II SA/Po 316/19

II SA/Po 316/19 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2019-06-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-04-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Barbara Drzazga /sprawozdawca/
Izabela Paluszyńska /przewodniczący/
Jan Szuma
Symbol z opisem
6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III OSK 1811/21 - Wyrok NSA z 2022-10-19
II OSK 1811/21 - Postanowienie NSA z 2024-03-20
VII SA/Wa 1840/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-03-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 156 § 1 pkt 2 i 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z decyzją tego organu z [...] grudnia 2018 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności: 1) decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. z [...] lutego 2017 r. nr [...] o nałożeniu na M. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "Zakład Robót W. M. K. " z siedzibą w K. , administracyjnej kary pieniężnej za nieprzekazanie w terminie sprawozdań kwartalnych dotyczących prowadzonej działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oraz 2) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2017 r. nr [...], utrzymującej ww. decyzję Burmistrza N., utrzymało w mocy własną decyzję z [...] grudnia 2018 r.
Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z [...] lutego 2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy N. nałożył na M. K. karę pieniężną - przewidzianą w art. 9xb pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 250 ze zm., dalej: u.u.c.p.g.) - za nieprzekazanie w terminie sprawozdań kwartalnych dotyczących prowadzonej działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych w IV kwartale 2015 r. oraz I i II kwartale 2016 r. w łącznej wys. [...] zł. W wyniku odwołania strony, SKO w P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymało ww. decyzję w mocy.
M. K. wniósł o stwierdzenie nieważności tych decyzji.
SKO w P. w decyzji z [...] grudnia 2018 r., odmawiając stwierdzenia nieważności ww. decyzji, przywołało przepis art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: k.p.a.), by stwierdzić, że żadna z przesłanek wymieniona w tym przepisie nie wystąpiła. W szczególności – zdaniem Kolegium – nie doszło do wydania decyzji bez podstawy prawnej, czy z rażącym naruszeniem prawa. Materialnoprawną podstawę zakwestionowanych decyzji stanowił przepis art. 9xb pkt 2 u.u.c.p.g. stanowiący, że podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9o - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni. Nie ulegało wątpliwości, że ukarany był przedsiębiorcą prowadzącym działalność we wskazanym przez ustawodawcę zakresie, jak i to, że stosowane sprawozdania wpłynęły do organu po terminie. Zdaniem SKO, obliczanie wysokości kary wprowadzonej tym przepisem stanowi prostą operację mnożenia sztywnej stawki przez liczbę dni opóźnienia, z uwzględnieniem wyznaczonej granicy: 365*100. W przypadku zaistnienia ewidentnych podstaw do nałożenia kary i przy prawidłowym jej obliczeniu nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. Przypomniano zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a. i wynikający zeń obowiązek organów stosowania prawa niezależnie od poglądu o poszczególnych regulacjach. Kolegium wskazało, że nawet jeśli sądy administracyjne przyznają sobie prawo do niestosowania przepisów rangi ustawowej, które uważają za niezgodne z Konstytucją, zakwestionowane w wyrokach regulacje nie tracą przez to mocy obowiązującej. Zatem jakkolwiek wyrok zapadły w określonej sprawie może stanowić podstawę argumentacji stron, to w żadnym razie nie stanowi podstawy unieważniania zapadłych w innych sprawach decyzji ostatecznych. Co do zaś określenia adresata w zakwestionowanych decyzjach Kolegium stanęło na stanowisku, że jako stronę wskazano M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "Zakład Robót W. M. K. ". Imię i nazwisko wnioskodawcy zostało też uwidocznione w decyzji organu I instancji i sam fakt wniesienia odwołania dowodzi, że M. K. nie miał żadnych wątpliwości co do tego, że decyzja odnosi się do niego. Wskazanie zaś w decyzji organu II instancji firmy było uzasadnione tym, że karę nałożono w związku z prowadzeniem działalności, a zainteresowany został ukarany jako przedsiębiorca.
Ponownie rozstrzygając sprawę Kolegium dodatkowo wskazało, że o ile w postępowaniu odwoławczym zwykłe naruszenie prawa może skutkować uchyleniem decyzji, o tyle w niniejszym postępowaniu organ może stwierdzić nieważność decyzji wyłącznie w wypadku stwierdzenia jej wad kwalifikowanych. Rażące naruszenie prawa zachodzi wyłącznie w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Za wady uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji nie mogą być uznane tego rodzaju błędy czy uchybienia, które w normalnym toku instancji, czy w toku postępowania odwoławczego, uzasadniałyby uchylenie decyzji. Muszą to być bowiem wady kwalifikowane. Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa przy wydaniu decyzji przez Burmistrza N. i SKO w P.. Bezspornie strona złożyła wymagane prawem sprawozdania po terminie, a organ miał obowiązek nałożenia na nią karę. Kolegium w zaskarżonej decyzji wskazało wprost sposób naliczania kary za nieterminowe składanie sprawozdań – prostą operację mnożenia sztywnej stawki przez ilość dni opóźnienia. Nie nastąpiło więc tutaj żadne uchybienie prawa. Kwestionowana przez stronę ustawowa wysokość stawek nie podlega zaś ocenie Kolegium, jako organowi nieupoważnionemu do oceny konstytucyjności przepisów.
M. K. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wymienioną na wstępie decyzję SKO w P. z [...] stycznia 2019 r. zarzucił organowi rażące naruszenie prawa z uwagi na odmówienie stwierdzenia przez Kolegium nieważności decyzji Burmistrza N. z [...] lutego 2017 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji Kolegium z [...] sierpnia 2017 r. Wskazano, że decyzje te naruszają wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności poprzez nałożenie kar wielokrotnie przekraczających dochody z prowadzonej działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, co stanowi przesłankę nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto skarżący zarzucił Kolegium, że nie uwzględniło, iż kwestionowane decyzje wydano z naruszeniem art. 29 k.p.a. poprzez skierowanie ich do adresata, który nie może być stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.). Skarżący zwrócił się o rozważenie skierowania na podstawie art. 193 Konstytucji RP pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego, czy art. 9xb u.u.p.c.p.g. jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP.
W motywach skargi podniesiono, że skarżący prowadził przedmiotową działalność na niewielką skalę, wyłącznie na użytek prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, od 2012 r. W okresie objętym decyzją dokonał zrzutu nieczystości, której wartość usługi według faktur wystawionych przez Zakład Gospodarki Komunalnej w N. wyniosła [...] zł. Do końca 2013 r. skarżący składał sprawozdania z prowadzonej działalności. Ostatnie sprawozdanie złożył [...] lutego 2014 r. Pismem z [...] września 2016 r. został wezwany do złożenia sprawozdań kwartalnych za IV kwartał 2015 r., I i II kwartał 2016 r., a następnie ukarany za niezłożenie sprawozdań za te okresy. Skarżący wskazał, że równolegle z niniejszym postępowaniem toczyło się postępowanie wobec Ł.P. w tożsamej sprawie. W wyniku zaskarżenia decyzji przez Ł.P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzję SKO w P. i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza N. (sygn. akt IV SA/Po 963/17). Zdaniem skarżącego, przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) należy wykładać w ten sposób, że wyrok wydany w sprawie tożsamej pod względem prawnym i faktycznym jest wiążący w danej sprawie. Tymczasem SKO w P. w niniejszej sprawie stwierdziło, że nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 k.p.a. Przepis art. 9xb u.u.p.c.g. jest zdaniem skarżącego niezgodny z art. 2 Konstytucji RP, o czym świadczy zawarta w wyroku TK w analogicznej sprawie argumentacja prawna (przywołana przez skarżącego sprawa o sygn. akt P 26/11). Wynika z niego jasno, że art. 9xb u.u.p.c.g. jest w sposób oczywisty sprzeczny z art. 2 Konstytucji RP. Skarżący powołał też zasadę przyjaznej interpretacji przepisów (art. 11 k.p.a. oraz zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony (art. 7a k.p.a.). Ponadto skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu wydania jej bez podstawy prawnej, gdyż – jak wskazał – art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 992 ze zm., dalej: u.o.) został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny.
Kończąc skarżący wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wskazanie w decyzji jako adresata nazwy działalności gospodarczej zamiast osoby fizycznej prowadzącej tę działalność stanowi przesłankę do stwierdzenia naruszenia prawa z uwagi na rażące naruszenie art. 29 k.p.a. Wskazanie więc adresata decyzji – firma Zakład Robót W. M. K., a nie osoby fizycznej jest wadliwe i stanowi o nieważności decyzji.
W odpowiedzi SKO w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie sądowej 19 czerwca 2019 r. pełnomocnik skarżącego podkreślił, że w orzecznictwie kładzie się nacisk na wykładnię systemową prokonstytucyjną. W niniejszej sprawie w okresie późniejszym wprowadzono przepisy, które umożliwiają skarżącemu uzyskanie odstąpienia od wymierzenia kary. Przepisy te nie objęły sprawy skarżącego. Ma on poczucie niesprawiedliwości. Dlatego wniósł o rozważenie celowości skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. Skarżący wskazał zaś, że gdyby wiedział, że musi złożyć sprawozdanie, gdyby mu przypomniano, to by je złożył. Jego zdaniem kara jest bardzo wysoka, a dotyczy tylko odprowadzania ścieków z własnego szamba. Pełnomocnik skarżącego podał, że wartość ścieków wynosiła [...] zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
S. M. K. okazała się niezasadna.
Kluczową okolicznością dla rozstrzygnięcia niniejszej jest fakt, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja SKO w P. z [...] grudnia 2018 r. zostały wydane w postępowaniu nadzwyczajnym, w którym to jedynie ziszczenie się jednej z enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. daje podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.
Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;
2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;
3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;
4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;
6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;
7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Tylko zatem kwalifikowane wady ww. decyzji mogły spowodować stwierdzenie ich nieważności.
M. K. zarzuca zaś w skardze i zarzucał w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym, że Kolegium winno stwierdzić nieważność decyzji Burmistrza N. z [...] lutego 2017 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji SKO w P. z [...] sierpnia 2017 r. z tego powodu, że decyzje te wydano z naruszeniem art. 2 Konstytucji RP (zasada proporcjonalności) poprzez nałożenie kar wielokrotnie przekraczających dochody z prowadzonej działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (jak wskazano przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz z naruszeniem art. 29 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do adresata, który nie może być stroną w sprawie (jak wskazano przesłanka z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.).
W zakresie pierwszego zarzutu skarżący wywiódł, że przepis art. 9xb pkt 2 u.u.p.c.g. (stanowiący materialnoprawną przesłankę wydania kwestionowanych decyzji) jest w oczywisty sposób sprzeczny z art. 2 Konstytucji RP, co skutkuje tym, że decyzje te zostały wydane bez podstawy prawnej. Skarżący powołał się przy tym na stanowisko zaprezentowane przez tutejszy Sąd w prawomocnym wyroku z 8 lutego 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 963/17. Nie wziął jednak pod uwagę, na co zwróciło słusznie uwagę SKO w wydanych w niniejszej sprawie decyzjach, że ów wyrok dotyczył decyzji Burmistrza N. i SKO w P. wydanych w postępowaniu zwykłym, a nie nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji. Wyrokiem tym WSA w Poznaniu uchylił bowiem decyzję SKO w P. z [...] sierpnia 2017 r. i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza N. z [...] lutego 2017 r. o nałożeniu na skarżącego prowadzącego na terenie tej gminy działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych karę pieniężną za nieterminowe przekazanie sprawozdań kwartalnych, o których mowa w art. 9o u.u.c.p.g. za IV kwartał 2015 r. oraz kwartały I-III 2016 r. w wys. [...] zł. Z samego tego powodu nie sposób uznać, że sprawa ta miała charakter tożsamy do sprawy niniejszej. Trafnie Kolegium podkreśliło, że o ile w postępowaniu zwykłym naruszenie prawa może skutkować uchyleniem decyzji, o tyle w postępowaniu nadzwyczajnym organ może stwierdzić nieważność decyzji wyłącznie w wypadku stwierdzenia jej wad kwalifikowanych. Za wady uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji nie mogą być uznane tego rodzaju błędy czy uchybienia, które w normalnym toku instancji, czyli w toku postępowania odwoławczego uzasadniałyby uchylenie decyzji. Muszą to być wady kwalifikowane i szczególne.
Dodać należy, że choć w wyroku tym Sąd uznał, że przewidziana w art. 9xb pkt 2 u.u.c.p.g. wysokość kary pieniężnej jest nadmiernie wysoka i narusza zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP, a w konsekwencji narusza zasadę sprawiedliwości społecznej, to nie oznacza jeszcze w żadnym razie, że ów przepis art. 9xb u.u.c.p.g. został derogowany z polskiego porządku prawnego i nie obowiązuje, jak i że stanowisko Sądu wyrażone w tym wyroku jest wiążące dla organu administracyjnego i Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę.
Zgodnie z określoną w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. zasadą praworządności organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.
Zważywszy, że przepis art. 9xb pkt 2 u.u.c.p.g. jako materialnoprawna podstawa decyzji administracyjnych, które podważa skarżący, obowiązywał w dacie ich, choćby nawet sąd administracyjny orzekający w innej sprawie stwierdził w ramach rozproszonej kontroli konstytucyjności przepisu rangi ustawowej sprzeczność tego przepisu z Konstytucją RP.
Ponadto należy zauważyć, że przedmiotem niniejszej sprawy nie jest kwestia zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 9xb pkt 2 u.u.c.p.g., który to przepis stanowił materialnoprawną podstawę wydania kwestionowanych decyzji, lecz kwestia, czy organy administracji publicznej stosujące ów przepis dopuściły się rażącego naruszenia prawa, względnie działały bez podstawy prawnej (przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Nie można zaś w żadnym razie stwierdzić, by Burmistrz N., czy SKO w P. wydając odpowiednio [...] lutego 2017 r. i [...] sierpnia 2017 r. decyzje o nałożeniu na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Zakład Robót W. M. K. z siedzibą w K. karę pieniężną za nieprzekazanie w terminie sprawozdań kwartalnych dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych w IV kwartale 2015 r. i I i II kwartale 2016 r. w łącznej kwocie [...]zł, działały bez podstawy prawnej bądź z rażącym naruszeniem prawa. Organy działały właśnie, co wykazało SKO w P. w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 2018 r., na podstawie art. 9xb pkt 2 u.u.c.p.g.
Odnosząc się do wniosku skarżącego, którego adresatem jest Sąd, by na podstawie art. 193 Konstytucji RP skierować pytanie prawne dotyczące zgodności z art. 2 Konstytucji RP przepisu art. 9 xb pkt 2 u.u.c.p.g., Sąd potrzeby takiej w niniejszej sprawie o tyle nie dostrzega, że sprawa ta dotyczy oceny, czy organy administracji publicznej dopuściły się kwalifikowanych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. przy wydaniu decyzji administracyjnych na podstawie owego przepisu u.u.c.p.g., a nie zasadności rozstrzygania sprawy administracyjnej na podstawie tego przepisu. Sąd uznał zaś, że SKO w P. prawidłowo stwierdził, że wad kwalifikowanych decyzje Burmistrza N. z [...] lutego 2017 r. i SKO w P. z [...] sierpnia 2017 r. nie zawierają.
Na marginesie Sąd orzekający w niniejszym składzie uznaje, że przepis art. 9xb pkt 2 u.u.c.p.g. skonstruowany jest w sposób przewidujący wymierzanie kary administracyjnej tak, by uwzględnić szkodliwość, jak i wielkość sankcjonowanego naruszenia przepisów wyrażającego się w okresie opóźnienia w złożeniu sprawozdania (100 zł za każdy dzień opóźnienia w przekazaniu sprawozdania, o którym mowa w art. 9o u.u.c.p.g.), przy czym wyklucza wymierzenie kary niewspółmiernie dolegliwej, poprzez wprowadzenie górnej granicy jej wymiaru (karę wymierza się za okres nie dłuższy niż 365 dni) [por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1361/16, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W obecnym stanie prawnym każdy przedsiębiorca wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych zobowiązany jest na podstawie art. 9o u.u.c.p.g. do sporządzania kwartalnych sprawozdań i przekazywania ich wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy. Takie rozwiązanie jest niezbędne dla realizacji przez właściwe organy obowiązku ciągłej analizy stanu zagospodarowania nieczystości ciekłych przez właścicieli na danym terenie gminy, czy miasta.
Sąd nie podziela też w żadnym razie stanowiska skarżącego jakoby przepis art. 153 p.p.s.a. dawał podstawę do związania organów orzekających w niniejszej sprawie oraz Sądu ww. wyrokiem w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 963/17. Przepis ten stanowi wyraźnie, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z przepisu jasno wynika, że związanie organu i sądu oceną prawną i wskazaniami w orzeczeniu sądu wiążą jedynie w sprawie, w której orzeczenie wydano. Nie wiążą zaś w innych sprawach, choćby rodzajowo podobnych, czy tożsamych.
W ocenie Sądu prawidłowo stwierdziło również Kolegium, że w sprawie wydania decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej nie doszło do rażącego naruszenia art. 29 k.p.a. poprzez błędne określenie adresata decyzji. Przepis ten stanowi, że stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne - również jednostki nieposiadające osobowości prawnej. Skarżący oparł zarzut naruszenia tego przepisu na twierdzeniu, że Burmistrz N. decyzję z [...] lutego 2017 r. zaadresował decyzję nie do niego jako osoby fizycznej (Marek K.), lecz do Zakładu Robót W. M. K. NIP [...].
Zważyć należy, stosownie do obowiązującego w dacie wydania tej decyzji art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1829 ze zm.) przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Wprawdzie skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego stroną postępowania niewątpliwie dyskwalifikuje orzeczenie i stanowi przesłankę stwierdzenia jego nieważności, to jednak podkreślić należy, iż stwierdzenie wadliwego zaadresowania decyzji wymaga analizy całej jej treści w celu ustalenia czy wskazanie w sentencji decyzji jako jej adresata nazwy firmy pod jaka przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą było rzeczywistym zamiarem organu czy wynikało jedynie z jej niefortunnego sformułowania (por. wyrok NSA z 28 marca 2008 r., sygn. akt II GSK 5/08, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl dotyczący skierowania decyzji do spółki cywilnej, a nie jej wspólników).
W ocenie Sądu w tej sprawie, pomimo niefortunnego zaadresowania przez Burmistrza N. sentencji decyzji do Zakładu Robót W. M. K., nie ulega wątpliwości, że rozstrzygnięcie to organ skierował do M. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod tą firmą. Wynika to jednoznacznie zarówno z treści tej decyzji, jak i zwłaszcza z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wydanej po rozpatrzeniu odwołania M. K., w którym stwierdza się, iż adresatem kary pieniężnej organu I instancji jest M. K. prowadzący działalność pod firmą Zakład Robót W. M. K..
W świetle tego słusznie SKO w P. uznało, że przy wydaniu ww. decyzji nie doszło do rażącego naruszenia art. 29 k.p.a., bowiem adresatem decyzji – co nie budziło też wątpliwości skarżącego, który brał udział w tym postępowaniu jako osoba fizyczna, był właśnie M. K. jako przedsiębiorca.
Mając na względzie powyższe, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.