II SA/Po 335/22

II SA/Po 335/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Sebastian Michalski /sprawozdawca/
Tomasz Świstak /przewodniczący/
Wiesława Batorowicz
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Sygn. powiązane
III OSK 221/23 - Wyrok NSA z 2024-09-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7 art. 63 par. 2 art. 77 par. 1 art. 80  art. 105  par. 1 art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1839
par. 3 ust. 1 pkt 8 lit. b lit. c ust. 2 pkt 3
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2021 poz 247
art. 59 ust. 1 pkt 1 pkt 2 art. 60  art. 62a  ust. 1 art. 63  ust. 1  ust. 2 art. 71 ust. 1 ust. 2 pkt 1 pkt 2 art. 74
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Sebastian Michalski (spr) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2022 r. sprawy ze skargi B. K., J. G., M. P., M. D., A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 stycznia 2022 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta P., po rozpoznaniu wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , decyzją z dnia 1 września 2021 roku (nr [...]), umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. nr [...] w P. przy al. [...], na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb P. [...].
Organ wyjaśnił, że zamierzona inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b) oraz lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Planowana stalowa wieża będzie miała wysokość około 60m n.p.t. Anteny sektorowe będą zawieszone na wysokości 46,5m n.p.t. Wyposażenie stacji stanowi zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych, anteny sektorowe pracujące w częstotliwościach 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz, 2600 MHz, zespół anten parabolicznych, elementy torów antenowych. System antenowy składał z trzech sektorów skierowanych na azymut 80°, 200°, 300°, a każdy sektor składa się z dwóch anten rozsiewczych. Maksymalny kąt pochylenia płaszczyzn promieniowania anten od poziomu będzie wynosił 12°, a stacja bazowa zajmować będzie powierzchnię około 100m˛. Obiekt będzie bezobsługowy, wymagający okresowych przeglądów technicznych, pracujący całą dobę. Stacja zasilana będzie wyłącznie z sieci niskiego napięcia, [...] Szacowane zapotrzebowanie na energię wynosi [...]
Organ wskazała, że stacja jest źródłem energii wprowadzanej do otoczenia w postaci promieniowania elektromagnetycznego. Rozwiązaniem chroniącym środowisko jest projektowanie stacji w sposób, aby analiza rozkładu pól wokół planowanej inwestycji wykazała brak miejsc dostępnych dla ludzi w miejscach, gdzie występuje przekroczenie dopuszczalnych norm tego promieniowania.
Miejsca dostępne dla ludności znajdować się będą poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych. Obszary, w których gęstość mocy przekracza dopuszczalne wartości w najgorszym możliwym przypadku występować będą powyżej:
- dla sektora 80° (zespół anten AS25_3/AS25_3) 44m nad poziomem miejsc dostępnych dla ludności,
- dla sektora 200° (zespół anten AS25_3/AS25_3) 44m nad poziomem miejsc dostępnych dla ludności,
- dla sektora 330° (zespół anten AS25_3/AS25_3) 44m nad poziomem miejsc dostępnych dla ludności.
Oddziaływanie pól elekromagnetycznych pochodzących z anten stacji bazowej ma charakter lokalny, praktycznie stały i niezmienny w czasie, bez efektów kumulacji.
Analiza najbardziej niekorzystnego przypadku, miejsca zlokalizowane na azymutach promieniowania anten rozsiewczych, wykazuje, iż w miejscach dostępnych dla ludności w zakresie wysokości 0,3-2,0m wypadkowa wartość gęstości promieniowania elektromagnetycznego nie przekroczy dopuszczalnej wartości.
W odległości nie większej niż 20m od środka elektrycznego osi głównej wiązki promieniowania (100?ERIP?500) oraz nie większej niż 40m od środka elektrycznego osi głównej wiązki promieniowania (500?ERIP?1000) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska.
Na azymucie 80° budynek mieszkalny o wysokości 6m n.p.t. znajduje się w odległości 50m. Na azymucie 106° (poza osią wiązki głównej promieniowania) budynek mieszkalny o wysokości 6m n.p.t. znajduje się w odległości 32m. Na azymucie 200° budynek mieszkalny o wysokości 9m n.p.t. znajduje się w odległości 200m. Na azymucie 330° budynek mieszkalny o wysokości 13m n.p.t. znajduje się w odległości 77m. Osie wiązek głównych anten nie przechodzą przez budynki, ani ponad budynkami.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek odwołań wniesionych przez M. D., J. G., B. K., M. P. oraz A. D., decyzją z dnia 26 stycznia 2022 roku (nr [...]), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie ma wątpliwości, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy.
Karta informacyjna przedsięwzięcia oraz dokument "Kwalifikacja przedsięwzięcia" wskazują parametry pracy systemu anten sektorowych oraz opis otoczenia stacji na konkretnych kierunkach. Uzupełnienie karty informacyjnej na żądanie RDOŚ w P. ujawnia dane o wysokości budynków, ich położeniu oraz odległości od środka elektrycznego na osiach głównych wiązek promieniowania anten, a także odległość promieniowania nad budynkami.
Kolegium nie znalazło podstaw do zakwestionowania prawdziwości i wiarygodności tych informacji, organ nie znalazł podstaw do przeprowadzania dodatkowych dowodów.
Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez strony Kolegium wyjaśniło, że wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniach w aktach sprawy wskazano maksymalne moce urządzeń nadawczych oraz maksymalne wartości pochylenia wiązek promieniowania anten (str. 11 i 12 kip). W oparciu o te dane sprawa została rozpatrzona. Organ jest związany wnioskiem inwestora. Niedopuszczalne było rozpatrywanie zasadności poszerzenia wniosku, tj. uwzględnienie innych parametrów technicznych inwestycji niż podane przez wnioskodawcę.
Kolegium nie znalazło podstaw do weryfikacji danych wskazanych przez inwestora w oparciu o opinię biegłego J. G., który wskazuje, że moce anten zostały celowo zaniżone, gdyż zapotrzebowanie na moc zasilania stacji bazowej jest na zbyt dużym poziomie w stosunku do mocy nadawczej anten. Organ uznał, żem rozważania biegłego oparte są na przypuszczeniach, które mogą mieć znaczenia na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, w szczególności lokalizacji inwestycji, pozwolenia na budowę, czy badań przeprowadzanych na etapie uruchomienia inwestycji.
Strony nie mogą oczekiwać kumulowania, czy sumowania, mocy anten sektorowych i radioliniowych. Przepisy rozporządzenia z dnia 10 września 2019 roku wyraźnie akcentują, że kryterium znajdowania się miejsc dostępnych dla ludność dotyczy określonych odległości od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania. W § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia mowa jest o mocy pojedynczej anteny i sprawdzaniu miejsc dostępnych dla ludności w relacji do tej anteny, a wręcz do osi jej główniej wiązki promieniowania. To, czy instalacja ma trzy lub sześć anten nie zmienia metodologii stosowania kryterium znajdowania się miejsc dostępnych dla ludności. Zawsze chodzi o osie głównych wiązek z pojedynczych anten.
B. K., J. G., M. P., M. D. oraz A. D., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystali z prawa skargi do sądu administracyjnego.
Skarżący zażądali uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P..
W ocenie strony skarżącej rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. nr [...] zostało wydane z naruszeniem:
1) art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a. poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego (kwalifikacja przedsięwzięcia, karta informacyjna przedsięwzięcia, opinia biegłego) oraz przyjęcie, że w niniejszej w sprawie nie jest wymagane wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy sporne przedsięwzięcie w sposób znaczący oddziałuje na środowisko,
2) art. 78 § 1 oraz art. 84 § 1 K.p.a. poprzez brak zasięgnięcia opinii biegłego z dziedziny elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji ruchomej, którego powołania domagali się skarżący, a rozpoznanie sprawy wymaga wiadomości specjalnych,
3) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie przyczyn odmowy wiarygodności i mocy dowodowej opinii sporządzonej przez dr inż. J. G.,
4) art. 59, art. 62a oraz art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez bezpodstawne uznanie, że informacje zawarte we wniosku inwestora były wystarczające do prawidłowej oceny przedsięwzięcia, gdy w dokumentacji nie wskazano kompletnego wyposażenia telekomunikacyjnego wszystkich 3 sektorów w zakresie producenta, typu anten sektorowych, typu i długości kabli jumper zastosowanych w torach antenowych, a także maksymalnej mocy nadawczej urządzeń nadawczych we wszystkich zaplanowanych pasmach,
5) art. 71 ust. 2 oraz art. 72 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, że inwestora nie obowiązuje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy przedsięwzięcie zalicza się do znacząco oddziałujących na środowisko, a do tej oceny winno być brane pod uwagę nakładanie się (nachodzenie) wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny sektorowe we wszystkich trzech azymutach.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zażądało oddalenia skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wydanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm.). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jeżeli uzna, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w takich sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda strony na rozpoznanie sprawy w tym trybie nie jest konieczna.
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137).
Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a.").
Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 §1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 §1 pkt 3 P.p.s.a.).
Skarga okazała się nieuzasadniona.
W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest obarczone wadami prawnymi, które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , pismem dnia 26 kwietnia 2021 roku, wystąpiła do prezydenta Miasta P. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P. nr [...] w P. przy al. [...], na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb P. [...].
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia o żądaniach wniosku stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 247 ze zm. - dalej w skrócie "u.u.i.ś.").
Zgodnie z art. 71 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i pkt 2 powołanej ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Natomiast zgodnie z art. 60 powołanej ustawy Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia:
1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;
3) przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2.
Do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:
a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) 20 000 W
- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
Natomiast, zgodnie § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego powyżej rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:
a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny
- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.
W świetle treści § 3 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1.
Uwzględniając powołane powyżej przepisy prawa materialnego Sąd nie znalazł podstaw do sformułowania oceny o istotnym naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1, czy art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm. - dalej w skrócie "K.p.a.") w związku z powołanymi w skardze przepisami art. 59 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 63 ust. 1 oraz art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.
W świetle art. 74 u.u.i.ś. do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć kartę informacyjną przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 62a ust. 1 u.u.i.ś. karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś.
Przyjmować należy, że wskazany powyżej dokument – Konieczn charakterystyka przedsięwzięcia, stanowi obligatoryjny element podania w rozumieniu art. 63 § 2 K.p.a., który organowi właściwemu do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań ma umożliwić realizację obowiązków opisanych w art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., w tym także ocenę, czy inwestycja jest objęta obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Nie może budzić żadnych wątpliwości, że charakterystyka przedsięwzięcia zawarta we wniosku i dokumentach stanowiących jego konieczny element, jest oświadczeniem woli inwestora o tym, jakie przedsięwzięcie w danym miejscu planuje zrealizować.
Oświadczenie woli inwestora zawarte we wniosku ze swej istoty nie podlega weryfikacji w postępowaniu dowodowym. Parametry charakteryzujące planowane do realizacji przedsięwzięcie są elementem wniosku wszczynającego postępowanie, co oznacza, że "stan faktyczny" sprawy kwalifikacji przedsięwzięcia do znacząco oddziałujących na środowisko stanowiły informacje o zamierzonym przedsięwzięciu, pochodzące od inwestora.
W ocenie Sądu charakterystyka spornego zamierzenia inwestycyjnego przedstawiona w Karcie informacyjnej, dokumencie "Kwalifikacji przedsięwzięcia" oraz w uzupełnieniu Karty informacyjnej, co wykonano na żądanie RDOŚ w P., jest kompletna, bo zawiera wszelkie informacje niezbędne do oceny przedsięwzięć z punktu widzenia przesłanek określonych w przepisach § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie uznało, że nie widzi podstaw do weryfikacji danych wskazywanych przez inwestora w oparciu o opinię biegłego J. G..
Sąd podziela stanowisko, że prowadzenie postępowania w oparciu o kwalifikację/charakterystykę przedsięwzięcia podawaną w opinii biegłego byłoby równoznaczne z niedopuszczalną ingerencją w treść wniosku (dokumentacji stanowiącej konieczny element wniosku). Zadośćuczynienie oczekiwaniom skarżących prowadziłoby do przyjęcia innych parametrów technicznych inwestycji niż te, które wiążąco dla organu administracji publicznej wyznaczone zostały oświadczeniem woli inwestora. Konsekwencją takiego działania byłaby de facto zmiana żądania wniosku, a przez to przedmiotu postępowania i rozstrzygnięcia, które uwarunkowane są przecież wnioskiem inwestora.
W ramach kontrolowanego postępowania, tj. postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie ma określonej przepisem art. 7 K.p.a. konieczności dla weryfikowania podanych we wniosku parametrów równoważnej mocy promieniowania izotropowo anten nadawczych, wskazania producentów anten, typów anten, nadajników, czy innych urządzeń mających stanowić element stacji nadawczej.
Przedmiotem oceny oraz rozstrzygnięcia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zamierzenie inwestycyjne opisane we wniosku i załączonych do niego dokumentach. Stąd o dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, niezbędnym do jej załatwienia, rozstrzyga kompletność tej charakterystyki w aspekcie materialnoprawnych wymogów oceny zamierzenia inwestycyjnego przez pryzmat kwalifikacji do przedsięwzięć wymagających oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także w dalszym etapie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Wstępny etap opisanego procesu oceny wniosku obejmuje jedynie weryfikację, czy opisane we wniosku przedsięwzięcie generujące pola elektromagnetyczne podpada pod schemat, który prawodawca uznał za potencjalnie niebezpieczny dla zdrowia człowieka. Do przeprowadzenia takiej oceny wniosku oraz załączonej do niego dokumentacji nie są niezbędne wiadomości specjalne. Chodzi bowiem o odpowiedź na pytanie, czy planuje się takie rozmieszczenie instalacji w środowisku, że osie głównych wiązek promieniowania anten zostaną skierowane w stronę miejsc dostępnych dla ludzi. Planowanie inwestycji w takim wariancie powodować będzie zakwalifikowanie przedsięwzięcia do kategorii "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko", co wedle polskiego prawa wymaga wdrożenia postępowania środowiskowego, a w jego ramach może być obowiązkowe albo potencjalnie obowiązkowe przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego aktualizuje się konieczność porównania i oceny zgodność rozwiązań techniczno-projektowy przewidzianego już do realizacji przedsięwzięcia z zamierzeniem inwestycyjny będącym przedmiotem oceny w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeśli postępowanie w tym przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zostało umorzone, to pozwolenie na budowę może zostać udzielone tylko na taką inwestycję, co do której rozwiązania projektowe mieszczą się w parametrach inwestycji, która nie wymaga oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Organy dokonały prawidłowej wykładni i prawidłowo zastosowały do okoliczności kontrolowanej sprawy § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
W końcowych częściach § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia prawodawca jednoznacznie wskazuje, że "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Zastrzeżenie powyższe w ocenie Sądu nakazuje przyjmować, że także na gruncie § 3 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia ewentualne zabiegi sumowania parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu muszą uwzględniać regułę, że "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny". To czy instalacja ma jedną, trzy, czy sześć anten, nie zmienia metodologii stosowania kryterium znajdowania się miejsc dostępnych dla ludzi w osi głównej wiązki.
W okoliczności kontrolowanej sprawy organy prawidłowo przeprowadziły ocenę zamierzonego przedsięwzięcia przez pryzmat § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b) i lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w odniesieniu do każdej z zespołu sześciu anten planowanych do zawieszenia na stalowej wieży o wysokość około 60m n.p.t. Wynik tak zdefiniowanej i rozpoznanej kumulacji oddziaływania na środowisko całego zamierzonego przedsięwzięcia (wieży z sześcioma antenami) prowadzi do niebudzących żadnych wątpliwości ustaleń, że miejsca dostępne dla ludności będą znajdować się poza osiami głównych wiązek promieniowania wszystkich anten.
Skoro analiza rozkładu pól dla całej inwestycji (zespołu anten), przy maksymalnym pochyleniu dla każdej z nich 12°, wykazuje brak miejsc dostępnych dla ludzi w obszarach, gdzie występuje przekroczenie dopuszczalnych norm promieniowania elektromagnetycznego, to organy prawidłowo przyjęły brak podstaw do kwalifikowania spornego przedsięwzięcia do tych zamierzeń, które mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W tym stanie rzeczy także Sąd nie ujawnił okoliczności aktualizujących konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko. W konsekwencji rozstrzygnięcie o umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek inwestora należało uznać za zgodne z prawem.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.), skarga podlegała oddaleniu.