II SA/Po 323/23

II SA/Po 323/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-08-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-05-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz
Danuta Rzyminiak-Owczarczak /przewodniczący/
Paweł Daniel /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 5 ust. 1 pkt 9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 31 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak--Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2023 roku sprawy ze skarg J. H. i T. H. na decyzję Wojewody z dnia 15 marca 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 14 grudnia 2022 roku nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz: - skarżącej T. H. kwotę 697,- zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; - skarżącego J. H. kwotę 697,- zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją Starosty [...] z dnia 15 stycznia 2020 r., nr [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono M. i M. N. pozwolenia na budowę myjni samochodowej wraz z instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, grzewczą, gazową i elektryczną na działce nr [...], jednostka ewidencyjna [...] w F. .
Wnioskiem z dnia 19 lutego 2020 r. J. H. (dalej również jako: "wnioskodawca"), wystąpił o wznowienie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę myjni samochodowej na działce nr ewid. [...] w m. F. gmina R..
Uzasadniając powyższy wniosek wnioskodawca podniósł, iż nie został zawiadomiony o toczącym się postępowaniu, pomimo, iż jest właścicielem działki sąsiadującej na którą znacząco będzie oddziaływać planowana inwestycja. Odległość myjni samochodowej od budynku mieszkalnego wnioskodawcy wynosi ok. 15,5 m. Do wnioskodawcy należy też staw hodowlany i działka nr [...] położone w odległości odpowiednio ok. 18 m i 7,5 m od planowanej inwestycji. W odległości ok. 30 m od wiaty myjni znajduje się Niepubliczne Przedszkole [...] oraz plac zabaw.
W piśmie z dnia 04 marca 2020 r. wnioskodawca wyjaśnił, iż wniosek o wznowienie postępowania, w związku z przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, obecny tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 dalej jako: "K.p.a.") został wniesiony, 19 lutego 2020 r. tj. w terminie jednego miesiąca, zgodnie z art. art. 148 § 2 K.p.a. J. H. wiedzę dotyczącą pozwolenia na budowę myjni samochodowej uzyskał w dniu 06 lutego 2020 r. tj. z chwilą udzielenia odpowiedzi odmownej na wniosek z dnia 24 stycznia 2002 r. i pisma pełnomocnika z dnia 27 stycznia 2020 r. w kwestii udostępnienia akt sprawy. Odwołujący z powyższych powodów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.
Postanowieniem z dnia 16 marca 2020 r., znak: [...] Starosta [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a następnie decyzją z dnia 04 czerwca 2020 r. znak [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Decyzją z dnia 31 lipca 2020 r., nr [...] Wojewoda po rozpoznaniu odwołania J. H. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 04 czerwca 2020 r. znak [...], podtrzymując stanowisko organu I instancji, że obszar oddziaływania projektowanej myjni zamyka się w obrębie działki inwestora (dz nr [...]) i odwołujący nie wykazał interesu prawnego wskazującego na nabycie prawa strony w przeprowadzonym postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. H..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 25 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Po [...], uchylił decyzję Wojewody z dnia 31 lipca 2020 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 04 czerwca 2020 r., nr [...],
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu przy ustalaniu, czy dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy mieć na uwadze kategorie podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 682) oraz właściwie rozumiany obszar oddziaływania obiektu. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 1 tej ustawy – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych (...), zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich – art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zasadą procesu inwestycyjnego jest bowiem poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy przede wszystkim właścicieli (użytkowników) nieruchomości sąsiadujących z działką inwestora.
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zwrócił uwagę, że w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1396) w art. 112 zapewniono obywatelom ochronę przed hałasem. Zgodnie z tym przepisem ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; 2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Na podstawie art. 113 ust. 1 tej ustawy Minister Środowiska wydał rozporządzenie określające dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowanego przez różne grupy źródeł hałasu. Jest to rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 112) w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Zdaniem Sądu organ przedwcześnie bez dokładnej analizy wszystkich przepisów prawa uznał, że Skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę.
W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż nieruchomość skarżącego jako teren zabudowy jednorodzinnej podlega ochronie akustycznej, a hałas powodowany przez przedmiotową myjnie oddziaływuje na działkę skarżącego. Na zlecenie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowisko wykonano pomiary hałasu generowanych przez myjnie samochodową. Ze sprawozdania z pomiarów hałasu wynika, iż normy hałasu przekroczone są zarówno w dzień jak i w nocy. Należy w tym miejscu podkreślić, iż wyniki pomiarów wykazały wartość równoważna poziomu hałasu dla pory dnia na poziomie 56,1 dB (±0,9 dB) oraz dla pory nocy na poziomie 46,7 dB (± 1,0 dB). Natomiast zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, określono dopuszczalny poziom hałasu dla pory dnia na poziomie 50 dB, a dla pory nocy 40 dB.
Zdaniem Sądu mając powyższe na uwadze, wskazać należało, że zgodnie z obecnie obowiązującym § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych (ust. 1).
Do uciążliwości, o których mowa w ust. 1, zalicza się w szczególności: hałas i drgania (wibracje); zanieczyszczenie powietrza; zanieczyszczenie gruntu i wód.
Ponadto w sprawie należy mieć również na uwadze § 323 omawianego rozporządzenia zgodnie z którym budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach (ust. 1). Pomieszczenia w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej należy chronić przed hałasem: 1) zewnętrznym przenikającym do pomieszczenia spoza budynku; 2) pochodzącym od instalacji i urządzeń stanowiących techniczne wyposażenie budynku; 3) powietrznym i uderzeniowym, wytwarzanym przez użytkowników innych mieszkań; lokali użytkowych lub pomieszczeń o różnych wymaganiach użytkowych; 4) pogłosowym, powstającym w wyniku odbić fal dźwiękowych od przegród ograniczających dane pomieszczenie.
Wobec powyższego w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż organ pominął w analizie prawnej regulację rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. dotyczącego ochrony przed hałasem i drganiami, które to regulacje w istocie wprowadzają ograniczenia w zabudowie terenów mieszkaniowych.
Ponadto w niniejszej sprawie organ nie rozważył interesu Skarżącego z punktu widzenia § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., dotyczącego stosunków wodnych. Zgodnie z tą regulacją zabronione jest dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Skarżący w pismach do organu jak również w skardze podkreślił, iż "znosi regularne napływanie pozostałości po mytych samochodach wraz z chemikaliami na jego grunt, co dewastuje środowisko w pobliżu prowadzonego przez niego stawu hodowlanego".
Organ w żaden sposób nie odniósł się do powyższej kwestii. Z powyższych względów wydane w niniejszej sprawie decyzje należało uznać co najmniej za przedwczesne. Dopiero szczegółowa analiza, uwzględniająca m.in. ww. regulacje, pozwoli organowi na dokonanie prawidłowej oceny faktycznego obszaru oddziaływania inwestycji.
Ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w sprawie przeprowadzenia kontroli, czy na działce nr [...] w F. doszło do naruszenia § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065); według stanu na dzień wydania badanej decyzji), ze względu na zabronioną zmianę naturalnego spływu wód opadowych, w celu kierowania ich na teren sąsiednich nieruchomości.
Organ nadzoru budowlanego w odpowiedzi z dnia 15 października 2021 r., znak: [...] poinformował, że po przeprowadzeniu czynności kontrolnych powyższej nieruchomości nie stwierdzono, aby teren na którym znajduje się myjnia samochodowa uległ zmianie od momentu wydania pozwolenia na użytkowanie. Zgodnie z decyzją Burmistrza Gminy [...] z 14 listopada 2019 r., znak: [...] o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji, wody opadowe mogą być gromadzone na terenie własnym posesji. W projekcie zagospodarowania działki nr [...] przewidziano teren utwardzony i teren biologicznie czynny, który ma za zadanie gospodarować wody opadowe. Analiza porównawcza rzędnych tj. 94,5 m.n.p.m. określonych na mapie do celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania działki nr [...] z rzędnymi na mapie geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej inwestycji, wykazała, że inwestor nie dokonał zmiany naturalnego ukształtowania terenu w celu kierowania wód opadowych na teren sąsiedniej nieruchomości. Ponadto działka nr [...] w F. jest oddzielona od działki nr [...] drogą gminną, wyposażoną w kanalizację deszczową, odbierającą wody z nawierzchni dróg.
Starosta [...] decyzją z dnia 03 grudnia 2021 r., znak: [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z 15 stycznia 2020 r., nr [...], znak: [...] W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca nie był uprawniony do bycia stroną postępowania w sprawie decyzji pozwolenia na budowę z 15 stycznia 2020 r.
Decyzja powyższa została uchylona przez Wojewodę decyzją z dnia 13 lipca 2022 r., znak: [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instacji. Wojewodaw zauważył, że w projekcie budowlanym wskazano, że “inwestycja w fazie budowy może powodować krótkotrwałe obciążenie hałasem przekraczającym 55 dB w zabudowie usługowej. W fazie eksploatacji będzie występować krótkotrwałe obciążenie hałasem na poziomie nie przekraczającym 55 dB związanych z obsługą obiektu (praca automatu myjni, kompresora myjni, ruch pojazdami mechanicznymi) nie przewidziano wentylacji mechanicznej wywołującej dodatkowe obciążenie hałasem". Z powyższego zatem wynika, że przedmiotowa inwestycja w porze dnia i nocy może przekraczać dopuszczalny poziom hałasu przewidziany dla zabudowy mieszkaniowej, przez co właściciel działki nr [...] powinien zostać uznany za stronę postępowania, ze względu na potencjalne naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu wynikającego z tabeli 1 pkt 2 stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.
Sprzeciw od powyzszej decyzji został oddalony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 24 października 2022 r., sygn. akt IV SA/Po [...].
Pismem z dnia 09 grudnia 2022 r. adw. M. W. - pełnomocnik J. H. wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny budownictwa i projektowania na okoliczność ustalenia, czy przedmiotowa inwestycja narusza normy Prawa budowlanego, czy projekt na podstawie którego wydano pozwolenie na budowę jest zgodny z obowiązującymi normami oraz, czy zlokalizowana inwestycja swym zakresem i stanem rzeczywistym odpowiada założeniom i treści projektu budowlanego.
Starosta [...] decyzją z dnia 14 grudnia 2022 r., znak: [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z 15 stycznia 2020 r. oraz stwierdził wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa polegającym na nieuznaniu za stronę postępowania T. i J. K.. W uzasadnieniu szczegółowo ustosunkowano się do zarzutów i wniosków wnioskodawców, wskazując jednakże, że nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłączenie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła T. H. oraz J. H..
Wojewoda decyzją z dnia 16 marca 2022 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 14 grudnia 2022 r.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że obszar oddziaływania inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej wraz z instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, grzewczą, gazową i elektryczną na działce nr [...], jedn. ewid. [...] w F. obejmuje również nieruchomość wnioskodawcy - działkę nr [...], która nie graniczy bezpośrednio z działką nr [...] (oddzielają ją działki nr [...], [...] i [...] stanowiące drogę), jednakże obiekt myjni samochodowej na działce nr [...] oddalony jest od istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] o ok. 18 m.
Następnie Wojewoda wskazał, że przedmiotowa myjnia samochodowa w żaden sposób nie narusza przepisów § 13, 57, 60 warunków technicznych, a więc przedmiotowa inwestycja nie może w żaden sposób ograniczać dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działce nr [...]. Zgodnie z § 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 warunków technicznych budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych. Do uciążliwości, o których mowa w ust. 1, zalicza się w szczególności: hałas i drgania (wibracje). Z kolei na podstawie § 323 ust. 1 i 2 warunków technicznych budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach, a pomieszczenia w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej należy chronić przed hałasem: zewnętrznym przenikającym do pomieszczenia spoza budynku; pochodzącym od instalacji i urządzeń stanowiących techniczne wyposażenie budynku; powietrznym i uderzeniowym, wytwarzanym przez użytkowników innych mieszkań; lokali użytkowych lub pomieszczeń o różnych wymaganiach użytkowych; pogłosowym, powstającym w wyniku odbić fal dźwiękowych od przegród ograniczających dane pomieszczenie. Powyższe regulacje dotyczą zatem ochrony przed hałasem i drganiami, które to w istocie wprowadzają ograniczenia w zabudowie terenów mieszkaniowych.
Wojewoda podkreślił, że prawodawca w art. 112 Prawa ochrony środowiska zapewnił obywatelom ochronę przed hałasem. Zgodnie z tym przepisem ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; 2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Zgodnie z tabelą 1 pkt 2 stanowiącą załącznik do rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, określono dopuszczalny poziom hałasu dla pory dnia na poziomie 50 dB, a dla pory nocy 40 dB. Stąd poziom hałasu na terenie działki nr [...] należącej do T. i J. H. nie powinien przekraczać dopuszczalnego poziomu hałasu dla pory dnia na poziomie 50 dB, a dla pory nocy 40 dB.
Zdaniem organu odwoławczego z decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż działka nr [...], na której zlokalizowana jest przedmiotowa inwestycja to teren zabudowy usługowej, a nie zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z tabelą 1 pkt 3 stanowiącą załącznik do rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowych, określono dopuszczalny poziom hałasu dla pory dnia na poziomie 55 dB, a dla pory nocy 45 dB. Z analizy projektu budowlanego (karta nr [...] - część opisowa projektu zagospodarowania działki) wynika, iż cyt. "w fazie eksploatacji będzie występować krótkotrwałe obciążenie hałasem na poziomie nieprzekraczającym 55 dB związanym z obsługą obiektu (praca automatu myjni, kompresora myjni, ruch pojazdami mechanicznymi) nie przewidziano wentylacji mechanicznej wywołującej dodatkowe obciążenie hałasem". Z powyższego zatem wynika, że przedmiotowa inwestycja w porze dnia nie będzie przekraczać dopuszczalnego poziom hałasu w zabudowie usługowej. Z kolei z pkt 3.3 opisu technicznego wynika, że projektant oświadczył, iż cyt. "w projekcie nie zastosowano urządzeń, które mogłyby spowodować przekroczenie dopuszczalnego hałasu". Zdaniem organu odwoławczego powyższe ogólne stwierdzenie oznaczają zatem, że projektant przewidział, iż dopuszczalne normy hałasu dla pory dnia i nocy zostaną zachowane dla działki inwestycyjnej, jak również dla sąsiednich nieruchomości, co potwierdza wyznaczony przez projektanta obszar oddziaływania inwestycji określony w pkt 1.10 projektu zagospodarowania działki, z którego jednoznacznie wynika, że obszar oddziaływania ww. inwestycji zamykać się będzie na działce inwestycyjnej. Prawidłowo zatem przyjął organ I instancji, że odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami należy do projektanta, a ewentualna kwestia dotycząca stwierdzonych uciążliwości akustycznych związanych z funkcjonowaniem działalności usługowej istniejącej już myjni samochodowej na działce nr [...], nie może wpłynąć na treść rozstrzygnięcia wydanego w tej sprawie, albowiem nie jest powiązana z wadą projektu budowlanego. Niewątpliwie wznowione postępowanie w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę, nie może przerodzić się w postępowanie związane z ustaleniem dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku w użytkowanym obiekcie, gdyż w tym zakresie organy architektoniczno-budowlane nie są właściwe.
W zakresie zarzutów dotyczących zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby, Starosta [...] prawidłowo stwierdził na podstawie projektu budowlanego oraz zebranego materiału dowodowego, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.); według stanu na dzień wydania badanej decyzji. Wody opadowe gromadzone będą na terenie biologicznie czynnym, ścieki powstałe w procesie technologicznym odprowadzone zostaną po wcześniejszym oczyszczeniu poprzez separator tłuszczów i oleju do wewnętrznej kanalizacji sanitarnej (zob. str. [...] projektu budowlanego). Z kolei z naniesionych rzędnych terenu określonych na mapie do celów projektowych (zob. rys. nr [...]) oraz przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego kontroli obiektu z 11 października 2021 r. wynika, że inwestor nie dokonał zmiany naturalnego ukształtowania terenu, w celu kierowania wód opadowych na teren sąsiednich nieruchomości.
Powyższe zatem świadczy, że przedmiotowa inwestycja zaprojektowana została zgodnie z wymaganiami dotyczącymi ochrony interesów osób trzecich, określonymi w ust. 3 pkt 4 tiret 1 -f 5 decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji, odniósł się do zarzutów skarżących, a swoje stanowisko w sprawie przedstawił w sposób wyczerpujący w treści zaskarżonej decyzji, której argumentacje organ odwoławczy w pełni podziela. Dokumentacja projektowa została wykonana przez osoby uprawnione zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Starosta [...] w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przez co zarzuty naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. należało uznać za bezpodstawne.
Wojewoda podkreślił, że przedmiotem prowadzonego postępowania nie jest badanie inwestycji na poziomie jej eksploatacji, a jedynie zbadanie, czy zostały spełnione wymogi formalno-prawne, dotyczące wydanego już pozwolenia na budowę. Projekt na budowę, będący integralną częścią pozwolenia na budowę, został sporządzony przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną oraz uprawnienia wymagane przepisami prawa. Z kolei Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] przeprowadzał trzykrotnie kontrolę przedmiotowego obiektu. Organ odwoławczy dodatkowo wskazał, że w świetle art. 84 § 1 Kp.a. powołanie przez organ biegłego należy uznać za uzasadnione, jeśli w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Oceny w tym zakresie dokonuje jednak organ administracji uwzględniając okoliczności danej sprawy, wymagany zakres ustaleń, stopień ich skomplikowania, a także kwalifikacje własnego zasobu kadrowego. Zatem, zdaniem organu odwoławczego, Starosta [...] dysponował wszystkimi niezbędnymi informacjami, które przyczyniły się do prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszego postępowania, przez co nie było podstaw do powoływania biegłego w przedmiotowej sprawie.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. H. (sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po [...]) oraz T. H. (sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po [...]).
W identycznie brzmiących skargach podniesiono zarzuty naruszenia:
1) art. 146 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, co skutkowało niedopuszczalnością uchylenia zaskarżonej decyzji,
2) art. 9 ustawy Prawo Budowlane poprzez jego niezastosowanie, co miało wpływ na treść wydanej decyzji,
3) art. 53 w zw. z art. 57 ustawy z dnia o transporcie kolejowym poprzez ich niezastosowanie, co skutkowano wydaniem decyzji bez wymaganej zgody na odstępstwo techniczno - budowlane,
4) art. 6 K.p.a poprzez prowadzenie sprawy bez podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,
5) art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, nie kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania,
Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji ostatecznej i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.
Uzasadniając skargę podniesiono, że skarżący borykają się z całodobowym hałasem, o natężeniu przekraczającym dozwolone normy oraz znoszą również regularne napływanie pozostałości po mytych samochodach wraz z chemikaliami na ich grunt, co dewastuje środowisko w pobliżu prowadzonego przez nich stawu hodowlanego i sam staw zarybiony i stanowiący ostoję płazów, gadów i ptactwa wodnego (staw o powierzchni 0,017 ha to jest 17.000 m2). Na stronie 13 zaskarżonej decyzji, organ błędnie podaje, iż działka nr [...], na której znajduje się obiekt myjni samochodowej, stanowi teren zabudowy usługowej. Jest to o tyle błędne i tworzące nową rzeczywistość twierdzenie, że dla działki nr [...] nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przeważający charakter zabudowy w okolicy działki [...] to zabudowa mieszkaniowa.
Przeprowadzone w dniach od 18 czerwca 2020 r. do 20 lipca 2020 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska [...] Delegatura w L. pomiary hałasu w środowisku myjni samochodowej, potwierdziły wcześniejsze przypuszczenia skarżącego odnośnie do przekroczenia poziomu hałasu z myjni. Pomiary były dokonywane zarówno w porze dziennej, jak i nocnej, z tego samego punktu pomiarowego zlokalizowanego na działce skarżących, a uzyskane wyniki wskazują, że poziom hałasu z myjni przekracza standardy akustyczne określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Wspomniane normy są przekroczone bez względu na to z jakiej pory dnia i nocy pochodzą wyniki. Również ponowne pomiary hałasu z dnia 31 października 2022 r. - stwierdziły znaczne naruszenie norm hałasu.
Skarżący zwrócili uwagę, że przy myjni samochodowej usytuowany jest rów stanowiący część podtorza kolejowego. Z kolei plac myjni został tak skonstruowany, aby pozostałości po mytych samochodach spływały wprost do graniczącego z nieruchomością rowu. Kąt nachylenia placu biegnie bowiem w kierunku rzeczonego podtorza. Dodatkowo obrzeże wzdłuż krawędzi placu usytuowane przy torowisku zostało zniwelowane do poziomu gruntu. Ułatwia to odpływ ścieków i stanowi poważne niebezpieczeństwo komunikacyjne, ponieważ torowisko, które się tam znajduje jest użytkowane przez tabory cukrowni w M. . Zachodzi zatem realne niebezpieczeństwo podmywania nasypu. Powoduje to także wsiąkanie ścieków do wód gruntowych. Taki sposób odprowadzania ścieków pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi normami oraz ze stanowiskiem i uwagami wyrażonymi przez spółkę [...] Kolei Państwowych. W niniejszej sprawie niewątpliwie bliskie sąsiedztwo nasypu kolejowego wymaga uzyskania od zarządcy odpowiedniej opinii, a następnie zatwierdzenia odstępstwa przez właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Tymczasem w aktach sprawy brak wniosku inwestora o wydanie zgody na takie odstępstwo, co oznacza, że roboty budowlane prowadzone były w oparciu o wadliwą decyzję.
W ocenie skarżących błędem organu było również wydanie decyzji z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie kolejowym, zgodnie z którymi usytuowanie budowli, czy budynków w sąsiedztwie linii kolejowych może mieć miejsce w odległości niezakłócającej ich eksploatacji, działania urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu kolejowego, a także niepowodującej zagrożenia bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Budowle i budynki mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym, że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m. Przepisy tej samej ustawy przewidują w szczególnie uzasadnionych przypadkach odstępstwa od wskazanych wyżej warunków. Odstępstwo nie może jednak powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa i prawidłowego ruchu kolejowego, a także nie może zakłócać działania urządzeń służących do prowadzenia tego ruchu kolejowego, a także nie może zakłócać działania urządzeń służących do prowadzenia tego ruchu.
Odpowiadając na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2023 r. Wojewodzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył do wspoólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia skarge J. H. oraz T. H. pod sygn. akt II SA/Po [...].
Podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 31 sierpnia 2023 r. pełnomonik skarzącej złożył do akt zdjęcia w ilości 4 sztuk. Na zdjęciu oznaczonym na odwrocie nr [...], widoczna jest mgła, która powstaje podczas mycia pojazdów i która przemieszcza się w kierunku nieruchomości skarżących widocznej w tle. Zdjęcie to, jak również zdjęcie nr [...] dokumentuje również, że działka inwestorów posiada spadek w kierunku linii kolejowej oraz w kierunku przeciwnym w stosunku do usytuowanych boksów myjni. Pełnomocnik podniósł, że z działki inwestora ścieki nie są odprowadzane ani do kanalizacji komunalnej jak również, nie został zrealizowany zbiornik bezodpływowy. Na pytanie Sądu pełnomocnik skarżącego wskazał, że zarzut związany z koniecznością uzyskania stosownego odstępstwa dotyczy sąsiedztwa nasypu kolejowego.
Skarżący J. H. podtrzymał skargę i stanowiska pełnomocnika, podnosząc, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana tylko i wyłącznie dlatego, że Naczelnikiem Wydziału była osoba spokrewniona z inwestorami - matka i teściowa. Nieruchomość na której postawił dom zakupił mając świadomość, że może tam powstać tylko zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Mgła, która powstaje przy myciu, zawiera szkodliwą chemię, a w bliskości jest przedszkole, natomiast jego dom ma z tej strony taras.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1624 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
Rozpoznając przedmiotową sprawę wskazać należy, że prowadzone obecnie postępowanie dotyczy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia 15 stycznia 2020 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielono M. i M. N. pozwolenia na budowę o myjni samochodowej wraz z instalacjami: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, grzewczą, gazową i elektryczną na działce nr [...], jednostka ewidencyjna [...] w F.. Niesie to ze sobą określone konsekwencje, gdyż wznowienie postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu ustalenia, czy którakolwiek wada postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Natomiast, gdy dojdzie do wznowienia postępowania – co miało miejsce w niniejszej sprawie, gdzie organy przyjęły, że decyzja z dnia z dnia 15 stycznia 2020 r., została wydana z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. gdyż uniemożliwiono skarżącym udział w postępowaniu - sprawa weryfikacji obowiązywania orzeczenia powiązana jest, po jego uchyleniu, z obowiązkiem rozstrzygnięcia pierwotnej sprawy administracyjnej co do jej istoty (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1995/16, Baza NSA oraz M. Kamiński, Elementy konstytutywne sprawy administracyjnej weryfikacji, Casus 2015, nr 77, s. 30). Rozstrzygając pierwotną sprawę co do istoty, po uchyleniu decyzji ostatecznej, organ orzeka na podstawie nowego stanu faktycznego, którego istotnym elementem są te okoliczności, które stanowiły podstawę wznowienia postępowania. Sprawa pierwotna toczy się zatem "od nowa", a rozstrzygnięcie co do jej istoty musi opierać się na stanie faktycznym i prawnym istniejącym po wznowieniu postępowania (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2019 r., sygn. akt I GSK 1425/18 i z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 227/15, Baza NSA). Ma to istotne konsekwencje dla niniejszej sprawy.
Jak trafnie zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji z analizy projektu budowlanego (karta nr [...] - część opisowa projektu zagospodarowania działki) wynika, iż cyt. "w fazie eksploatacji będzie występować krótkotrwałe obciążenie hałasem na poziomie nieprzekraczającym 55 dB związanym z obsługą obiektu (praca automatu myjni, kompresora myjni, ruch pojazdami mechanicznymi) nie przewidziano wentylacji mechanicznej wywołującej dodatkowe obciążenie hałasem". Z powyższego zatem wynika, że przedmiotowa inwestycja w porze dnia nie będzie przekraczać dopuszczalnego poziom hałasu w zabudowie usługowej. Z kolei z pkt 3.3 opisu technicznego wynika, że projektant oświadczył, iż "w projekcie nie zastosowano urządzeń, które mogłyby spowodować przekroczenie dopuszczalnego hałasu". W konsekwencji odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami należy do projektanta, a ewentualna kwestia dotycząca stwierdzonych uciążliwości akustycznych związanych z funkcjonowaniem działalności usługowej myjni samochodowej na działce nr [...], nie może wpłynąć na treść rozstrzygnięcia wydanego w tej sprawie, albowiem nie jest powiązana z wadą projektu budowlanego. Co do zasady uznać należy, że stanowisko powyższe jest trafne.
Rozstrzygając przedmiotową sprawę nie można jednak pominąć faktu – nie kwestionowanego przez strony – że po realizacji inwestycji stwierdzono, co wynika wprost z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Po [...], naruszenia dopuszczalnych norm hałasu. Jak wskazano w powyższym wyroku nieruchomość skarżących, jako teren zabudowy jednorodzinnej, podlega ochronie akustycznej. Ze sprawozdania z pomiarów hałasu wynika, iż normy hałasu przekroczone są zarówno w dzień jak i w nocy. Należy w tym miejscu podkreślić, iż wyniki pomiarów wykazały wartość równoważna poziomu hałasu dla pory dnia na poziomie 56,1 dB (±0,9 dB) oraz dla pory nocy na poziomie 46,7 dB (± 1,0 dB). Natomiast zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, określono dopuszczalny poziom hałasu dla pory dnia na poziomie 50 dB, a dla pory nocy 40 dB. Twierdzeniem powyższym, na mocy art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związane były zarówno organy administracji publicznej, jak i Sąd rozstrzygający sprawę w niniejszej sprawie.
Oznacza to, że istnieje sprzeczność pomiędzy projektem budowlanym, gdzie wskazano, że "w fazie eksploatacji będzie występować krótkotrwałe obciążenie hałasem na poziomie nieprzekraczającym 55 dB związanym z obsługą obiektu (praca automatu myjni, kompresora myjni, ruch pojazdami mechanicznymi)", a stanem faktyczny, w którym dochodzi do przekroczenia norm hałasu.
W ocenie Sądu w takich okolicznościach faktycznych rozpoznając ponownie sprawę w ramach wznowienia postępowania, organy architektoniczno – budowlane nie mogą pominąć powyższej kwestii, wskazując, że jest to zagadnienie, które może być przedmiotem oceny przez właściwe organy już po realizacji inwestycji. Mieć bowiem należy na względzie dwie okoliczności. Po pierwsze, na co zwrócono uwagę w powołanym powyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w art. 112 zapewniono obywatelom ochronę przed hałasem. Zgodnie z tym przepisem ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: 1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie; 2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Dodatkowo § 323 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazuje, że budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach (ust. 1). Pomieszczenia w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej należy chronić przed hałasem: 1) zewnętrznym przenikającym do pomieszczenia spoza budynku; 2) pochodzącym od instalacji i urządzeń stanowiących techniczne wyposażenie budynku; 3) powietrznym i uderzeniowym, wytwarzanym przez użytkowników innych mieszkań; lokali użytkowych lub pomieszczeń o różnych wymaganiach użytkowych; 4) pogłosowym, powstającym w wyniku odbić fal dźwiękowych od przegród ograniczających dane pomieszczenie. Innymi słowy, istotnym projektowanie i realizacja obiektów budowlanych musi uwzględniając ochronę przed hałasem.
Po drugie, stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Jak wynika z powyższej regulacji przepisy prawa budowlanego wymagają, by organ administracji, przed wydaniem pozwolenia na budowę, skontrolował projekt inwestycji budowlanej odzwierciedlający zamierzenia inwestora także pod kątem oceny, czy nie doprowadzą one do naruszenia lub zagrożenia interesów osób trzecich - właścicieli sąsiednich nieruchomości. W postępowaniu administracyjnym o wydanie pozwolenia na budowę organ administracji ocenia zatem nie tylko to, czy konkretne zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki techniczno-organizacyjne i architektoniczno-urbanistyczne, ale również to, czy w związku z realizacją planowanej inwestycji nie dojdzie do naruszenia interesów osób trzecich, zwłaszcza właścicieli nieruchomości sąsiednich (por. np. uzasadnienie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 1999 r., sygn. IV SA 244/97). Oznacza to, że celem postępowania o wydanie pozwolenia na budowę jest także zbadanie zgodności planowanej inwestycji z interesami podmiotów, których prawa inwestycja ta może naruszać, a konieczność uzyskania pozwolenia na budowę i prowadzenia prac budowlanych zgodnie z jego warunkami służy także ochronie praw i wolności innych osób niż sam inwestor. W ten sposób postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę wykorzystywane jest w celu urzeczywistnienia art. 64 ust. 2 Konstytucji, poprzez zagwarantowanie równej dla wszystkich ochrony prawa własności i innych praw majątkowych (por. Marta Romańska (w:) Doliwa Adam red, Doliwa Adam (red.), Kijowski Dariusz Ryszard (red.), Prutis Stanisław (red.), Suwaj Patrycja Joanna (red.), Kryzys prawa administracyjnego? Tom III: Wypieranie prawa administracyjnego przez prawo cywilne). Konsekwentnie nawet zgodność projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi nie wywołuje automatycznie obowiązku zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W procedurze udzielania pozwolenia na budowę, w ramach badania zgodności projektu budowlanego z prawem, nie można abstrahować od dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane (por. uzasadnienie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. II OSK 2429/21, Baza NSA).
Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że w sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, a więc gdy po wznowieniu postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, dochodzi do stwierdzenia faktu niezgodności dokumentacji projektowej z faktycznymi parametrami zrealizowanej inwestycji, obowiązkiem organów jest podjęcie stosownego działania. Może ono polegać na wskazaniu inwestorowi konieczności zmian w projekcie budowlanym (na podstawie art. 79a K.p.a.) lub też w skrajnym przypadku do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie można jednak doprowadzić do powstania sytuacji, w której pozbawia się właścicieli nieruchomości sąsiednich rzeczywistej ochrony prawnej na tym etapie postępowania, wskazując, że możliwość powyższe może odbywać się w ramach innych postępowań, już po realizacji inwestycji. Zapewnienie ochrony stronom, które w sposób nieprawidłowy, z naruszeniem wynikającego z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. zostały pozbawione możliwości uczestniczenia w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę obejmuje również ich oczekiwanie do wydania, w ramach wznowionego postępowania, decyzji uwzględniającej warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zasady ogólne wynikające z ustawy Prawo budowlane, w tym wymóg uwzględnienia interesu osób trzecich określony w art. 5 ust. 1 pkt 9 powyższej ustawy.
Równocześnie Sąd wskazuje, że trafne jest stanowisko organów, co do zarzutów dotyczących zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. W szczegonosci Starosta [...] prawidłowo stwierdził na podstawie projektu budowlanego oraz zebranego materiału dowodowego, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Równocześnie z przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego kontroli obiektu wynika, że inwestor nie dokonał zmiany naturalnego ukształtowania terenu, w celu kierowania wód opadowych na teren sąsiednich nieruchomości.
Odnosząc się natomiast do podnoszonych zarówno w skardze, jak i podczas trwania rozprawy sądowoadministracyjnej, zarzutów związanch z brakiem zapewnienia odpływu nieczystości do kanalizacji komunalnej lub zbiornika bezodpływoego, Sąd wyjaśnia, że sposób odprowadzania nieczystości został ustalony w decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, gdzie nie wskazano na konieczność realizacji żadnego z powyższych rozwiązań. Organ architektoniczno – budowlany przy rozpoznanwaniu wniosku o wydanie decyzji o pozowleniu na budowę pozostaje związany tymi warunkami, co oznacza, że na tym etapie postępwoania nie może nakazać inwestorowi zmiany projektu budowlanego poprzez realizację odpływu do kanalizacji komunalnej lub też zbiornika bezodpływoego. Dopóki zatem w obrocie prawnym pozostaje decyzja o warunkach zabudowy, dopóty Wojewoda oraz Sąd nie moga odnieść się do powyższej kwestii.
Skarżący zasadnie natomiast zwrócili uwagę, że w ramach prowadzonego postępowanie nie dokonano oceny, czy przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi okreśłone w art. 53 ustawy o transporcie kolejowym, a w szczególności, czy budnki myjni są zlokalizowane w odlełości mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z zastrzeżeniem, że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m (por. art. 53 ust. 2 ustawy o o transporcie kolejowym).
Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że organy adminisracji publicznej przedwcześnie uznały, że przedłożony projekt budowlany jest prawidłowy, co skutkowło koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji związane są oceną prawną zawartą w niniejszym wyroku, a więc w szczególności muszą rozważyć, czy realizacja przedmiotowej inwestycji, w formie przewidzianej przedłożonym projektem budowlanym, która powoduje naruszenia dopuszczalnych poziomów hałasu jest dopuszczalna.
O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasadzoną od organu na rzecz skarżących sumę kosztów postępowania składają się uiszczone wpisy od skargi w wysokości 200,- zł oraz 480,- zł z tytułu kosztów wynagrodzenia pełnomocników oraz 17 zł uiszczonych opłat skarbowych od pełnomocnictwa.