II SA/Po 310/11

II SA/Po 310/11 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2011-07-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-04-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Elwira Brychcy /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
II OSK 2696/11 - Wyrok NSA z 2013-05-09
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 146 § 2, art. 151 § 2, art. 149 § 2, art. 130
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 pkt 1, rt. 50, art. 5 ust. 1 pkt 9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2005 nr 113 poz 954
art. 46, art. 56 ust. 9
Ustawa z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
§ 2 ust. 1 pkt 7
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko
Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
art. 86
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Protokolant St. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2011 r. sprawy ze skarg J. M. i K. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji; oddala skargę.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] 2010r. na podstawie art. 146 §2 kpa i 151 §2 kpa oraz art. 104 kpa w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2007r. (Nr [...]) dotyczącej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w P. przy ulicy H. stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2007r. została wydana z naruszeniem prawa polegającym na pominięciu wymienionych w sentencji decyzji stron postępowania posiadających tytuł prawny do nieruchomości, gdyż zgodnie z danymi wnioskodawcy, nad terenem wymienionych działek rozciąga się obszar objęty promieniowaniem elektromagnetycznym o ponadnormatywnym natężeniu. Następnie Prezydent Miasta odmówił uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2007r. z przyczyn określonych w art. 146 §2 kpa.
W motywach rozstrzygnięcia Prezydent Miasta wskazał, że w dniu [...] 2007r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w skład której wchodzą: maszt antenowy usytuowany na dachu budynku wraz z systemem anten, kontener techniczny usytuowany na poddaszu budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego w P. przy ulicy H.. Przedmiotowa decyzja została doręczona stronom biorącym udział w postępowaniu i wobec braku odwołań decyzja stała się ostateczna.
Po rozpatrzeniu wniosków o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę z dnia [...] 2007r. obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2007r. odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] 2007r.
W wyniku wniesionych odwołań od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2007r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2008r., uchylił decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2007r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Wojewoda Wielkopolski w swojej decyzji wskazał, że jeśli istnieją jakiekolwiek wątpliwości w zakresie istnienia podstawy wznowienia wskazanej przez stronę i zachodzi potrzeba zbadania sprawy w tym zakresie, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. Organ II instancji wskazał również, że w niniejszej sprawie przesłanką do wznowienia postępowania był art. 145 § 1 pkt 4 KPA - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Prezydent Miasta P. postanowieniem z dnia [...] 2008r. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] 2007r. o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w P. przy ulicy H. i decyzją z dnia [...] 2008r. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej.
W wyniku wniesionych odwołań od decyzji z dnia [...] 2008r. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2008r. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o umorzeniu postępowania organu I instancji.
W dniu [...] 2010r. do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. wpłynął prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 września 2009r. sygn. akt II SA/Po 961/08 w sprawie skargi na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2008r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego, w którym sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008r. oraz określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
WSA w uzasadnieniu wyroku podał między innymi, że fakt występowania promieniowania przekraczającego wartości dopuszczalne nad sąsiednimi nieruchomościami przesądza o tym, że właściciele tych nieruchomości posiadają przymiot strony. Sąd wskazał również, że zgodnie z art. 143 kodeksu cywilnego własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu.
W związku z wyrokiem WSA, w dniu 27 maja 2010r. Prezydent Miasta P. wydał decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, stwierdzając w niej między innymi, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2007r. wydana została z naruszeniem prawa polegającym na pominięciu niektórych stron postępowania o pozwolenie na budowę.
W wyniku wniesionych odwołań od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2010r. o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2010r. uchylił powyższą decyzję Prezydenta Miasta i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Wojewoda Wielkopolski w swej decyzji wskazał, że sentencja decyzji z dnia [...] 2010r. nie odpowiada ściśle wymogom art. 151 § 2 kpa, albowiem nie określono jednoznacznie, które z wnioskujących osób zostały uznane za stronę postępowania, zaś w uzasadnieniu nie wymieniono działek, które są położone pod obszarem występowania promieniowania ponadnormatywnego. Ponadto Wojewoda zarzucił, że w omawianej sprawie nie rozstrzygnięto kwestii dotyczącej osób, których organ nie uznał za strony postępowania, wskazując, że Prezydent Miasta powinien wydać w stosunku do osób, które uzna za strony postępowania decyzję merytoryczną zaś w stosunku do pozostałych umorzyć wznowione postępowanie.
Po ponownym, wnikliwym zbadaniu całego materiału dowodowego organ I instancji ustalił, że działki o numerach geodezyjnych: [...] ark. [...] obręb G. znajdują się pod obszarem występowania promieniowania ponadnormatywnego i dlatego zgodnie z art. 3 ust. 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 Nr 156, poz. 1118 ze zm.) znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Zatem właściciele tych działek, którzy zostali wymienieni w sentencji niniejszej decyzji zostali uznani jako strony postępowania.
Pozostali wnioskodawcy nie uzyskali przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu i w tym zakresie została wydana oddzielna decyzja o umorzeniu postępowania, zgodnie ze wskazaniem zawartym w orzeczeniu Wojewody z dnia [...] 2010r.
Prezydent Miasta uznał, że w przedmiotowej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2007r. została wydana zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Nr [...] z dnia [...] 2006r. oraz z decyzją z dnia [...] 2007r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji.
W toku prowadzonego postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z art. 53 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) na tablicy informacyjnej w Urzędzie Miasta zostało umieszczone obwieszczenie o prowadzonym postępowaniu w sprawie. Żadna ze stron postępowania nie wniosła uwag do projektowanej inwestycji obejmującej przedmiotową stację bazową i decyzja ta stała się ostateczna.
Nadto Prezydent Miasta P. wydał decyzję z dnia [...] 2007r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla budowy przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Wskazano, że na tym etapie został zapewniony udział społeczeństwa w tym postępowaniu, w ramach którego sporządzony został raport o oddziaływaniu na środowisko. Z uzasadnienia decyzji wynika, że nie wpłynęły żadne wnioski i uwagi, mimo że każdy zainteresowany, nawet nie będący stroną w tej sprawie, mógł zgłosić uwagi, wątpliwości i żądania.
Z treści tej decyzji wynika, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] 2006r. pozytywnie uzgodnił przedłożony wniosek wraz z raportem. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał, że planowana inwestycja spełni wymagania obowiązujących przepisów w zakresie ochrony ludzi przed elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym oraz że stacja bazowa nie będzie wywierała negatywnego wpływu na zdrowie ludzi.
Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] 2007r, Wojewoda Wielkopolski uzgodnił pozytywnie wniosek wraz z raportem o oddziaływaniu na środowisko. Wojewoda stwierdził, że omawiana stacja bazowa telefonii komórkowej spełniać będzie wymagania wynikające z przepisów ochrony środowiska i nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Z decyzji tej wynika również, że nie ma konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.
Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna. Prezydent Miasta wskazał, że obie te decyzje wiążą organ wydający pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 16 Kpa. Mając powyższe na uwadze, oraz w związku ze stwierdzeniem, iż inwestycja spełnia pozostałe wymogi stawiane przepisami ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).
Nadto Prezydent wskazał, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 grudnia 2009r. sygn. II SA/Lu 296/09 żaden przepis prawa nie uzależnia wydania pozwolenia na budowę od zgody na inwestycję ze strony właściciela sąsiedniej nieruchomości. W niniejszym postępowaniu orzeczenie WSA z dnia 22 września 2009r. sygn. akt II SA/Po 961/08 wiąże organ. Sąd wskazał, że fakt występowania promieniowania przekraczającego wartości dopuszczalne nad sąsiednimi nieruchomościami przesądza o tym, że właściciele tych nieruchomości posiadają przymiot strony. Sąd wskazał również, że zgodnie z art. 143 kodeksu cywilnego, własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu. Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Jest to jednoznaczne z tym, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może czynić odmiennych ustaleń, np. odnośnie konieczności utworzenia strefy ograniczonego użytkowania, od ustaleń poczynionych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Przed wydaniem niniejszej decyzji zgodnie z art. 10 KPA zawiadomiono strony oraz zainteresowanych o zakończeniu postępowaniu i przystąpieniu do rozpatrywania zgromadzonego materiału dowodowego w celu ustalenia treści rozstrzygnięcia.
Prezydent Miasta podkreślił, że po przeprowadzeniu, przy udziale wszystkich stron, postępowania co do istoty sprawy, mogła zapaść decyzja odpowiadająca w swojej istocie dotychczasowej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2007r. o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wnieśli A. P.-P. reprezentowana przez Z. G., J. i J. M., D. i T. M., H. i M. M., K. i F. M. oraz G. i Z. H. reprezentowani przez adwokat A. G.. Zarzucali naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego w zw. z art. 140 kc, art. 143 kc i art. 144 kc w zw. z art. 21 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 protokołu nar 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez zezwolenie na naruszenie cudzej własności bez zgody właściciela, bez wskazania przepisu prawa upoważniającego inwestora do dysponowania innymi działkami. Nadto odwołujący się zarzucili naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji w zw. z art. 6 kpa w zw. z art. 107 §1 kpa poprzez brak wskazania konkretnych przepisów ustawy prawo budowlane, które były przedmiotem analizy i doprowadziły organ do zajęcia stanowiska, że ponownie wydałoby pozwolenia na budowę kwestionowanej inwestycji. Zarzucono także naruszenia art. 7-11 kpa i art. 107 §3 kpa poprzez niewskazanie toku myślowego, który zaprowadził organ do zajęcia końcowego stanowiska w sprawie.
Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] 2011r. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010r. w mocy.
W pierwszej kolejności Wojewoda przytoczył dotychczasowy stan faktyczny sprawy.
Następnie, po analizie akt organu I instancji Wojewoda zważył, że instytucja wznowienia postępowania stanowi nadzwyczajny tryb procedury administracyjnej, gdyż umożliwia uchylenie decyzji ostatecznych, co stanowi wyjątek od zasady trwałości tych decyzji, wyrażonej w art. 16 k.p.a.
Wskazano, że w niniejszej sprawie przesłanką do wznowienia postępowania był art. 145 §1 pkt 4 kpa - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, co zostało stwierdzone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 września 2009 r.
W warunkach postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją organ zobowiązany był zbadać czy wnioskodawcy mieli przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę inwestycji jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej, aby następnie rozstrzygnąć, czy ten podmiot wnioskujący o wznowienie postępowania jest stroną w rozumieniu art. 147 kpa.
W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę interes prawny powinien wynikać z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Treści przepisu art. 28 ust. 2 prawa budowlanego czyni stroną postępowania budowlanego jedynie tego, komu oddziaływanie zamierzonej inwestycji może ograniczyć prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania jego nieruchomości (wyrok WSA w W-wie z dnia 19.12.2006 r. VII SA. Wa 1896/06).
Z akt sprawy wynika, iż inwestycja obejmująca budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, w skład której wchodzą: maszt antenowy usytuowany na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowana jest w P., przy ul H. na działce o nr [...].
Odnosząc się do kwestii podnoszonych przez skarżących organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega przede wszystkim badanie, czy dochodzi lub czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich.
Zgodnie z definicją "obszaru oddziaływania obiektu" zawartego w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Z posiadanego materiału dowodowego wynika, iż projektowane przedsięwzięcie polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P4 oznaczonej nr [...]. Stację bazową stanowi zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych i transmisyjnych umieszczonych w kontenerach technicznych posadowionych na poddaszu budynku oraz anteny sektorowe i paraboliczne anteny linii radiowych: 3 anteny sektorowe o wysokości środka elektrycznego 18,8 m npt (4,5 nad poziomem dachu), 2 anteny linii radiowych o średnicy 0 0,3 m o wysokości środka elektrycznego 16,8 m npt (2,5 nad poziomem dachu). Gęstość mocy promieniowania elektromagnetycznego przekraczać będzie wartości dopuszczalne stacjonarnego promieniowania mikrofalowego w środowisku to jest 0,1 W/m 2, na wysokości powyżej 16,5 m nad poziom terenu od anten RL1 i powyżej 2,2 nad poziom dachu od anten RL1, a zatem w miejscach niedostępnych dla ludzi.
Mając na uwadze treść wiążącego w sprawie orzeczenia WSA z dnia 22 września 2009 r. sygn. akt II SA/Po 961/08, w którym to Sąd wskazał, że fakt występowania promieniowania przekraczającego wartości dopuszczalne nad sąsiednimi nieruchomościami przesądza o tym, że właściciele tych nieruchomości posiadają przymiot stromy, właścicielom nieruchomości o numerach [...] przyznano status strony postępowania. Nieruchomości te zlokalizowane się pod obszarem występowania promieniowania ponadnormatywnego i dlatego zgodnie z art. 3 ust. 20 prawa budowanego znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu.
W dalszej kolejności Wojewoda zwrócił uwagę na fakt, czy słusznie organ I instancji oceniając powyższy akt jako niewadliwy materialnie wydał przedmiotową decyzję na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a.
Przesłanka wynikająca z art. 146 § 2 k.p.a. zakłada bowiem, że nie wszystkie wady postępowania administracyjnego mają znaczący wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wyjawienie tych wad i ich usunięcie we wznowionym postępowaniu prowadzi często do konstatacji, że pomimo usunięcia tych wad, treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem. W tym wypadku nie uchyla się więc zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 k.p.a., należy wykazać, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz że naruszenia te nie miały wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia.
Innymi słowy organ winien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, jest zgodne z prawem materialnym.
Wobec powyższego Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80 poz. 717 ze zm.) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem z uwagi, iż działka nr [...] nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, Prezydent Miasta P. w dniu [...] 2006r. wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P4 obejmującej budowę: masztu stalowego o wysokości około 5m, anteny rozsiewczej oraz dwóch anten radioliniowych zawieszonych na maszcie, kontenera technicznego usytuowanego na poddaszu budynku na dachu istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie działki oznaczonej nr geod. [...] w P.
W toku prowadzonego postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego na tablicy informacyjnej w Urzędzie Miasta zostało umieszczone obwieszczenie o prowadzonym postępowaniu w sprawie. Żadna ze stron postępowania nie wniosła uwag do projektowanej inwestycji obejmującej kwestionowana stację bazową i decyzja ta stała się ostateczna.
Odnosząc się natomiast do zarzutów wskazanych w odwołaniach należy wyjaśnić, że stosownie do przepisów Prawa budowlanego pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego mogło być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia. Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno - budowlanej zobowiązany był sprawdzić przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności projektu budowlanego m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 113, poz. 954 ze zm.).
Ponadto, w świetle § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) projektowana inwestycja jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też stosownie do art. 46 Prawa ochrony środowiska wymagała ona uzyskania przez inwestora przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Przed nowelizacją ustawy Prawo ochrony środowiska, dokonanej ustawą z dnia [...] 2005 r. postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowiło część m.in. postępowania zmierzającego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Poczynając od dnia [...] lipca 2005 r. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody zapada w odrębnym postępowaniu. Jeśli chodzi o stację telefonii komórkowej właściwym do jej wydania stosownie do art. 46a ust. 7 ustawy Prawo ochrony środowiska wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Powołując się na orzeczenie WSA w Kielcach Wojewoda stwierdził, że obecnie organy nie tylko nie mają obowiązku, ale i uprawnień do ponownego badania, czy inwestycja negatywnie oddziałuje, z uwagi na przepisy dotyczące ochrony środowiska na sąsiednie nieruchomości czy też nie. Zgodnie bowiem z art. 56 ust. 9 ustawy Prawo ochrony środowiska decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2-9 ustawy Prawo ochrony środowiska, a więc także organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Jest to jednoznaczne z tym, że organ architektoniczno-budowlany nie mógłby czynić odmiennych ustaleń - na przykład odnośnie konieczności utworzenia strefy ograniczonego użytkowania - od ustaleń poczynionych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (sygn. akt II SA/Ke 480/07).
Wojewoda podkreślał, że w przedmiotowej sprawie została wydana decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P4 oznaczonej nr [...] zlokalizowanej na dachu i poddaszu budynku mieszkalnego w P. przy ul. H., działka nr [...]. W tej decyzji wskazano, iż z przedstawionych materiałów, w tym uzgodnień dokonanych przez Wojewodę Wielkopolskiego oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. wynika, że planowana inwestycja nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Jednocześnie w swoim uzgodnieniu Wojewoda stwierdził, że w miejscach dostępnych dla ludności nie wystąpią pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających poziomy dopuszczalne określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883). Z powyższej decyzji wynika, że planowana inwestycja nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.
W ocenie organu I, jak i II instancji projekt budowlany spełnia zawarte w decyzji wymagania, tym samym uznano, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
W odniesieniu do podnoszonych w odwołaniu kwestii przebywania w pobliżu inwestycji na wysokości 3-5 m nad dachem wyjaśnia się, że warunki przebywania w polach elektromagnetycznych o częstotliwości z zakresu 300 MHz-300GHz, są uregulowane w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy (Dz. U. z 2002 r. Nr 217, poz. 1833). Zgodnie z treścią tego rozporządzenia zabronione jest przebywanie pracowników w tzw. strefie niebezpiecznej, w której średnia gęstość strumienia energii przekracza 100 W/m2. Przebywanie pracowników obsługujących źródła pól mikrofalowych jest dopuszczalne, w ograniczonym czasie, przekracza 1 W/m2, osiągając co najwyżej 100 W/m2. Natomiast w ciągu całej zmiany roboczej dopuszczalne jest przebywanie pracowników w tzw. strefie pośredniej obejmującej obszary, w których średnia gęstość strumienia energii może zawierać się w granicach od 0,12 W/m2 do 1 W/m2. W polach elektromagnetycznych o średniej gęstości strumienia energii nie przekraczającej 0,12 W/m2, czyli w tzw. strefie bezpiecznej, przebywanie pracowników nie podlega żadnym ograniczeniom.
Ponadto, argumentowano, iż w raporcie oddziaływania na środowisko wskazano, że w obszarze, w którym gęstość mocy promieniowania przekracza wartość 0,1 W/m2 nie znajdują się żadne obiekty czy budynki, w których mogą przebywać ludzie, gdyż ze względu na sposób zagospodarowania terenu są to obszary niedostępne dla ludzi. Natomiast w punkcie 7.4 raportu opisano rozkład promieniowania w miejscach dostępnych dla ludzi. Analiza rozkładu gęstości mocy promieniowania ze szczególnym uwzględnieniem najbardziej niekorzystnych przypadków tzn. miejsc zlokalizowanych na azymutach promieniowania anten rozsiewczych wskazuje, że w miejscach dostępnych dla ludzi w zakresie wysokości 0,3-0,2 m wypadkowa wartość gęstości mocy promieniowania elektromagnetycznego pochodząca od anten stacji bazowej nie przekroczy wartości dopuszczalnej 0,1 W/m2.
W świetle powyższego, jeżeli inwestor spełnił wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ, w tym wypadku Prezydent Miasta nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Skargi od decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2011r. wniosła J. M. i K. M. domagając się jej uchylenia. Skarżące zarzuciły naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego w zw. z art. 140 kc, art. 143 kc i art. 144 kc w zw. z art. 21 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 protokołu nar 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez zezwolenie na naruszenie cudzej własności bez zgody właściciela, bez wskazania przepisu prawa upoważniającego inwestora do dysponowania innymi działkami. Nadto zarzucono naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji w zw. z art. 6 kpa w zw. z art. 107 §1 kpa poprzez brak wskazania konkretnych przepisów ustawy prawo budowlane, które były przedmiotem analizy i doprowadziły organ do zajęcia stanowiska, że ponownie wydałoby pozwolenia na budowę kwestionowanej inwestycji. Zarzucono także naruszenia art. 7-11 kpa i art. 107 §3 kpa poprzez niewskazanie toku myślowego, który zaprowadził organ do zajęcia końcowego stanowiska w sprawie.
W odpowiedzi na skargi Wojewoda powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji wniósł o ich oddalenie.
O oddalenie skarg wniósł także inwestor, jako uczestnik postępowania.
Postanowieniem WSA z dnia 27 maja 2011r. na podstawie art. 111 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) połączono sprawę ze skargi K. M. ze sprawą ze skargi J. M. w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Na rozprawie w dniu 26 lipca 2011r. postanowieniem wydanym na podstawie art. 33 §2 dopuszczono do udziału w charakterze uczestnika postępowania Stowarzyszenie [...]
Skarżąca J. M. oświadczyła, że pole szkodliwego oddziaływania anten stacji bazowej telefonii komórkowej obejmuje również dach klatki przy ul. H., co uniemożliwia przeprowadzenie niezbędnych prac budowlanych na budynku, np., demontaż anteny radiowo telewizyjnej, bo wejście na dach odbywałoby się w strefie szkodliwego oddziaływania.
Nadto przedstawiciel organizacji społecznej dopuszczonej do udziału w postępowaniu popierał skargę i wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji z dwóch powodów. Po pierwsze z decyzji nie wynikają przepisy szczególne w rozumieniu art. 33 prawa budowlanego stanowiące podstawę rozstrzygnięcia organu, czy były to przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, czy też przepisy obowiązujące w czasie wydania decyzji kończącej postępowanie wznowieniowe. Nadto podnosił, że istnienie stacji bazowej telefonii komórkowej powoduje ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości sąsiednich wyrażające się w niemożności ich nadbudowy i przebywania na dachu. Powołano się przy tym na orzeczenie WSA w Gdańsku (sygn. akt II SA/Gd 37/11), z którego wynika, że immisje nawet wywoływane przez inwestycje celu publicznego nie mogą ograniczać korzystania z nieruchomości sąsiednich.
Nadto uczestnik wskazał, że określenie strefy szkodliwego oddziaływania opiera się wyłącznie na informacjach od inwestora oraz nie uwzględnia kumulacji pól elektromagnetycznych w środowisku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta zapadły w toku wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2007r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.
W niniejszej sprawie na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wiążące są wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 września 2009r. (sygn. akt II SA/Po 961/08) i w tym zakresie słusznie organy uznały, że osoby wymienione w sentencji decyzji organu I instancji, w tym skarżące, powinny być stronami postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Zrealizowanie inwestycji powoduje, bowiem wystąpienie oddziaływania pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez anteny stacji bazowej. Zasięg tego promieniowania oraz jego gęstość przekraczać będzie wartości dopuszczalne stacjonarnego promieniowania mikrofalowego w środowisku. Ustalono, że wobec tego planowana inwestycja oddziałuje na własność skarżących, która zgodnie z treścią art. 143 kc rozciąga się na przestrzeń nad i pod jej powierzchnią w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu. Wobec powyższego decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia [...] 2007r. została wydana z naruszeniem prawa polegającym na pominięciu wymienionych w sentencji decyzji stron postępowania posiadających tytuł prawny do nieruchomości, gdyż zgodnie z danymi wnioskodawcy, nad terenem wymienionych działek rozciąga się obszar objęty promieniowaniem elektromagnetycznym, a nadto o ponadnormatywnym natężeniu. Prawidłowo więc organy uznały w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jedn. z 2010r. Dz.U. Nr 243, poz.1623 ze zm.), że osoby wymienione w decyzji, w tym skarżące w niniejszej sprawie, są stronami postępowania budowlanego dotyczącego przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. W tym zakresie na podstawie art. 146 §2 kpa i art. 151 §2 kpa prawidłowo stwierdzono wydanie decyzji z dnia [...] 2007r. z naruszeniem prawa.
Zgodnie z przepisem art. 149 §2 kpa przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest prócz ustalenia czy postępowanie, w którym zapadła ostateczna decyzja, było dotknięte jedną z wadliwości stanowiących podstawę wznowienia, także przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego wymusza, zatem ponowną merytoryczną analizę ostatecznej decyzji, której wznowienie dotyczy. Oznacza to, że granice postępowania rozpoznawczego sprawy administracyjnej wyznaczone są sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną. W niniejszym przypadku będzie to zatem sprawa w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej.
Sprawa wznowienia postępowania jest sprawą administracyjną, należy ją więc traktować jak każdą inną sprawę administracyjną, w której postępowanie powinno być prowadzone według przepisów o postępowaniu przed organem I instancji. W konsekwencji organ związany jest przepisami prawnymi, w tym prawa materialnego, obowiązującymi w dniu wydania decyzji podjętej w trybie wznowienia postępowania.
W niniejszej sprawie przedmiotem wznowienia postępowania administracyjnego jest tylko i wyłącznie decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. W tym zakresie organy administracji powołały się na przepis art. 35 prawa budowanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Wobec powyższego stosownie do powołanego przez organy architektoniczno-budowlane przepisu art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w sprawie znajduje się uzyskana przez inwestora ostateczna i obowiązująca decyzja z dnia [...] 2006r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W miejscu planowanej inwestycji (działka o numerze ewidencyjnym nr [...]) brak bowiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie budzące też wątpliwości jest to, że inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Skoro organy dysponowały wymaganą przez prawo budowlane ostateczną i nadal funkcjonującą w obrocie decyzją o lokalizacji celu publicznego, która ustalała warunki lokalizacji inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P4 obejmującej budowę masztu stalowego o wysokości około 5 m, anteny rozsiewczej oraz dwóch anten radioliniowych zawieszonych na maszcie, a nadto kontenera technicznego położonych na terenie działki o numerze [...] w P., przy ul. H., to organ w sprawie wznowieniowej zobowiązany był uwzględnić rozstrzygnięcie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zgodnie z jej treścią.
Następnie organy administracji we wznowionym postępowaniu zgodnie z powołanym przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowanego dokonały ponownej analizy projektu budowlanego stacji z wymaganiami ochrony środowiska. W tym zakresie w świetle przytoczonego przepisu §2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) projektowana inwestycja została zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego wymagała ona uzyskania przez inwestora przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzja taka została wydana przez Prezydenta Miasta P. w dniu [...] 2007r. w oparciu o obowiązujący wówczas wskazany przepis art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 113, poz. 954 ze zm.) o ochronie środowiska. W niniejszej sprawie organ architektoniczno-budowlany dysponował, zatem ostateczną i obowiązującą w obrocie prawnym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgodny na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w P.
Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie podziela pogląd organów administracji, że obecnie, mimo zmiany przepisów ustawy o ochronie środowiska organy nie tylko nie mają obowiązku, ale i uprawnień do ponownego badania na gruncie przepisów ochrony środowiska oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie obejmuje bowiem innych postępowań administracyjnych zakończonych ostatecznymi i obowiązującymi decyzjami. Ponowne przeprowadzenie postępowania w zakresie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji wykracza poza granice postępowania objętego wznowieniem postępowania, a w konsekwencji nie podlega kontroli sądowej w mniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 56 ust. 9 prawa ochrony środowiska obowiązującego w dacie wydania decyzji środowiskowej decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2-9, a więc także organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organ architektoniczno-budowlany nie mógłby czynić odmiennych ustaleń od ustaleń poczynionych w ostatecznej i obowiązującej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji celu publicznego.
Nadto należy nadmienić, że obowiązuje w zakresie ochrony środowiska, w dacie wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji II Instancji, przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) również przewidują, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy, w tym decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 86 powyższej ustawy). Następstwem prawnym przyjęcia takiego rozwiązania jest pełne związanie organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę postanowieniami wynikającymi z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje inwestycji. Oczywiście taki walor zgodnie z postanowieniami art. 130 kpa posiadają tylko decyzje ostateczne w administracyjnym toku. Taką też decyzją dysponował organ we wznowionym postępowaniu o zatwierdzeniu projektu budowanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej.
W tym zakresie, podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie organy architektoniczno-budowlane uwzględnić musiały uwarunkowania realizacji kwestionowanej inwestycji wynikające z decyzji środowiskowej, a w tym i uzgodnienia dokonane przez wymagane organy – Wojewodę oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, z których wynika, że planowana inwestycja nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. W miejscach dostępnych dla ludności nie wystąpią, bowiem pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających dopuszczalne poziomy, określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, po. 1883).
Wynika to w szczególności z raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdzie wskazano, że przedmiotowa inwestycja powoduje maksymalną gęstość mocy mikrofalowej na poziomie powyżej 0,1 W/m² (wartość dopuszczalna stacjonarnego promieniowania mikrofalowego w środowisku) i promieniowanie to znajduje się na wysokości powyżej 14,6 m nad poziomem terenu, powyżej 2,2 m nad poziomem dachu oraz powyżej 2,8 m nad poziomem dachu budynku przy ul. H.(k.20 raportu). Zatem w obszarze niedostępnym dla ludzi.
W tym miejscu należy wskazać, że organy administracji orzekając w spawie pozwolenia na budowę uwzględnić powinny dyspozycję art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego, zgodnie z którym obiekt budowlany, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Mając powyższe na uwadze oraz rozstrzygnięcia uprawnionych organów z zakresu ochrony środowiska, słusznie przyjęły organy administracji w niniejszej sprawie, że projektowana inwestycja w obszarze oddziaływania nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. Z projektu budowlanego wynika, że w miejscach dostępnych dla ludzi, czyli na dachu budynku, w obszarze do wysokości 2,2 m nad poziomem dachu, na którym znajduje się projektowana inwestycja brak przekroczenia dopuszczalnej gęstości mocy promieniowania. Możliwe jest więc prowadzenie na tym terenie prac, na które powołują się skarżący. Natomiast ewentualne dobudowanie kolejnej kondygnacji budynku wiąże się z usunięciem i przemieszczeniem na dach nadbudowy wszelkiej infrastruktury znajdującej się obecnie na dachu istniejącego budynku, jak np. kominy wentylacyjne, anteny telewizyjne, a także przedmiotowa antena sieci telefonii komórkowej. Nietrafiony jest zatem argument naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego poprzez twierdzenie, że naruszone jest prawo właścicieli do korzystania z przestrzeni powietrznej nad należącym do nich gruntem.
Wiadomym jest, że zabronione jest zakłócanie korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze "społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości" oraz "stosunków miejscowych". Jakkolwiek chodzi o miarę obiektywną, wolną od subiektywnych odczuć sąsiadów. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wprawdzie immisje mają miejsce, ale nie zakłócają one normalnej eksploatacji nieruchomości doznającej zakłóceń zgodnie z jej przeznaczeniem. Niedopuszczalne stężenie promieniowania występuje bowiem na wysokości niedostępnej dla ludzi, czy to właścicieli, czy pracowników obsługujących przedmiotową nieruchomość.
Nadto należy wskazać, że nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie powołane przez skarżących orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2011r. (sygn. akt II SA/Gd 37/11), gdyż dotyczy ono innego stanu faktycznego, niż ustalony w niniejszej sprawie.
Reasumując, skoro projekt budowlany przedmiotowej inwestycji spełnia wymagania zawarte w decyzjach o ustaleniu inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji to przedmiotowa inwestycja jest zgodna z powyższymi decyzjami. W konsekwencji słusznie uznały organy, że spełnione zostały wymagania określone w powołanym art. 35 ust. 1 prawa budowlanego o czym mowa była powyższej. W tym stanie rzeczy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 32 ust. 4 prawa budowlanego). Słusznie zatem, organ architektoniczno budowany na podstawie art. 146 §2 kpa odmówił uchylenia kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2007r.
Chybione są zarzuty skarżących, w tym przedstawiciela organizacji społecznej dopuszczonej do udziału w postępowaniu, o braku wskazania przez organy właściwych podstaw prawnych i obowiązujących przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, na podstawie których wydano zaskarżone rozstrzygniecie. Organ I, jak i II instancji w rozstrzygnięciu swoich decyzji oraz w uzasadnieniu powołał się na przepisy postępowania administracyjnego oraz właściwe przepisy prawa materialnego w oparciu, o które wydał zaskarżone decyzje.
Nadto dane dotyczące istotnego w sprawie promieniowania wynikają z opracowań sporządzonych przez uprawnione do tego osoby posiadające specjalistyczną wiedzę. Inwestor był jedynie zobowiązany do przedłożenia wymaganych opracowań i decyzji, tzn. raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i decyzji środowiskowej. Jak wskazano powyżej, wystąpienie niedopuszczalnych stężeń promieniowania w strefie niedostępnej dla ludzi zostało stwierdzenie zarówno przez wojewodę, jak i inspektora sanitarnego. Istotne w sprawie ustalenia dotyczące promieniowania nie są, więc tylko gołosłownymi twierdzeniami inwestora.
Nie znalazły więc potwierdzenia zarzuty naruszenia Konstytucji oraz przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
Nadto wskazać należy, że w świetle przepisu art. 134 p.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń przepisów postępowania, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił.