II SA/Po 3159/01

II SA/Po 3159/01 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2004-04-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2001-08-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Maciej Dybowski /sprawozdawca/
Maria Hrycaj /przewodniczący/
Rafał Batorowicz
Symbol z opisem
603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Hrycaj Sędziowie Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia WSA Maciej Dybowski ( spr ) Protokolant referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2004 r sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do badań technicznych pojazdów ; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...]. z dnia [...] r. Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości. /-/ M.Dybowski /-/ M.Hrycaj /-/ R.Batorowicz
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r.- nr [...] Prezydent Miasta G.W. na podstawie art. 84 ust. 7, art. 145 ust. 6 i art. 151 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. 98/97/602 ze zm.- dalej prd) w zw. z § 6 ust. 1- 3 zarządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w dnia 12 października 1995 r. w sprawie zakresu i sposobu badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów przy tym stosowanych ( M.P. 63/95/695- dalej zarządzenie) i § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w dnia 7 września 1999 r. w sprawie zakresu i sposobu badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów przy tym stosowanych ( Dz.U. 81/99/917- dalej rozporządzenie z 1999 r.) i § 10 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie warunków technicznych i badań pojazdów ( j.t. Dz.U. 155/96/772- dalej rozporządzenie z 1993 r.) i § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. 44/99/432), po ponownym rozpatrzeniu sprawy wynikającej z przeprowadzonych badań technicznych pojazdu Skoda Favorit nr rej. [...] w dniach [...] r. i [...] r. przez uprawnionego diagnostę J.R., cofnął J.R. uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów.
W uzasadnieniu Prezydent Miasta wskazał, że decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G.W. uchyliło decyzję dotyczącą cofnięcia J.R. imiennego uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. J.R. dwukrotnie dokonał badania technicznego pojazdu, odnotowując to w dowodzie rejestracyjnym serii [...] nr [...] . W [...] r. pojazd uczestniczył w kolizji drogowej, po czy wykonano naprawę i w tym czasie usunięto element, na którym znajdował się nr identyfikacyjny pojazdu. Zakres uszkodzeń i napraw potwierdzają: protokół szkody w pojeździe samochodowym- z dnia [...] r. nr szkody [...] PZU SA Inspektoratu w G.W., rachunek i oświadczenie właściciela warsztatu, wykonującego naprawę; ocena techniczna i wyjaśnienia rzeczoznawcy, dotyczące znaczenia użytych w protokole szkód sformułowań. Rzeczoznawca PZMOT do opracowanych dokumentów dla potrzeb PZU wykazał, że nr identyfikacyjny VIN znajdował się na wzmocnieniu przednim bocznym prawym, o czym mowa w poz. 2 protokółu. Potwierdza to ocena techniczna o wykonaniu tej czynności. W datach przeprowadzonych okresowych badań technicznych, Zainteresowany dopuścił do ruchu pojazd nie posiadający wybitego numeru identyfikacyjnego, potwierdzając ów fakt w dowodzie rejestracyjnym dokonaniem wpisu określającego termin następnego badania, naruszając § 4 ust. 1 pkt 1 i zał. nr 1 poz.1.1, kol. 3 pkt 2 tabeli zarządzenia i § 5 pkt 1 i zał. nr 1 poz.1.1 kol. 3 pkt 1 rozporządzenia z 1999 r. Pojazd samochodowy, zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 1993 r., musi być wyposażony w tabliczkę trwale umieszczoną w miejscu łatwo dostępnym, podającą m.in. numer identyfikacyjny; numer ten winien być również wybity na podwoziu ( nadwoziu) pojazdu. Pojazd wyprodukowany w [...] r. winien być wyposażony w tabliczkę i posiadać numer identyfikacyjny, wybity na podwoziu ( nadwoziu). W rejestrze badań technicznych odnotowano numer identyfikacyjny, odczytany podczas okresowego badania technicznego, widniejący na tabliczce stanowiącej obowiązkowe wyposażenie pojazdu. Pojazd ów wyposażono w numer VIN. Mimo, że wymóg wyposażenia w numer VIN odnosi się do pojazdów wyprodukowanych po 31 grudnia 1994 r., to w myśl § 63 ust. 2 rozporządzenia z 1993 r. i § 57 rozporządzenia z 1999 r., pojazdy zarejestrowane przed 1 stycznia 1995 r. mogą spełniać ów warunek. Wobec poświadczenia w dowodzie rejestracyjnym przez Zainteresowanego stanu niezgodnego ze stanem faktycznym, zgodnie z art. 84 ust. 7 prd należało cofnąć J.R. uprawnienia diagnosty.
Odwołanie od tej decyzji ( napisane na komputerze i nie podpisane) wniósł J.R.. Zarzucił On decyzji I instancji że jest niesłuszna. W szczególności podniósł, że w dniach [...] r. i [...] r. dokonywał przeglądu rejestracyjnego samochodu Skoda Favorit nr rej. [...] i odczytał z natury nr nadwozia [...] i nr silnika [...] , nie stwierdzając ingerencji w polu numerowym, a co potwierdził w rejestrze pojazdów- zatem nie naruszył § 4 ust. 1 pkt 1 i zał. nr 1 poz.1.1, kol. 3 pkt 2 tabeli zarządzenia i § 5 pkt 1 i zał. nr 1 poz.1.1 kol. 3 pkt 1 rozporządzenia z 1999 r. Niektóre dokumenty zebrane zostały przez organ I instancji przed stwierdzeniem braku numerów na SKP ( do grudnia 2000 r.), co podkreśla tendencyjność działania pracownika WK UM. W dokumentach tych występują istotne rozbieżności, nie mogących stanowić podstaw ustalenia niezgodności przeprowadzonego badania technicznego z obowiązującymi przepisami prawa. Z wiarogodnych protokołów szkody PZU nr [...] z [...] i [...] r. wynika, że doszło do naprawy podłużnicy przedniej lewej, na której nigdy nie występują numery identyfikacyjne. W protokole szkody z [...] r.- wbrew ustaleniom zawartym w uzasadnieniu decyzji- brak informacji o wycięciu elementu, na którym znajdował się numer identyfikacyjny. W kolumnie "do wymiany"- poz. 2- mowa o fartuchu błotnika; nazwa ta nie jest tożsama z pojęciem wzmocnienie przednie boczne prawe. Oświadczenie z [...] r. budzi wątpliwości, bo brak danych osoby sporządzającej je i jej kwalifikacji zawodowych, uprawniających do zajęcia stanowiska w tej problematyce. Ewentualna wymiana podłużnicy prawej bocznej z nabitym numerem miała miejsce po [...] r. Rachunek naprawy powypadkowej nr [...] z [...] r. wskazuje na Skodę Favorit nr rej. [...], nie na Skodę Favorit nr rej. [...]. W owym rachunku nie sprecyzowano przedmiotu naprawy, stąd brak pewności co do wymiany podłużnicy prawej bocznej. Po badaniach okresowych samochód Skoda Favorit nr rej. [...] sprzedano. W umowie kupna- sprzedaży winny być potwierdzone nry identyfikacyjne nadwozia i silnika, gdyż z pewnością kupujący nie nabyłby pojazdu bez ww numerów. Odwołujący się, prócz wykonywania zawodu diagnosty, jest nadto nauczycielem zawodu w ZSB przy ul. [...] . Przedmiotem Jego nauczania jest m.in. identyfikacja nadwozi i silników samochodowych; był On konsultantem prac dyplomowych z kwietnia [...] i [...] r. W tej materii jest specjalistą, a podważanie Jego umiejętności i doświadczenia uważa za bezzasadne.
Samorządowe Kolegium nie wezwało Odwołującego się do uzupełnienia braku formalnego odwołania ani nie zawiadomiło Go o możliwości ustosunkowania się do zebranych w sprawie dowodów.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G.W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało zaskarżoną decyzję I instancji w mocy.
Motywując decyzję Samorządowe Kolegium podzieliło ustalenia faktyczne i poglądy prawne organu I instancji. W szczególności organ odwoławczy podniósł, że ustawodawca w zakresie odpowiedzialności diagnosty wprowadził bardzo rygorystyczne przepisy, bowiem diagnosta pełni funkcję publiczną ( powierzoną przez starostę) w zakresie wpisywania w dowodzie rejestracyjnym terminu badania technicznego i przedłużenia okresu dopuszczenia pojazdu do ruchu. Spełnienie jednej z przesłanek z art. 84 ust. 7 prd skutkuje obowiązkiem cofnięcia diagnoście uprawnień. Działanie diagnosty, polegające na dokonaniu wpisu w dowodzie rejestracyjnym terminu następnego badania technicznego, a tym samym przedłużenia okresu dopuszczenia pojazdu do ruchu, gdy wpis do dowodu rejestracyjnego był niezgodny ze stanem faktycznym, jest spełnieniem przesłanki z art. 84 ust. 7 pkt 2 prd. Nie ma wątpliwości, że w wyniku naprawy dokonano wymiany elementu o nazwie wzmocnienie przednie boczne prawe, na którym znajdował się nr identyfikacyjny pojazdu. W prawdzie w protokole szkody z [...] r. element ten określono jako fartuch błotnika przedni prawy, lecz J.K.- rzeczoznawca techniki samochodowej i ruchu drogowego w zakresie oznakowania pojazdów podał że, użyta nazwa uszkodzonego elementu jest stosowana w terminologii warsztatowej. Rozbieżność na rachunku z dnia [...] r. naprawy powypadkowej, który wskazuje na pojazd Skoda Favorit nr rej. [...], a nie Skoda Favorit nr rej. [...] będący przedmiotem postępowania, powstała w związku z nieczytelnym protokołem szkody PZU.
W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego J.R. zarzucił, że decyzja I instancji jest niesłuszna i "oparta na domniemaniach i insynuacjach pracownika Wydziału Komunikacji". Skarżący w uzasadnieniu powołał okoliczności uprzednio podniesione w odwołaniu. Nadto J.R. wskazał, że dnia [...] r. badania technicznego pojazdu- po kolizji i dokonanej naprawie owego pojazdu- dokonał inny diagnosta- K.Ch. i również nie stwierdził ingerencji w polu numerowym. W postępowaniu administracyjnym nie dokonano w obecności Skarżącego oględzin samochodu, w którym ma brakować numerów identyfikacyjnych. Nie przedstawiono Zainteresowanemu zaświadczenia Stacji Kontroli Pojazdów, stwierdzającego brak numerów identyfikacyjnych; istnieje natomiast zapis w księdze rejestrów z 1998 i 1999r. SKP przy ul. [...], potwierdzający, że w chwili dokonywania badania technicznego, numery te znajdowały się na wzmocnieniu przednim bocznym prawym. W dokumencie kupna- sprzedaży z [...] r. winny być zamieszczone nr-y identyfikacyjne pojazdu bądź informacja o ich braku. W dzisiejszych czasach trudno dokonać sprzedaży pojazdu bez ww numerów, stąd Skarżący domniemywa, że numery znajdowały się na swym miejscu. Właściciel pojazdu w ciągu 30 dni zgłosić Wydziałowi Komunikacji o wszelkich zmianach, w tym o usunięciu numerów identyfikacyjnych ( art. 61 ust. 2 ustawy z dnia 1.2.1983 r. Prawo o ruchu drogowym- Dz.U. 11/92/41, zm. 26/92/114). Właściciel takiego zgłoszenia nie dokonał, stąd Skarżący domniemywa, że usunięcie numerów nie miało miejsca w okresie dokonywanych przezeń przeglądów. Pracownik SKP nie ma wpływu na to, co dzieje się z pojazdem po badaniu technicznym. Po badaniu technicznym [...] r. do [...] r. Skarżący nie miał styczności z właścicielem pojazdu ani z pojazdem, przeto przypuszcza, że usunięcie numerów identyfikacyjnych mogło nastąpić po drugim badaniu technicznym, dokonanym przez Skarżącego. Fartuch błotnika przedni prawy to przednie nadkole prawe, na którym nie znajdują się numery identyfikacyjne. W oparciu o swą wiedzę, doświadczenie i praktykę zawodową, pojęcia wzmocnienie przednie boczne prawe i fartuch błotnika przedni prawy nie są tożsame. Dowody zebrane przez Wydział Komunikacji zawierają wiele poprawek i przeróbek, nasuwających wątpliwości, czy dotyczą owego pojazdu. Dotyczy to numerów rejestracyjnych pojazdu, którego sprawa dotyczy i niezgodności charakterów podpisów sporządzanych pod oświadczeniami, na podstawie których domniemywać można, że sporządzały je inne osoby. Na rachunkach naprawy istnieje nr rej. [...]- jest on niezgodny z numerem pojazdu, dwukrotnie badanego przez Skarżącego- Skody Favorit [...]. SKO uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] z uwagi na naruszenie art. 81 kpa. Udostępnienie Skarżącemu materiału dowodowego stało się możliwe dopiero po interwencji przełożonego Zainteresowanego- Kierownika warsztatów szkolnych ZSB przy ul. [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadną.
Uwagi organu odwoławczego uszło, że odwołanie J.R.a z dnia [...] r. (k.[...]) nie zostało podpisane przez Odwołującego się. W doktrynie utrwalonym jest pogląd, że niedopuszczalne jest rozpatrzenie odwołania, które nie zawiera podpisu strony (A.Wróbel : "Kpa-komentarz" Zakamycze 2000 s.724 t.5). Obowiązkiem organu odwoławczego było w tej sytuacji przeprowadzenie postępowania o uzupełnienie braku formalnego przez złożenie przez Odwołującego się podpisu. Skoro ów brak formalny nie został usunięty, to już z tej przyczyny decyzja organu odwoławczego musiała ulec uchyleniu.
Trafnie Skarżący zarzuca zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta niedostateczna ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
W doktrynie trafnie wskazuje się, że obowiązki organu w postępowaniu administracyjnym są analogiczne do obowiązków sądu cywilnego; organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału procesowego i uzasadnić jasno i należycie swe zdanie- w szczególności na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione ( W. Siedlecki "Postępowanie cywilne" PWN 1987 s. 316; Z. Janowicz "Kpa- komentarz" W.Pr. PWN 1999 s. 297 uw. 7d).
Zasadą jest, że organ procesowy winien dokonywać ustaleń na podstawie oryginałów dokumentów- zwłaszcza, gdy w toku postępowania strony kwestionują ich autentyczność, gdy ich odpisy zdają się wskazywać na dokonanie dopisków czy poprawek, gdy odpisy są nieczytelne bądź trudno czytelne lub gdy organ nabierze jakichkolwiek wątpliwości co do treści i autentyczności dokumentu. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
W rozpatrywanej sprawie kserokopie dokumentów zostały potwierdzone "za zgodność", lecz nie są dostatecznie czytelne, by dokonać w oparciu o nie wiążących ustaleń. W szczególności z odpisu protokołu z [...] r. zdaje się wynikać, że w kolumnie "do naprawy" zapisano "1) podłużnica + fartuch błotnika przedniego lewego...", a w kolumnie "do wymiany" zapisano "7. Nadkole plastikowe błotnika pr. prawego". Jeśli taka jest w rzeczywistości treść owych zapisów, zasadnym wydaje się wątpliwość podnoszona przez Skarżącego, że nie sposób przyjąć, iż innymi elementami Skody Favorit nie są: wzmocnienie przednie boczne prawe i fartuch błotnika przedni prawy.
W doktrynie trafnie przyjmuje się, że każdy dokument podlega wykładni ( Z. Radwański: "Wykładnia oświadczeń woli składanych indywidualnym adresatom" Ossolineum 1992 ; "Wykładnia testamentów"- KPP 1/93/5 i n.). Organ administracji przy wykładni dokumentu winien w pierwszej kolejności sięgać do znaczeń, jakich nadawał sformułowaniom wystawca dokumentu. W tym celu nieodzownym było przesłuchanie w charakterze świadka likwidatorów szkody ( z pieczęci zdaje się wynikać, że jednym z nich jest A.O.). Dopiero, gdy dowód z zeznań owych świadków, w powiązaniu z dokumentami przezeń sporządzonymi, nie doprowadzi do należytego ustalenia, celowym może się okazać sięganie do znaczenia pojęć używanych wśród profesjonalistów- likwidatorów szkód, bądź wśród osób prowadzących warsztaty napraw samochodów. W protokole dodatkowym ( z [...] r.), po wyjęciu silnika, wskazano w kolumnie "do naprawy": "1)...Fartuch błotnika przedniego lewego...", "2) Podłużnica przednia lewa..."; brak adnotacji o wymianie podłużnicy przedniej prawej bocznej. Wbrew zatem ocenie organu odwoławczego, że "Nie ma przy tym wątpliwości, że w wyniku naprawy dokonano wymiany elementu o nazwie: "wzmocnienie przednie boczne prawe", brak dowodu, który stanowiłby podstawę dla dokonania takiego ustalenia.
W zależności od wyboru przez F.Z. sposobu likwidacji szkody, w aktach szkodowych znajdować się mogą rachunki za nabyte części samochodowe, następnie użyte do naprawy auta. Owe względy przemawiały za koniecznością przeprowadzenia dowodu z oryginałów dokumentów, znajdujących się w aktach szkodowych PZU.
Z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa organy obu instancji nie przeprowadziły dowodu z zeznań w charakterze świadka F.Z. dla ustalenia, czy i ewentualnie kiedy doszło do wymiany podłużnicy przedniej prawej bocznej. Skoro bowiem Skarżący twierdzi, że ów element, opatrzony numerem nadwozia, widział w owym aucie w dniach [...] r. i [...] r., to nieodzownym jest ustalenie, czy doszło do wymiany tego elementu po badaniu dnia [...] r., bądź przed badaniem dnia [...] r. Koniecznym w tym celu może okazać się przeprowadzenie dowodów z zeznań K.Ch., który badał auto dnia [...] r., jak i R.C.- nabywcy auta w [...] r. Zeznania tych świadków i badanie umowy kupna sprzedaży mogą pozwolić ustalić, w jakiej dacie przedmiotowy samochód nie miał już oryginalnego wzmocnienia przedniego bocznego prawego, opatrzonego numerem nadwozia.
Odpis rachunku z dnia [...] r.- nr [...] (k. [...] akt administracyjnych) nie zawiera jakichkolwiek informacji, dotyczących zakresu dokonanej naprawy; odwołuje się jedynie do "zatwierdzonego kosztorysu przez PZU G.", nie precyzując jednak, do którego z kosztorysów ( czy z [...], czy [...] r.- k. [...] akt administracyjnych; czy do obu); nie wskazuje nadto, czy dokonano w trakcie tej naprawy jakichkolwiek zmian w samochodzie ponad kosztorysy PZU.
Oświadczenie M.W. ( bez daty) nie zawiera omówienia poprawki numeru rejestracyjnego ( po słowach "GWA" skreślono liczby "[...] " i dopisano liczby "[...] ", opatrując nieczytelną parafą). Wszystkie świadczenia M.W. ( bez daty oraz z dnia [...] i [...] r.- k. [...] akt administracyjnych) stanowią jedynie dokumenty prywatne ( art. 245 kpc) i nie mogły w rozpoznawanej sprawie zastąpić protokołu z zeznań świadka, przesłuchanego po pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, któremu Zainteresowany mógłby w toku przesłuchania zadawać pytania.
Rozbieżności w numerze rejestracyjnym samochodu, uwidocznione w rachunku z [...] r. i w pierwotnej treści oświadczenia M.W. bez daty ( k. [...] akt administracyjnych), wobec ich zakwestionowania przez Skarżącego, wymagały dalszych badań- w szczególności zasięgnięcia informacji z rejestru pojazdów o tym, jaki samochód był zarejestrowany pod numerem [...] bądź [...] ( k. [...] akt administracyjnych). Owa informacja, w związku z treścią rachunku z [...]- nr [...] ( w którym jako nabywcę wskazano F.Z., zam. w G.W. ul. [...], i w związku z zeznaniami M.W. co do naprawy bądź braku naprawy w 1997 r. innych aut o przytoczonych numerach, mogła pozwolić na dokonanie jednoznacznych ustaleń co do tożsamości auta, naprawianego przez M.W..
Zapis w księdze badań ma charakter dokumentu prywatnego; ponieważ kpa nie zawiera przepisów o dokumentach prywatnych ( Z. Janowicz- op.cit. s. 226 uw. 5), przeto przyjąć należy, że dokument ów zawiera jedynie oświadczenie woli, pochodzące od podpisanego pod dokumentem ( art. 245 kpc). Z tej przyczyny zapis w księdze nie stanowi dowodu wprost, że Skarżący w dniach [...] r. i [...] r. odczytał z natury numery identyfikacyjne silnika i nadwozia, lecz że dokonał wpisów numerów we właściwych rubrykach księgi.
Jedynie na marginesie należy zauważyć, że twierdzenie Skarżącego o faktach, że "nie stwierdził ingerencji w polu numerowym" (k. [...] ), nie pozwala na dokonanie ustalenia, czy w dacie obu badań owo pole numerowe nadwozia w ogóle w owym samochodzie było.
Wniosek o przeprowadzenie oględzin przedmiotowego samochodu Skarżący winien był złożyć w postępowaniu administracyjnym. Jednakże w sytuacji, gdy Zainteresowany w ogóle kwestionuje wymianę elementu noszącego numer identyfikacyjny nadwozia przed badaniami [...] i [...] r., celowym było przeprowadzenie takiego dowodu ( art. 85 § 1 i 2 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 kpa), umożliwiając Zainteresowanemu i świadkowi M.W. uczestniczenie w tej czynności procesowej. Dowód ów mógłby ujawnić, czy sposób wykonania naprawy wskazuje na jej jednorazowość ( np. we [...] i [...] r.), czy też na późniejsze dokonanie naprawy ( za czym przemawiać mogłoby np. przerwanie warstwy lakieru, położonego w 1997 r., bądź położenie w stosownym miejscu nowej warstwy lakieru).
Zgodnie z art. 80 kpa, organ administracji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada swobodnej oceny dowodów została wypracowana w procedurze cywilnej ( art. 233 § 1 kpc), przeto w postępowaniu administracyjnym można wykorzystywać bogaty dorobek doktryny i orzecznictwa w tej materii. Jednym z podstawowych wymogów zachowania zasady swobodnej oceny dowodów jest obowiązek zestawienia treści poszczególnych dowodów z dowodami, naświetlającymi sporne okoliczności w sposób odmienny, a następnie dokonanie prawidłowego wyboru- po rozważeniu wynikłych sprzeczności, w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego ( odpowiednio orzeczenie SN z: 8.8.1967- I CR 58/67- PUG 1/68/22; 17.11.1966- II CR 423/66- Biul. SN 3/67/45; 20.3.1980- II URN 175/79- OSNC 10/80/200, akceptowane przez: J. Gudowskiego "Kpc- tekst, orzecznictwo, piśmiennictwo" W.Pr. 1998 t. 1 s. 485 i 487, uw. 25, 37; T. Erecińskiego w: "Komentarz do kpc" W.Pr. 2002 t. 1 s. 496 uw. 9). W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne, znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego ( art. 80 kpa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący ( art. 77 § 1 kpa)- przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści ( art. 7 kpa; wyrok (5) z 23.11.1994- III ARN 55/94- OSNAP 7/95/83, akceptowany przez A. Wróbla w: "Kpa- orzecznictwo, piśmiennictwo" Zakamycze 2002 s. 418 uw. 4).
W niniejszej sprawie organy obu instancji z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa nie uzupełniły materiału dowodowego, tak by rozstrzygnąć podnoszone przez Skarżącego wątpliwości; organ odwoławczy wbrew art. 81 kpa ( wyrok NSA z 13.2.1986- II SA 2015/85- ONSA 1/86/13) nie stworzył Odwołującemu się możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; zebrane w sprawie dowody nie dały się powiązać w całość zgodną z doświadczeniem życiowym i zasadami logiki.
Ponownie rozpoznając sprawę, gdyby wynik postępowania dowodowego nie doprowadził do jednoznacznego ustalenia w jakiej dacie doszło do usunięcia z owego pojazdu wzmocnienia przedniego bocznego prawego, zawierającego nr VIN, organ administracji publicznej rozważy możliwość ustalenia tego faktu na podstawie domniemania faktycznego ( stosując odpowiednio art. 231 kpc; Z. Janowicz- op.cit. s. 217 uw. 1d; H. Dolecki "Ciężar dowodu w polskim procesie cywilnym" W.P. PWN 1998 s. 167 i n.).
Wbrew zarzutom skargi, nie stanowi naruszenia prawa zbieranie dowodów przed ujawnieniem braku numeru identyfikacyjnego nadwozia w Stacji Kontroli Pojazdów w grudniu [...] r. Obowiązkiem Starosty jest czuwanie nad przestrzeganiem prawa w zakresie badań kontrolnych pojazdów; w tym celu organ administracji winien gromadzić dowody, które pozwalają na ujawnianie ewentualnych nadużyć czy nieprawidłowości, występujących w tej materii.
Wbrew argumentom podnoszonym w skardze, przedmiotem postępowania nie jest brak numerów identyfikacyjnych (k. [...] ), a jedynie brak numeru identyfikacyjnego nadwozia. Postępowanie administracyjne nie prowadziło do "podważania umiejętności i doświadczenia" jako znawcy identyfikacji numerów nadwozi i silników samochodowych; celem postępowania jest bowiem ustalenie, czy Skarżący potwierdził w dowodzie rejestracyjnym istnienie numeru nadwozia, który to numer w dacie prowadzonych przezeń badań już był usunięty. Powodem takiego potwierdzenia nie musi być niekompetencja, lecz także np. błąd, niedochowanie należytej staranności czy działanie w złej wierze. Dla ustalenia przesłanek z art. 84 ust. 3 pkt 2 prd, przyczyny dokonania wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, pozostają obojętne.
Z tych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. 153/02/1270 w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. 153/02/1271 ze zm., należało orzec jak w sentencji.
/-/M.Dybowski /-/ M.Hrycaj /-/ R.Batorowicz
JFS