II SA/Po 310/23

II SA/Po 310/23 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Arkadiusz Skomra
Tomasz Świstak /przewodniczący/
Wiesława Batorowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 15 listopada 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi X. sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 marca 2023 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia i odmowy sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga X. sp. z o.o. z siedzibą w P. (zwanej dalej "Spółką" lub "skarżącą") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "SKO", "Kolegium" lub "organem II instancji") z dnia 7 marca 2023 r., nr [...]. W postanowieniu tym uchylono postanowienie Wójta Gminy W. (zwanego dalej "Wójtem" lub "organem I instancji") z dnia 28 grudnia 2022 r., nr [...] i odmówiono sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Wójta z dnia 17 marca 2022 r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego polegającej na budowie elektroenergetycznej linii kablowej SN wraz z równolegle ułożonymi rurami OPTO. Zaskarżone postanowienie zapadło w oparciu o poniżej przedstawiony stan faktyczny i prawny.
Decyzją z dnia 17 marca 2022 r., nr [...] (zwanej dalej "decyzją z 2022 r.") Wójt ustalił na wniosek Spółki lokalizację inwestycji celu publicznego, której przedmiot opisano w poprzednim akapicie. Na skutek wniesienia odwołania od tej decyzji, decyzją z dnia 25 sierpnia 2022 r., nr [...] Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na decyzję wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, którą zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Po [...]. Obecnie sprawa jest zawieszona do czasu prawomocnego zakończenia niniejszej sprawy.
Pismem z dnia 20 grudnia 2022 r. Spółka wniosła do Wójta o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji z 2022 r. w następujący sposób: zamiast frazy: "linii kablowej SN wraz z równolegle ułożonymi rurami OPTO" powinno być "linii kablowych SN wraz z równolegle ułożonymi rurami OPTO". Spółka wskazała, że należy to uwzględnić również w uzasadnieniu decyzji z 2022 r. Jak wskazała Spółka, w zawiadomieniach, uzgodnieniach oraz w samym wniosku inicjującym postępowanie była mowa o liczbie mnogiej, stąd decyzja z 2022 r. powinna zostać sprostowana.
Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2022 r., nr [...] Wójt sprostował oczywistą omyłkę pisarską w ten sposób, że w treści decyzji z 2022 r. wskazał wszędzie liczbę mnogą, tj. linii kablowych SN. W uzasadnieniu postanowienia Wójt wskazał, że zgodnie z art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, zwanej dalej "k.p.a.") organ może z urzędu lub na wniosek strony sprostować błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez siebie decyzjach. Za takie błędy, zdaniem organu I instancji, należy uznać różnice jakie wynikają z treści decyzji w zestawieniu ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Wójt podniósł, że przedmiotem inwestycji była budowa linii kablowych, a nie linii kablowej. Wszystkie pisma procesowe, wszelka korespondencja dotyczyła linii kablowych, a więc ujęcie w decyzji z 2022 r. zamiaru budowy linii kablowej jest, zdaniem Wójta, oczywistą omyłką, którą należy sprostować.
Uczestnik postępowania administracyjnego – M. K. (zwany dalej "stroną") – wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji. Strona uznała, że w ten sposób, w jaki działał Wójt, doszło do zmiany postanowienia [...] Regionalnej Dyrekcji Lasów [...] w P., gdyż ten organ uzgadniał realizację jednej linii. Zdaniem strony, liczba mnoga w przedmiocie inwestycji, na co poprawiono decyzję z 2022 r., nie jest oczywistą omyłką pisarską i nie powinno dojść do sprostowania jej. Oczywisty błąd pisarski to taki, który jest widoczny na pierwszy rzut oka, ewidentny, łatwo zauważalny i niewymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń czy ustaleń. To co zrobił Wójt, zdaniem strony, to merytoryczna zmiana jego własnej decyzji.
Postanowieniem z dnia 7 marca 2023 r., nr [...] Kolegium uchyliło zaskarżone postanowienie i odmówiło sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji z 2022 r. W uzasadnieniu postanowienia SKO podniosło, że powstałe wady, błędy muszą mieć charakter nieistotny, techniczny, a więc nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie. Błędy te powinny być oczywiste. Sprostowanie nie może prowadzić natomiast do zmiany rozstrzygnięcia.
Wójt sprostował swoją decyzję w sposób, w jaki doszło do zmiany w przedmiocie inwestycji. Zmienił zatem rozstrzygnięcie. Tego błędu nie dało się poprawić w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Stąd, zdaniem SKO, należało uchylić postanowienie organu I instancji i odmówić sprostowania decyzji z 2022 r.
Skarżąca, działając samodzielnie, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, kwestionując postanowienie organu II instancji w całości. Podniesiono zarzut naruszenia:
1) art. 7 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych jak również nieuwzględnienie istotnych interesów skarżącej;
2) art. 8 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia bez dokonania analizy wszystkich aspektów prowadzonego postępowania;
3) art. 113 k.p.a. poprzez błędną interpretację.
W oparciu o ww. zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i merytoryczne załatwienie sprawy bądź przez przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zwrot kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że SKO lakonicznie wyjaśniło na czym miało polegać naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. przez Wójta. Zmiana na liczbę mnogą elementu inwestycji miało uczynić zadość temu, co było od początku przedmiotem postępowania. Niezbędna jest, zdaniem skarżącej, analiza akt sprawy, a tego zaniechano. Od samego początku była bowiem mowa o tym, że przedmiotem postępowania jest budowa linii energetycznych, na co wskazują akta sprawy. Nawet w załącznikach graficznych mowa jest o liczbie mnogiej. Wszelka korespondencja, jaka była wysyłana w sprawie, dotyczyła linii kablowych SN. Skoro Wójt popełnił błąd w zakresie przedstawienia przedmiotu sprawy w decyzji z 2022 r., to należy, zdaniem skarżącej, uznać, że zasadnym jest poprawienie błędu. Nie powoduje to jednocześnie zmiany rozstrzygnięcia.
Poza tym, SKO rozpoznało przecież odwołanie strony, wydając decyzję w tej sprawie, która obecnie jest przedmiotem postępowania sądowego pod sygn. akt II SA/Po [...]. Utrzymano w mocy decyzję z 2022 r., a więc zaakceptowano sposób, w jaki Wójt rozstrzygnął sprawę, nie będąc przy tym związanym decyzją organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Organ II instancji podtrzymał stanowisko, jakie zajął w zaskarżonym postanowieniu.
Odpowiedź na skargę wniosła również strona. Strona poparła stanowisko SKO. Wyraziła przy tym pogląd, który odpowiada narracji przedstawionej w zażaleniu na postanowienie organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie". Zaskarżone postanowienie zostało wydane na skutek rozpoznania zażalenia, a więc przesłanka do zastosowania art. 119 pkt 3 p.p.s.a. zaistniała. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 5 października 2023 r. Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu wyznaczyła termin posiedzenia niejawnego na dzień 15 listopada 2023 r. zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Kognicja sądów administracyjnych obejmuje m. in. badanie zgodności z prawem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd.
Przedmiotem niniejszej skargi jest ocena zgodności z prawem reformatoryjnego postanowienia SKO w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki. Analiza całości akt sprawy doprowadziła Sąd w składzie orzekającym do przekonania, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Twierdzenie Sądu wynika z poniższej argumentacji.
Na skutek zainicjowania przez skarżącą postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, obejmującej budowę linii kablowych, Wójt wydał decyzję z 2022 r., w której wskazano tylko jedną linię. Skarżąca wywodzi z tego popełnienie oczywistej omyłki przez Wójta, jednakże na skutek rozpoznania zażalenia, SKO wyraziło odmienny pogląd niż Wójt i za tym poszło zaskarżone postanowienie. SKO uważa, że jest to merytoryczna zmiana treści decyzji, gdyż to zmienia przedmiot sprawy. Skarżąca całkowicie odrzuca ten pogląd i kwestionuje go przed tut. Sądem. Sąd w składzie orzekającym podziela jednak stanowisko organu II instancji.
Chociaż ustawodawca nie zdefiniował czym jest sprostowanie, warto zwrócić uwagę na słownikowe znaczenie tego słowa – "doprowadzić, przywracać do należytego, właściwego stanu; usuwać skądś błędy, omyłki, nieścisłe sformułowania; poprawiać, korygować coś" (E. Sobol, Popularny słownik języka polskiego PWN, Warszawa 2003, s. 763). Ta sama myśl została zawarta w art. 113 § 1 k.p.a. Ustawodawca wskazał, że: "Organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach". Podkreśla się zatem, że tryb sprostowania decyzji administracyjnej ma na celu poprawienie nieścisłości, jakie wkradły się do jej treści, a te były niezamierzone. Sąd zwraca uwagę, że błędem (pisarskim i rachunkowym) jest nieprawidłowy, niezamierzony zapis słowa, użycie wyrazu lub zwrotu, mylna pisownia, opuszczenie jakiegoś wyrazu lub liter w wyrazie (wyrok NSA z dnia 13 marca 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 1091/96, dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, nr 33532) albo wyniku jakiegoś działania matematycznego (wyrok NSA z dnia 10 lutego 1994 r., sygn. akt SA/Kr 723/93, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych [zwanej dalej "CBOSA"] na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). O istnieniu błędu musi świadczyć już sam zapis. Innymi słowy, identyfikacja błędu nie może polegać na skonfrontowaniu treści decyzji z materiałem dowodowym, ani żadnymi innymi dokumentami, na podstawie których można byłoby zrekonstruować właściwe brzmienie decyzji administracyjnej. Błędem jest "mylne mniemanie; niezgodność z istotnym stanem rzeczy; niewłaściwe, nieudane posunięcie, przedsięwzięcie; być w błędzie – mylić się; wprowadzić kogoś w błąd – być przyczyną czyjegoś błędnego mniemania; wyprowadzić, wywieść kogoś z błędu, sprostować czyjeś mylne mniemanie; niezgodność z obowiązującymi regułami, odstępstwo od normy, pomyłka" (E. Sobol, Popularny słownik języka polskiego PWN, Warszawa 2003, s. 57). Nie sposób nie stwierdzić, że błąd pisarski czy też rachunkowy odnosi się do strony formalnej zapisu. To z jego istoty musi wynikać to, że zapisana treść jest błędna. Błąd nie może być zatem ujawniony w wyniku jakiejkolwiek analizy z materiałami stanowiącymi podstawę do wydania decyzji administracyjnej.
Sprostowanie decyzji jest jednym ze środków rektyfikacji, a więc zmierza do usunięcia nieistotnych jej wad. W doktrynie również wskazuje się na oczywistość błędu. "Wszystkie błędy prostowane w trybie art. 113 § 1 powinny cechować się oczywistością [wyrok NSA z 11.08.1999 r., II SA 1072/99, LEX nr 46235]. Oczywistość omyłki wynika z natury samego błędu lub porównania treści rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, innymi dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy albo z innymi czynnościami [wyrok NSA z 24.09.2009 r., II OSK 1439/08, LEX nr 597281]. Prostowane błędy powinny być także nieistotne [wyrok NSA z 22.01.1997 r., SA/Ka 2714/95, Pr. Gosp. 1998/3, poz. 33]." (P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, s. 454). Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny, nie jest dopuszczalne takie sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego (wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, dostępny w CBOSA). Niemożliwe jest zatem, aby w drodze sprostowania doszło do rozpatrywania merytorycznych aspektów sprawy (wyrok NSA z dnia 24 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1184/97, dostępny w CBOSA).
SKO uchyliło postanowienie Wójta, który sprostował omyłkę pisarską, polegającą, w jego ocenie, na niecelowym wskazaniu charakteru inwestycji, jaką zamierzyła skarżąca. W decyzji z 2022 r. wpisano realizację linii kablowej zamiast linii kablowych, co było zawsze przedmiotem sprawy, zgodnie z wnioskiem inicjującym postępowanie administracyjne. Sąd dostrzega ten błąd, jakiego dopuścił się Wójt, jednakże Sąd podziela stanowisko SKO, że sprostowanie takiego błędu stanowi ingerencję w warstwę merytoryczną decyzji. Nie może być tutaj mowy o oczywistości błędu Wójta, ponieważ tego błędu nie da się zrekonstruować bez odwołania się do akt sprawy, a przecież błąd ma wynikać sam z siebie. Sąd powoła poniżej przykład, który co prawda odnosi się do sprostowania decyzji o warunkach zabudowy, jednakże oddaje on istotę sprawy. "Określenie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego stanowi zasadniczy element decyzji wydawanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, co wynika wprost z treści art. 54 pkt 2 lit. a w związku z art. 64 u.p.z.p. Jeżeli zatem jeden ze wskaźników składających się na warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego został określony w decyzji nieprawidłowo na skutek błędu organu, brak jest podstaw, aby błąd ten został wyeliminowany w trybie sprostowania oczywistej omyłki na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., albowiem takie działanie prowadzi do merytorycznej zmiany istotnej treści rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy." (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 791/17, dostępny w CBOSA). Z zacytowanego i trafnego poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wynika bowiem wniosek, że sprostowanie "błędu", które prowadzi do zmiany merytorycznej, a więc związanej z parametrami inwestycji, czy też jej rozmiarami, nie może być uznane za odpowiadające treści art. 113 § 1 k.p.a. Sprostowanie błędu nie może służyć zmianie treści decyzji, gdyż do tego ustawodawca przewidział właściwe tryby – odwoławczy, a także nadzwyczajne, związane ze zmianą, wznowieniem postępowania albo stwierdzeniem nieważności decyzji. Tryb, o którym mowa w art. 113 § 1 k.p.a. nie jest konkurencyjny względem ww. Na mocy tego przepisu organ administracji publicznej posiada kompetencję do wydania ingerującego w treść decyzji postanowienia o jej sprostowaniu po to, aby adresat tej decyzji miał potwierdzenie, jaka jest jej prawidłowa treść. Wydanie postanowienia o sprostowaniu decyzji na podstawie ww. przepisu, w świetle jego treści, aktualizuje się w warunkach oczywistej omyłki w decyzji administracyjnej, a ta cecha wadliwości decyzji manifestuje się wtedy, gdy, jak trafnie zauważono w zaskarżonym postanowieniu, analiza treści decyzji pozwala potwierdzić "na pierwszy rzut oka" popełniony przez organ błąd (por. wyrok WSA w Warszawie 7 czerwca 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 578/23, dostępny w CBOSA). W orzecznictwie sądowym stwierdza się, że wprawdzie przepis ten nie zawiera definicji legalnej oczywistej omyłki, ale już z samego potocznego rozumienia tego pojęcia wynika, że chodzi w nim o błąd pisarski lub rachunkowy albo inny błąd dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", a więc ewidentny, łatwo zauważalny i niewymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń czy ustaleń. Oczywistość omyłki w decyzji administracyjnej może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. W tym trybie nie można natomiast dokonywać merytorycznej korekty rozstrzygnięć (zob. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 2800/18, dostępny w CBOSA), zatem nie podlegają przy zastosowaniu art. 113 § 1 k.p.a. sprostowaniu błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (B. Adamiak, Rektyfikacja decyzji w postępowaniu administracyjnym, "Acta Universitatis Wrtatislaviensis" 1988, z. 153, s. 9-10). Przedmiotem sprostowania nie może być treść rozstrzygnięcia, np. poprzez rozszerzenie jego zakresu, gdyż tego rodzaju skorygowanie decyzji wymaga podjęcia decyzji o charakterze merytorycznym (np. o jej zmianie bądź wyeliminowaniu z obrotu prawnego), a nie jej poprawienia. Powyższe zastrzeżenie jest niezwykle istotne, gdyż związanie decyzją administracyjną dotyczy jej realnego brzmienia, a więc takiej treści, jaką organ administracyjny zamierzał nadać swemu rozstrzygnięciu, a nie jaką na skutek błędów pisarskich lub rachunkowych albo innej oczywistej omyłki nadał w rzeczywistości (zob. wyrok NSA z dnia 23 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 3113/19, dostępny w CBOSA). Sąd w składzie orzekającym jest więc przekonany o trafności rozstrzygnięcia podjętego przez SKO.
Odnosząc się bezpośrednio do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd stwierdził ich niezasadność. Nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a. SKO wyjaśniło bowiem okoliczności faktyczne sprawy, a także odniosło się do strony merytorycznej, poprzez zrekonstruowanie przesłanek do zastosowania art. 113 § 1 k.p.a. Interes skarżącej nie może być przesłanką do rektyfikacji decyzji z 2022 r. Tak jak Sąd już wspomniał powyżej, rektyfikacja nie jest "jeszcze jedną szansą", aby doprowadzić do wydania decyzji o zamierzonej dla siebie treści.
Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. Nie można zasłaniać się zasadą budzenia zaufania do organów państwa dla usprawiedliwienia działania niezgodnego z prawem w postaci zastosowania przepisu art. 113 § 1 k.p.a. w celu poprawienia treści decyzji z 2022 r. Taki zarzut można stawiać w postępowaniu "głównym", które obecnie jest przedmiotem kontroli sądowej w sprawie o sygn. akt II SA/Po [...].
Niezasadny był także zarzut naruszenia art. 113 k.p.a. SKO prawidłowo zinterpretowało powołany przepis, wskazując przede wszystkim na oczywistość błędu. Ta oczywistość odnosi się do sytuacji, w której czytelnik decyzji mógłby bez dostępu do akt sprawy zrekonstruować błąd w oparciu tylko o tę decyzję. Poza tym, sprostowanie nie może zmierzać do zmiany decyzji, w której wskazuje się rozmiary, czy też parametry inwestycji. Jest to zbyt daleko idąca ingerencja w treść materialnego stosunku administracyjnoprawnego.
Skarżąca podniosła, że nawet załączniki do decyzji z 2022 r. traktowały o liczbie mnogiej, tak jak zresztą cała korespondencja między Wójtem i skarżącą. Jest to istotnie rozbieżność, a wręcz wewnętrzna sprzeczność treści decyzji, jednakże nie jest to tak błaha, nieistotna czy wręcz techniczna rozbieżność, która nadawałaby się do sprostowania. Istotę tych niezgodności będzie jeszcze analizować tut. Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Po [...] po podjęciu zawieszonego postępowania.
To, że organ II instancji, rozpoznając odwołanie od decyzji z 2022 r., utrzymał w mocy decyzję Wójta, to nie oznacza, że jest to przesłanka sanująca popełnione błędy. To także będzie jeszcze przedmiotem oceny przez tut. Sąd.
Kończąc, Sąd podkreśla, że w myśl art. 54 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 997, zwanej dalej "u.p.z.p.") wynika, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji. Z kolei z art. 54 pkt 2 lit. a u.p.z.p. wynika, że ta sama decyzja określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Te elementy, które w poprzednich dwóch zdaniach wyeksponowano, stanowią o materialnej istocie planowanej inwestycji celu publicznego zamierzonej przez skarżącą. Zmiana tych elementów może nastąpić jedynie w toku administracyjnego postępowania odwoławczego albo nadzwyczajnego. Sprostowanie decyzji nie może doprowadzić do zmian w tychże obszarach.
Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów podniesionych w skardze. Kierując się wspomnianym już przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł innych przesłanek, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.