego balkonu. W decyzji z dnia 18 marca 2025 roku organ nie odniósł się do konkretnych zastrzeżeń co do aktualnych wymiarów altany oraz prowadzenia spraw odwoławczych, ograniczając się do ogólnikowych stwierdzeń nijak nie przystających do standardów dobrej administracji. Organ miał obowiązek odniesienia się do zarzutów zawartych w wniosku, a pominął milczeniem twierdzenia, błędy a co najważniejsze zarzuty Skarżących. Skarżący wnieśli o umorzenie sprawy jako bezpodstawnej po usunięciu wszelkich podnoszonych niezgodności. Nieścisłości uzasadnienia ewentualnie mogłyby zmierzać do uzasadnienia zasadności prowadzenia kontynuowania formalnie bezzasadnej egzekucji kwestionowanej konsekwentnie przez Skarżących grzywny na podstawie art. 119 w związku z art. 121 § 5 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438), w celu przymuszenia do rozbiórki altany w dwukrotnej wysokości [...] zł dla każdego małżonka z osobna. Poprzez takie postępowanie Pokrzywdzeni zostali dodatkowo narażeni na szkody znacznych rozmiarów, których skutków nie sposób będzie odwrócić.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z przywoływanym w toku sprawy administracyjnej art. 4 ust. 1 nowelizacji z dnia 20 marca 2015 r. w przypadku obiektów budowlanych wybudowanych na terenach rodzinnych ogrodów działkowych przed dniem wejścia w życie nowelizacji spełniających wymagania, o których mowa w art. 2 pkt 9a ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 40), w brzmieniu nadanym nowelizacją, nie wszczyna się postępowania określonego w art. 48-49b Prawa budowlanego, a postępowania wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną umarza się. Z kolei art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. stanowi, że w przypadku, gdy ostateczna decyzja o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, o którym mowa w ust. 1, wydana przed dniem wejścia w życie nowelizacji, nie została jeszcze wykonana, właściwy organ nadzoru budowlanego, który wydał tę decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie.
Zgodnie z art. 2 pkt 9a ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. [...] t.j., dalej: u.r.o.d.). U.r.o.d. przez altanę działkową - należy rozumieć wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m˛ oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m˛.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że według stanu faktycznego obowiązującego na etapie postępowania rozbiórkowego zakończonego nakazem rozbiórki z dnia 8.10.2010 r., [...] budynek, którego dotyczyło postępowanie miał powierzchnię zabudowy wynoszącą 53,4 m2 (tym zewnętrzna klatka schodowa ok. 6,47 m2). Parametr ten bezpośrednio przełożył się na treść decyzji rozbiórkowej, której zakres objął taką część budynku altany, aby można było doprowadzić go do zgodności z wówczas obowiązującym prawem (do 25 m˛ powierzchni zabudowy). Decyzje będące przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie zostały wydane na skutek złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji dnia 8.10.2010 r., [...] na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. Altana na działce skarżących z całą pewnością nie spełniała więc w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 20 marca 2015 r. wymagań pozwalających na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji rozbiórkowej.
Analizując niniejsza sprawę Sąd brał pod uwagę, że definicja z art. 2 pkt 9a ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych określa pojęcie altany działkowej nie tylko poprzez jej prostą sumaryczną powierzchnię zabudowy, ale także zawiera pewną charakterystykę, mającą także znaczenie z punktu widzenia obliczeń tej powierzchni ("do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m˛").
W skardze podniesiono zarzut naruszenie przepisu art. 7 ust 2 pkt 12) ustawy Prawo Budowlane - art. 7 ust. 2 pkt 12) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 oraz z 2022 r. poz. 88) w zakresie w jakim Decyzja pozostaje sprzeczna z zasadą, iż do powierzchni zabudowy każdego obiektu budowlanego także altany ogrodowej oraz balkonu nie wlicza się grubości warstwy izolacyjnej termicznej i tynków tj. termomodernizacji. W tym zakresie Sąd dostrzega, że przywołana w skardze jednostka redakcyjna nie została wprowadzona do Prawa budowlanego przez ustawodawcę.
W ocenie Sądu organy nadzoru budowalnego nie naruszyły w sprawie przepisów art. 48-49b Prawa budowlanego, które nie miały bezpośredniego zastosowania.
W skardze pełnomocnik skarżących wskazał na naruszenie § 9 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 września 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) zgodnie z którym określone w rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia (ust. 3). Dla budynków istniejących dopuszcza się przyjmowanie odległości, o których mowa w ust. 3, bez uwzględnienia grubości warstw izolacji termicznej, tynków lub okładzin zewnętrznych, przy czym nie dotyczy to ściany budynku usytuowanej bezpośrednio przy granicy działki (ust. 4). Wykaz Polskich Norm powołanych w rozporządzeniu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. (ust. 5). Skarżący jednocześnie powołał się na wykładnię powyższych przepisów przyjętą w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 06.06.2019 r., II SA/Go 246/19 zgodnie z którym nie wlicza się grubości warstwy izolacyjnej do powierzchni zabudowy każdego obiektu budowlanego, w tym altany wybudowanej na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego, niezależnie od określonych w ww. przepisie odległości. W tym względzie należy dostrzec, że w przywołanym judykatcie powyższe przepisy zostały zastosowane jedynie przez analogię, gdyż w istocie regulują one kwestie związane z mierzeniem odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki, bez uwzględnienia grubości warstw izolacji termicznej, tynków lub okładzin zewnętrznych, a nie kwestie związane zasadami wyliczenia powierzchni zabudowy. Nie było zatem obowiązku zastosowanie powyższych regulacji w niniejszej sprawie, a zatem nie można przyjąć, że ich niezastosowanie stanowiło o ich naruszeniu.
W kwestii zarzutów podniesionych w postanowienia wydanego na podstawie art. 33 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, należy stwierdzić, że nie mogły one odnieść zamierzonego skutku w przedmiotowym postępowaniu dotyczącym stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowej altanki. W tym względzie organ wyjaśnił skarżącym, że przed WWINB są procedowane, na skutek prawomocnych orzeczeń WSA sygn. II SA/Po 828/23 i II SA/Po 827/23, postępowanie z zażalenia E. G. z dnia 11.09.2023 r., na postanowienie PINB z dnia 16.08.2023 r., znak: [...], którym organ oddalił zarzuty E. G. z dnia 10.07.2023 r. w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 22.06.2023 r., oraz postępowanie z zażalenia L. G. z dnia 11.09.2023 r., na postanowienie PINB z dnia 16.08.2023 r., znak: [...], którym organ oddalił zarzuty Pani L. G. z dnia 10.07.2023 r. w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawię tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 22.06.2023 r.
W kwestii zarzutu dotyczącego zamiaru stałego pobytu, Sąd zwraca uwagę, że skarżący wskazali jedynie na domniemanie jakie wywiedli z treści zaskarżonej decyzji, natomiast organ nie wskazał wprost na takie okoliczności, które miały by mieć wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.
W zakresie kwestionowanych przez skarżących wyników kontroli z 2022 roku, należy dostrzec, że braki w zakresie ustalenia stanu faktycznego zostały również wyrażone przez sąd w wyroku z 17.10.2024 roku, sygn. II SA/Po 489/23, a wykonanie wyroku miało polegać na wyjaśnieniu wątpliwości jakie wciąż pozostały w sprawie. W tym zakresie organy nadzoru budowlanego podjęły działania i przeprowadziły kolejną kontrolę, o które był informowani również skarżący.
W kwestii zgłoszenia przez skarżących pismem z dnia 4.2.2025 roku braku możliwości udziału w czynnościach z uwagi na aktualny stan zdrowia, co miało zostać zignorowane przez organ administracji należy dostrzec, że takowe nie znajduje się w aktach organu odwoławczego. W istocie natomiast dopiero pismem z dnia 6.2.2025 roku PINB dla powiatu [...] zawiadomił pełnomocnika skarżących o przeprowadzeniu w dniu 14.02.2025 roku w godzinach od 10 do 11 kontroli wymiarów altany na działce nr [...] na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" w S. . Przesyłka została odebrana w dniu 12.2.2025 roku. Skarżący nie byli obecni podczas kontroli, ani nie wysłali swojego pełnomocnika. Dopiero pismem z dnia 18.2.2025 roku pełnomocnik skarżących złożył wniosek o zmianę kontroli altany z tarasem, wyłącznie na kontrolę powierzchni balkonu. W tym względzie przedmiotowe pismo został złożone dopiero 19.02.2025 roku, a więc już po terminie przeprowadzonej kontroli. Nie mogło ono zatem wywołać pożądanego przez skarżących skutku. Natomiast w kwestii zmiany zakresu samej kontroli należy zwrócić uwagę, że WWINB ustosunkował się do treści wniosku z dnia 18 lutego 2025 r. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie wskazując, że inwestor zrealizował taras, co zostało już kilkukrotnie potwierdzone w orzeczeniach sądowych (por. wyrok NSA z 26.05.2022 roku, sygn. II OSK 1733/19). W tym względzie nie mogła wywołać pożądanego dla skarżących pozytywnego skutku podniesiono również w skardze opinia Zespołu Rzeczoznawców przy Radzie [...] Okręgowej Izby Architektów RP z dnia 11.07.2019 r. w kwestii uznania spornego tarasu jako balkonu. W przedmiotowym zakresie należy również wskazać, że powoływanie się przez skarżących na ustalenia kontroli przeprowadzonej w 01.12.2022 roku nie mogły odnieść również pożądanego skutku wobec ustaleń poczynionych po przeprowadzeniu kontroli w dniu 14.02.2025 roku. Nie można było zatem podejmować próby innej kwalifikacji obiektu niż ta która została już wcześniej ustalona w toku postępowań sądowych. W konsekwencji wyliczenia powoływane przez skarżącego nie mogły znaleźć potwierdzenia w świetle ustaleń poczynionych w toku postepowania przeprowadzonego przez PINB po wydaniu przez WSA w Poznaniu wyroku z dnia 17.10.2024 roku, sygn. II SA/Po 489/23.
W kwestii braku możliwości odniesienia się skarżących do uzasadnienia zaskarżone decyzji z uwagi na brak doręczenia skarżącym odpisu protokołu kontroli z dnia 14.02.2025 roku należy zwrócić uwagę, że pismem z dnia 03.03.2025r oku WWINB zawiadomił pełnomocnika skarżących o możliwości zapoznania się z aktami spraw, co oznacza że skarżący mieli możliwość zapoznania się ze protokołem przeprowadzonej kontroli z dnia 14.02.2025 roku. Mieli zatem zapewnione możliwość odniesienia się do zgromadzonego materiału dowodowego stanowiącego podstawę kwalifikacji dokonanej w wydanym rozstrzygnięciu w przedmiotowej sprawie. Należy dostrzec, że skarżący powołując się na odmienną kwalifikację niż dokonana przez organy nadzoru budowlanego kwestionując wliczanie termomodernizacji do powierzchni zabudowy w istocie proponują przyjęcie kwalifikacji dla nich niekorzystnej, która prowadzi do stwierdzenia braku podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia o nakazie rozbiórki altany.
W ocenie Sądu Niezrozumiały pozostaje zarzut naruszenia rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego [1] powierzchnię zabudowy budynku pomniejsza się o powierzchnię części zewnętrznych budynku, takich jak: tarasy naziemne i podparte słupami, gzymsy oraz balkony. W tym względzie skarżący nie wskazał konkretnej jednostki redakcyjnej tekstu prawnego, ale treść przywołana w skardze odnosi się do przepisu §14 pkt 4 lit a, zgodnie z którym Część opisowa projektu zagospodarowania działki lub terenu zawiera zestawienie powierzchni zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, przy czym powierzchnię zabudowy budynku pomniejsza się o powierzchnię części zewnętrznych budynku, takich jak: tarasy naziemne i podparte słupami, gzymsy, balkony oraz loggie. Sąd dostrzega, że zaskarżona konstrukcja odnosi się do projektu zagospodarowania działki, ale w istocie także w rozpoznawanym przypadku stosownie do art. 2 pkt 9a ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych jako altanę działkową należy rozumieć "wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m2". Stosując taką konstrukcję organ odwoławczy dokonał samodzielnej kwalifikacji na podstawie dokumentacji fotograficznej, z której wynikało, że styropian został dołożony na znacznej części ściany altany, od strony tarasu, na II kondygnacji, grubość ocieplenia wynosi 30 cm, bowiem składał się z trzech płyt o grubości 10 cm każda. Zatem powierzchnia zabudowy tarasu zmniejszyła się o ok. 1,7 m2 (0,3 x 5,69 m), niemniej na skutek tego zabiegu zwiększyła się powierzchnia altany i wynosi 35,12 m2 (33,42 m2 + 1,7 m2). W tym względzie wprawdzie nadal przekroczone zostały wielkości 35 m˛, niemniej jednak organ zinterpretował przekroczenie o 12 cm jako niewielkie "niedającą się usunąć wątpliwość co do stanu faktycznego", która mogła być rozstrzygnięta na korzyść skarżących w świetle art. 81a kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższa kwalifikacja przekroczenia wymiaru altany o 12 cm2 dotyczyła zwiększenia o ok. 1 cm podstawowych parametrów budynku, a więc niespełna o 0,5% powierzchni budynku. Zdaniem Sądu nierówności, odchylenia i inne krzywizny kontrolowanego budynku na jakie powołał się organ stwarzały pewne trudności pomiarowe, przez co tak niewielkie przekroczenie dopuszczalnych wielkości mogła zostać uznane za dopuszczalne w ramach niedających się usunąć wątpliwości, a w konsekwencji mogło stanowić o możliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji PINB z dnia 08.10.2010 r. Na tym etapie należy podkreślić, że dopiero wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowej altany umożliwi nadanie biegu i zakończenie innych postępowań egzekucyjnych prowadzonych przeciw skarżącym.
Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.).