II SA/PO 332/25

II SA/Po 332/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-07-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Paweł Daniel
Tomasz Świstak /przewodniczący sprawozdawca/
Walentyna Długaszewska
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor WSA Paweł Daniel Protokolant specjalista Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2025 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 17 lutego 2025 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga J. M. (zwanej dalej "skarżącą") na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "WWINB" lub "organem II instancji") z dnia 17 lutego 2025 r., nr [...]. W decyzji tej utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego dla Miasta P. (zwanego dalej "PINB" lub "organem I instancji") z dnia 16 grudnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego zgodności zagospodarowania terenu nieruchomości przy ul. [...] w P. z projektem zagospodarowania terenu zatwierdzonym decyzją Prezydenta Miasta P. (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia 25 czerwca 2015 r. o pozwoleniu na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na usługi medyczne oraz przebudowę wewnętrznej instalacji gazowej w tym budynku. Zaskarżona decyzja została podjęta w oparciu o poniżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne. Wszystkie orzeczenia sądowe powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: [...], chyba że wyraźnie zostanie wskazane inne źródło publikacji orzeczenia.
Do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. wpłynęło pismo skarżącej dotyczące nieprawidłowej rozbudowy budynku przy ul. [...] w P.. Zgodnie z relacją skarżącej, R. i M. małż. G. (zwani dalej "inwestorami") samowolnie przebudowali wjazd na swoją nieruchomość kosztem działki skarżącej. Jest to niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy. W 2015 r. Prezydent udzielił inwestorom warunków zabudowy, które zakładały istnienie trzech miejsc parkingowych dla świadczonych tam usług medycznych. Inwestorzy wykonali płot, dlatego pojazdy zatrzymują się na chodniku i to powoduje paraliż komunikacyjny na ul. [...] i [...].
PINB ustalił, że dla ww. inwestycji została wydana decyzja o warunkach zabudowy oraz pozwolenie na budowę. Wszystkie zabudowania stoją więc legalnie.
Dnia 21 sierpnia 2024 r. odbyła się kontrola na działce inwestorów. Ustalono, że na działce istnieje budynek mieszkalny wraz z lokalem medycznym i garaż z dwoma stanowiskami postojowymi dla domowników oraz dwa miejsca postojowe dla pacjentów, zgodnie z planem zagospodarowania z 2015 r. Jedynie zamiast śmietnika jest brama dwuskrzydłowa.
Skarżąca dysponuje dokumentem z 2014 r., kiedy to Zarząd Dróg Miejskich w P. nie wyraził zgody na przebudowę zjazdu. Miał być jeden zjazd dla wszystkich miejsc postojowych. W 2024 r. zarządca drogi stwierdził, że nie ma kolizji pomiędzy opinią wydaną w 2014 r. a opłotowaniem działki.
PINB ustalił krąg stron i zawiadomił je o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zgodności zagospodarowania terenu nieruchomości przy ul. [...].
W piśmie z dnia 4 października 2024 r. inwestorzy powiadomili PINB, że przywrócili stan zgodności z decyzją o pozwoleniu na budowę, tj. zamiast opłotowania odgradzającego nieruchomość od drogi, ustawiono tam śmietniki. Podczas ponownej kontroli w dniu 10 października 2024 r., PINB potwierdził tę okoliczność.
W piśmie z dnia 28 października 2024 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika – r. pr. B. K.-P. – podniosła, że inwestorzy wprowadzili PINB w błąd. Miejsc postojowych dla pacjentów nie ma. Nie ma także śmietników.
Decyzją z dnia 16 grudnia 2024 r., nr [...], PINB umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie zgodności zabudowań przy ul. [...] w P. z planem zagospodarowania tej nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji PINB podniósł, że z decyzji o warunkach zabudowy wynika konieczność zapewnienia przez inwestorów dwóch miejsc parkingowych dla domowników i trzech miejsc dla pacjentów na każde 100 m2 powierzchni usługowej. Z decyzji oraz z akt sprawy wynika, że miejsce na śmietniki jest zrealizowane. W decyzji o warunkach zabudowy zawarto adnotację, że właściwa liczba miejsc postojowych będzie ustalana w pozwoleniu na budowę.
Nie jest sprawą organu nadzoru budowlanego gdzie parkują użytkownicy pojazdów. PINB uznał, że postępowanie było bezprzedmiotowe, dlatego należało zastosować art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwanej dalej "k.p.a.").
Skarżąca, reprezentowana przez ww. radcę prawnego, wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. Skarżąca konsekwentnie uważa, że nie urządzono, nie wyznaczono i nie oznakowano żadnych miejsc parkingowych (ani dwóch, ani trzech), toteż decyzja organu I instancji jest wadliwa. Skarżąca uważa, że to na etapie decyzji o warunkach zabudowy należy wyznaczyć ilość miejsc postojowych, a nie w decyzji o pozwoleniu na budowę.
Decyzją z dnia 17 lutego 2025 r., nr [...], Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że co prawda decyzja o warunkach zabudowy określiła ilość miejsc parkingowych (dwa miejsca postojowe dla domowników i trzy miejsca dla pacjentów na każde 100 m2 powierzchni usługowej), ale w decyzji o pozwoleniu na budowę wskazano, że sporne miejsca parkingowe miały stanowić utwardzenie terenu. Ponadto z wyliczeń powierzchni usługowej wyszło, że dla inwestycji powinny powstać 2,1 miejsca postojowego z uwagi na 70,2 m2 tej powierzchni. Prezydent udzielając pozwolenia na budowę uznał, że wystarczą 2 miejsca postojowe dla pacjentów. Z kolei wjazd na teren parkingu zaplanowano z istniejącego wjazdu na działkę, co było warunkiem zarządcy drogi.
Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił zarzutów odwołania. W pozwoleniu na budowę przewidziano istniejącą bramę, dlatego nie doszło do "zamknięcia" parkingu bramą. Zarządca drogi stwierdził, że nakaz wykonywania wjazdów na działkę powinien odbywać się na dotychczasowych zasadach, a istnienie płotu nie przeczy temu obowiązkowi.
Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując decyzję organu II instancji. Skarżąca kwestionuje przyjęcie przez organ II instancji tego, że na działce inwestorów urządzono jakiekolwiek miejsca postojowe dla pacjentów. Rolą organów nadzoru budowlanego jest kontrolowanie stanu faktycznego zagospodarowania działki, a nie uchylanie się od tego. Zdaniem skarżącej postępowanie nie jest bezprzedmiotowe. Działka inwestorów jest ogrodzona stałym płotem, nie ma możliwości wjazdu inną drogą niż wjazdem dla domowników.
W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał stanowisko, jakie zajął w zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 16 lipca 2025 r. inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika – adw. A. O. – odniósł się do pism procesowych. Jego zdaniem, zarzuty skargi są absurdalne.
Na rozprawę w dniu 31 lipca 2025 r. stawiła się skarżąca z pełnomocnikiem substytucyjnym oraz inwestor – M. G. – wraz z pełnomocnikiem. Skarżąca wniosła jak w skardze. Na pytanie Sądu, skarżąca podniosła, że miejsca parkingowe nie zostały nigdy przeznaczone dla pacjentów. Ci zaś parkują na ulicy, utrudniając ruch drogowy. Brama na posesję inwestorów jest cały czas zamknięta, dlatego parking jest fikcyjny. Nie ma możliwości zaparkowania tam przez bramę, ale także poprzez szerokość tych miejsc. Dwa samochody nie zmieszczą się tam. Jest to niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Interes prawny skarżącej opiera się o to, że jest ona nierówno traktowana przez organy nadzoru budowlanego. Wyrok został ogłoszony po zamknięciu rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Sądowa kontrola obejmuje swoją kognicją m.in. decyzje administracyjne, o czym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Innymi słowy, Sąd jest zobowiązany z urzędu wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, choćby nie zostały one podniesione przez stronę skarżącą.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję PINB w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego prawidłowości zagospodarowania działki inwestorów w związku z wydaną dla tej działki decyzją lokalizacyjną oraz pozwoleniem na budowę. Analiza całokształtu sprawy doprowadziła Sąd w składzie orzekającym do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji.
Istotą sporu jest kwestia urządzenia miejsc parkingowych przy budynku mieszkaniowo-usługowym przy ul. [...] w P.. Skarżąca uważa, że lokalizacja tych miejsc jest w zasadzie fikcyjna, że wjazd na działkę inwestorów jest utrudniony, ponieważ istnieje płot z bramą przesuwną. Dodatkowo, miejsca te mają taką szerokość, że dwa samochody pacjentów nie zmieszczą się. Inspektor Nadzoru Budowlanego odrzuca wszelką argumentację skarżącej i uważa, że wszystkie roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z tym, co Prezydent orzekł w decyzji o warunkach zabudowy oraz w pozwoleniu na budowę. Sąd przychyla się do stanowiska organu II instancji.
W niniejszej sprawie chodzi o konieczność sprawdzenia, czy roboty budowlane zostały wykonane tak, jak miały być zgodnie z decyzją organu administracji architektoniczno-budowlanej. W związku z tym należy odwołać się do nakazów pochodzących z dwóch decyzji wydanych przez Prezydenta w 2015 r. Pierwszą z nich jest decyzja o warunkach zabudowy. Prezydent ustalił, że na działce inwestorów należy przyjąć następujący algorytm: mają być dwa miejsca postojowe dla mieszkańców domu, a także trzy miejsca postojowe dla pacjentów gabinetu stomatologicznego na 100 m2 powierzchni usługowej. Prezydent połowicznie rozstrzygnął zatem to zagadnienie. Z jednej strony nakazał lokację dwóch miejsc parkingowych, określając to bez wątpienia, a w odniesieniu do pacjentów przyjął mechanizm proporcjonalny, gdyż należało ustalić jaka jest powierzchnia użytkowa części usługowej budynku przy ul. [...] w P.. Mając na względzie, że decyzja o warunkach zabudowy uzyskała przymiot ostateczności i korzysta z ochrony prawnej, o jakiej mowa w art. 16 § 1 k.p.a., Prezydent sam siebie "związał" wymaganiami określonymi w tej decyzji przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Trzeba bowiem pamiętać o treści § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.). Rozporządzenie to co prawda posiada charakter wykonawczy dla rozwiązań prawnobudowlanych, ale jest to wyznacznik dalszego działania. Powołany przepis stanowi: "Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne". Prawodawca nakazuje zatem organowi administracji architektoniczno-budowlanej kierowanie się treścią decyzji o warunkach zabudowy. Organ ten nie ma możliwości ingerowania w jej treść. Jak trafnie zauważa Naczelny Sąd Administracyjny: "Liczba miejsc postojowych i urządzenie parkingu ma odpowiadać wymogom określonym w decyzji. Decyzja ta nie wskazuje liczby miejsc postojowych, ale określa zasady (warunki), według których ma to nastąpić na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego. Takimi zasadami wpływającymi na liczbę miejsc postojowych i urządzenie parkingu będzie np. powierzchnia zabudowy, ilość kondygnacji czy zasady komunikacji dla tej inwestycji." (wyrok NSA z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1534/17). Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela ten pogląd.
Rozważania przedstawione w poprzednim akapicie uprawniają do wyprowadzenia następujących konkluzji: przy udzielaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, Prezydent był zobowiązany do działania według własnej decyzji o warunkach zabudowy. Skoro przyjął zasadę – dwa miejsca postojowe dla domowników i trzy dla pacjentów na 100 m2 powierzchni użytkowej, to w decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę rozstrzygnął w ten sposób, że istotnie dla domowników były dwa miejsca, a dla pacjentów również dwa, skoro na 70,2 m2 przypadało 2,1 miejsca postojowego. Nie można wykonać części miejsca postojowego, dlatego uzasadnione było przyjęcie również dwóch miejsc dla pacjentów. Decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę odpowiada zatem temu, co orzeczono w decyzji o warunkach zabudowy, a organy nadzoru budowlanego trafnie zrekonstruowały te miejsca. Wymaga podkreślenia dodatkowo również to, że w załączniku do decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę wyraźnie wskazano, iż miejsca postojowe mają być wykonane poprzez utwardzenie terenu, nie nakładając przy tym obowiązku ich wyraźnego wyodrębnienia z pozostałej powierzchni (k. [...] akt administracyjnych organu I instancji). I takie też dwa miejsca postojowe ujawnił PINB podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 21 sierpnia 2024 r. W protokole kontroli zaznaczono, że dwa miejsca postojowe znajdują się przed budynkiem mieszkalno-usługowym, zgodnie z planem zagospodarowania działki z 2015 r. (k. [...] akt administracyjnych organu I instancji). Warto dodać, że miejsca postojowe nie muszą być wyraźnie zaznaczone, aby odróżniały się od pozostałej powierzchni. Żaden przepis prawa tego nie wymaga, dlatego też nie można wyprowadzać z tego obowiązku oznaczenia ich przez inwestorów. PINB dowiódł zatem, że nie istnieje sprzeczność, o której mówi skarżąca.
Drugą sporną kwestią w niniejszej sprawie jest dostęp do ww. miejsc postojowych. Skarżąca uważa, że ulokowanie bramy wjazdowej za zjazdem z ul. [...] de facto sprawia, iż nie ma dostępu do miejsc postojowych. Pacjenci gabinetu stomatologicznego muszą parkować na chodnikach w ul. [...] i [...]. W tym miejscu wypada zaznaczyć, że zanim Prezydent wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, konsultował jej projekt z Zarządem Dróg Miejskich w P.. Zarządca poznańskich dróg wskazał, że niedopuszczalne jest, aby zjazd na działkę inwestorów odbywał się w inny sposób, niż ten, który wówczas obowiązywał i obowiązuje nadal. Nie było innej możliwości zagospodarowania działki inwestorów w tej materii. Załącznik graficzny do tej decyzji jasno bowiem stanowi o istniejącym wjeździe na działkę z bramą suwaną, zdalnie sterowaną, otwieraną elektrycznie. Szerokość bramy wynosi 5 m (k. [...] akt administracyjnych organu I instancji). Z uwagi na ostateczność decyzji budowlanej i objęcia jej ochroną prawną z art. 16 § 1 k.p.a., taki stan rzeczy należało urzeczywistnić podczas prowadzenia robót budowlanych. Treść protokołu kontroli nie pozostawia wątpliwości, że taki stan istnieje do dzisiaj, a zatem stwierdzono zgodność z decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę. Argument zmierzający do wykazania, że wjazd na działkę inwestorów jest za ostry, nie może odnieść zamierzonego skutku. Wjazd jest wykonany zgodnie z ostateczną decyzją. Zjazd został ulokowany przed wieloma laty i tylko tak mógł zostać wykorzystany na poczet inwestycji podjętej w 2015 r. Stan ten został osiągnięty podczas realizacji robót budowlanych.
Dostępność do miejsc postojowych poprzez przesuwną bramę wjazdową nie może świadczyć o prawidłowości wykonania miejsc postojowych oraz wykonania wjazdu na działkę inwestorów. Próba zanegowania prawidłowości przeprowadzonych robót budowlanych nie może służyć do zwalczania utrudnień ruchu drogowego na ul. [...] czy [...]. Organizacja ruchu drogowego nie należy do kompetencji organu nadzoru budowlanego.
Odnosząc się do zarzutów skargi, należy stwierdzić ich oczywistą niezasadność. Skarżąca powołuje się na doświadczenie życiowe i zasady logicznego myślenia, jednak tym sposobem próbuje doprowadzić do podważenia stanu rzeczy, który jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy oraz decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę. Decyzje te są ostateczne i zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., korzystają z ochrony prawnej, a co więcej, domniemania, że to co zostało w nich stwierdzone, jest prawidłowe i wymaga urzeczywistnienia (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Po 155/23). Stan ustanowiony ww. decyzjami wymaga zatem ochrony tak długo, jak decyzje te pozostaną w obrocie prawnym.
Skarżąca uważa, że miejsca postojowe nie zostały wyznaczone. Nie było obowiązku wyraźnego zaznaczenia ich, ponieważ to nie linie poziome statuują miejsca postojowe. W projekcie budowlanym zawarto następującą adnotację: "Utwardzenie terenu pod miejsca parkingowe dla pacjentów – wjazd na teren parkingu planuje się z istniejącego wjazdu na działkę. Ilość miejsc parkingowych dla pacjentów 2 stanowiska – ilość miejsc parkingowych zaprojektowano zgodnie ze wskaźnikiem podanym w decyzji o warunkach zabudowy przeliczonym proporcjonalnie do planowanej powierzchni użytkowej części usługowej w poziomie parteru i piwnic. (...) Wskaźnik wyliczony – powierzchnia użytkowa usług na poziomie parteru i piwnic wynosi 70,2 m2. W przeliczeniu wg wskaźnika jak wyżej potrzebna ilość miejsc postojowych wynosi 2,1 – przyjęto 2 miejsca postojowe". Zaznaczenie w załączniku graficznym ulokowania miejsc postojowych nie rodzi obowiązku oznaczenia ich w sposób odróżniający się od pozostałej powierzchni utwardzonej. Miejsca te istnieją, zgodnie z tym co stwierdził PINB.
Materiał zdjęciowy dostarczany przez skarżącą nie dowodzi niczemu poza tym, że użytkownicy dróg publicznych mogą postępować wbrew przepisów o ruchu drogowym. To, że pacjenci nie parkują na wskazanych miejscach, to nie oznacza, że tych miejsc nie ma. Ze zdjęć wynika, że inwestorka – R. G. – często posiada więcej niż dwoje pacjentów. Zwalczanie utrudnień w ruchu drogowym należy do innych służb niż do organów nadzoru budowlanego.
Niezrozumiały jest zarzut skarżącej związany z uchylaniem się przez PINB oraz Inspektor Nadzoru Budowlanego od podjęcia kontroli stanu faktycznego. W protokole kontroli z dnia 21 sierpnia 2024 r. wynika jasno, że miejsca postojowe istnieją, że wjazd na działkę inwestorów odbywa się zgodnie z tym, co postanowił zarządca poznańskich dróg gminnych. Każdy z tych elementów został zbadany przez PINB, zaś Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił efekty działania organu I instancji.
Kwestia miejsc postojowych jest rozstrzygana wstępnie w decyzji o warunkach zabudowy. Jasno stwierdzono, jak mają one być urządzone na działce inwestorów – dwa miejsca postojowe dla mieszkańców, a dla pacjentów – trzy na 100 m2 powierzchni użytkowej. Ponieważ organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdził, że działka ta posiada tylko 70,2 m2 tej powierzchni, przyjął obowiązek ustanowienia 2,1 miejsca postojowego, co w rzeczywistości daje dwa miejsca postojowe. Tak jak Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w powyżej zacytowanym wyroku, w decyzji o warunkach zabudowy określa się tylko zasady lokowania miejsc postojowych. Te zasady będą następnie stanowiły kierunek postępowania organu udzielającego pozwolenie na budowę. Nie ma tutaj zatem żadnej sprzeczności.
Wbrew temu, co twierdzi skarżąca, postępowanie administracyjne w oczywisty sposób było bezprzedmiotowe, ponieważ żaden zarzut niezgodności robót budowlanych z decyzją o warunkach zabudowy oraz decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę, nie okazał się trafny. Skarżąca próbuje wykazać oczywistość swoich zarzutów, jednakże organy nadzoru budowlanego (rozpoznawczy i odwoławczy) dowiodły, że jest odwrotnie – miejsca postojowe istnieją, wjazd na działkę inwestorów jest prawidłowo urządzony. Skarżąca błędnie utożsamia interes publiczny ze swoim własnym. Zwalczanie nieprawidłowości w parkowaniu na ul. [...] i [...], należy do innych służb, które przecież można regularnie zawiadamiać. Możliwość wjechania na działkę inwestorów pozostaje kwestią obsługi miejsc postojowych, a nie stanowi dowodu na nieistnienie ich.
W toku postępowania inwestorzy dokonali zmian w zagospodarowaniu swojej działki w taki sposób, że śmietniki pojawiły się w miejscu do tego przeznaczonym. Potwierdził to zresztą PINB podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 10 października 2024 r.
Zaniechanie przesłuchania skarżącej nie miało żadnego znaczenia dla sprawy, skoro skarżąca pisemnie podnosi te same tezy. Osobisty konflikt sąsiedzki nie może prowadzić do zaprzeczenia temu, co funkcjonuje w oparciu o ostateczne decyzje wydane w 2015 r. przez Prezydenta.
Kończąc, zdaniem Sądu w składzie orzekającym Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji PINB. W toku postępowania odwoławczego zbadano wszystkie zagadnienia kwestionowane przez skarżącą. Organ II instancji doszedł do trafnych konkluzji.
Znamiennym jest przy tym, iż tak w skardze jak i występując na rozprawie w dniu 31 lipca 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej nie wskazał jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego, względnie przepisu postępowania, który miałby zostać naruszony przez orzekające w sprawie organy, a naruszenia takiego nie dopatrzył się także działający w tym zakresie z urzędu i niezwiązany zarzutami skargi Sąd.
Podkreślić wreszcie trzeba, iż strona skarżąca nie wykazała by sporny sposób usytuowania i wykorzystywania miejsc parkingowych na działce inwestorów, zlokalizowanych co należy podkreślić nie od strony działki skarżącej, lecz po przeciwległej stronie działki inwestorów, naruszał jakikolwiek interes prawny skarżącej, odwołując się w tym zakresie jedynie do jej interesu faktycznego wiążącego się z parkowaniem pojazdów pacjentów gabinetu lekarskiego na ulicach pobliżu tego gabinetu i utrudniania w ten sposób korzystania z tychże ulic.
Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności skargi. Kierując się wspominanym już uprzednio przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł żadnych przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.
Odnosząc się do zgłoszonego w piśmie procesowym z 16 lipca 2025 r. wniosku profesjonalnego pełnomocnika uczestnika postępowania M. G. o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania Sąd wyjaśnia, że w art. 199 p.p.s.a. ustanowiono ogólną zasadę, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Regulacja ta w świetle art. 33 § 1 p.p.s.a. stosuje się do uczestników postępowania, którzy występują w nim na prawach strony. Z kolei z art. 200 i art. 201 p.p.s.a. wynika, w razie uwzględnienia skargi, obowiązek zwrotu przez organ kosztów poniesionych przez skarżącego.
Żaden z tych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem wniosek o zasądzenie kosztów procesu pochodzi od uczestnika postępowania. Zatem nie mógł on podlegać rozpatrzeniu i stanowić przedmiotu dodatkowego rozstrzygnięcia w wyroku. Poza tym w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym co do zasady w ogóle nie jest możliwe zasądzenie kosztów postępowania na rzecz uczestnika, bez względu na wynik sprawy, bowiem nie istnieją jakiekolwiek przepisy szczególne uzasadniające zasądzenie tak od strony skarżącej, jak i od organu na rzecz uczestnika postępowania kosztów za postępowanie przed sądem pierwszej instancji.