II SA/PO 325/20

II SA/Po 325/20 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2020-09-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-04-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz /przewodniczący/
Jan Szuma /sprawozdawca/
Wiesława Batorowicz
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 3211/20 - Wyrok NSA z 2023-09-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
§ 2 pkt 2, § 2 pkt 3, § 2 pkt 4, § 3 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 79a, art. 80,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 293
art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 1 ust. 2 pkt 3 , art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 2 pkt 1, art. 6 ust. 2, art. 60 ust. 1, art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 3 pkt 9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2020 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "Kolegium") z dnia [...] lutego 2020 r., [...], którą po rozpatrzeniu odwołania E. K., utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia [...] grudnia 2019 r., [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ekranu akustycznego na terenie położonym w [...] przy ul. [...], oznaczonym jako działka [...], w obrębie [...].
Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy.
Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2019 r. (k. 1–7 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) E. K. wystąpił o ustalenie na jego rzecz warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji.
Następnie w aktach utrwalono wypisy z ewidencji gruntów oraz pomocnicze mapy (k. 8–12 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), a na ich podstawie określono krąg stron (k. 46 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).
Dnia [...] października 2019 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości inwestycyjnej i otoczenia (k. 14-35 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Brał w nich udział E. K., który wyjaśnił, że projektowany ekran akustyczny ma na celu oddzielenie jego działki [...] od sąsiedniego zakładu produkcyjnego "[...]" (działki [...] – uw. Sądu). Inwestor wyjaśnił, że ekran powstanie w granicach zbliżonych istniejącego ażurowego, stalowego płotu, na skarpie i fundamencie. Inwestycja została zaprojektowana jako wykonana z prefabrykowanych gotowych elementów, takich jakie montuje się wzdłuż pasów drogowych.
Dnia [...] października 2019 r. przygotowano pierwszy projekt decyzji (pozytywnej), który skierowano do zaopiniowania z właściwymi organami i jednostkami (k. 39-45 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).
Pismem z dnia [...] października 2019 r., [...] zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania (k. 46–53 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).
W dniu [...] października 2019 r. Miejski Zarząd Dróg i Komunikacji zaopiniował inwestycję bez uwag (k. 54 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków pismem z dnia [...] października 2019 r., [...] zwrócił tylko uwagę na treść art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (k. 59 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), natomiast jednostka wewnętrzna Urzędu Miasta [...] – Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska wskazała na kilka obszarów problemowych z zakresu swojej właściwości (k. 63–64 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).
Inwestycji sprzeciwiły się z kolei niektóre strony postępowania. W dniu [...] października 2019 r. J. K., właścicielka działki [...] od zachodu sąsiadującej z nieruchomością E. K. (zob. k. 9 i 13 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), wniosła zastrzeżenia co do ustalenia warunków zabudowy powołując się na argumenty natury estetycznej (k. 55 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Z kolei [...] sp. z o.o. sp. k. (użytkownik wieczysty działki [...] – zob. k. 11 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) wskazała, że rzeczywistym powodem budowy ekranu akustycznego jest fakt, że E. K. zamierza prowadzić działalność przekraczającą dopuszczalne limity hałasu (k. 56-57 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).
W piśmie z dnia [...] listopada 2019 r., E. K. wyjaśnił, że projektowane ekrany akustyczne nie będą miały negatywnego estetycznego wpływu na teren należący do J. K., jako, że jej nieruchomość przylega do przeciwległego boku posesji (ekran powstać ma od wschodu – uw. Sądu). Wyjaśnił też, że cały analizowany obszar znajduje się w strefie przemysłowej (k. 60 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W drugim piśmie datowanym na ten sam dzień E. K. odniósł się do sprzeciwu wniesionego przez [...] sp. z o.o. sp.k. wskazując, że obawy spółki są bezpodstawne. Oświadczył, że nie planuje zmiany profilu działalności ani stopnia uciążliwości tej obecnie prowadzonej (k. 61–62 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).
W dniu [...] grudnia 2019 r. sporządzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej "r.ws.s.u.w.") (k. 65-69 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).
Dnia [...] grudnia 2019 r. Prezydent, działając w trybie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej "K.p.a.") zawiadomił E. K. o zebraniu materiału dowodowego. Jednocześnie w oparciu o art. 79a K.p.a. poinformował wnioskodawcę, że z przeprowadzonej analizy urbanistycznej wynika, iż projektowana inwestycja nie spełnia łącznie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm. – uw. Sądu, dalej "u.p.z.p.") (k. 70-71 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).
W reakcji na zawiadomienie, pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. E. K. wniósł o zmianę parametru długości projektowanego ekranu z 210 m na 80 m przedstawiając inwestycję na załączniku graficznym (k. 75-79 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).
Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., [...], [...] Prezydent, działając na podstawie art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p., odmówił ustalenia warunków zabudowy na rzecz E. K. (k. 80–89 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wyjaśnił, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. lokalizacja inwestycji możliwa byłaby wyłącznie w przypadku istnienia na działce sąsiedniej obsługiwanej z tej samej drogi publicznej obiektów o podobnej funkcji, na podstawie których można określić wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Natomiast analizowany obszar to teren o zróżnicowanym sposobie użytkowania i zagospodarowania.
Organ wskazał, że nie ma w analizowanej przestrzeni przegród budowlanych o wysokości 6 m zrealizowanych w formie ekranów akustycznych czy ogrodzeń, zlokalizowanych przy granicach działek budowlanych. Zamiar zrealizowania wnioskowanej inwestycji nie ma więc potwierdzenia w sposobie zabudowy i zagospodarowania działek sąsiednich, a gabaryty budynków sąsiednich nie są wystarczającą podstawą dla lokalizacji ekranu o żądanej wysokości. Ponadto realizacja wnioskowanego nieprzeziernego ekranu akustycznego o wysokości 6 m narusza wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe i kompozycyjno-estetyczne.
Organ odniósł się także do kwestii kwalifikacji zawodowych osób sporządzających analizę urbanistyczną wyjaśniając, że zgodnie z u.p.z.p. musiała być ona sporządzona przez osobę o określonych kwalifikacjach zawodowych.
Odwołanie od decyzji Prezydenta złożył E. K. (zob. część akt administracyjnych organu drugiej instancji – nienumerowanych). Zarzucił przy tym naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. oraz art. 60 ust. 4 u.p.z.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na analizie urbanistycznej, która nie została sporządzona przez osobę o odpowiednich ku temu uprawnieniach. Skarżący wskazał też na naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędne uznanie, że kontynuacja funkcji w rozumieniu tego przepisu odnosi się do funkcjonalności obiektu budowlanego (podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że chodzi o funkcję realizowaną przez zabudowę, w tym zagospodarowanie terenu, istniejące w ramach nieruchomości sąsiednich) oraz uznanie, że określenie cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla obiektów będących przedmiotem wniosku może być dokonane wyłącznie w oparciu o parametry istniejących obiektów o takich samych funkcjach użytkowych (podczas gdy art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wskazuje szeroko na cechy i wskaźniki obiektów budowlanych w obszarze analizowanym).
Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało decyzję Prezydenta w mocy. Na wstępie wyjaśniło, że generalną zasadą, w świetle której należy odczytywać u.p.z.p. jest przyjmowanie ładu przestrzennego jako punktu wyjścia (art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). W szczególności należy baczyć, aby zachowane zostały wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz między innymi walory architektoniczne i krajobrazowe, jak i prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 2, 3 i 7 u.p.z.p.).
Następnie Kolegium przedstawiło szczegółowo istotne regulacje prawne. Przyjmując je za punkt wyjścia stwierdziło, że obszar analizowany wokół działki inwestycyjnej wyznaczono prawidłowo. Szerokość frontu działki [...] wynosi około 25 m, a zatem trzykrotność to 75 m. Organ odwoławczy odnotował dalej, że w obszarze analizowanym zabudowa nie jest ogrodzona za pomocą pełnych przegród budowlanych o wysokości 6 m. Zainwestowane działki są ogrodzone ogrodzeniami betonowymi prefabrykowanymi lub stalowymi ażurowymi. Nie ma także w otoczeniu ogrodzeń o wnioskowanej wysokości 6 m i długości 80 m, zrealizowanych w formie ekranów akustycznych.
Kolegium w konkluzji doszło do przekonania, że inwestycja nie spełnia zasady dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), której celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 pkt 1 u.p.z.p., a więc takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Podkreśliło, że w granicach obszaru analizowanego nie ma jakiegokolwiek ekranu akustycznego odgradzającego wyodrębnioną nieruchomość, zrealizowanego w formie pełnych przegród budowlanych – o wysokości 6 m. Tymczasem w świetle art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. projektowana inwestycja, oprócz kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, musi również zapewnić kontynuację gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Zdaniem Kolegium projektowana przez E. K. budowla nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
W skardze E. K. ponowił zarzuty odwołania (naruszenie: art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. w zw. z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) domagając się uchylenia decyzji obu instancji oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Wskazał, że jego zdaniem organ odwoławczy nie wywiązał się ze swej roli, gdyż jego działania ograniczyły się tylko do oceny legalności rozstrzygnięcia prezydenta, a ustalenia oparte zostały wyłącznie na ustaleniach Prezydenta i bezkrytycznie przyjętych wynikach analizy urbanistycznej.
Motywując przedstawiony zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. w zw. z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. E. K. zauważył, że analizę urbanistyczną sporządził Naczelnik Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...]. Tymczasem powinna być ona sporządzona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, o czym stanowi art. 60 ust. 4 u.p.z.p.
Odnosząc się do art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. skarżący uwypuklił, że wedle koncepcji organu kontynuacja funkcji (zasada dobrego sąsiedztwa) zachodzi wówczas, gdy w obszarze analizowanym znajdują się obiekty budowlane tożsame z elementami będącymi przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy. W konsekwencji zdaniem organów ustalenie warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji nie jest możliwe, gdyż w badanym otoczeniu nie ma obiektu budowlanego, którego funkcja użytkowa jest identyczna z funkcją obiektu, którego dotyczy wniosek. E. K. nie zgodził się z tak wyłuszczoną tezą. W jego ocenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. odnosi się do funkcji i charakteru zabudowy, a nie do funkcji użytkowych obiektów budowlanych. Na poparcie tego przytoczył § 2 pkt 2 r.ws.s.u.w., który stanowi, że przez funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć sposób "użytkowania obiektów budowlanych" oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi. W ocenie E. K. przepis ten nie odnosi się do indywidualnego obiektu. Jako funkcje dla terenów zabudowanych można natomiast wyróżnić funkcje mieszkalne czy przemysłowe. Przenosząc powyższe na realia sprawy skarżący skwitował, że funkcja zabudowy jest pojęciem szerszym od pojęcia funkcji użytkowej obiektu. Można więc twierdzić, że budynek mieszkalny pełni funkcję mieszkalną, o tyle w przypadku takich obiektów jak ogrodzenie, trudno oczekiwać, że nawiązanie do otoczenia będzie wymagało zidentyfikowania "funkcji ogrodzeniowej". Kontynuacja funkcji to nie nakaz realizacji obiektów o takich samych cechach użytkowych. Kontynuacja taka oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu.
E. K. stwierdził, że zaproponowana przez niego budowa ogrodzenia czy ekranu (akustycznego) może realizować funkcję przemysłową, o ile będzie tej funkcji służyć i będzie z nią związana.
W końcowej części uzasadnienia skargi skarżący powołał się na potrzebę szerokiego rozumienia kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, co ma na celu urzeczywistnienie zasady wolności zabudowy (art. 6 ust. 2 u.p.z.p.). W ocenie E. K. ekran akustyczny umożliwia uzupełnienie funkcji istniejącej (przemysłowej) i nie wchodzi z nią w kolizję. Wpisuje się on także we wszystkie funkcje, jakie występują na obszarze analizowanym. Elementy, takie jak urządzenia budowlane (art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) towarzyszą zabudowie o niemal każdej funkcji.
Wreszcie skarżący odnotował, że w § 2 pkt 2 i 3 r.ws.s.u.w. rozróżnia pojęcia funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. To oznacza, że należy odrzucić zapatrywanie Kolegium, które dokonuje porównania obiektów o takich samych funkcjach (w danym przypadku ogrodzeń). Zdaniem E. K. możliwe jest więc odnoszenie parametrów projektowanego ekranu akustycznego do cech wszelkiej zabudowy na obszarze analizowanym.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko.
W trakcie rozprawy sądowej, która odbyła się [...] września 2020 r. stawił się pełnomocnik [...] sp. z o.o. sp.k., który wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że nie zgadza się z zarzutem, jakoby nie dopełniono warunków formalnych przygotowania analizy przez uprawnioną osobę. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że analizy urbanistycznej nie musi przygotowywać urbanista. Odnosząc się do strony merytorycznej, pełnomocnik [...] sp. z o.o. sp.k., wyraził przekonanie, że zachodzą podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy, ponieważ projektowana zabudowa nie ma odzwierciedlenia w otoczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Spór pomiędzy skarżącym a organami sprowadza się do odpowiedzi na pytanie:
- czy ekran akustyczny o wysokości 6 m, który jako taki nie znajduje odpowiednika w obszarze analizowanym (w postaci ekranów akustycznych, lub ogrodzeń pełnych o tak dużej wysokości), może być mimo to dopuszczony jako obiekt uzupełniający zastaną funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu (funkcja przemysłowa), a zarazem jako odpowiadający gabarytami zabudowy otoczenia w szerokim rozumieniu.
W ocenie Sądu na pytanie powyższe należy udzielić odpowiedzi negatywnej.
Nim Sąd odniesie się do przywołanych przez E. K. przepisów r.ws.s.u.w., należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że w sprawie mamy do czynienia ekranem akustycznym, a więc ze specyficzną zabudową, którą można zakwalifikować jako obiekt budowlany: budowlę względnie jako urządzenie budowlane, przy czym najważniejsze jest to, że nie jest to budynek, dla którego wyznacza się linię zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy, szerokość elewacji frontowej, itd. Skoro tak, to r.ws.s.u.w. znajdzie zastosowanie w bardzo ograniczonym zakresie, a więc jedynie takim, w jaki wskazany akt wykonawczy reguluje procedurę wyznaczenia obszaru analizowanego i przeprowadzenia analizy urbanistycznej (§ 2 pkt 4, § 3 ust. 1 i 2 r.ws.s.u.w.) przy czym tylko pod kątem określenia kontynuacji funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu (§ 2 pkt 2 i 3 r.ws.s.u.w.) oraz w zakresie w jakim reguluje elementy końcowego rozstrzygnięcia (§ 9 r.ws.s.u.w.).
Skarżący chciałby, aby dopuszczalność zaprojektowanego przez niego ekranu akustycznego o wysokości 6 m postrzegać nie w kategoriach ścisłej funkcji zabudowy dla konkretnie tego rodzaju obiektów, ale w kategoriach obiektu uzupełniającego zastane funkcje, gdyż on sam (ekran akustyczny) jako takiej funkcji nie utożsamia (por. § 2 pkt 2 r.ws.s.u.w.). Stąd E. K. wywodzi, że tego typu obiekt w zasadzie odpowiada i może służyć każdej szeroko rozumianej funkcji zabudowy i zagospodarowania otoczenia (mieszkaniowej, przemysłowej). W konsekwencji powinien być dopuszczony. Zarazem jego cechy także powinny być odniesione do wszelakich obiektów z obszaru analizowanego, co implikuje możliwość zaakceptowania nawet dużej wysokości ekranu akustycznego (por. § 2 pkt 2 r.ws.s.u.w.).
Zdaniem Sądu rozważania o możliwości dopuszczenia w granicy działki [...] 6 metrowego ekranu akustycznego należy rozpocząć od wskazania na przepis ustawy (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), któremu wszakże r.ws.s.u.w. służy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. kontynuacja zabudowy dotyczy w szczególności "gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych". Regulacji tej nie sposób rozumieć inaczej, jak tak, że podobnego rodzaju obiekty powinny być wzorowane na im odpowiadających obiektach z obszaru analizowanego. Jeżeli więc na obszarze analizowanym mamy - przywołując tu roboczo obrazowy przykład – parterowy sklep i wielopiętrowe budynki wielorodzinne, to oznacza to, że nowa zabudowa otoczenia powinna zmierzać ku zapewnieniu kontynuacji takich obiektów, czyli budowie ich odpowiedników, przy zachowaniu podobnych między nimi relacji i proporcji. Gdyby natomiast przyjąć sposób rozumowania E. K., należałoby uznać, że w rozważanym przykładzie możliwe byłoby zrealizowanie także wielopiętrowych domów handlowych, które funkcję zaczerpnęłyby z parterowego sklepu, a wielkość wzorowały na budynkach mieszkalnych. Taki efekt rozumowania zakładający krzyżowe wzorowanie funkcji i cech zabudowy na każdej istniejącej zabudowie z obszaru analizowanego nie odpowiada – w ocenie Sądu – istocie "kontynuacji zabudowy", o której stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Podobnie jest z takimi obiektami jak ekrany akustyczne czy ogrodzenia. Jeżeli na danym terenie występują ogrodzenia o standardowej wysokości, z reguły ażurowe lub prefabrykowane, to należy przyjąć, że zapewnienie kontynuacji gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych wymaga, aby co najwyżej podobnego rodzaju ogrodzenia były na danym terenie realizowane. W ocenie Sądu nawet bez wiedzy urbanistycznej można jednoznacznie stwierdzić, że 6 metrowy, pełny ekran akustyczny nie kontynuuje gabarytów i formy architektonicznej ogrodzeń rozdzielających tereny na obszarze analizowanym, a do takich owy ekran akustyczny powinien być odnoszony. Dodać też można, że obiekt tak wysoki, jak proponuje E. K., obiektywnie przełamie krajobraz otoczenia i zaburzy ład przestrzenny, który – jak trafnie podkreśliło to Kolegium – stanowi ukształtowanie przestrzeni tworzące harmonijną całość oraz uwzględniające w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.
Podsumowując więc – w ocenie Sądu podzielić należy pogląd organów, że skoro w obszarze analizowanym nie ma tak wysokich obiektów podobnych (ogrodzeń lub innych urządzeń oddzielających działki), to należy przyjąć, że projektowany przez E. K. 6 metrowy ekran akustyczny nie znajduje odzwierciedlenia w zastanej zabudowie w zakresie gabarytów i formy architektonicznej. Trafnie zatem organy orzekły o odmowie ustalenia warunków zabudowy.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. w zw. z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. poprzez dopuszczenie sporządzenia analizy urbanistycznej przez podmiot ku temu nieuprawniony, Sąd stwierdza, że stanowisko E. K. jest chybione.
Analiza urbanistyczna znajdująca się w aktach została przygotowana rzetelnie i spełnia wymogi z § 3 ust. 1 i 2 r.s.s.u.w. Gdy chodzi natomiast o kwestie jej autora, to Sąd wyjaśnia, że o ile w praktyce organów administracji z reguły dominuje dobry zwyczaj, iż to urbanista przygotowuje analizę (by później na jej podstawie sporządzić tzw. "wyniki analizy" będące załącznikiem do decyzji), to jednak zgodnie z przepisami nie musi on osobiście zbierać danych i przeprowadzać samej analizy urbanistycznej. Obowiązek taki formalnie leży w gestii "właściwego organu" (zob. § 3 ust. 1 r.s.u.w.). Z uwagi na specjalistyczną materię, jaka powinna znaleźć się w decyzji ustalającej warunki zabudowy, ustawodawca w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., podobnie jak i w art. 50 ust. 4 tej samej ustawy, zawarł natomiast wymóg, aby sporządzenie projektu decyzji wraz z wynikami analizy (czyli wnioskami wyprowadzonymi z zebranego materiału analizy), powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2014 r., II OSK 1218/13, podobnie wyrok tegoż sądu z dnia 6 grudnia 2011 r., II OSK 1827/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie projekt decyzji wraz z wynikami analizy został sporządzony przez uprawnionego urbanistę M. W.. Projekt ten znajduje się w aktach (zob. k. 96-103 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).
Samą analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przygotował [...] grudnia 2019 r. Naczelnik Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...] (k. 67-69 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Analiza znajdująca się w aktach jest wystarczająco szczegółowa i zawiera wszystkie wymagane dane, a nadto do analizy załączono obszerną mapę zasadniczą w skali 1:1000, w której wyrysowano pełne granice badania (zob. k. 66 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Promień granic analizy przeprowadzono w odległości 3 krotności frontu terenu inwestycji (75 m).
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że nie jest zasadny zawarty w skardze zarzut sporządzenia analizy urbanistycznej przez osobę nieuprawnioną, jako że dla samej analizy nie ma ograniczeń podmiotowych dotyczących jej autora. Z kolei projekt decyzji wraz z wynikami analizy sporządził w sprawie urbanista, przez co zadośćuczyniono art. 60 ust. 4 u.p.z.p.
W tym stanie rzeczy Sąd – działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).